admin

Pas zag ik op de tv in een van de praatprogramma’s een journalist langskomen die tijdens zijn verblijf in Turkije op het spoor was gekomen van het verhaal over een beloega, een klein soort walvis dat eigenlijk alleen veel noordelijker voorkomt. Er ging een verhaal over rond in Gerze, een kleine plaatsje aan de Zwarte Zee. Hij zou in 1992 gespot zijn vlak bij Gerze en het hele dorp was hierdoor in rep en roer.
Deze journalist, Olaf Koens, verdiepte zich in dit wonderlijke verhaal en sprak met de bewoners van Gerze en met de visser Kemal die de kleine beloega ontdekt had. Ze noemden hem Aydin. Het gebeuren had de krant gehaald en er waren foto’s van deze bijzondere gast.
Deze Olaf was zelf opgegroeid op een van de Waddeneilanden van Nederland. Terwijl andere kinderen meer geïnteresseerd waren in paarden of dinosauriërs was hijzelf geboeid door dolfijnen en walvissen. Nadat hij het bijzondere verhaal over Aydin in Gerze had gehoord besloot hij er een boek over te schrijven. Aydin, het waargebeurde verhaal van een beloega. En dit gesprek op de tv bleef in mijn hoofd en toen we afgelopen tijd een dag of 10 op de Boomgaard bivakkeerden ging ik daar bij Bruna langs om te kijken of ze dit boek ook al hadden. Het zou net uit zijn.
Nee, dat hadden ze nog niet. Ik wist de schrijver niet eens meer, alleen Aydin, de beloega, en met hulp van google werd de titel en het isbn nummer opgezocht en bestelden ze er eentje voor mij.
Toen ik het ophaalde vond ik het zo mooi uitgevoerd dat ik er nog een bestelde. Het is nog niet geschikt voor heel kleine kinderen maar met zo’n 9 à 10 jaar zullen ze het echt leuk gaan vinden. Ik herinner me dat die leeftijd veel interesse heeft in aarde, geschiedenis en natuur. Het eerste boekje over Aydin, de beloega, heb ik bij Henk en Anneke achtergelaten. Kleindochter Mirthe zal er het eerste aan toe zijn. Hoop dat ze het net zo mooi vindt als ik. Yvonne en Jorrit nemen hun kinderen vaak mee de natuur in. Dan komt de interesse vanzelf. En Mare en Willem van Monique groeien er later in. De illustraties van Mark Janssen zijn helemaal geweldig

Schapen houden is een vak apart. Toen we aan het Schoolpad kwamen wonen kregen we ondersteuning van Frans. Frans Kollmer had jarenlang schapen lopen op ons stuk weiland. In ruil daarvoor hield hij de afrastering in orde voor de vorige bewoner. Ik had natuurlijk zelf ook zin in een paar schapen en zo begonnen we samen met Frans aan deze uitdaging. Dat eerste jaar maakten we alles al mee… zere pootjes, zere bekjes. "Dat kan eigenlijk niet", sprak dokter Harrie, "in zo’n geïsoleerd weiland". Maar we hadden net een paar witte jonge schapen bijgekocht en die hadden het natuurlijk meegebracht.
We hebben ze een paar keer per dag ontsmet en het ging weer over. Van schapenhandelaar Akker leerden we de fijne kneepjes van het herkennen van "de maden", hoe je kunt zien dat ze maden hebben. Meestal slaan ze toe met warm broeierig weer. De blauwe vlieg legt z’n eitjes in de vacht. Die komen uit en de maden zoeken zich een weg in de huid. Wanneer een schaap wat apart gaat lopen en telkens achterom kijkt… naar de jeukplek… moet je ze maar even controleren. Hij had gelijk en je zag die vieze maden tussen de wol uit de huid kruipen. Gauw de gieter met water plus middel gevuld en over de rug gesproeid. En je bent ze dan zo kwijt, soms komen ze met tientallen tegelijk naar buiten kronkelen. We behandelen daarna alle schapen maar meteen mee. Griezelen jullie al?
Wanneer bij een geboorte het lam er niet goed af wilde werd dokter Harrie geroepen. Hij legde de ooi op een strobaal en deed voor hoe je een pootje dat verkeerd lag weer goed kon leggen. "Laat je handen eens zien", zei hij eens. "Niks mis mee", toen hij ze zag, "die zijn heel geschikt om er bij te komen". Wims handen zijn wat groter, maar die liet ik toch liever het karwei klaren. Maar de meeste keren ging de bevalling vanzelf.
Frans leerde ons om kleine kraamhokjes te maken voor moeder en kinderen, zodat ze goed aan de moeder konden wennen. En goed opletten of ze de eerste biest gedronken hadden. Anders moet je ze een handje helpen.
In het voorjaar werden de moeders geschoren. Daar kwam ook weer een mannetje voor en werden ze geënt met Ivomec, blijkbaar een tovermiddel tegen maagdarmwormen.
Je vraagt je misschien af: Waar doe je het allemaal voor? Dat kan ik je vertellen.
Het moment ’s avonds als je samen tegen tienen nog even naar de stal gaat en we op een baal zittend de hele beestenboel overzien, is de topper van de dag. Die heel tevreden hooi vretende schapen bij de ruif, de lammeren die ieder aan een kant onder hun moeder duiken om te drinken dat is zo’n prachtig gezicht en geeft mij een heel bijzonder geluksgevoel. Wim heeft het na vijf minuten wel gezien. "Alles goed… ik gao". Maar ik knoop er graag nog een half uurtje bij aan en snuif die lekkere lucht van schaap en hooi en stal op.

En nu? Wel de lusten en niet de lasten nu er schapen van Rob in de wei lopen. Ook fijn.
Meer weten over de kudde van Rob Brummel? En over de wol? Klik op de titel of op www.purewol.nl

Foto: Coba met haar witte twins in het kraamhokje.

We wonen intussen al bijna 28 jaar aan het Schoolpad. En met veel plezier. Toen we voor het eerst kwamen kijken met pa, tante Gerritje en Ben en Diny zei Pa: ‘As Coba dat nog es kon zien’. Het is een beetje het type huis zoals de Haar was, het huis waar zowel zij als Diny en ik geboren zijn.
Diny zei meteen: ’Echt een huusken veur oe’. Gelukkig zag Wim het ook meteen zitten.
En tante Gerritje zag meer het werk dat je had om het om het huis netjes te houden, want zij hield van netjes. Die eerste herfst had ik dus al ischias. Dat kwam door overbelasting door het vele blad vegen. Ik maakte teveel dezelfde veegbewegingen.
Het was gezellig dat Rick nog 6 jaar bij ons in de studio kon wonen, met dank aan onze voorganger die dat voor zijn oudste zoon zo gerealiseerd had.
Wim wierp zich intussen op het ruwere werk om het huis, snoeien en zagen. En er kwam een zitmaaier en een bladblazer. Intussen hebben we net weer een nieuwe zitmaaier aangeschaft waar Wim goed mee uit de voeten kan. En het blad? Dat laten we liggen tot we er last van krijgen. Rick helpt straks met het opruimen als de echte herfst zijn intrede doet.
Ik kwam deze foto tegen van misschien wel 20 jaar geleden en dan komen deze herinneringen vanzelf boven drijven

Oktober 2018 schreef ik:–
Nog steeds krijg ik mooie reacties over Mark, twee binnen één week. Nee hij zal niet vergeten worden.
Een moeder vertelde me over haar dochter die problemen had met het vak wiskunde totdat ze les kreeg van Mark. Het was hem nooit te veel om het haar extra uitleg te geven. Het meisje was erg geschrokken toen ze over Marks overlijden hoorde. Ze vond het jammer dat ze hem er nooit voor had bedankt. Ze hebben het boek MARK besteld en zien er naar uit het te lezen.
Uit een andere hoek kreeg ik deze zelfde week een mail uit Groningen. Ursula die veel voetbalcontacten heeft met Drenthina vertelde over haar ontmoetingen met Mark. Zowel bij haar eigen club als hier bij Drenthina had ze hem meegemaakt. Hij was altijd zo relaxed en spontaan. Hij was geïnteresseerd geweest naar haar columns over haar ervaringen langs de lijn. Deed haar goed.
De secretaris van Drenthina had het boek MARK voor haar besteld en afgelopen zaterdag kreeg ze dat van hem toen haar club tegen Drenthina speelde. Ze had het in één adem uitgelezen. Daarna kwam ze wat moeilijk in slaap.
Zij en Mark zijn van dezelfde leeftijd, haar ouders die van ons. Ze las over zijn strijd en de spanning die wij als gezin hebben meegemaakt. Ze dacht hoe kan dat nou, zo’n leuke vent die op het oog alles mee heeft, zo’n warme familie om hem heen, hoe kan dat nou dat er geen andere oplossing is. Precies wat wij ook dachten.
Heel bijzonder was het gevoel wat daarna bij haar overheerste: de diepe band die ik met hem had en nog heb, dat nooit overgaat, maar die blijft.
Haar boek ‘Vrouw van de vlakte’, is een beetje hoe ze zichzelf ervaart. Gek op Groningen , op fietsen, de eeuwige ‘tegenwind”, ook in figuurlijke zin zeg maar, en hoe mensen met elkaar omgaan; volk van weinig woorden die aan een knikje of blik soms al genoeg hebben.
Ze stuurt me haar boek. Ik ben er heel benieuwd naar. En een ‘Tweets van het Schoolpad’ is al onderweg naar Ten Boer.

Herfst. Het gaat vanzelf, je glijdt gewoon met de seizoenen mee. De temperatuur is goed, we hebben geen klagen. Tonca en Storm zijn intussen al helemaal aan elkaar gewend. Nu staan er ’s morgens twee honden onderaan de trap te wachten op een knuffel.
En Tonny zal op dit moment eindelijk Gera weer in de armen sluiten. Net als Rick die twee jaar terug zijn ETA niet in orde had gebeurde het Tonny met haar test. Die zij had gebruikt was niet voldoende en moest er een officiële afgenomen worden. Dat kostte een extra dag, geld en stress.
Tonca is helemaal gefocust op eten. Ik kan niet naar de keuken lopen of ze loopt achter me aan. Als ze haar bakje voer op heeft en dat is snel, schuift ze verder naar die van Storm. Die eet met lange tanden en laat de helft staan. Dat zetten we nu maar even hoog weg.
Toch staat Storm wel meteen achter me als we aan tafel zitten. Hij houdt van eventuele hapjes die op de grond vallen of die we hem toestoppen. Het was maar even of er stonden twee hondenkoppen naast me, een zwarte en een lichtbruine. Goede reden om het af te wennen.
Nu ligt Tonca op haar kussen vlak bij me en is Storm met Wim mee. Die zit in de sauna en Storm ligt voor de deur te wachten tot Wim naar buiten komt en tijdens het afkoelproces met een balletje gooit.
Dirk is op zijn hoede. Die vindt zo’n grote zwart monster in huis maar een gevaar. Ik moet ook zeggen dat Tonca veel interesse toont voor ons Dirkie. Maar Dirk past goed op zichzelf en volgt Tonca met de ogen en waagt zich niet zo vaak meer binnen. Alleen als hij meteen veilig bij mij op schoot kan springen.

We hebben een logé. Tonca, de hond van Tonny logeert een aantal weken bij ons. Tonny bracht behalve veel lekkers voor ons zakken vol voer voor haar Tonca mee. En niet alleen haar speciale hondenvoer voor de oudere hond maar ook een zak met medicijnen. Een zalfje voor de oren, pilletjes voor de pijn en tabletten voor het geval ze diarree mocht krijgen. Het was haar eerste keer hier want Tonny vertrouwde haar niet bij onze kippen. Die hebben we intussen niet meer. Vossen, steenmarters en de buizerd zorgden voor deze afgang. Het hokje was intussen ook op en nu laten we het voor wat het is. Met Storm en Dirk en de 10 schapen van Rob moeten we het doen hier.
We waren benieuwd wat Storm van onze logé vond. Het is uiteindelijk ook zijn logé. Maar dat gaat helemaal goed. Het lijkt of Tonca de plek van Queeny heeft ingenomen.
Behalve Tonca die gisteren kwam kregen we vandaag ook heel leuk bezoek. Coby en Huib hadden een midweekje Orvelte geboekt en kwamen hier aan voor een kop koffie en een praatje. Een paar jaar geleden waren we ook bij hen op bezoek. Fijn was het om ze hier aan het Schoolpad te hebben. Nu zien ze met eigen ogen over deze plek waar ik regelmatig over schrijf en foto’s laat zien.
Ze zijn weer veilig thuis. ‘Jammer dat ik geen foto’s heb gemaakt’, schreef Coby later. Ik dacht hetzelfde. Ik heb er nog wel een paar van ons bezoek aan hen op hun mooie plek op de Veluwe.

Het was een mooie gelegenheid om in deze vakantie ook Henk en Anneke op te zoeken. Op maandag kregen ze de kleintjes van Jan en Monique. Leuk, zien we die ook eens. Het gaat zo snel.
Het werd voor ons even terug in de tijd. Kleine Willem was herstellende van de waterpokken en vond het bezoek maar matig. Met de versjes als poesje mauw en hondje blaf kon ik hem even afleiden terwijl Anneke de koffie en thee verzorgde. Het was maar even en oma en opa waren er druk mee. Tot zusje Mare haar middagslaapje uit had. Dat was de oplossing, de kers op de taart en de rust in huis. Willem lachte weer breed uit en ze wist precies hoe ze hem kon laten spelen. Zo’n zusje zou iedereen moeten hebben.
Ik had het lang niet meegemaakt, misschien ook verdrongen. Want zelf hebben we natuurlijk vroeger ook die momenten gehad met huilende kinderen die je bijna niet kon troosten. Gerhard zat net op de kleuterschool en bracht achter elkaar de waterpokken, de bof en de mazelen mee en tot slot de rode hond. Rick deed thuis trouw mee, alles net een weekje later. Mark was net geen half jaar en bleek voor de meeste kinderziektes nog immuun. Alleen kreeg hij toch rare vlekken. Toen ik met hem naar de huisarts ging bleek het rode hond te zijn. Volgens de huisarts zou ik het niet gehad hebben vroeger anders zou hij het zo jong niet gekregen hebben.Ook dat waren heftige maanden.
Het was goed om elkaar weer te zien na ook voor hen een spannende tijd met een nest pups en een herstellende Henk waarbij veel op Annekes schouders terecht kwam.

In 2014 bezochten we een openluchtdienst vlakbij kasteel Vorden met uitzicht op de ‘Groene Kathedraal’ zoals we die ook wel noemen.
Dit jaar fietsten we er door met Rick en Jan en Ria. Ook op hen maakte het indruk.