admin

Vandaag is het 38 jaar geleden dat Mark werd geboren. Hartelijk gefeliciteerd, Mark!
Half januari had hij al geboren zullen worden, maar eerst ging buurvrouw Riet me voor. Zij en Han kregen Pjotr, een week te vroeg. Op 31 januari volgde Anda. Ze was nog niet eens uitgerekend en zij en Dick kregen Ernst, ook een paar weken te vroeg zelfs. Ik kreeg al wonderolie om de weeën op gang te krijgen, maar dat hielp niet echt….alleen krampen en diarree. Eindelijk 2 februari……was het dan zover en konden we om 9 uur ’s morgens over die spiegelgladde weg naar het ziekenhuis, want we hadden dit keer voor een ziekenhuisbevalling gekozen. "Als je niet durft te rijden weet ik een taxi die altijd rijdt", zei de vroedvrouw nog tegen Wim. Maar je weet misschien dat je zulke dingen niet tegen Wim moet zeggen. We glibberden van de ene naar de andere kant van de weg. Verder was er niemand op straat. De weeën hielden van schrik op.
Om 1 minuut voor 12 was hij er – 8 pond en 3 ons! Het was een bevalling uit een boekje! Zonder problemen!
Ik had een lijstje met namen meegenomen naar het ziekenhuis, want Wim en ik waren het nog niet helemaal met elkaar eens. Voor een meisje was het duidelijk. Ze zou Corine heten, een zelfbedachte variatie op Coba. Maar voor een jongen was het lastiger. Beide opa’s waren al vernoemd: Gerhard Willem en Hendrik Jan en nu wilden we zelf een mooie naam uitzoeken. Ik weet dat David, Mark, Christian en Niels bij mij favoriet waren. Voor Wim was Mark de enige naam die in aanmerking kwam. En laat er nou net een mooie Zweedse film op tv geweest zijn met als jonge held Stefan. Dat vonden we beiden mooi. Toen het dus opnieuw een jongetje bleek te zijn kwam er na de eerste gelukstranen het briefje voor de dag. We waren het in één keer gelijk eens: Mark Stefan zou hij heten.
Diezelfde dag werden Gerhard en Rick door Wim naar "De Boomgaard" gebracht, waar ze die 3 dagen dat ik in het zieken huis lag zouden logeren bij opa en oma. Opa Bijenhof leefde toen ook nog.
Toen mama aan opa Bijenhof vertelde dat zijn nieuwe achterkleinzoon Mark Stefan zou heten, vroeg opa: "Hoe komt ze daor noe an. Waor is den dan naor enuumd". "Ach’, had mama toen gezegd: "Ie’j wet toch wel….van Marcus en Stefanus…uut de biebel"!

"Wat mooi…wat mooi hè", zucht Riet. We bekijken een diapresentatie van hun foto’s van onze gezamenlijke reis naar Nieuw Zeeland.
Ze hebben een middag uitgetrokken om ons in Emmen op te zoeken. Ik had ze een uitgebreide beschrijving gegeven van de gemakkelijkste route naar Schoolpad 50.
Tot onze verbijstering komen ze vanaf Jonkie Heyne over het Schoolpad langs het bos. Ben had zelf een route opgezocht op internet- ik had het kunnen weten- en kwam toen aan het begin van het Schoolpad terecht. Ze hadden bij Drenth maar eens gevraagd naar de familie van der Kolk en toen hadden ze deze kant op gewezen. Met de regen van de laatste tijd was dat op z’n minst riskant te noemen. "Ik gaf maor een flinke plodde gas bi’j zon knipgat, anders had ik jullie niet ehaald", zei Ben. Eigenlijk is dat stuk weg alleen met een jeep te berijden. Riet had al giechelend gezegd: "Noe snap ik waorum disse mensen zo weinig bezoek kriegt"!
Het was net of de vakantie gewoon voortgezet werd, of we elkaar gisteren pas goeiendag hadden gezegd op het station in Zwolle.
We gaan straks in april gezamenlijk naar de reünie in Ridderkerk.
Misschien nemen we camper en caravan wel mee. Een week later begint hun volgende ANWB trip…7 weken Italië.
Wat wij gaan doen van de zomer??
Weten we nog niet, maar Ben en Niesje komen wel bij ons vakantie vieren in de Bouwvak. Dan kunnen we zonder honden op pad. Toch weer Schotland….?

Eén van Ellens schilderijen. Titel..pootje baden.
Op www.helderrood.nl vind je meer informatie over haar werk en dat van haar man Dick Lubbersen.

Wim gaat compost halen. Gisteren is er een heel stuk van de tuin vrijgemaakt van klimop, een oude sering en verdere planten èn onkruid. De hosta’s hebben een mooie nieuwe plek gekregen bij de kerstroos en de klimop en sering zijn verwerkt in onze takkenwal. Dus… hebben we een stuk waar gras in gezaaid zal worden. Maar eerst gaat er compost op.
Wat hebben ze gewerkt die twee. Ik snap trouwens nog steeds niet dat Gerald geen tuinarchitect geworden is. Met zijn inzichten had hij Mien Ruis kunnen evenaren. Maar is dat ook niet zo met ons. Wanneer ik wist wat ik nu weet had ik misschien ook heel andere dingen gedaan. Als je zo jong bent zie je niet altijd waar je sterke kanten liggen. En je moet ook de kans nog krijgen.
Door die werkende mannen raakte ik zo geïnspireerd dat ik een foto uit Landleven heb gebruikt voor de opzet van een nieuw schilderij 80 x 80 cm: een wat oudere man die een afscheiding van takken in elkaar aan het vlechten is. Het heeft hele mooie groene kleuren. Ellen zei gisteren: "Je kleuren zijn veranderd nà Nieuw Zeeland. Ze zijn feller en lichter geworden. Mooi!" Ze weet me altijd zo te inspireren en geeft geweldige adviezen. Maar…je moet het wel zelf doen!
Toska jankt wat. Dat betekent dat Wim terug is en dat ze daar naar toe wil. Ja ik begin haar al aardig te kennen.

Vandaag was het de dag van "De Tuin", want Gerald kwam. Het was zulk weer dat we liever de eerste anderhalf uur aan de koffie gingen. Ook gezellig! Zo hoor je nog eens wat. Behalve dat Gerald goed met schop, schoffel en snoeischaar overweg kan is hij ook een rasverteller. We ontdekken samen dat hij nog meer familie van me kent in De Steeg. Ook de familie Middelkoop ( tante Heintje Eggink) kent hij. De beide oudste jongens Johan en Koos waren vroeger ook van de partij bij de drijfjachten. Maar behalve over de jacht vertelde Gerald ook over al het werk dat hij in zijn jonge jaren bij boeren deed. Zo moest er ook eens een koe onder de stier, een nogal oude stier, een stier die wat stram in de botten begon te worden. Het was in de dagen dat de KI in opkomst was. Deze stier kon nog wel dienst doen, maar dan moest hij een handje geholpen worden.
Daarom werd er een opstapje gemaakt zodat hij de koe gemakkelijker kon bestijgen. Zo gebeurde het. Het opstapje stond klaar…. net als de koe. De stier komt in actie en net op dàt moment doet de koe een paar stappen naar voren. De stier duikt naar beneden en heeft zijn kruit ook al verschoten. Daar had de boer een middel op gevonden. De stier kreeg een emmer met eieren te vreten…een half uurtje wachten en toen begon het spektakel opnieuw. En dit keer met sukses!
Om half 11 stopt het met regenen en kan er buiten gewerkt worden. Wim en Gerald blijken een goed team! De voortuin wordt onder handen genomen. Je kent het niet weer. Ik wist niet dat we zoveel sneeuwklokjes hebben.
Volgende week weer een stuk! Geweldig!

Samenwerking bij het bouwen van de Finse kota.
In het midden…buurman Jans.

Het is weer eens tijd om een middagje op stap te gaan met Jans en Geesje. Het wordt de Marktkauf in Meppen. We zijn nog maar net op weg of ik vraag Wim of hij z’n tasje met papieren..lees passen…bij zich heeft. Nee, net vandaag niet. Nou zegt Jans: "Dat wordt dan "het hok" hier in Duutsland. Kan Hetty oew mergen weer ophaaln". Hij begint nog wat vaker over "dat hok". Ik ga geloven dat hij zich over de grens wat ongemakkelijk begint te voelen. Je kunt het geloven of niet, maar Jans heeft zelfs de verzekering van UNIVE gebeld om te vragen of je in Duitsland als Nederlander verplicht bent om winterbanden op je auto te hebben. Die konden hem gerust stellen.
Nee Jans houdt niet van "ver van huis". Wanneer hij Ommen heeft gehad begint hij al wat stilletjes te worden. En nu over de grens…. Hij geniet wel van Dolfinarium of Apenheul, maar eigenlijk zou hij dat wat dichterbij wensen.
Toch heeft hij vandaag Wim even te pakken. Die was op zoek naar een bijzonder soort stanleymes, maar had die nog niet kunnen vinden. Verder ontdekken we wel z’n favoriete whiskey . Tja…als het hier zo goedkoop is…! En een paar prachtige orchideeën, potjes thym…een rozensteun enz., maar geen stanleymes.
Wij zitten al aan de koffie met gebak als Jans en Geesje uitgekocht zijn.
Een uurtje later zijn we thuis en wat ziet Wim bij het uitladen….Jans heeft wèl dat bijzondere stanleymes gevonden. Wim is even de kluts kwijt, maar probeert niets te laten merken. Terwijl ik met Geesje naar binnen ga naar de koffie, pakt Jans z’n inkopen verder uit. Even later komen de beide heren binnen…lachen…!!! Had Jans er stiekem twee gekocht.
Ja dat is nou echt een geintje van Jans!!

Queeny en Toska zijn echte teeners. Wat een energie hebben die twee! Met één stok kunnen ze uren zoet zijn. Dan heeft Queeny hem en zit Toska achter haar aan te jagen. Kijk je even later dan is het precies andersom. Als je ze goed observeert zie je dat Toska net iets behendiger is, maar Queeny is iets steviger en krachtiger. Eigenlijk is het Queeny die qua gedrag het meest van vadertje Scott heeft, net zo driest. Wanneer je ze roept komen ze alle drie, maar Queeny kruipt altijd voor! Haha! Die wil altijd eerst en het dichtst bij je.
Toska heeft een zacht karakter, net als Tessa. Nu ze wat langer bij ons is wordt het steeds leuker, maar ook gemakkelijker. Ze kunnen nu gewoon los op het erf. Bij de weg komen ze geen van drieën. Ze luisteren alledrie goed, maar als ze een kat of wat anders in de neus krijgen…kun je beter even wachten met roepen. Dan komt alleen Tessa!
Verder heb ik goed contact met Toska en wil ze zo graag geprezen worden. Leuk! Echt een lieverd!
Vanmorgen zag ik tijdens het aquajoggen dat het niet alleen aan teeners voorbehouden is om niet te luisteren. Een paar dames waren al zwemmend zo aan het kwekken dat ze de oefeningen niet hoorden. We waren al twee oefeningen verder toen ze nog met de eerste bezig waren.
En dat waren al lang geen teeners meer!

In 1965 kwamen oom Herman en tante Nettie na lange tijd – 1946- naar Nederland, tante Nettie voor het eerst. Toen is deze foto gemaakt. Ik zie tot mijn verbazing dat juist tante Heintje er niet op staat. Ik weet nog wel dat ze in die tijd last van evenwichtstoornissen had.
Opa…zie je die pantoffeltjes… geflankeerd door Herman en Nettie.
Verder van l. naar r.: Dika, Mies, Bram, Hanna, mama, Jo, Jan, Jantje (van Jan) , Hendrik Jan (van Jo), Koos (van Heintje), Hendrik (Van Dika), Gijs (van Mies), Pa en Gert Voortman (van Hanna).

In Barchem was het altijd volle bak wanneer we er kwamen, want meestal was er iets te vieren. Of opoe en opa waren zoveel jaar getrouwd òf ze waren jarig. En behalve de Amerikaanse tak was iedereen er. We hebben wat een verstoppertje gespeeld en zijn heel wat keren vanuit de hilde op de deel naar beneden in een stapel hooi gesprongen.
Eefje van tante Dika, Wim van "Top", Herman uit de Steeg en ik waren even oud. Maar er waren nog veel meer liefhebbers, want bij Tante Heintje in De Steeg waren ze al met 10 kinderen. Eerst kregen ze daar 3 meisjes, daarna 6 jongens en uiteindelijk nog Nelly, het nakomertje. En wanneer iemand zei: "Tien kinder Hentje…wat zu’j ‘et druk hebb’n". Dan zei ze steeds: "Oo…., maor ik heb ze niet alle 10 geliek gekrege"! Het accent van de Steeg had ze ook overgenomen. De oudsten, Josien, Coby en Diny, hielpen steeds met de jongeren. Voor ik later naar Hattem vertrok om voor de klas te staan ben ik een dag bij hun geweest en dat was hééél gezellig.
Herman heeft later de boerderij in De Steeg voortgezet. Nadat oom Koos overleden is bleef tante Heintje een poos alleen. Maar ze kon slecht tegen alleen zijn en in ome Gert vond ze een fijne nieuwe levenspartner. Hij had zelf geen kinderen, maar sloot alle 10 van Heintje in z’n hart. Ze zijn nog wel 20 jaar samen geweest tot hij ook overleed. Tante Heintje bleef altijd opgewekt. Toen in 1996 Oom Herman met Harold naar Nederland kwam, maakten ze van de verjaardag van tante Jo op 19 april een soort familie reünie in de Wildenborchse Kapel. Het was de eerste keer dat ik neef Harold zag… en het was net of het een oudere broer van me is. Hiermee werd ook het contact met de neven en nichten daar weer hernieuwd.
En wie zie ik daar hand in hand met haar nieuwe vriend lopen: tante Heintje. Ze woonde al in het Zorgcentrum in Gorssel net als tante Hanna. En daar woonde ook een neef…ook een Hendrik Jan. Ze hebben een hele goede tijd gehad daar met kamers naast elkaar. Tot ook deze vriend overleed. Toen we haar een poos terug opzochten was ze 96. Ze doet nog overal aan mee en staat heel positief in het leven. Ze heeft zelfs nieuwe meubeltjes gekocht, want zei ze: "Ik wil nog graag 100 worden"!

Ooit door Ben en Diny meegebracht vanuit Italië…staat deze engel in hun tuin!

“Oh, een bekende naam…u bent mevr. Baptist…”. “En zo is ’t “, antwoordt ze gevat! Wim en ik brachten gisteren de Zondagsgroet rond op de afdelingen van het Scheperziekenhuis. Tegelijk nodigen we belangstellenden uit om vandaag naar de oecumenische kerkdienst te komen, als ’t moet ….met bed en al.
Je komt van alles tegen…van heel zieke mensen tot aan de blije gezichten op de Kraamafdeling. Er was zelfs een tweeling geboren. De eerste keren dat we dat deden raakten we nogal onder de indruk van alle zielige mensen. Maar alles went en het is toch ook weer dankbaar werk. Vanmorgen werden ze door 8 beddenrijders, ook uit verschillende kerken, binnen een kwartier allemaal opgehaald.
Ds Will Gerbers, ook werkzaam in een gevangenis in Duitsland, leidde de dienst. Ze raakte me met haar verhaal over hoe je gevormd wordt door alle belevenissen, boeken en verhalen die je mee krijgt, maar dat daarna je eigen mening daar een geheel van breit. Ze bad met haar armen gespreid en haar handen geopend naar boven. Heel mooi! Op de ziekenhuis radio was de dienst ook te volgen.
Samen met zijn vrouw is ook altijd Rieks Scheve, hoofd van de dierenverzorging in onze Emmer Zoo, van de partij. Ze reizen geregeld om dieren van en naar andere dierentuinen te begeleiden. Binnenkort wordt er een giraffe naar Valencia gebracht. Een andere collega beddenrijdster is ziek en we leven met haar mee. Nog iemand vertelt over dochter Tanuj die in haar vakantie in 3e wereldlanden gaat werken. Ze laat na die tijd haar kleren achter en neemt sieraden van het land weer mee.
Vanmiddag kwamen Ben en Diny naar ons toe om Wim z’n verjaardag nog eens dunnetjes over te doen. Het glaasje wijn op Wims gezondheid dronken we gezellig in de kota om het vuur, een heerlijk plekje. Rick was ondertussen ook gearriveerd. Die blijft zo het beste van allemaal op de hoogte van het wel en wee binnen de familie.
Deze zomer begin juni gaat het weer gebeuren: Diny en ik gaan weer een paar dagen stappen. De vorige keer zijn we een paar dagen naar Brugge geweest met de trein. En dat was zó leuk en daarom voor herhaling vatbaar.
We kunnen nog kiezen: wordt het Den Haag, Amsterdam of…Brussel.

Gijs en Mies met Harry..ik denk 1947.

Mama zei vroeger wel eens: "Ie’j liekt ok op oew tante Mies". Op m’n vader Hendrik Jan dat wist ik wel, maar tante Mies…. Zelf heb ik me afgevraagd hoe ze daar nou toch bij kwam. Ze zei het meestal op een moment dat ik wat nonchalant overkwam, steeds kapotte knieën had, bomen beklom of op een koe ging zitten, waar ik natuurlijk binnen de kortste keren weer af viel. Ook mijn huishoudelijke kant is niet erg sterk ontwikkeld. Op een gegeven moment hoorde ik de Amsterdamse vrienden Cor en Jos in Barchem over hun bezoekje aan oom Gijs en tante Mies praten. Die woonden in de bossen bij De Steeg, waar oom Gijs jachtopziener was. Jos vertelde dat Mies een lek afwasteiltje had en toen ze een half jaar later weer terug kwamen dat ze nog hetzelfde lekke afwasteiltje gebruikte. Kon Mies niet veel schelen!
Dat de kinderen hen gewoon Gijs en Mies noemden in plaats van pappa en mamma was ook iets wat de familie wel apart vond, maar ja …Mies hè!
Tante Mies ging ook met haar jongens Harry en Peder in Barchem kamperen. Oom Gijs kon op zijn manier nooit weg bij zijn wild. Juist wanneer hij weg was gebeurde er altijd wat. Net of de stropers hem zagen weggaan.
Die naam Peder had nogal wat voeten in aarde, want die naam wilden ze bij de Burgerlijke Stand niet accepteren. Die naam kenden ze niet. Maar oom Gijs was die naam tegengekomen in een Zweeds of Noors boek en hij vond hem mooi voor hun zoon. Ik weet niet of hij met dat boek naar het gemeentehuis is geweest, maar de naam Peder bleef. Alleen hebben ze hem niet lang zo genoemd. Ik weet niet beter dan dat ze hem altijd Peeuw hebben genoemd. Ze kregen ook nog een 3e zoontje, maar Siefertje is maar een paar jaar geworden. Hij is vrij onverwacht overleden. Ik dacht aan hersenvliesontsteking. Ik weet nog dat pa en mama naar de begrafenis gingen.
Mies was een vrolijk typje, eigenlijk net als al die ooms en tantes, altijd opgeruimd. Ze is toch vrij jong, midden 50 nog, overleden aan kanker. Ook nu gingen pa en mama naar de crematie. Dat was voor hen de eerste keer dat ze dat meemaakten. Ze vonden het helemaal niks…zo kil.
Nee cremeren was er bij pa en mama niet bij. Toen Wim eens opperde dat hij dat afscheid op het kerkhof altijd zo erg vond en dat wat hem betrof als hij dood ging het afscheid net zo goed beperkt kon blijven tot de rouwdienst, schoot mama even uit haar slof: "Ik hoppe toch dat jullie mien wel helemaole weg zult brengen". En dat heeft Wim haar beloofd!