admin

Na 40 jaar…

Het was een hele overgang… om te verhuizen van Aalten naar Hengelo. Ze liggen allebei in het oosten van ons land, maar Hengelo is natuurlijk wel een stad. Het duurde even voordat ik doorhad waarom de mensen die ik onderweg steeds bleef groeten zo verbaasd keken. Dat waren ze hier niet gewend. Daar was geen beginnen aan.
Ook de sociale controle was hier niet of nauwelijks. En dat was een verademing. In Aalten had ik me zo goed en kwaad als het ging aangepast aan de poetsgewoonten van de buurt…’s maandags de was en vrijdags de ramen. Ik wilde ook niet als een slons over de tong gaan.
Hier in deze grandioze benedenmaisonette in de net gebouwde Hengelose Es was er wel gezellig contact onderling wanneer je dat wilde, maar er werd bij mijn weten niet zo op je gelet. Ook de mensen om ons heen waren totaal verschillend. Wel allemaal mensen van onze eigen leeftijd, meest jonge gezinnen. Aan de ene kant van ons woonden Karin en Alfred, beiden uit Twente. Alfred was eerst nog machinist op de grote vaart en bracht altijd een voorraad drank mee. Voordat hij weer thuis kwam moesten we Karin er van af helpen. Wat hebben we samen gelachen!
Aan de andere kant woonden Han en Riet. Hun dochtertje Petra was net zo oud als Gerhard. We hebben wel eens een zaterdagavond tot diep in de nacht met hen monopoly zitten spelen. Het spel kregen we niet uit en zondags gingen we gewoon weer verder.
Marinus en Jenny aan de overkant hoorden ook bij onze kerk en kwamen uit Hardenberg, lekker Sallands. Met hen klikte het ook meteen.
Verder woonde er een gezin wat verderop waar drs voor de naam stond. De vrouw bleek een jeugdliefde van Jan Kremer en had daar ook haar oudste dochter van en warempel…die leek sprekend op haar vader.
Voor Gerhard was Marcel natuurlijk de enige die hij in het eerste begin belangrijk vond. "Kom Piet", zei Marcel steeds en dan gingen ze samen spelen. Dat kon ook gewoon buiten. Voor de flat was een heel groot grasveld met een enorme zandbak.
Er was één buurvrouwtje dat probeerde netjes Hollands te spreken, wat niet altijd lukte. Op een gegeven moment hadden we het over de auto’s die soms wat hard reden en ze beaamde dat met de kreet:"O…ze komen hier mangs langs…."!
Maar het meest bijzondere van ons verblijf aan de Jan Voermanstraat was dat we er nog geen drie maanden woonden toen de bel ging en wie stond daar op de stoep?? Juist… Anda!
Dick en Anda waren er vlakbij komen wonen helemaal boven in een hoge flat. Ik had Anda geloof ik pas één keer gezien toen ze me knipte in de kapsalon in Aalten. Dick zat toen nog in militaire dienst. Het werd een vriendschap voor het leven!

Twee jaar geleden waren we een weekje bij hen op bezoek in hun vakantiehuis in Les Issambres. Hier ontdekken we Saint Tropez!

"Zouden jullie wel weer terug willen…naar de Achterhoek of Hattem? Je ziet het….ook hier zijn nog een paar mooie appartementen te koop"! We zijn vandaag bij Dick en Anda in Apeldoorn. We hebben de hele dag om bij te praten. En dat doen we. Door de eventuele toekomstige problemen met de wegverdubbeling bij ons aan het Schoolpad en wat bijkomende lichamelijke mankementjes zitten we wat te brainstormen.
Nee, voorlopig hopen we dat we hier kunnen blijven.
De laptop met de Nieuw Zeelandfoto’s is mee, maar ik kom er al gauw achter dat die wel wat uitgedund moeten worden om een boeiend verslag te krijgen. Dick en Anda waren er twee jaar geleden en hebben dezelfde route gevolgd. We hadden dus heel wat gezamenlijke herinneringen aan al die mooie plekken.
Anda vertelt over haar twee kleindochters. Britt gaat nu naar de basisschool en speelt met fantasie dat ze juf is en laat de zgn kinderen meekijken uit een boek. Of ze speelt de barjuf als ze gehaktballetjes voor hen besteld.
Ze weet al heel goed weet welke kleren ze wel en niet wil. Het is voor Britt duidelijk…geen tierlantijnen of knoopjes . Het moet vooral makkelijk zijn…dus met bv elastiek in de taille. Ze had ook leuke sandaaltjes met een beeldig hakje ontdekt. Ze was er helemaal wèg van. "Oma…wat lief als ik die schoentjes van je krijg"! Natuurlijk kreeg ze die. Anda is voorgoed favoriet. De hele dag liep ze met de tas met schoentjes te slepen. Dat gaat je geld kosten wanneer no 2 ook zover is, Anda! Geniet er vooral van.
Ze wonen naast een mooie oude statige kerk aan de Loolaan, een appartement met twee balkons…één voor de ochtend- en één voor de middagzon. Beau et chaud!
Na een lekkere wandeling door de oude Apeldoornse wijk zorgt Dick voor de inwendige mens en dàt is hem wel toevertrouwd. Ooit bij het afscheid van z’n arbeidzaam leven in de "Bon Vivant" kreeg hij van vrienden een workshop aangeboden bij Jamie Oliver. Had hij niet nodig…maar wel leuk toch?!

Toen ik indertijd voor de derde keer zwanger was vond mama dat eigenlijk niet zo’n goed idee. We hadden er al twee en met Rick hadden we al genoeg te doen enz. Het was natuurlijk louter bezorgdheid, maar het zat me toch dwars. Toen ik echter aan opa uit Barchem ook vertelde dat we een derde baby zouden krijgen en dat mama daar eigenlijk meer bezorgd dan blij om was zei hij: "Och Hetty, wi’j hebt ‘r tiene ekregen. Maor ik kan oew vertellen…mien kinder …ze bunt de grootste riekdom in mien lèven".
Maar de beide oma’s wilden wel op de kinderen passen wanneer ik het ziekenhuis in ging. We hadden een vroedvrouw gekozen die alleen ziekenhuisbevallingen deed. Je kon kiezen voor drie dagen ziekenhuis en daarna nog een week kraamhulp òf zeven dagen ziekenhuis. Wim vond het een rustig idee dat ik een week in het ziekenhuis zou blijven.
Maar toen het puntje bij het paaltje kwam hadden beide oma’s er op gerekend dat Gerhard bij hun zou komen logeren. Dat zagen ze helemaal zitten. Op mijn 26e verjaardag in augustus zei één van de oma’s: "Als Gerhard straks een weekje bij ons is…". Waarop de andere zei: "Gerhard….nee..die zou toch bij ons komen…."? Rick was toen net 2 jaar en was veel bewerkelijker. Het liep nogal hoog op tussen die beide oma’s, die elkaar nooit erg gelegen hebben. Mama liep in elk geval al aardig rood aan. We hadden het er ook nog niet zo over gehad wie naar wie zou gaan. Dit was bij mij helemaal tegen het zere been, wat….. zere been… twee zere benen. Heel heftig!
In elk geval raakte ik nogal van de kaart. En daar kan Wim weer niet tegen!
Hij sprak de volgende wijze woorden: "Jullie krijgen ze geen van beiden. Ik neem gewoon vrij. Klaar"!
Wat later kwam de tussenoplossing: drie dagen ziekenhuis en daarna kraamhulp. "Breng de jonges die paar dage allebèi maor bie’j ons op "De Boomgaard", zei pa toen. "Daor redde wi’j ons wel met. En dan kö’w ze gelieke weerumme brengen as Hetty met den kleinen d’r weer is uut ’t ziekenhuus". En zo gebeurde het!

Met deze twee zijn we al heel blij!

"Diana heeft een baby….weten jullie dat al"? We zitten een avond bij André en Friedel samen met Willem en Hillie. Dat doen we al jaren. De ene keer bij ons dan bij Willem en Hillie en zoals nu dan bij André en Friedel. Lief en leed passeert de revue. De kleine Nathanaël was veel te klein…een couveusekindje. Maar nu is hij 5 pond en is thuis, maar mag nog niet naar buiten. We hebben een foto gezien van een door zorgen wel heel dunne Diana met kindje. Een opluchting dat nu alles goed is. Ook bewonderen we een foto van Willem met kleinzoon Thijs. Een trotse opa!
André en Friedel spannen met glans de kroon met liefst 7 kleinkinderen. Wij zijn met die twee van ons al heel blij.
Zoals we het vroeger hadden over onze kinderen en ons werk gaat het nu over de ontwikkelingen binnen de gezinnetjes van onze kinderen. En een beetje over onze lichamelijke ongemakken die zich af en toe aandienen en adviseren elkaar hoe daar mee om te gaan. Alleen Hilly werkt nog volop in de Thuiszorg.
André en Friedel zijn al naar de film The Kite Runner geweest en vonden het erg de moeite waard.
Het is geen wonder dat we André op z’n verjaardag vorige week niet konden bereiken, want sinds jaren hebben ze al de gewoonte om dan een weekend naar Zeeland te gaan. Groot gelijk!
Maar ….. morgen komen al hun kinderen èn kleinkinderen om z’n verjaardag te vieren. Ze zijn van plan om met z’n allen naar de dierentuin te gaan en daarna laten ze wat van de Chinees aanrukken. Veel plezier!

Tessa en Toska zijn altijd in de buurt wanneer er gewerkt wordt! Hier wordt compost op de tuin gebracht!De aanhanger was het eerste wat we kochten toen we 14 jaar geleden hier gingen wonen. Het is het beste wat we ooit aangeschaft hebben. Er wordt door heel veel mensen gebruik van gemaakt!

"Is er de laatste vier uur nog iets veranderd bij jullie"? Mark z’n werk zit er blijkbaar op, want ik hoor aan de geluiden door de telefoon dat hij in de auto zit.Tussen de middag kwam hij even hier om een aanhanger met bouwafval te brengen in de stille hoop dat Wim de afvoer hiervan op zich zou nemen. "Nou…zo veel gebeurt hier ook weer niet, maar als je bedoelt of de aanhanger leeg is…ja dus"! "Oh geweldig… en zweette papa nog erg toen hij weer thuis kwam"?
Die had de kar met bouwafval dus toch al naar de stort gebracht. "Nee hij had ineens zin in nog meer bottenwerk en begon gelijk de stronk van de verrotte bandwilg uit de grond te graven. Ja toen zweette hij wel en behoorlijk".
Meestal voelt Wim zich pas lekker wanneer hij buiten bezig is geweest.
Bij Gerhard en Judith is vader Jan meestal aan de beurt. Ja de jongelui treffen het met die senioren zo vlakbij. En wij hebben weer geluk dat we onze kinderen daardoor regelmatig meemaken.
Even later is Mark weer hier om de nu lege kar op te halen. Kan hij weer verder gaan met het breekwerk. Dat doet hij zoveel mogelijk zelf. Maandag komen de bouwvakkers weer klussen. Die bouwen het dan weer op! Eva’s kamer is volgens mij al helemaal af en nu wordt er een supermooie klein maar fijne badkamer gerealiseerd! Je moet er wat voor over hebben. Maar mooi dat het wordt!

Het logeren op "De Boomgaard" begon al vroeg. Hier ben ik er samen met Gerhard toen Wim nog veel weg was. . Het zou z’n laatste jaar op zee worden.

Onze jongens gingen altijd graag logeren bij opa en oma op "De Boomgaard". Ook Oma in Hattem was een geliefde plek om eens een paar dagen onder moeders vleugels vandaan te zijn.
Er was wel een speciale tactiek nodig om het afscheid voor Rick te verzachten, want dat stond hem echt niet aan. Logeren vond hij geweldig, maar wanneer het vertrek van de rest van de familie aanbrak ging hij gewoon krijsend voor de auto liggen. Daar had mama het volgende op gevonden.
"Rick ga jij maar fijn met opa de kalfjes voeren"? Of "Ga je even mee met opa naar buurman Lettink. Daar is net weer een kalfje geboren". En intussen gingen wij weer naar Hengelo. Waren we één keer weg…was er niets meer aan de hand.
Mark had oma een keer tuk. We komen hem op een gegeven moment ophalen en mama vraagt: "Is er iets met Mark. Mankeert hem iets? Hij zegt dat hij van de dokter geen spinazie mag hebben"!
Maar de pannenkoeken van oma kan niemand evenaren…zeggen ze.
De laatste zondag bij pa en mama op "De Boomgaard", voor ze naar Vorden verhuisden, zal ons heugen. Iedereen was er. Ook Ben en Diny met Berend Jan en Wouter. Mark en Rick ontdekten samen met Berend de giertank en liepen er wat aan te sjorren. Mark probeerde een hendel uit: "Wat is dit voor ding"? Op hetzelfde moment zaten Rick en Berend die er achter stonden van top tot teen onder de gier! Ben en Diny waren snel weg in de auto met hun stinkend pakketje achterin. Rick werd onder de douche gezet en namen we fris in een veel te groot trainingspak van Johan weer mee naar Hengelo. Een raar afscheid was het. Gelukkig niet echt, want nog steeds zijn we op diezelfde Boomgaard altijd welkom bij Johan en Joke.

www.campingboomgaard.nl

Dit kan niemand ons meer afnemen!!

Het is voor het eerst zolang ik dit weblog bijhoudt dat ik niet weet wat ik zou willen schrijven…over de honden,de pony’s, Robin die gezellig een middag hier is of zou ik het willen hebben over ons bezoek aan de Belastingdienst van vanmorgen.
Ik heb nog nooit zoiets onrechtvaardigs meegemaakt. We hadden een gesprek aangevraagd i v m de belastingaanslag van 2004 waar mijn hele bedrag dat bedoeld was voor een lijfrente zomaar bijgeteld was. Nee niet zomaar. We hadden nagelaten die lijfrente op tijd aan te vragen omdat we in de veronderstelling waren dat dat al gebeurd was na het bezoek van onze pensioenadviseur. Voor straf…ja daar staat straf op…kwam er nog eens 20% revisierente overheen. Onze fiscaal adviseur Arnold die we ingeschakeld hebben praatte als Brugman, maar…. wet is wet… er wordt niet naar de mens gekeken zoals de juffrouw die er bij was opmerkte. Een harde!
Nu gaat Arnold bij AVERO en bij onze "geweldige" tussenpersoon alles opvragen over hoe het één en ander heeft kunnen gebeuren. Als we zwart op wit hebben dat de opdracht gegeven is was het gemakkelijker, maar onze man die bij ons was heeft kanker en kan niet meer ingeschakeld worden.
Om kort te gaan …een maand uitstel en dan zien we wel weer.
We hebben met z’n drieën maar koffie met appeltaart besteld bij het eerste de beste restaurant om de hoek om bij te komen. Ondanks deze tegenvaller hebben we met elkaar afgesproken niet om geld wakker te gaan liggen. Maar zuur is het wel!
"Je kunt altijd bij ons komen aanschuiven…", troostte Mark ons.

Schoolpad 55, de boerderij van de fam. Wielens,
geschilderd in opdracht voor Jans’ 60e verjaardag en hangt nu op een mooie plek bij Jans en Geesje.

"Waar ben jij vorige week dinsdag om half één geweest", vroeg Wim een paar dagen terug. "Ikke……? Ik ga nooit om half 1 ergens naar toe. Hoe dat zo"?
Ik zie ineens een brief op tafel liggen van het Justitieel Incassobureau. Er ligt een echte bekeuring op tafel. We zouden gesnapt zijn op de Rondweg met 78 km per uur terwijl je er maar 70 mag. Ze trekken er uit goedheid 4 km af. Voor de overblijvende 4 km moeten we 16 euro betalen.
Hoe we ook na zitten te denken….we hebben geen idee wie dat geweest kan zijn. Mark misschien. Heeft die onze auto meegehad? Die wordt tussen de middag ook even aan de tand gevoeld. "Nee, in jullie vakantie heb ik hem een paar keer gebruikt, maar nee….na die tijd niet meer".
We blijven even met het raadsel zitten. "Dat kan nooit"….zegt Wim al voor de zoveelste keer… "Ik bel d’r achteraan. Ik wil die foto wel eens zien"! Ik kan hem nog net overhalen om een paar dagen te wachten.
Dan ineens….. is er die flits van herkenning. Vorige week zijn we met Jans en Geesje naar de Marktkauf in Meppen geweest. Onze kofferbak is wat groter…je weet van te voren immers niet wat je allemaal tegen komt.
We zouden hen om half één ophalen. Omdat de weg naar hen toe zo slecht was door alle regen èn we net voor die gelegenheid de auto hadden gewassen hebben we 150 m. Rondweg genomen en zijn toen van de andere kant richting Schoolpad gegaan. Tja… en net die 150 m. Onze auto trekt wel snel op, maar zó snel……? Ik denk dat Wim het groene licht nog net wou halen….
Dan moet ik ineens aan Dirkje denken, de hartsvriendin van Diny. Die kan ook zo droog iets vertellen met van die glinsteroogjes. Ze was op zoek naar een bepaald adres in Gorssel, waar ze op een afgesproken tijd moest zijn. Het was nog in de tijd zonder Tom Tom. Ze reed drie keer verkeerd en kwam 3 keer over dezelfde weg voor ze de goeie te pakken had. Je raadt het al….3 x geflitst in een kwartier. En… drie bekeuringen! Ja…. er is altijd een baas boven baas!

Ik vond nog een verhuisbericht uit 1984. Ger en Lies wonen nog steeds op no 19, nu naast Gerhard en Judith.
Wat lang opblijven betreft heeft Ger in Gerhard bijna zijn gelijke gevonden!

Of…zoals de ouden zongen piepen de jongen.
"Er staat een vreemde reactie in m’n gastenboek…van Gerhard. Weet jij hoe dat zit"? Mark komt vaak even de krant lezen tussen de middag en Queeny krijgt een extra aai. "Hoe dat zo", vraagt Mark.
Het ging over z’n verjaardag waarbij de laatsten om 2 uur uitgezwaaid zouden zijn. Hij schiet enigzins in de lach. "Ja dat werd door Jennifer gedaan, dat uitzwaaien. Ik lag er om 11 uur al in. Ik kon niet meer. Ze zijn allemaal nog aan m’n bed geweest voor ze weg gingen. Dat heb ik geweten. Allemaal!
"Dat kun je niet maken", zei Judith nog,……."stiekem je nest in duiken…. Je lijkt je vader wel"!
Veel meer heb ik er dus niet van mee gekregen. Renée en Uulkje zijn het langst blijven napraten met Jennifer. Ze belden zelfs nog op dat ze heelhuids thuis waren gekomen op de fiets. Binnendoor naar het Zwaluwenveld is toch 3 kwartier"!
Ooit vierde Wim ook z’n verjaardag in grotere kring dan we tegenwoordig doen. We woonden toen nog aan de Kuifmees. Wim kan heel slecht zonder slaap, meer een ochtendmens. Vroeger schijnt hij thuis zelfs gevraagd te hebben of hij ook met Henry en Ben gelijk mee naar bed mocht!! De avond was gezellig en de meesten waren ook om half 12 vertrokken. Alleen Ger en Lies, onze naaste buren, zaten er om 12 uur nog. Nou blijft Ger altijd lang op…een echte nachtbraker. Wim ging even naar boven …en kwam gewoon nooit meer terug. Een kwartier later ging ik maar eens kijken. Lag hij gewoon onder de dekens. Er was geen beweging meer in te krijgen. Hij zei later:"Ik zag het bed … en kon gewoon niet meer"! Ger en Lies waren daarna vrij snel vertrokken.

Hier is-t-ie wel weer aan toe!

"Ik vier m’n verjaardag maar niet…ik ben bek af", zei Mark van de week toen hij Queeny ophaalde. Z’n baas is op vakantie en hij runt de tent nu alleen…samen met de monteurs dan en Leonie die 3 dagen per week de administratie doet.
’s Avonds komen de bouwvakkers aan de Schaapstreek, want de bovenverdieping wordt nu grondig aangepakt. Af en toe een electricien. Zelf moest hij de vouwgordijnen nog ophangen, kolen halen in Nieuw Weerdinge en samen met Wim alle afval wegbrengen!
"Helemaal niet of een beetje niet. Wil je dan ook geen cadeautjes"? Mark dacht even na. "Ik denk dat ik het maar tussen 6 en 8 hou. Dan kan ik het weekend verder bijkomen".
En geld voor een hogedrukspuit zou zeer welkom zijn.
Gisteren gaan we dus om 6 uur richting Sleen samen met Rick. Die kon dan mooi na die tijd z’n favoriete bezoekje afleggen bij Jans en Geesje.
De kolenkachel brandde lekker. Jennifer had van alles klaar gemaakt. Robin hield de vuurkorf in de tuin brandend. Het was al met al een gezellige boel met familie en vrienden…een echte verjaardag.
Vanmorgen belden we even en vroegen of hij goed geslapen had. "De laatsten gingen om 2 uur vannacht weg", zei Mark. "Het was beregezellig"!