admin

Op advies van Romke van der Ka, je weet wel van zijn boeken Buiten de Perken en Tuinieren gaat niet altijd over rozen, kocht ik jaren geleden de roos Buff’s beauty. Het was inderdaad een prachtige roos, maar het gaat net als bij andere beauty’s, zo gauw de roos in alle hevigheid haar mooie vormen en kleuren heeft laten zien is het gauw gebeurd met de schoonheid. Dan wordt het een flets rommeltje. Maar gelukkig is er dan weer een nieuwe die volop in bloei staat. En gaat het genieten gewoon door.

Af en toe kijk ik nog eens langs de foto’s uit de oude doos van tante Jantje die na haar overlijden te voorschijn kwamen. Nadat opa Eggink in 1926 hun eerste fototoestel kreeg zijn er veel foto’s gemaakt uit het dagelijks leven. Vooral tante Hanna was er bedreven in. En op heel veel foto’s staat een hond. Zowel Jan als Jantje waren gek op hun dieren, maar ook opa en opoe zelf. Het is ze met de paplepel ingegoten. Hier zitten opa en opoe op hun favoriete plekje op de bank voor het huis en jawel… twee honden er bij.
Ik zie ook de bekende scheiding tussen gras en grind d.m.v. stenen die op hun zij in het zand gelegd werden. Zo kwam er geen grind in het gras.Opoe draagt de bekende klompen met een leertje over de wreef.
Ik denk dat dit een foto uit de 30er jaren is.

Ook in het Rensenpark, een kunstwerk van overtollig materiaal.

Een middagje uit mag gevierd worden, toch?

Hier zie je een onderdeel van de grote kaart waarop de twee percelen van opa Eggink staan aangegeven: perceel 133 en 153.

Je ziet dat de printer kuren had….

Oude afbeeldingen verkoop percelen van de Wildenborch
Niet alleen de vorige heel oude afbeeldingen had neef Joop paraat voor Caspar maar ook afbeeldingen van een plattegrond van de gronden om de Wildenborch in 1908. Dat was het jaar dat de bossen rondom de Wildenborch door dhr Brants verkocht werden aan de boeren. Dat had een financiële reden. Zelf hielden ze alleen het kasteel met de mooie tuinen over met, denk ik, het aangrenzende stuk bos richting Kapel. In de winter is de bevroren gracht open voor de buurt. Daar wordt met enthousiasme op geschaatst en gekrabbeld.
Ik heb nooit kunnen denken dat er zoveel verkocht werd. Wat een stukken grond. Opa Eggink ontgon met eigen handen zijn perceel, de boerderij werd niet voor niets de Boskamp genoemd. Ook zwager Berend Jansen van ’t Koeslagbos deed hetzelfde. In plaats van pachtboer waren het nu zelfstandige boeren. Ze waren niet meer afhankelijk van wat de heer van het kasteel wenste.
Joop stuurde mij ook die plattegrond, verdeeld in 32 stukjes. Ik ben er meer dan een halve dag mee bezig geweest. Knippen en plakken. Een stuk van 4 onderdelen kan ik er niet aan vast plakken. Dat zijn waarschijnlijk percelen land aan de overkant van de weg Lochem- Zutphen.

Op verzoek van Caspar Wechgelaer ging Joop met zijn vriend Henk Meulenbrugge op zoek op oude kaarten die ze ergens in hun bezit hebben. Leuk is dat als de samen dezelfde interesse deelt. Beiden zijn in de Wildenborch opgegroeid. Caspar heeft het een en ander toegestuurd gekregen en ik kreeg ook deze heel oude kaart uit 1567 van de Wildenborch van Joop. Het kasteel op deze tekening wordt de Wildenburg genoemd, klinkt nog wat woester. Ook de gronden bij de Wildenborch worden aangegeven. Henk Meulenbrugge stond vaag wel een watermolentje bij in de omgeving die Caspar bedoelde. Die moet ergens tussen Kornegoor en Mennink hebben gestaan.

En zo kwamen we eindelijk als Hedera groep weer bij elkaar. Het Rensenpark is genoemd naar haar oprichters Aleid en Jaap Rensen. Haar vader startte de dierentuin in de jaren 30 en onder leiding van Aleid en Jaap groeide het uit tot een van Nederland mooiste dierentuinen. Nu hebben we Wildlands, groots opgezet en de moeite waard om te ontdekken. Het is een belevingspark geworden waar de dieren in een meer natuurlijke omgeving te bewonderen zijn.
Onze oude dierentuin is een prachtig stadspark aan het worden vol natuur en cultuur. Er wordt nog steeds aan gewerkt. Exposities en er werd al geschilderd in het spoor van Rembrand door een aantal amateur schilders.
Er stond al een aardige groep op me te wachten en al pratend deden we een rondje over dit terrein dat vroeger vol dieren was. Bij de kinderboerderij zagen we de varkens, geiten en kippen die we vroeger ook zagen. En na een rondje over het park streken we neer bij de theetuin waar we onze belevenissen verder konden uitwisselen. Veel van ons hebben het afgelopen jaar in deze coronatijd weinig van hun kinderen en kleinkinderen kunnen genieten. Vaak alleen mondjesmaat of helemaal niet. Dat krijg je als de kinderen uitwaaieren over de wereld.
Eenmaal aan de koffie en thee zie ik wat verderop ineens een scootmobiel langskomen met een man er op die verdacht veel op Wim leek. Jasje, pet, baard en de rode scootmobiel klopten, maar even een hand op steken was er niet bij.
We nemen afscheid met het idee dat we binnenkort weer bij elkaar kunnen komen en dat geeft de burger moed. Op weg naar de uitgang vliegt ineens een kudde geiten voor me langs, vanuit de wei naar de stal. ‘Ze weten de weg’, zeg ik tegen het meisje dat nog bij het hek staat.
‘Gelukkig wel’, antwoordt ze.
Eenmaal thuis is Wim nog niet klaar met zijn rondje Emmen. Pas tegen 5 uur is hij terug, 32 km op de teller. ’Ik dacht al dat je thuis zou zijn, ik zag Sjoukje bij de brug in Zuidbarge staan praten’.
En ‘Nee, ik durfde niet te zwaaien. Ik wist niet dat jullie daar zaten en tegen wildvreemde vrouwen zwaaien….?’

Wat er allemaal te beleven en te zien is in het Rensenpark? Klik op de titel!

Er komt eindelijk een eind aan veel beperkingen. Wie had kunnen denken dat een virus zo’n invloed op ons leven kon hebben. En we zijn er nog niet maar het feit dat er een vaccin is doet veel goed. Onze Hedera Vrouwengroep Zuidbarge Rietlanden moest dus ook stoppen met de mooie avonden met lezingen. Het dorpshuis van Zuidbarge, het Hoefijzer, ging op slot.
Het onderlinge contact misten we allemaal. Toevallig kreeg ik een tas met oude notulen mee van Sjoukje. Ze wist niet wat ze er nog mee moest doen. Ik heb altijd interesse gehad in geschiedenis, dus ook van onze vereniging. Het had een hele ontwikkeling doorgemaakt vanaf 1955 toen de CPB, de Chr. Plattelands Vrouwen, in de huiskamer van een boerderij in Zuidbarge werd opgericht.
Het was een cadeautje om dit allemaal uit te pluizen.
Het hielp ons meteen om zo onderling contact te blijven houden. Elke week kregen de dames eerst een aantal oude notulen doorgemaild en degene die geen mail had kreeg het geprint thuisgebracht. Een vorm van omzien naar elkaar.
Meer dan een jaar ging zo de geschiedenis van onze Vrouwengroep in hapklare brokken en voorzien van foto’s rond, met Kerstverhaal en al. Wat is er veel langs gekomen over cultuur, bezinning, literatuur en sociale bewogenheid.
De CPB ging over in Passage en nog maar kort heten we Chr. Vrouwengroep Hedera.
Vorig jaar kwamen we in deze tijd nog een keer bij elkaar in het Rensenpark, de plek waar onze Emmer dierentuin was en een mooie ontmoetingsplek is geworden voor Emmen en haar gasten. Nu, precies een jaar later gaan we elkaar weer ontmoeten. Jazeker opnieuw in het Rensenpark. Nog even en ook het Hoefijzer gaat weer open in september. We hebben als bestuur onze eerste planning al klaar.

Foto: We leefden met heel veel kaarten mee met Albertje die afgelopen jaar 80 jaar werd.