admin

Het zit er op. Onze trip naar mijn roots hebben we afgerond en nu kijkend naar de foto’s zie ik dat we veel beleefd hebben. Samen met Rick, Jan en Ria stonden we met de caravan op Camping de Boomgaard waar inderdaad veel van mijn voetstappen liggen of zoals Rick het zo mooi kon aanwijzen: voetstapjes. Want ook hij heeft er vaak bij opa en oma gelogeerd.
Bovendien was er wat te vieren. Rick werd op de 21e 54 en Jan beleefde de afsluiting van zijn kroonjaar 70. Beiden hebben het geweten.
Het was fijn dat Anja Dirk onder haar hoede nam door hem elke dag te komen voeren en als hij er was even te knuffelen en de post te verzorgen.
Het duurde een paar dagen voordat ik het ritme te pakken had van het wonen in een caravan en alle spulletjes weer te kunnen vinden. Bovendien sleep je toch weer teveel mee.
Maar het was fijn om iedereen weer terug te zien
Een foto van ons bezoekje aan Ben en Diny.

Soms heb je onverwacht een ontmoeting die je bijblijft. Vandaag maakte ik met Rick een leuk fietstochtje langs plekken die aan de natuur terug zijn gegeven. Het Gelders Landschap stimuleert dat ook. Ik heb de mooie plek bij het Waarle al vaker bewonderd en het speet me dat we dit keer te laat waren om de heide in bloei te zien. We kwamen nog veel meer plekken tegen die nu puur natuur leken. Ik keek mijn ogen uit toen ik langs wegen fietste die ik lang niet gezien had. Veel fietspaden, wandelroutes en meer. Bij het Waarle stopten we om vanaf de picknikplek nog even de omgeving op ons te laten inwerken.
Even later kwam er een oudere dame het pad op en vroeg of ze even bij ons mocht komen zitten. Ze liep hier een stukje van het Pieterpad. We hadden zo onverwacht een leuk gesprek waarbij ze heel geinteresseerd was in Rick. Even later kreeg ze een telefoontje van haar man die al rondjes reed op de afgesproken plek bij de molen. Ze had nog 1,5 km te gaan. Volgens mij heeft ze hier een van de mooiste stukjes van het Pieterpad gelopen. Ook voor haar bleek dit een leuke onderbreking om meer over deze streek te horen…

Meer dan 3 jaar geleden begonnen de problemen van Wim die uiteindelijk na de heupoperatie een vorm van non Hodskin bleken te zijn.
We zijn intussen vele behandelingen operaties en revalidatie verder en zijn in een stabiele tijd gekomen waarin we hebben leren omgaan met ons nieuwe leven met beperkingen. We worden allebei ook een dagje ouder en we hoeven ook niet heel veel meer. Wel zijn we blij met alle lieve mensen om ons heen, familie, vrienden en vergeet vooral onze buurtjes niet. Ik kwam net een stukje tegen over de beginperiode toen de klachten heviger werden en Wim wachtte op zijn heupoperatie die veel los zou maken.

25-11-2018–Wim begint nu echt goed last te krijgen vcan de pijn in zijn heup. Dat weerhoudt hem er niet van om de regie in handen te houden. Hij heeft ons eventueel toekomstige bed beneden al voor elkaar gekregen door onze handige buurman Alle te strikken. Voor het verwisselen van de zomer- voor winterbanden kwam vriend Rieks uit eigen beweging zijn auto halen en kant en klaar weer afleveren.
Vandaag was het toppunt. Rick kwam om hand- en spandiensten te verrichten, vooral het bladruimen. Nu had Wim bedacht dat de houten vierkante poten die Mark een tijd geleden al in elkaar had getimmerd te gebruiken om de bank op goed hoogte te krijgen. Ik ging aanvankelijk vol in de remmen. ‘ Gien gezichte’. Dan doe’j der maor een lappe aoverhen’, was zijn tegengas. Ik kon praten als Brugman. Tegen die twee kon ik niet op. Rick stond natuurlijk aan Wim z’n kant. Even later zaten de dikke vierkante tafelpoten aan beide knaten onder de bank. Wim zit nu op een troon. Tja… nu kan hij weer niet goed met zijn voeten op de grond komen. Och, ik was zo goed om er een paar kussens onder te leggen.
Toen we vanaond naar bed gingen gaf hij toch toe:’ Ik hebbe mien der toch een betjen in vergist. Wi-j mot der toch wat anders op bedenken’.

Intussen zijn er veel aanpassingen geweest. De eerste was, na het opzetten van het ziekenhuisbed van Alles vader de aanleg van een perfecte inloopdouche. De traplift volgde en de scootmobiel daarna. Maar het leven kan doorgaan en we hopen dat we nog jaren mogen doorgaan.

Foto: +/ 1995

Soms kun je iets onverwachts tegen komen tussen de spullen van je ouderlijk huis. In dit geval Paul Sietse. Ze wonen ook in het huis van oma van der Kolk en later woonden Ben en Niesje er. En nu Paul Sietse en Annemarie met hun drie dochters.
Ze vonden een broche met een fotootje. Het zou zomaar oma’s vader kunnen zijn, opa Piet de Bruin, dacht Paul Sietse. Hij stuurde me dit op en ik zag wel dat het een de Bruin moest zijn maar zeker niet opa Piet. Lenie bracht uitkomst. Het is wel een van de drie broers de Bruin, maar Ge(rard). Het was een knappe man toen hij nog slank was, vond Lenie. Ge was de man van Zaza, zoals Niesjes oma altijd genoemd werd. Hij bleef in het ouderlijk huis in Zoetermeer wonen terwijl Piet naar Wapenveld trok toen hij met opoe Dien trouwde.

Bijna net zo lekker als die van oma. Rick wijst de grootte van die flinke jongens in zijn beleving aan. Dit is de Stoer’n Boer’n van onze favoriete pannenkoeken restaurant.

De geboren Achterhoeker Rick viert zijn 54e verjaardag op de plek waar hij veel voetstappen heeft liggen. En ook kleine, zo wijst hij het aan met zijn handen.
Samen met neefje Siem, de jongste kleinzoon van Johan en Joke, blaast hij de kaarsjes uit van de Happy Birthdagtaart. Rick heeft zich hier comfortabel gesetteld in zijn eigen tent en laat de dag op zich af komen zoals gewoonlijk.

Een dagje memories met Rick. Het werd een rondje Kapellebult, Molen, Onstein, Medler, Kranenburg, Begraafplaats met een interne rondleiding en tot slot zakten we neer bij de Rotonde, door ons vaak liefdevol Rotronde genoemd met dank aan ome Wim. Terwijl Jan Ria en ik aan de cappuccino en Rivella gingen wilde Rick een speciaal ijsje. De aardbeiencoupe was op en daarom ging Rick los aan het Apfelstrudel ijs met slagroom. Het werd geserveerd in een echt Grolschglas. Rick liet het zich smaken.
We besloten ons rondje met een ritje langs het kasteel, het Knopenlaantje, ja waar onze knoop van 57 jaar geleden er nog zou moeten zitten en tot slot nog een stukje Pieterpad.

‘Nee toch..?!’ Ik kijk even om de hoek in het kantoortje, eigenlijk het deel van de schuur die eigenlijk onze werkplaats is en alle gereedschap herbergt die er nog is. Drie bewoners voor ons hebben dit deel van de schuur zo genoemd omdat het inderdaad als een klein aangebouwd kantoortje diende. ‘Boerenmetselwerk’, noemde de makelaar het. Zelf gebouwd waarschijnlijk.
Ik zie de klep omhoog staan van de rattenval en ik zie wat donkers voor het dichte gazen deurtje. Als ik dichterbij kom zie ik een dikke rat met een lange staart zitten die begint te piepen als ik dichterbij kom. Ik vertaal het als ‘Help help’… Ik griezel ervan en heb ook meteen medelijden met het dier. Ik weet wat er zal volgen.
Buurman Jans is er altijd radicaal in en Wim net zo. Die gaat met val en al straks in de regenton. Ik denk aan Dirk. Die kan dit karweitje ook opknappen. Behalve zijn minimale rantsoen van 2 muizen per dag heeft hij ook wel eens een ratje te pakken. Alleen laat hij die liggen, smaakt niet … Misschien kan deze jongen dan nog ontsnappen naar Verweggistan en zien we hem niet weer.
Maar Dirk is er even niet. En Wim is onverbiddelijk. ‘Ik dacht al dat ik wat heuren toen ik in de sauna zat’, merkt hij op. Misschien is het nest onder de vloer van de schuur weer opnieuw bewoond nadat we er twee jaar geleden zoveel gevangen hadden. Dat is ook geen optie…dat kan niet meer. En Dirk is er niet.
Wim maakt het karwei af en de val wordt opnieuw gevuld met een stukje brood met pindakaas aan een haakje. Tja….

Foto: een stukje ‘boerenmetselwerk…’

Heel bijzonder dat juist Berdena vanuit het verre Minneapolis het raadsel van het bezoek van dit echtpaar aan de Boskamp oploste. Zij herkende deze mensen. Zij waren het die borg stonden voor Herman toen die in 1925 naar Zuid Dakota emigreerde. Het is opa’s goede vriend Albert Levenkamp en zijn vrouw. Opa bezocht hen in 1932 tijdens zijn verblijf bij Herman en Nettie in Iowa. Ik pakte er even zijn dagboekje bij en zocht naar het bezoekje aan Albert Levenkamp.

29 juni
Vandaag zijn we naar Zuid- Dakota gegaan. Op ’t ogenblik ben ik bij A. Levenkamp, waar ik blijf slapen.
Slaap wel, huisgezin.

30 juni
Vandaag heb ik heel wat visites gemaakt. Tot half 11 zijn we bij A Levenkamp gebleven. Heerlijk geslapen hier en heerlijke uren gehad ook. Albert was toch zo blij dat ik hem had opgezocht. “Nu sta je hier bij me en ik nog kan ik het haast niet geloven dat je gekomen bent, wat wonder… wat wonder…” Een dappere man die Albert. Een prachtig woord moet ik nog van hem opschrijven. Hij was uit dat knusse Iowa vertrokken naar hier, waar nog de prairie is.
“Maar Johan”, zegt hij, ”je kunt niet geloven wat een zegen het is om de ploeg te mogen zetten in grond waar nog nooit een mensenvoet op gestaan heeft.”. Dit zei hij twee maal om er de nadruk op te leggen.
Verder gingen we naar een schoonzoon van Lenkeek. Daar moest ik mee naar de kelder om te zien hoe droog het in Zuid Dakota is. Eerst heb ik wijn geproefd uit paardebloemen gemaakt, heel fris en gezond. Toen nog wijn uit aardappels. Die was niet zo, maar toch een goede drank. De meeste boeren maken wel bier, maar dit had ik nog bij niemand gezien.
Slaap wel.

29 June
Today we went to South Dakota. On this moment I’m at A. Levenkamp’s place. Here I will stay for the night. Sleep well my family.

30 June
A lot of visits today. We stayed at Albert’s place until half past 10. I had a very good sleep and have had very pleasant hours too. Albert was so glad I visited him. “Now you are here, standing next to me, and I can hardly believe it that you really did come. What wonder… what wonder.” A brave man that Albert. I have to write a beautiful word he said. He left that cosy Iowa to come to this place where it is just prairie. But he said: ”But Johan, you cannot believe what a blessing it is to plough on a piece of land where no human foot stood before”. He said it twice to emphasize.
Then we went to Lenkeek’s son in law. I had to go with him into the cellar to see that’s very dry there in South Dakota. I’ve tasted the dandelion wine, very refreshing and healthy and after that the potato wine. Not so tasty, but also a good drink. Most of the farmers make their own beer, but this I hadn’t seen anywhere. Sleep well.

En dan mag deze niet ontbreken. Door de verhalen van de familie die dichterbij de Boskamp woonde, met name de Groot Nuelends heb ik veel over de foto’s te horen gekregen.
Maar ook mama vertelde altijd met liefde over haar schoonfamilie. Mies had wel een bijzonder plekje bij haar. Mies durfde veel, was erg sportief en kon vooral goed schaatsen.