admin

Om 10 voor 11 begint Tessa te blaffen. Ja wij hebben geen bel nodig…. Ik zie iemand in een auto bij het hek en ga er naar toe. Ik denk ….misschien is hij al wel aan koffie toe. Het was zo’n snelle mooie jongen met een mobiel aan z’n oor…..”Nee , ik moet nog even bellen!”
Had ik kunnen weten……nieuwe generatie…. Maar koffie…daar had hij even later wel zin in. M’n zenuwen waren onderhand wat gezakt. “Heb je een opdracht meegekregen”? vraag ik hem. “Ja, een foto maken!!” Ik leg hem ( ja… ècht een mooie knul!) uit wat mijn bedoeling van een artikel in de krant is, laat hem wat zien van de beide boekjes……en dan neemt hij het initiatief. Ik zeg nog zoiets van: “Misschien bij de vijver….”, maar nee… :”Het gaat om jou en je pup!” We lopen ons erf rond naar de plek bij de kota. “Nee, ook niet in de zon”. Hij trekt de tuintafel daar op een andere plek, zet er een stoel bij. Queeny zit nu pontificaal op tafel en ik op de stoel erachter een beetje naar haar toe hangend. Hij pakt een andere stoel er tegenover en begint te knippen. Toen Queeny de geluidjes hoorde, werd ze in een keer rustig en ging ze er helemaal voor zitten, echt een hondje voor Eva. Als de foto leuk gaat worden hebben we dat echt aan Queeny te danken.
Binnen 20 minuten was hij ook al weer weg. Ik krijg de tekst van het artikel eerst nog te zien ,is me beloofd, want de vorige keer in “De Zuidenvelder”, stonden wat fouten, omdat zo’n journalist dingen niet goed hoort of begrijpt
Je leert zelf ook weer bij. Zo zie je maar……je bent nooit te oud om te leren!

foto: Ook oude liefde…..Rieksie met z’n dames

Vanavond belde Friedel: "Is het goed dat we weer eens een kopje koffie komen drinken?" Het was een aardig tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden. Maar als je weer bij elkaar bent, is het net of de tijd stilgestaan heeft.
Eigenlijk moet je heel zuinig zijn op zulke contacten. Ken je dat? Dank je wel Friedel en André!
Onze gezamenlijke kennismaking dateert uit de tijd dat Wim nog bij Stork in Hengelo werkte. Hij volgde een scheidsrechterscursus samen met André waar hij ook mee volleybalde. Hij zei: "Ik baal als een stekker. Ze willen dat ik een andere functie krijg bij Stork. Dan zal ik meer bureauwerk krijgen en ik vind juist de afwisseling zo leuk! Als je nog iets voor me weet!"
"Wat zoek je dan", vroeg André.
Om een lang verhaal kort te maken: de volgende dag gingen we samen naar Emmen voor Wim z’n sollicitatiebezoek bij Holvrieka-Ido, een fabriek die roestvrijstalen tanks produceert. Een week later had hij een nieuwe baan.
Ons huis in Hengelo kwam in de zaterdagochtendkrant. Toen we thuiskwamen van het boodschappen doen, had onze Rick met een vriendje de eerste rondleiding al verricht. Datzelfde weekend was ons huis verkocht.
Na de zomervakantie verhuisden we en Friedel en André vingen liefdevol Mark en Rick een paar dagen op tot we verhuisd waren. Ze waren zelf net voor die vakantie verhuisd naar Emmen. Onze relatie is altijd warm gebleven.
Wanneer er gepoetst moest worden stond Friedel klaar. Bij een verhuizing kwam ze aanzetten met een pan macaroni. Lief en leed deelden we met elkaar.
Ik hoop dat dat nog lang zo mag blijven. Oude liefde…roest niet

foto: De damherten . Op dit moment zijn er 2 kleine kalfjes bij.

Met Hemelvaart en Pinksteren was het volle bak op Camping "De Boomgaard", hoorden we. Het melkveebedrijf met camping is nu ontdekt.
En mond op mond reclame is heel belangrijk. Het was ook volle bak bij de melkstal waar 2x per dag gemolken wordt en waar de melk gekoeld opgeslagen wordt en om de andere dag door de melkwagen opgehaald wordt. Er was 1 jongetje dat alles niet goed kon zien door de drukte, maar dat wel belangstellend was.
Johan vroeg: "Wil jij ook wel een keer komen meehelpen".Hij knikte wat verlegen. "Kom dan morgen om 6 uur maar" Hij was er om 6 uur en kreeg aparte uitleg en mocht een beetje meehelpen. Toen ze klaar waren zei Johan: "Haal bij mama maar eens een groot glas op, dan krijg jij daar echte melk van de koe in." Hij rende vlug weg en kwam even later met een glas aanzetten…… Hij had nog nooit zulke lekkere melk gehad!
Deze herfst komen ze weer een weekje.
Samen met Johan en Joke en de fam. Netten uit Brabant vierden we een afscheidsfeestje. Ze hadden hier nu 3 maanden gestaan.
Toen de tongetjes wat losser werden aan het eind van de avond kwam de vraag: "Weet je wel hoe een schoonmoeder in China heet?" Nou….nee….
"Tai Kreng"

campingboomgaard@planet.nl

Eindelijk kunnen we weer eens er op uit met onze caravan. Nou ja.. kunnen wel, maar het is wel een geregel wanneer je dieren hebt. Tessa en Scott gaan voor het eerst beiden mee. Mark zal zaterdag overdag de dieren controleren: katten, kippen, schapen en de beide veulens. Buurman Jans houdt die beide ponyveulens verder in de gaten.
Rick komt zaterdagmiddag en is de oppas voor de rest van het weekend.
Maandag morgen brengt Mark Queeny. Ja die gaat dan de hele morgen in de bench.
En dan ….op weg naar onze vertrouwde Camping "De Boomgaard", waar altijd een plekje voor ons is. Tessa moet wel wat wennen, maar wil prima aangelijnd liggen. Erg fijn om elkaar weer te spreken. En er wordt wat afgepraat, gewoon in je eigen moedertaal het Achterhoeks. De omgeving met zijn coulissen is fantastisch. We hebben onze oude tante Jo bezocht. Ze ziet bijna niets meer en was net aan het luisteren naar een luisterboek van de blindenbibliotheek in Ermelo." Spannend hoor!", zei ze. 93 is ze nu en in januari dachten we dat ze aan haar eindje was gekomen. Maar nee, ze is er nog. En het is altijd weer bijzonder om even met haar van gedachten te wisselen.
Eens had ze de dominee op bezoek en vroeg ze "Dominee, geleuf iej in dreumen…dat ze ook een betekenis könt hebben. "Hoezo", vroeg de dominee."Nou, mien zuster Dina dreumen veurdat ze wegging naor eur nieje baan in Hilversum, dat ze doodging, mor dat ze eerst nog een feestje had. En dat kwam helemaol uut. Ze werd wegebrach deur mien breur Hendrik Jan op de motor en toen ze effen stoppen um te kieken of ze goed waren, werd Dina deur een vremde vrachtwagen angerejen en oaverleed ze een dag later". De dag drveur had ze een feestje ehad van de meisjesvereniging.
De dominee was even stil en vertelde haar het volgende :"Ik droomde eens van een hele mooie vlinder , prachtig mooi. En opeens begonnen daar stukjes af te rafelen tot er niets meer van over was. Korte tijd later wilde ik als zendeling naar een ontwikkelingsland, want dat was altijd al mijn droom, maar mijn vrouw wilde niet. Het liep op een scheiding uit en ik bleef achter met 3 kleine kinderen. Toen dacht ik aan mijn vlinderdroom."
Deze dominee is later opnieuw getrouwd en toch weer heel gelukkig geworden.( maar geen zendeling)
Dit gesprek hadden we kortgeleden nog met haar. Hendrik Jan was mijn vader, die later ook verongelukt is.

Vandaag gaat het gebeuren. We gaan de Achterhoek in, naar Linde bij Vorden naar Camping De Boomgaard, de plek waar ik vanaf m’n 6e ben opgegroeid en waar ik een sterke band mee heb gehouden.Broer Johan en zijn Joke besturen daar boerderij en camping. Met Jos en Joanne noemen ze zich ook wel eens "De vier Jo’s". De mooie VEKABO-camping met prachtig uitzicht is er sinds vorig jaar. Wij hebben daar altijd gereserveerde plaatsen.Geweldig toch! Om half 2 gaan we op pad met 2 honden èn caravan en er moet nog veel gebeuren!! Dag …We nemen ons fototoestel mee. We houden je op de hoogte.

campingboomgaard@planet.nl

Vanmorgen stond er een berichtje in de krant dat in een Meppeler woonwijk een kudde Schoonebeker schapen het gras kort houdt en dat dat heel goed bevalt. Er stond ook een foto bij van……. een dikke vierkante Texelaar, ergens uit de voorraad geplukt denk ik. Verslijten ze ons Noorderlingen dan voor zó dom. Tja… en ik kon het niet laten . Ik belde Miniman van de krant, die in kleine artikeltjes de boel weer rechtzet. " Hoe zien Schoonebekers er dan uit", vroeg hij. Ik heb hem het verschil tussen een Texelaar en een Schoonebeker proberen duidelijk te maken.
En….. de krielkip verschuilt zich nog steeds overdag langs en in het koren van de boer, hoewel ik het idee heb dat ze ook wel van het voer eet dat ik in de buurt gezet heb. ’s Avonds zit ze met haar kuikens weer op het nest achter de wal. Wel zo veilig met katten en een heel nieuwsgierige Queeny in de buurt.

Vanmiddag probeerden Hetty en ik de paardjes te borstelen.
Sara kreeg ik wel te pakken, maar Amber liet zich niet pakken, die slimmerd.Ik probeerde haar nog te lokken, maar dat lukte niet.:( Volgende keer beter! Liefs Eva.

Overal , maar wel in het oosten van het land, hebben we al gewoond. Van Hattem ging het naar Aalten, naar Hengelo, Jan Voermanstraat en later de Marnixstraat. Ook in Emmen hebben we een nieuwe woonwijk zien ontstaan…de Rietlanden. Dat was in de teenerleeftijd van de jongens. Maak je borst maar nat. Ik zie mijn pyromanen nog voor me terwijl ze de inhoud van het laatste verhuisbusje op de zandbergen achter ons huis verbrandden.
Ook toen de 3 boys als zoete jongetjes op de bank achter ons huis kwamen zitten. Ik dacht gelijk: er is iets mis. Ja hoor, Mark 2 bekeuringen voor brommerrijden onder de 16 èn zonder helm. En Gerhard moest de volgende dag zijn verzekeringsbewijs op het politiebureau laten zien. Tja en hoeveel fietsen er niet gejat, vernield of…".ja, er lag een grote steen en die zag ik gewoon niet."
In 1995 kwam ons droomhuisje te koop, hier aan het Schoolpad. "Dat hadden jullie 10 jaar eerder moeten doen", zeiden de jongens.
Nu 13 jaar later voelt het nog steeds als een warme jas om ons heen. Ons 4e nest met bordercollies is geboren en het is opnieuw een wonder. We hopen hier dan ook nog een heel poosje gelukkig te zijn.

foto: echte Groninger Swifters.

Daar gingen we dan met de laatste lading lammeren. Ze gedroegen zich perfect.Thuis werden eerst Beertje en Witje naar de stal gebracht en de drie Groninger rammen in het hok naast de open haard. Dit was wel even wennen voor ze …die fles. Maar ook dit was geweldig om voor te zorgen. Alleen bij Witje begonnen de rare plekken die ze op de neus had zich uit te breiden. Die zal toch geen bekschurft hebben( zere bekjes). Toen de man uit Erica zich weer meldde met nieuwe lammeren gaf hij toe dat hij dat bij zijn schapen ook had. Daarom hadden we zijn stal natuurlijk niet gezien! Het is op zich geen ramp, want het geneest met een paar weken wel, maar het is zo besmettelijk dat de andere lammeren het gegarandeerd ook krijgen. Ja dus allemaal, behalve Beertje.
Het is zo besmettelijk dat Wim en ik het ook aan onze vingers kregen.Onze huisarts had het nog nooit gezien. De boel werd op kweek gezet: de ziekte van Orff heet het dus.Een paar lammeren begonnen wat te rochelen, de dierenarts schreef een homeopatisch middel tegen bronchitis voor. De volgende dag lag één van de Staphorstes dood in het hok, toch waarschijnlijk longontsteking. Wim haalde toen gauw een antibioticum voor Beertje, die ook al slapjes werd. Dat hielp gelukkig.
Weer een dag later lag Witje dood in het hok met een opgezette buik. Darmwenteling?
De Groninger rammetjes hadden onderde hand ook de zere bekjes opgelopen, niet erg gelukkig. En de kleinste die het de eerste paar dagen nog zo goed deed wilde of kon niet genoeg drinken. Ik kon wel janken. Hoe we ons best ook deden er ging maar een klein beetje iedere keer in. Hij verzwakte en ik had hem op een gegeven moment al in een doos gelegd , eigenlijk om dood te gaan . Ik kom een half uur later weer kijken …en staat hij er weer gewoon naast.Toch maar weer het flesje enz. Het was verdrietig maar ook een bevrijding toen hij op een morgen dood in de stal lag. Volgens Corrie had hij waarschijnlijk een geboorteafwijking. Zo zie je maar weer: Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn voor een hobbyboertje!
De 4 die we nu nog hebben doen het gelukkig goed.De swifters hebben van die mooie slanke kopjes. En Beertje wringt zich als hij het kan redden door het gaas of glipt naar buiten als je het hek opent en volgt me nog steeds overal op de voet tot in de keuken. Hij blijft speciaal.