admin

De Viburnum staat. Nu komen er nog een paar hortensia’s naast.

Wat een energie heeft die man. Is hij eerst met de Sint Bernard van zoon Harald naar de dierenarts, die gesteriliseerd moet worden. Hij blijft er bij tot zij onder zeil is. En zo hoort het ook!
Hij vertelt over het mooie jonge vrouwtje dat met haar poes kwam en zei: "Ik kom voor de sterilisatie", waarop zoon Harold toen zei:"Dat is jammer"! En de wachtkamer schoot in de lach. "Nee…voor de poes", ging ze nog uitleggen.
Dan haalt hij de azalea en de winterbloeiende Viburnum op en zet ze dan bij ons op de plek. Ja, de azalea naast de "henkiejannes" en de Viburnum op de plek van de bandwilg. Heel mooi!
Dan begint het snoeiwerk. Man man…. wat een takken. We slepen er wat af. Het gaat allemaal op de takkenwal. Tussendoor is er ook nog tijd voor koffie, thee en brood. En dan komen de verhalen weer: oom Gijs, de wilde varkens, de grijze beer (= mannetjesvarken,…… Mark) die gevangen moest worden, het leegstaande huis van de fam. Middelkoop in De Steeg.
Het mooist vond ik z’n eveneens waargebeurd verhaal van de groep wilde varkens op een tolweg in Frankrijk toen ze op weg waren naar hun favoriete camping in Zuid Frankrijk. Hij rijdt daar met z’n caravan en ziet de varkens midden op de weg lopen. Hij stopt, houdt het verkeer tegen en probeert ze van de weg af te krijgen wat na tien minuten eindelijk goed lukte. De Fransen die keurig waren gestopt en in een lange file rustig stonden te wachten, staken hun duim op ter goedkeuring. Ik zie het voor me als hij het vertelt.
O…hij heeft ook voor ons een hele serie beuken voor een haag goedkoop opgescharreld om achter de Viburnums tegen de weg aan te planten.
We zullen vannacht wel kunnen slapen!

Onze eerste pony Katja!

"Hallo…kent u me nog"? Er staat een mevrouw aan het hek die me enigzins bekend voorkomt. Ineens weet ik het weer. Ze was vorige zomer hier met haar vriend om berkenstammetjes te vragen. Die lagen nog buiten de houtwal. Na die hevige storm begin vorig jaar was er een oude appelboom omgevallen en hebben we daarna zelf een aantal berken geveld. Die lagen nog in stukken gezaagd te wachten. Wim wilde er wel van af…hoefde hij minder te zagen! Als dank stond er een poosje later een prachtig stel uiltjes op een berkenstam bij het hek. Dat doet de vriend nl. Die maakt er allemaal uiltjes van.
Nu had ze de heksenbezems in één van de berkenbomen gezien en vroeg of ik er erg aan gehecht ben. Ze wou ze wel van ons overnemen. Ze maakt etalages op en creëert andere dingen met takken en groen en verkoopt daarnaast allerlei cadeauartikelen. Ze heeft een winkeltje dat ze samen met haar dochter runt.
Binnen de kortste keren hadden we een afspraak over m’n kinderboekjes en een aantal schilderijen om ze in haar winkeltje te koop aan te bieden. Ze is helemaal wèg van mijn schilderijen. Vooral de laatste…de takkenvlechter, vindt ze helemaal geweldig. We hebben alles heel professioneel op papier gezet. Haar vriend heeft een aantal heksenbezems uit de boom gezaagd. Samen met de heksenbezems, 5 Moniekjes, 5 Scotty’s en 3 schilderijen ging ze heel blij weer richting Klazienaveen.
En misschien……gaan we samen op 25 mei naar de braderie in het kleine vestingstadje Oudeschans om onze artikelen aan de man te brengen. Ik kreeg pas een verzoek van de organisatie om daar ook met een stand aanwezig te zijn. Met z’n tweeën lijkt me dat wel wat. Leuk!

Ben en Niesje voor hun huis op Dorpsweg 4 in Hattem

Zoals Ben en Niesje de laatste 10 jaar in hun vakantie op ons huis en menagerie passen, gebeurde dat 30 jaar geleden ook al een paar keer, maar dan met de kinderen. Ze ontdekten dat de omgeving van de Marnixstraat in Hengelo vele leuke kanten heeft. Volgens mij speelde het Kristalbad daarbij een hoofdrol. Paul Sietse deed hier z’n eerste zwemslagen.
Gerard was en is de moppentapper van de familie. Hij houdt gewoon niet op. Hij heeft ook een bepaalde opmerkingsgave.
Toen hij op de kleuterleeftijd was kwam hij met Niesje langs het Groene Kruisgebouw in Hattem, waarop aan de buitenkant inderdaad een groot groen kruis zit. Vroeger ben ik daar met Gerhard nog naar het Zuigelingenbureau geweest. Het was in de Paastijd en Gerard had vast goed opgelet bij de bijbelverhalen over Pasen. Plotseling zegt hij tegen Niesje: "Ik weet waar ze de Here Jezus naar toe gebracht hebben….". Niesje is benieuwd: "Nou"? "Hier….kijk…naar het Groene Kruis"!
Een tijdje later zien ze dat een stel jongens wat wild bezig zijn om een groot hekwerk te vernielen door er met brommers hard tegen aan te rijden. Hij heeft het bekende bordje er op zien zitten, kijkt naar de grote vernielers en vraagt aan Ben: "Mag dat wel van meneer Heras"?
Ook met Catharina was het vroeger wel eens zweten . Niesje zat eens met haar in de trein met tegenover zich een man met een hele grote rode neus met een pukkel. Niesje dacht nog even van…laat ik maar niks zeggen….misschien ziet ze het niet. Maar Catharina had het opgemerkt en deelt de meneer gewoon mee: "Meneer…u hebt een hele grote pukkel op uw neus"! Daar sta je toch mee uit!
Toen ik eens met de jongens naar Velp ging toen Diny en Ben daar woonden, kocht ik kaartjes voor de trein en meldde voor de kinderkaartjes hoe oud de kinderen waren. "Mark is 3, Rick is 5 en Gerhard is 7 jaar", waarop Gerhard het afmaakte…"en mijn moeder is 29".

Wim met z’n bijna 95 jarige moeder.

"Uw moeder is haar horloge kwijt", meldt de zuster in de dagopvang van zorgcentrum De Bongerd wanneer we haar ophalen om op haar eigen kamer koffie te drinken en bij te praten. "We hebben haar hele kamer al op de kop gezet"!
Wim doet het even later nog een keer, maar nee ..het horloge heeft pootjes gekregen.
O, ik koop me geen nieuwe ", zegt moeder nog. "Je zult zien dat ik hem dan net weer heb"! Ze maakt zich meer zorgen over het feit dat ze misschien gekke dingen gaat doen of zeggen. Maar daar merken we gelukkig niks van.
Ze oefent uitgebreid op onze namen, want ze heeft ergens de angst dat ze hier weg moet wanneer ze nog vergeetachtiger wordt. Daar was al eens sprake van omdat ze telkens ging zitten fluiten wanneer ze zich verveelt. Ze zou dan op een verpleegafdeling geplaatst worden. Toen echter de psychologe en later een arts bij haar kwam praten was ze nog zo gehaaid met haar antwoorden dat hier helemaal geen sprake meer van was. We kwamen eens nèt op bezoek toen de psychologe bij haar was. Moeder vertelde precies wie we waren en dat we helemaal uit Emmen komen, waarop de psychologe zegt: "Nou dan ga ik maar…misschien kom ik morgen nog even weer terug". "Nou"….antwoordt moeder, "Als ik dan weer bezoek heb dan is daor het gat van de deure"! "Ja", zegt ze later…"Ik bun misschien wel een grote kattekop, maor ik laote niet oaver mien lopen".
Eens liepen we met haar over de gang, toen er een jong vrouwtje gebukt een kast aan het leegruimen was en er een stukje blote rug te zien was. Ik zag het al aankomen,maar ik was net te laat. Voor ik haar tegen kon houden kriebelde ze haar al op de blote rug. Ach…die moest er om lachen. "Ha tante Siet…hoe is het er mee"?
Als het niet gekker wordt….!
Op "de Binnenplaats" zoals de dagopvang genoemd wordt zitten ze al op haar te wachten. We gaan daarna nog even naar Ben en Niesje. Bij Henry en Tonny keek je zo donker in dat die wel weg zullen zijn.
We melden Ben en Nies het horloge-mysterie. "O", zegt Niesje, "dat heb ik meegenomen want daar moest een nieuw batterijtje in".

Moeder van der Kolk met Niesje bij ons op de bank.

"Heb je de Domkerk bekeken of het Catharijne Convent"? Toen Zwager Ben Wagenvoort hoorde dat we een dagje naar Utrecht waren geweest was hij benieuwd wat ons naar Utrecht trok.
"Nee…we zijn naar het Spoorwegmuseum geweest"!
"Het Spoorwegmuseum"??? Daar had Ben nog nooit van gehoord. Zo zie je maar dat interesses verschillend kunnen zijn. Het Catharijne Convent hebben we nog wel gezien, maar ik had genoeg gehad van musea. Wanneer Wim ergens binnen is wil hij ook àlles zien.
Ik heb nog wel een blik geworpen op een paar galerieën, maar die vond ik niet bijzonder.
Niesje gaat regelmatig een dagje naar Catharina die ook in Utrecht woont, maar die maken er vaak een dagje winkelen van…. Zeg maar "Ontdek je rekje", zoals een kennis dat noemt.
Daar ben ik mee Emmen in geweest…met die twee, toen de mannen naar de TT waren: Wim, Ben, Rick en Ariën. Je kijkt je ogen uit. Echt moeder en dochter. Ze trekken op dezelfde manier de kleding tevoorschijn. Alle T-shirts ondergaan dezelfde kritische blik. Je kunt ze goed meenemen wanneer je op zoek bent naar iets nieuws. Je krijgt uitstekend advies!
Toen moeder van der Kolk nog aan de Dorpsweg woonde zag ze Niesje en/of Catharina wel langsfietsen met de bekende plastic zak aan het stuur. Dan kon ze wat meewarig zeggen: "Zo… die hebben Borst weer aardig gespekt". Nee moeder hield niet van winkelen.
Nu woont ze in Zorgcentrum De Bongerd. Niesje zorgt er trouw voor dat moeder er steeds verzorgd bij zit. Twee keer per jaar krijgt ze een nieuwe outfit…ja inderdaad van Borst.

Gera met Ian, Suze en natuurlijk Snowball in 2005.
Toen waren we voor de 2e keer hun gast. Dit kalf brak iedere keer uit, maar was zo mak als een lammetje.

Het is al bijna 40 jaar geleden dat Henry en Tonny trouwden. Het was een volle boel bij tante Gassie en Oom Arend in hun ruime bungalow op ’t Veld in Hattem. Tonny en ook Arian hebben daar een goed thuis gehad in de tijd dat hun ouders nog in Perzië woonden. Met z’n allen zouden we daar vandaan vertrekken naar het stadhuis en later naar de kerk. Tonny’s moeder had de regie en haar vader zat in een hoekje wat achteraf te lezen.
Maar het was een mooie trouwerij met een prachtige bruid en bruidegom.
Een paar jaar later toen Gera al een jaar of twee was kwamen ze een weekend bij ons. Ze hadden inmiddels ook een hond…zo’n rijst met krentenhond, een Dalmatiër. Dit was nog voor de tijd dat ze door de film zo beroemd werden.
Er waren de wereldkampioenschappen schaatsen op de tv. Het was toen 1972, de tijd van Ard en Keessie. Spanning ten top!
Toen Gera voor het eerst bij ons naar bed werd gebracht, zag Henry blijkbaar de bui al hangen, want Gera was niet helemaal topfit. "Je moet er nou niet meer naar toe gaan", zei hij. "Dan blijft ze aan de gang".
Even later huilde Gera natuurlijk al. Toen Tonny na een poosje toch naar haar toe ging , waarschuwde Henry van voor de t v : "Je kunt wel naar haar toe gaan, maar dan blijf jìj maar lopen. Ìk ga niet"!
Maar Tonny deed wat haar moederhart haar ingaf. Klaar! We hebben toch een heel gezellig schaatsweekend gehad. We hadden muskaatwijn en hebben daar behoorlijk van genoten.
Van ons konden ze misschien wel zeggen: ze hebben teveel zoete wijn gehad. Van mij dan, wat ik ga al zingen na één glas.
Toen we 10 jaar geleden met Henry en Tonny bij Fred en Gera in Canada logeerden en daar met een caravan rond trokken door de Rocky Mountains werd er ook regelmatig bij een Liquorstore gestopt. Wim en Henry sloegen in. Het was voor een behoorlijk bedrag. Ik zei toen: Wat ?….voor zoveel ?…mens nog an toe"! Tonny zei alleen maar: "Dan zit er ook vast een lekker cognacje bij"!
Tegenwoordig kan ik een lekker glaasje rode wijn wel waarderen en zeg nog wel eens, in navolging van Jannie, de moeder van Fred: "Doe mij nog maar een slupje"!

Tot gisteravond wisten we niet welke stad we zouden kiezen.
We hadden nog een dag "vrij reizen" met onze 60+ kaart van de NS. Maar Wim had altijd al eens gemeld dat hij het Spoorwegmuseum wel eens wilde zien…dus werd het Utrecht.
We hebben de hele weg "geboemeld" met de stoptrein en dat was tot onze verrassing heel leuk, want dan zie je veel meer. We gingen verder met lijn 3 van de GVU. De chauffeuse kwam niet weer bij toen ik haar eerst m’n oude strippenkaart overhandigde. Die was nog met guldens betaald. "Die mag ik helaas niet meer stempelen", zei ze proestend.
Het Spoorwegmuseum was erg de moeite waard. Wim heeft àlles gezien. Ik heb aan ’t eind van de rit nog een poosje zitten slapen aan een tafeltje zo moe van alle indrukken was ik.
Maar daarna was ik weer topfit.
Op de terugweg naar het station gingen we lopen. Je wilt toch ook nog een idee van Utrecht hebben. We hebben alle kanten van deze stad gezien…de mooie oude museumbuurt, de leuke winkeltjes, de artistieke kant, maar toen we een weggetje binnendoor kozen…. ook de drugsverslaafden.
Toen we uiteindelijk weer op Hoog Catharijne belandden, zo boordevol mensen, zaten we heel snel weer in de trein en hebben hier in Emmen bij Oriëntal Delight heerlijk gegeten.
Onderweg zagen we een paar mannen, apart van elkaar met een witte roos lopen. Het is immers Valentijnsdag! De één liep er wat nonchalant mee te doen. De ander legde hem gauw op een bankje voor hij de trein instapte. Wat een romantici! In Utrecht was het met een paar verliefde vrouwen anders. Die lieten zich heel romantisch filmen en fotograferen.
Wim doet niet aan Valentijn…zegt t-ie. "Dan mag ik wel seniel worden. Ze kunnen me dan misschien wel een paar rozen in de hand drukken en daarna zeggen: Geef ze maar aan die aardige mevrouw"…!
Nee.. Wim perst gewoon iedere morgen een paar sinaasappels voor me uit, houdt de deur voor me open, hijst me in m’n jas. En zonet zette hij een heerlijk kopje cappucino bij me neer.
Wat kan ik me nog meer wensen?

"Nou…wat vind je d’r van"? Gerald leunt op z’n hark en kijkt toch wel een beetje trots naar het resultaat. "Nou kun je de sneeuwklokjes en crocussen tenminste weer zien! Mooi hè?"
Het is hardstikke mooi! We zijn erg blij met deze hulp om onze wat verwilderde tuin even goed aan te pakken. "Vind je ook niet dat bv een azalea mooi zou staan tussen die bonte hulst en de "henkiejannes". Deze struik met een soort klokjesbloemen heeft een latijnse naam die hier heel veel op lijkt – de enkianthus campanulatus. Zeg nou zelf! Het is het ezelsbruggetje van onze hofleverancier Bernd Schulte.
Ik zie zo’n fel bloeiende azalea mollis daar al voor me. Volgende week brengt Gerald er één mee.
Bovendien heeft hij een winterbloeiende Viburnum ergens ontdekt en die heeft hij op de plek van de verrotte bandwilg gepland.
Toska en Queeny lijken het voorjaar in hun bol te hebben. Ze zijn zo aan het stoeien. Daar hebben ze straks aan de Schaapstreek geen kind meer aan…aan Queeny…. en wij aan Toska!
Wim ligt nu uitgeteld op de bank. Die heeft zich ook flink gehad, want die heeft alle onkruid en snoeisel afgevoerd. De takkenwal begint al aardig vorm aan te nemen door alle gesnoei in de verschillende tuinen.
Samenwerken is ook goed voor je relatie…toch?!
Op de relatie beurs komen veel mensen die wel of juist niet willen scheiden. We zagen wat interviews op het journaal afgelopen zaterdagavond. Rick was hier ook even. Ik zeg zo tegen Wim:" Kunnen wij na 43 jaar nog wat aan onze relatie verbeteren? Wat vind jij…is er iets dat ìk zou moeten veranderen"?
Wim kijkt me even droogjes aan…grijnst wat, krijgt van die glimoogjes, en zegt dan: "Daar kan ik wel een boek over schrijven"! Rick vult ogenblikkelijk aan: "Zeg maar gerust…. een encyclopedie"!

Om even te laten zien dat het best een knuffelhond is…!

Nee, dit keer niet over onze twee Spikes die Tessa en Scott hebben voortgebracht, maar over Spike van Didi.
Didi is het "maatje" van Rick. Ze is vanuit Rotterdam in Emmen terecht gekomen en heeft zich als vrijwilligster aangemeld bij het Maatjesproject. Eén keer in de 14 dagen en soms vaker ondernemen ze iets. Vaak gaat Rick er op zondagmiddag naar toe en geniet bij hun van de gezelligheid. Maar Didi heeft een hond, eigenlijk de hond van haar zus. Dit is die Spike, een enthousiaste Manchester Terriër. Hier volgt haar verzoek. Wanneer je iemand kent die juist op zoek is naar dit type hond…. of zelf de uitdaging ziet….? Mail maar even. Dan geef ik het wel door.

Hai Wim en Hetty

Ik vroeg me af of jullie iemand kennen die een hondje zouden willen. Het gaat om Spike, een Manchester Terrier van 1.5 jaar oud en met stamboom, volbloed en niet gecasterreerd. 10 kilo en 40 cm hoog. Hij wordt rond 10 februari vader want hij heeft een tijdje terug een manchester terrier teefje gedekt…dus er zijn nog fokmogelijkheden. Maar Spike is wel dominant, dus het moet iemand zijn die overwicht heeft op Spike en het liefst waar er geen kinderen of katten zijn. Het gaat wel samen maar wat ik van Spike nu ken is het volgens mij beter dat hij alle aandacht krijgt. Hij houdt van bewegen maar is in huis niet druk. Ik heb hem nu bijna een jaar. Kreeg hem van mijn zus maar het is mijn hond niet en na het bijna een jaar geprobeerd te hebben weet ik nu echt zeker dat ik op zoek ben naar een baasje voor hem. Ik blijf rond kijken naar mogelijkheden.

Groetjes Didi