admin

foto: De kennismaking.

Eén afslag verder links ligt de boerderij van de fam. Knol. Wat een belevenis is het om in de lammertijd op een schapenboerderij te zijn. De klei is al vergeten. We worden meegenomen om de boerderij te bekijken. Een stagiaire komt aanlopen met in iedere hand een lam aan één poot vastgehouden, een blatende moeder er achteraan. Het is topdrukte in deze tijd wanneer duizenden schapen in korte tijd moeten lammeren. De hele schuur zit vol lammerhokken met moeders en lammeren. Alle drie- en vierlingen worden nadat ze de biest hebben gehad weggehaald bij de moeder en in een apart hok gezet. Daar zie je 2 andere stagiaires druk bezig om de lammeren aan een speen te wennen net zo lang tot ze het uit zich zelf aanpakken. Ze houden gewoon het kopje van het lam net zo lang aan de speen tot het in de gaten heeft: Hé, dat is lekker voor mij. Dan krijgen ze een rode streep op de kop en gaan ze in een volgend hok met lammeren die zelf al kunnen drinken aan de lammerenbar, een ingenieus systeem is bedacht om tegelijkertijd de melk ook warm te houden.
De mannen hebben om de beurt nachtdienst, want een schaap houdt net als de mens geen rekening met werktijden om baby’s te krijgen.
Ook de kinderen betrekken ze al vroeg bij het bedrijf. Sieko is in de weer met een spreekbeurt over bordercollies en Nienke maakt heel mooie tekeningen over de schapen. Ook zag ik een foto waarop ze hielp bij de geboorte van een lammetje.
Voor een klein bedrag kun je bij de meeste boeren ook fleslammeren ophalen.
Wij kregen ze zo mee, met oornummers en vervoersbewijzen en al. Anders mag je ze niet eens vervoeren. Na de koffie en een hernieuwde kennismaking met de fam. Knol en Gast en heel veel indrukken later gaan we met 3 fleslammeren weer op huis aan. Met dank!

foto: Beertje met Witje èn Staphorst.

Beertje is er één van een drieling. Hij was al wel een week oud, maar had te weinig voeding meegekregen. En de eigenaar had geen tijd voor dat gepampel met flesjes. Hij bleek gelukkig erg levendig, maar klein en kogeltjerond. Ze hebben nog even met z’n vieren in het hok naast de open haard gebivakkeerd. Het werd een beetje vol daar en hebben toen de Staphorsters verhuisd naar de schapenstal met een rode lamp er boven.
Je kunt wel stellen: Beertje kwam, zag en overwon. Hij was aandoenlijk en vertederend. Als hij de fles zag kwam hij al naar je toe en dronk met zoveel overgave klok..klok…klok, dat we altijd weer in de lach schoten.
Maar…… Corrie uit Uithuizen, waar vorig jaar een pup naar toe was gegaan, meldde zich op internet met de woorden: Wel niet in de buurt van Emmen, maar genoeg fleslammeren.
Zouden we nog eens…., kunnen we gelijk eens kijken hoe een schapenboerderij in de lammertijd werkt.
Ondanks de Tom tom en een vriendelijke buurvrouw( ja daar links en dan achter de 2e dijk…daar is het) kwamen we vast te zitten in de Noord-Groningse klei. Gauw de handdoeken die we voor de lammeren hadden meegenomen, onder de wielen gelegd. Ik achter het stuur, Wim duwen. Gggggggrrrrrrrr sj sj sj sj enz deden de wielen.Toen geprobeerd met de kartonnen doos, waar de lammeren in moesten… Nu Wim achter het stuur en ik duwen. ..Hè, eindelijk gelukt, maar de Groninger klei zat wel tot boven m’n knieën.De klei-grijze handdoeken hebben we maar achtergelaten. Echter, de ontvangst op de boerderij maakte alles goed.

foto: Dan gaat hij er ook helemaal voor!

Zullen we toch nog een keer? Als Tessa pups krijgt kunnen we voorlopig toch geen kant op. Dan kunnen we het net zo goed leuk hebben met eerst een paar fleslammeren. D.w.z. ik vind het leuk en Wim heeft z’n twijfels, maar als hij er een keer voor gaat, dan ook helemaal.
Bij Marktplaats onder "Geiten en Schapen" plaatste ik een klein berichtje: Hebt u een verstoten of moederloos lam, we halen het graag bij u op.
De volgende morgen belde er al een mevrouw uit Staphorst met 2 verstoten lammeren van 1 dag oud. Wim bracht gauw het oude hok van het vorige nest puppies weer in orde naast de open haard en ’s avonds hadden wij onze eerste fleslammeren. Het was wel een leuke ervaring om nog een echte Staphorster vrouw in klederdracht te zien.
Wel zo gemakkelijk om ze eerst een paar dagen in huis te hebben ivm flesvoeding( 5 x per dag), maar ook heel gezellig. Alle kinderen uit de buurt kwamen natuurlijk kijken en even de fles vasthouden.
Niet lang daarna kregen we 2 lammeren bij ons uit Erica. Alleen vreemd dat we de schapen zelf niet zagen, de lammeren zaten in een veetrailer toen we ze kwamen ophalen.Het was een witte die er wat vreemd uitzag (bleek gedeeltelijk Drents heideschaap te wezen) en……….Beertje.

foto: de beide Staphorster lammeren

Sinds twee jaar geen schapen meer!?
Toen we op deze plek kwamen wonen, moesten er natuurlijk behalve een bordercolliepup ook een paar schapen komen. Scott is er nog steeds, zoals jullie weten.
Frans was de man die vroeger hier ook schapen had lopen en werd nu onze steun en toeverlaat. Onze eerste schapen kwamen, met lammeren! Flinke blauwe Tesselaars, dachten we. We noemden ze Coba en Sietje, naar onze beide moeders. Frans kocht er voor zichzelf een paar witte bij en kwam iedere dag poolshoogte nemen mèt een emmer vol brood en groenteafval.
Toen de moeders echter geschoren moesten worden bleef er van Sietje maar weinig schaap over, een scharminkel. Ook Coba
bleek gevoelig te zijn voor rotkreupel en was geen succes. We gingen verder met de lammeren, die later weer lammerden enz.
Als het mis ging met het lammeren riep Frans al: "Gauw Harrie bellen".
Dokter Harrie kwam, het schaap werd over een baal stro gelegd en Harrie duwde een verkeerd liggend lam weer goed en haalde het er af. Hij was onze dierenarts die ons de geboorteproblemen leerde oplossen."Laat je handen eens zien", zei hij eens, toen hij weer als reddende engel was opgetreden.
"Daar mankeert niks aan. Je kunt er zelf ook wel bij".
En zo leerde ik…eerst het lam terugduwen, dan het pootje goedleggen en dan gaat het verder vanzelf.En Wim net zo, maar mijn handen waren nu een keer wel smaller dan de zijne.
"s Zomers moesten we ook al heel attent zijn wanneer het vochtig en warm weer was, want als de blauwe vlieg eitjes in de schapenvacht legde had je binnen een halve dag maden die zich een weg in de huid vraten en nare wonden of erger veroorzaakten.
Wanneer een schaap zich afzondert en steeds naar achteren reikt kun je er van op aan dat er iets aan de hand is . Dan maakten we de gieter met een speciaal mengsel klaar, gaf het schaap een douche hiermee… en de maden krioelden er uit en binnen de kortste keren waren ze dood.
Door al die zorg , maar vooral door alle regelgeving…oormerken, bedrijfs nummer enz waren we als schapenboertjes gestopt.
Tot dit voorjaar….ik kon het niet laten………

Kijk maar uit voor de grote visser”, zei Bernd Schulte, onze hovenier die ons bij wat grotere karweien altijd met raad en daad terzijde staat. Hij had naast zijn vele goede adviezen, ook een grote vijver voor ons aangelegd mèt een mooie vlonder. De lelie bloeide al en de gele lissen. Ook hadden we al een stel goudvissen en ook een groepje goudwindes, die snel door het water schoten en twee ghost kois die er uitzagen.. ja inderdaad als een ghost. Het was net of je hun geraamte kon zien. “Die windes is een goed idee”” , zei Bernd ,” die zijn snel genoeg. Goudvissen zijn veel trager. Pas maar op voor “de grote visser”…..Oh…. ja, de blauwe reiger!
Mijn broer Henk in Lochem zei wel eens: “’t Is hier in de buurte net een cafetaria veur ze, ze gaot van ’t ene vieverken naor ’t andere”. Ons vieverken is in elk geval 1,20 diep en onder de waterleliebladeren kunnen de vissen zich aardig verschuilen.
Maar op een dag was het zover. Iedere dag kwam die “grote visser” even langs. Als hij wat zag bewegen bij huis was hij zo weer weg. We hebben een keer een half uur doodstil naar zijn verrichtingen zitten kijken. Zo langzaam bouwde hij de aanval op, vanaf het bouwland naar de heg, toen naar de rand van de vijver. Tot hij met één flinke duik en één wiekslag over het water vloog, en passant een vis greep en verdween. Het was wel een van de kois. Toen hebben we toch maar een zomer draden gespannen over de vijver. Het volgende jaar telden we meer dan 200 grote en heel kleine vissen en hebben we de draden weer weggehaald. Hij mag af en toe weer komen.
Bij het voeren van de vissen is ons Loedertje, één van de katten, ook altijd paraat. Ze zit dan op haar vaste plekje zeer geïnteresseerd naar het gekrioel te kijken. Soms vinden we later een aangevreten goudvis in de tuin of zien we haar er net vandoor gaan met een vis in de bek. Nou ja…. grote of kleine visser…….

Tessa helpt ook mee om de kippen met Rieksie de haan in de kippenren te drijven. Tessa vindt dat geweldig, want zoveel is er nou ook weer niet te drijven bij ons. De kippen vinden het minder.
We hadden al een paar jaar geen schapen meer.Tessa heeft het dus nog niet geleerd wat de commando’s linksom…..en…..naar rechts betekenen, maar in kringen eromheen draaien zit er van nature in. Straks kunnen we het met de lammeren uitproberen.
Toen we nog in Hengelo woonden gingen we samen met de kinderen èn de neefjes en nichtjes uit Hattem in zo’n speciaal weekend "De boer op". Het regende pijpestelen, maar met z’n allen gingen we op de fiets het Twentse land in. We hadden al een veehouderij gehad en een varkenshouderij bezichtigd en kwamen toen bij een bedrijf met duizenden kippen, een legbatterij. Alles was geautomatiseerd, behalve het leggen van de eieren dan. We komen binnen en zien daar een grote eiersorteermachine staan. Arend, ons neefje, was nog nooit op welke boerderij dan ook geweest en keek zich de ogen uit en sprak toen de ons bijgebleven woorden: "Is dat hier een eierfabriek?"

Tja….na alle puppydrukte , wat zal ik nu eens gaan doen. Ons huis èn schuur èn m’n schilderskeetje schreeuwen om het hardst om een poetsbeurtje.
Wim begint alvast met de caravan…waar is de speciale caravanshampo….o,er zit ook een kras op de auto..er ging iets mis met de ladder.
Vanmorgen werden we wakker van het “hallo” van Mark. O, dan zit Queeny vast al in de buitenren. Dit wordt toch echt een leuk hondje, een druktemaker, maar leuk!!! Ik denk dat de andere nieuwe baasjes nu ook allemaal zitten te genieten van hun pups. Ik wacht met smart op de eerste foto’s, ik mis ze!
Er bestaat nu ook een veiligheidstuigje voor in de auto voor honden. Queeny zat nl al een keer bij de pedalen. Dat was een goed idee Daniela, want ik had er nog nooit van gehoord.
Scott blijft nog steeds angstvallig uit de buurt van Queeny.
Maar nu moet m’n boerderijopdracht toch maar eens afgemaakt worden voor buurman Jans die in september 60 wordt. Hij mag het nog niet weten, maar hij heeft geen internet, dus….jullie kan ik het wel zeggen.
De tuin bij het keetje is op dit moment adembenemend mooi. Daarom……..hup aan de kwast!

Vandaag is het een dag helemaal zonder pup, zelfs Queeny komt niet. Daarom een dag voor nieuwe plannen. Eerst maar eens samen naar het gemeentehuis, naar de afd. Ruimtelijke Ordening.
Er wordt daar verbouwd, dus eerst ver omlopen, dan 3 trappen op. We leggen aan een vriendelijke meneer onze zorgen uit…we zijn bang dat ons huisje straks ondergeschoffeld gaat worden als de verdubbeling van de Dordsche Allee er komt. We kunnen een brief sturen aan B en W met onze zorgen en onze bedachte voorstellen lanceren.
–Graag de 2e weg aan de overkant, daar is ruimte genoeg
–Een geluidswalletje svp
–Hoe blijven we straks bereikbaar?
Dan naar onze bank, de ING om te vragen hoe je in vredesnaam de Classiccard kunt activeren. Dat blijkt ook een eenvoudig telefoontje naar ING Amsterdam te zijn.
Daarna gaat het op de fiets naar de ANWB om een internationaal rijbewijs aan te vragen. Dat wordt sterk aanbevolen voor Nw. Zeeland. ( Het komt echt dichterbij nu)Dat is ook zo gepiept..
Dan wordt het tijd voor een ijsje bij de Italiaan. Nee Niesje, Bertje slaan we over. Die is helemaal voor jou!
Dan moet er thuis nog gepland worden. Ik probeer op een rijtje te zetten welke scholen en kinderopvang ik kan benaderen voor mijn boekjes en via wie. Ja jullie komen straks allemaal aan de beurt met het verzoek om adressen en "verdere" medewerking. Ik ga het wel spannend vinden nu de kogel door de kerk is. Huisartsen, eigen tandarts, VVV Emmen heb ik ook aan gedacht. Als jullie nog ideeën hebben om de doelgroep 3- 8/9 jarigen te bereiken, hou ik me van harte aanbevolen.
De beide boekjes kunnen binnen 2 weken klaar zijn!! Oei!!

foto: Ons plekje moet blijven!

Ingrid komt. Ingrid is de accountmanager van drukkerij JOCI. Ze komt het voorbeeldboekje halen van "Ik ben Scotty"en de laatste afspraken maken. Dus : de ballonnen hangen weer. Meestal wordt er haha geroepen als ik het over de ballonnen heb.
Maar Ingrid is ziek en haar baas Hinko komt. Die was echt wel blij met de ballonnen, anders had hij ons verstopte huis niet gevonden. En dat hebben we meer gehoord.
Nu gaat het dan toch gebeuren! Er komt een 2e druk van "Ik ben Moniek" met ècht kattenbelletje, waarin Moniek, onze poes, vertelt over haar belevenissen met bordercollies Scott en Kim, de schapen, de gevaarlijke weg, dokter Harrie en nog meer. Hou je vast …1000 stuks.
En ook van "Ik ben Scotty"worden er 1000 stuks gedrukt.
In "Ik ben Scotty" vertelt Scotty wat hij allemaal meemaakt vanaf het moment dat hij geboren werd totdat hij zich op zijn gemak voelt in zijn nieuwe thuis.
Scotty staat eigenlijk voor Spikey, een pup uit het nestje van Scott en Tessa van vorig jaar. Ze waren toen ook allemaal bijzonder, maar deze had zoiets grappigs dat ik er gewoon over moest vertellen!
En……beide prentenboekjes zijn voorzien van kleurige collages!
Nu moet er nog wel een plan volgen om de boekjes aan de doelgroep te slijten! Help…!, denk ik soms, maar ook: als je nooit je nek durft uit te steken krijg je er later ook spijt van.
Moniek is erg leuk voor kinderen van af ong 3 jaar en Scotty is geschikt om voor te lezen vanaf 5/6 jaar en vanaf groep 4 lezen ze het al helemaal zelf. Ik houd je op de hoogte!

Gera is weer op de terugweg naar huis, naar Canada. Tien dagen lang heeft ze dochter Suze, vriendin Joan en diens dochter Dena laten kennismaken met haar geboorteland en haar familie. Van Amsterdam naar Hattem, naar Emmen, naar Brummen en Bronckhorst ging het. Gisteren was het een soort familie reunie van de van der Kolkjes.
Wat is ze gegroeid van een echte heerlijke eigenzinnige, maar toen ook al heel sociale teener tot een sterke zelfstandige jonge vrouw ,die haar gezin (Ian, Suze en Tom) en bedrijf runt samen met haar Fred. Ook is ze nog vrijwilligster bij de Brandweer en de plaatselijke Ambulance, heeft een luisterend oor voor haar vrienden en staat voor hen klaar. Een paar jaar heeft ze ook nog de Liquerstore geleid , maar die is nu verkocht. We hebben daar ook al 2x 6 weken vakantie mogen houden en dat voor mij die bij de grens al heimwee krijgt, was dat geweldig ! We voelen ons daar in hun gezin in Alberta helemaal thuis.
Negen jaar achter elkaar was Rick daar al welkom om vakantie te houden, maar het liefst werkt hij mee in het oogstseizoen. "Bye Rick until next year", zeiden de kinderen steeds als hij weer wegging.
We hebben ze hier de hunebedden laten zien en verder waren Suze en Dena vooral geinteresseerd in de pups en de Shetlanders, die ze een schoonheidsbehandeling hebben gegeven. Thank you Suze and Dena….Amber and Sara are missing you! Now I have to do it myself.:(