admin

Lang, heel lang geleden had ik als vak op de MMS: muziek. Dat hield behalve de verplichte blokfluitles en het koor op vrijdagmiddag, ook het luisteren naar klassieke muziek in.
Van dat blokfluiten heb ik nog gemak van gehad toen ik eenmaal voor de klas stond. Zingen heb ik altijd mooi gevonden, de uitvoering van de Lucas Passion vond ik echt geweldig.
Mijn handwerkles op de van Heemstraschool werd steeds opgeluisterd door lekker in het gehoor liggende liedjes. Ik meen nog steeds dat de meisjes het handwerken daardoor echt leuk vonden. Ook het afwassen thuis op de Boomgaard ging gepaard met het tweestemmig èn uit volle borst zingen van Diny en mij. We hadden nl samen een echte platenspeler gekocht met twee plaatjes. ‘Twee reebruine ogen die keken de jager aan…’ stond op de ene en het liedje ‘Muss ie denn’ van Freddy Quinn was er een op de andere plaat.
Maar sinds mijn stem zo zakte en ik niet goed meer wijs kan houden, is het gebeurd met de pret.
En klassieke muziek… tja… we leerden kabbelende beekjes en rollende donder herkennen in zo’n muziekstuk, maar het kan me gewoon nog steeds niet boeien. De enige manier voor mij om mooie muziek te herkennen is wanneer ik kippenvel krijg. Dan doet het me wat. En dat heeft meer met gevoel te maken. Via Henk Braakhekke, die het weer van zijn neef Berend Koning doorgestuurd kreeg, kwam er toch weer een kippenvelmoment.
Kijk, luister en huiver mee: Klik maar even op de titel

Ook voor Anja maakte ik een bloemenhart namens onze donderdag jogginggroep. Zachtroze vond ik bij haar persoonlijkheid passen, omringd door klimop, een teken van verbondenheid en trouw.
Wim en ik brachten het samen weg naar het Oeverse bos, dichtbij ons, waar Anja opgebaard lag. Het was de eerste mogelijkheid om afscheid van haar te nemen en we konden meteen aansluiten bij een lange rij voor ons. Het was mooi om een paar van hun kinderen even te ontmoeten.
Toen Joke had overlegd met de dochter of er bloemen meegebracht mochten worden, was haar antwoord meteen: Bloemen zijn welkom.
En dat waren ze. Behalve ons bescheiden stuk werd Anja omringd door een zee van bloemen.

We zwemmen als groep al minstens 20 jaar samen op donderdag. Dat geeft een band. Bij de koffie na het zwemmen in Paal 31, het gezellige café van het oude Aquarena, werd lief en leed gedeeld. Co en Jenny vierden zo hun 55 jarig huwelijk en wij ons 50e. We grepen alles aan om te vieren.
En elk jaar organiseerde Anja een etentje bij de Wok of de Griek voor onze groep. Ook de dinsdaggroep kent zo’n vast koffiemoment.
Eenmaal in het splinternieuwe Aquarena probeerden we op de oude voet verder te gaan, maar al gauw gooide het virus roet in het eten. Mede aqua jogster Dinie overleed hier afgelopen januari aan. We waren sinds een paar maanden weer lekker aan de gang. Wim en ik hadden de speciale gehandicaptenkleedkamer tot onze beschikking. Nog geen 2 maanden geleden hoorden we van het terugkomen van een vorm kanker bij Anja en tot ons grote verdriet overleed ze afgelopen dinsdag al, slechts 69 jaar oud. Joke was een speciale vriendin en op Anja’s verzoek mocht zij afscheid komen nemen en waren ze zo nog een uurtje samen.
Als ik er eentje kan noemen die altijd zorgzaam en liefdevol aanwezig was , was het Anja. We zullen haar missen.

Foto: Bij een feestelijk samenzijn. Anja op de voorgrond

We kennen elkaar al zoooolang, in elk geval 58 jaar. Een heel mensenleven. En nog steeds sta ik te kijken van zijn totaal andere interesses. Wim kan zo urenlang naar de voorbijkomende auto’s kijken vanaf zijn schommelbankje. Hij telt ze 10 minuten en rekent uit hoeveel er dan per uur langs komen. Hij bekijkt het op verschillende tijden en ook in de spits. Verderop bij Nieuw Dordrecht staan ze zelfs in de file op die drukste tijden. Hij beoordeelt de snelheid èn de manier van rijden. En reageert op de stunts die ze soms uithalen.
En dat maakt mij allemaal niets uit. Ik kijk liever naar de schapen en vogels en de mensen die langs fietsen of wandelen met de hond.
‘Er sloegen d’r weer vier af binnen een half uur’, weet hij me te melden. ‘En dat mag gienens’. Er staat echt duidelijk een pijl met verplichte rijrichting aan beide kanten. Alleen wij mogen hier gewoon afslaan en degene die ons bezoekt , een voorrecht. Kon ook niet anders. Toch nemen we zelf liever de Bargerweg of het Schoolpad langs Jans en Geesje, steken dan over en meteen ons eigen stukje Schoolpad op.
Toch heeft Wim zeker oog voor alles wat er op ons erf gebeurt. We zagen de eerste tijd nadat we onze nieuwe visjes in de vijver lieten glijden en een week later die van Gezienus, een tijdje helemaal niks meer. Maar Wim ontdekte tot ons beider genoegen een heel stel van de verloren gewaande goudvisjes. Mooi om te zien.
Intussen kunnen we ook weer van ons af kijken na het mais hakselen van gisteren. In een paar uur tijd hebben we weer zicht op Bargeroosterveld en de lampen van het Stadion van FC Emmen.
Wim is net terug van de kapper, lekker kort maar wel roeg zoals hij de opdracht meekreeg.

‘Wiskunde is zien jongelui. Wiskunde houdt niet van kletspraatjes’.
Dit is een uitspraak van een wiskundeleraar en hoofd van de Ulo in Hattem. Hij schreef het hele bord vol met formules en de oplossingen en als iemand het dan nog niet snapte veegde hij alles uit en begon hetzelfde verhaal nog eens af te steken en op te schrijven met steevast de zin ‘Wiskunde is zien, jongelui’.
Wim is het helemaal met hem eens, maar je moet wel iemand hebben die het je goed leert zien.
Toen hij in Hengelo met de Hogere constructeurscursus bezig was waar ook veel wiskunde aan te pas kwam was hij blij met de twee jonge knullen, medecursisten en beiden Klaas geheten. Het waren MTS-ers en net uit militaire dienst, werkten ze nu ook bij Stork. Ze kwamen één avond in de week bij ons aan de keukentafel samen die wiskunde doornemen.
Aan het eind van het eerste jaar kwamen ze die laatste avond met een krat bier voor de drie mannen en een fles Moselblümchen voor mij aanzetten.
Die avond kroop ik nalachend de trap op. Het leek zo’n onschuldig wijntje…. maar pas op!

Het is al weer een tijd terug dat we bij een optreden van de Eemslander Shanty’s in Ter Apel een schattig hondje zagen. Susan was met me mee en dacht er in die tijd net over om een tweede hondje te nemen en een Jack Russeltje viel bij de rest van het gezin wel in de smaak als aanvulling op de Retriever. De hele avond zagen we het pittige ding lopen, meestal met een paar kinderen in het kielzog. Bij het slotlied stonden we zelfs vlakbij hen en maakten een praatje. Het bleek het gezin van de dirigente van de Shanty’s te zijn en het was een hondje met een verhaal. Jacky had bij hen in het dorp bij de Lidl gelopen, zomaar zonder baas. Ze hadden haar maar meegenomen en verschillende instanties gebeld. Maar het hondje werd door niemand opgehaald. Ach… ze vonden het zelf zo’n aardig ding en de kinderen waren er al helemaal gek op.
Drie maanden later kreeg Wim de vraag van de dirigente of wij het hondje wel wilden hebben. We waren er laatst zo enthousiast over geweest. Tot Wims verbazing wilde ik niet aan de Jack Russell. Ik zag Tessa niet met nog een concurrente rondrennen. Bovendien zit er jacht in en hou je die niet binnen onze erfgrenzen.
Maar Susan was het toch die zo enthousiast was? Susan gebeld. Nee die had achteraf toch besloten dat Meggan genoeg leven met zich meebracht. Maar… ze wist wel een oplossing. Hun buren hadden altijd een Jack Russell gehad. De laatste was een paar jaar geleden overleden. Die seinde ze in en gaf het telefoonnummer door. Ze belden meteen, stapten ogenblikkelijk in de auto en een half uur later had Jacky een nieuwe baas. Het was even slikken geweest voor de familie, vooral voor de kinderen. Die hadden hun eigen Duitse herder nog en zelf denk ik dat die herder er niet rouwig om zal zijn. Die is nu weer helemaal nummer één!

Na het eten en een rondje op het erf is het goed rusten…

Het is een vast patroon. Zo gauw Wim op woensdag en zaterdag zich klaarmaakt voor de sauna is Storm paraat. Hij gaat mee om voor de deur van de sauna in de schuur te gaan liggen. Zo gauw Wim daarna onder de koude douche stapt gaat hij voor de schuurdeur wachten tot zijn baas naar buiten komt. Dan zit Wim verder af te koelen op de bank en weet Storm dat er met een balletje wordt gegooid.
Ik heb Tonca nog niet één keer op de bal af zien lopen, maar als je ook 13 jaar bent gaat het lopen ook niet meer echt vanzelf.
Tonca is meer gericht op de keuken. Zo gauw er een van ons naar de keuken loopt is ze paraat en voor je het weet staat ze achter je. Ze krijgt 3 keer per dag haar portie brokken, bij elkaar 1 bakje vol. Ze vindt het eigenlijk niet genoeg. Zo pakte ze vanmiddag een flinke aardappel uit de bak. Die kon ik nog redden. Ach, een stukje worst en kaas gaat er ook wel in. Tonny heeft een hele zak met hondenkoekjes achter gelaten en daar zijn we al halverwege mee. Een hap en weg is ie. Storm pakt zelfs een koekje met lange tanden aan. Ook bij honden is er verschil….

Nu Tonca bij ons is denk ik meteen ook terug aan onze gezamenlijke logeerpartij in Canada. Ben, Niesje, Wim en ik bij Henry en Tonny in Dickson en Rick op zijn favoriete plek bij Fred en Gera. Tonca die hier als pup kwam was toen 2 jaar en heel beweeglijk. Ik zocht even op deze website naar de verslagen vanaf 27-8-2010 tot 25-9-2010 op weblog 1 en lees over onze eerste kennismaking met Tonca. Ze is nu een meer bezadigde oude dame geworden.
Ik lees even hoe ze met ons mee ging in de auto richting Fred en Gera en ik kan een glimlach niet tegenhouden:

30-8-2010–Het is even een heel spektakel wanneer we met z’n zessen mèt hond naar Fred en Gera willen. Tonca mag mee, maar moet bij Ben voorin op de grond. Henry zal rijden, maar Tonca is eerst. Voor Henry kan gaan zitten, is Tonca al op de bestuurdersplaats. Het vergt een wat slimmere aanpak: Ben er weer uit… hond roepen… die gaat op Ben z’n plek zitten.. Henry snel achter het stuur .. en Ben weer naar binnen zonder dat Tonca naar buiten springt. Het lukt, maar echt rustig zit deze spring in ’t veld niet.

Wanneer Henry en Tonny naar Nederland gingen vanuit Canada logeerde Tonca steeds bij Fred en Gera. Als pup kregen ze haar toen ze net in Dickson woonden. Samen hebben ze een mooie tijd gehad dichtbij kinderen en kleinkinderen. Ze kregen vrienden voor het leven. Een jaar of 6 geleden kwamen ze terug naar Nederland, naar hun huis in Hattem. De kleinkinderen waren volwassen, zelf werden ze ook ouder en de winter bleek toch wel erg lang in Canada. Ze waren snel weer ingeburgerd.
Nu Tonny, meer dan een jaar na het overlijden van Henry, weer naar Canada is blijft Tonca zolang bij ons. Ze is al aardig gewend. Het valt op dat hoewel ze slecht hoort en ziet haar reuk nog uitstekend is. Daar schijnen Labradors om bekend staan.
Regelmatig posten Fred of Gera iets over hun leven in Alberta, dus ook over de hondenfamilie. Tijdens een van onze bezoeken samen met Henry en Tonny aan Fred en Gera kreeg de poes jongen in het bed van Suze. Rick heeft zich de laatste vakantie bij hen ook prima vermaakt met de honden. ‘Waar Rick is zijn de honden’, schreef Gera toen.
Nu stuurde Tonny een foto van dit huiselijke tafereeltje. Een jong poesje in de mand bij de beide honden, veilig èn…lekker warm