admin

Het is al bijna of we nooit weg zijn geweest uit het Aquarena en toch is het minstens een half jaar geweest in de lock down. We wonen aan alle kanten van Emmen en omgeving en dan zie je elkaar bijna niet meer. We hadden alleen contact toen onze mede aqua jogster Diny overleed.
Ik moest even denken aan een les die ik lang geleden wilde inhalen bij een andere groep. ‘Ruik je dat ook?’, zei een van de dames, ‘ het lijkt wel of er een parfumfles leeg gekieperd is over het water". Nee ik ruik niet zo veel, maar dit was wel een bijzonder groepje bij het aqua joggen. Het is een levensgroot verschil met onze eigen groep op dinsdag. Deze groep bestond uit 6 stel dames die twee aan twee joggend kletsten – nou ja eigenlijk kun je dat joggen wel weglaten. En nog een stuk of vijf die gewoon apart aqua jogden.
Er werd blijvend gekletst en de meesten hoorden niet eens wat de aanwijzingen waren. Af en toe werd er een blik op de juf geworpen als die probeerde ze in het gareel te krijgen en probeerden ze er even bij te blijven, maar meestal waren ze zo weer afgeleid. Ze deden maar wat en waren vaak twee oefeningen achter.
Ik raakte wel bijzonder geïntrigeerd door een van de dames die geheel in passende kleuren mee jogde- zwart haar met rode gloed, rood badpak, zwarte belt en voorzien van alle sieraden in zilver die je kunt bedenken…dikke halsketting, ring, oorknoppen en armbanden èn een forse zwart-wit geblokte bril. Het was de dame van de parfumgeur. Ik weet nog dat ik toen meteen aan Anda moest denken die er ook altijd in alle omstandigheden verzorgd en kleurrijk uitzag.
Een ander stel dames bleef zo aan het praten dat de juf ze later vroeg of er soms iets ergs gebeurd is. Nee, dat was gelukkig niet zo, maar ja…als je elkaar een week niet gesproken hebt…
Nee, ik bleef bij onze eigen dinsdaggroep, en toen ik dit mee maakte wist ik het heel zeker.
Intussen is Wim ook al jaren een trouw bezoeker van het Aquarena. Met tussenpozen dan, toen kwam hij alleen even bij de nazit: koffiedrinken bij Paal 31. We blijven nu in conditie door 2 keer per week te gaan aqua joggen, op dinsdag èn donderdag. En ik kan je wel vertellen… we hebben geen tijd om al joggend te praten. Dat doen we na de tijd en ook dat kan intussen gelukkig weer….

Foto: 2015 in het oude Aquarena

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Mijn Achterhoeks heeft zich intussen al enigszins aangepast aan het Drents. In Vorden zouden ze zeggen: ’Wat hef oew mooder dan?’ Hier hebben ze het ook over hun mamme en pappe. Klinkt wel lief.
‘Ach… moe hef liefzeerte’, antwoordt Jans. Daar moet ik even over nadenken. Liefzeerte…. ?
‘Ja liefzeerte…. Van binnen is de boel in de warre, piene in ’t lief, hef ze’ en Jans voelt even aan z’n eigen buik om de plek aan te wijzen. Tja… hoe noemden wij dat vroeger. ‘Piene in de boek hemm’n’ , piene in ’t lief’ of bij kinderen ook wel: ‘He’j piene in ’t buuksken’? Gelukkig is de liefzeerte weer over en is buurvrouw Wolterdina weer in haar gewone doen. Ze is intussen wel 90 jaar geworden en dan is ’t gebeurd met hazen vangen zoals Henk Siebring dat laatst vertelde. Hij was vroeger de boer waar Rick stage liep. Hij had last van een gevoelig been. Hij mocht graag jagen en dat is dat een geëigende uitdrukking voor een jager als de beentjes niet meer zo goed mee willen werken. We kregen indertijd wel eens een lekkere haas voor de Kerst. Behalve dat hij een kundig boer was had hij ook de gave van het woord, hij kon mooi vertellen en ook schrijven. Toen zoon Willem de boerderij overnam verhuisde hij met Annie van de Hankenberghoeve naar een appartement in de Emmerhout, huurde 700 m volkstuin, schreef gedichten en korte verhalen onder de naam Geert Hanken en was een voorbeeld voor de buurt bij het opruimen van afval in het winkelcentrum. Hij heeft al eens geëxposeerd in de Voorhof met zijn verhalen- en gedichtenbundels. Een aantal gedichten hadden we ingelijst zodat de mensen ze gemakkelijker konden bekijken. Maar als er weer eens schilderijen aan de expo-wand hingen liep hij er straal langsheen. ‘Ik holle niet zo van schilderieën’, was zijn enige commentaar. Tja… de ene mens is de andere niet.

Ik mis haar… mijn lieve buurvrouw Wolterdina (r). Hier nog samen met zus Jantina op de foto.

‘Heb je zin om mee te gaan naar een wolfair in Orvelte?’, vroeg Ria me pas. Als het woord wol en schapen valt ben ik al gauw van de partij. We togen dus vanmiddag naar Orvelte, het oude dorpje dat nog helemaal in oude sferen is gebleven, een museumdorpje is het. Je hoeft er alleen voor het parkeren te betalen. Ik was zelf altijd fan van dit soort fairs, maar de beentjes willen niet zo goed meer en ik was blij om af en toe op een bankje te kunnen zitten. Zo zat ik gezellig eerste rang naast een oude dame bij het schaapscheren. Eén jongeman gebruikte hierbij een scheerapparaat en een andere de ouderwetse speciale schaar. Ik zag dat hij hem wel goed geslepen had. Voor beiden was het zweten want er zat onweer in de lucht. Ik vroeg de oude dame of zij ook wol kon spinnen. Nee, zijzelf niet maar ze wist dat haar oudere zus in de oorlog veel had gesponnen. Toen was het noodzaak en tegenwoordig is het een hobby.
Ik kon hier bij de stand van Kaarderij Wollust nog wel wat spullen kopen voor het beitsen en verven van wol. Kan ik er eindelijk met al die strengen wol die liggen te wachten aan de slag gaan. Ria en ik streken wat later neer op een terrasje en trakteerde ze mij op koffie met appelgebak. Op maandagmiddag kan ik nog geen biscuitje aan haar kwijt, maar nu namen we er allebei eens van.
Door een wolkbreuk reden we weer terug naar Emmen.

Foto: De Orvelter kudde heeft Schoonebekers, een sterk oud ras dat hier in Drenthe thuis hoort. Hier een voor en eentje na de scheerbeurt.

Wanneer je op de fiets zit zie je meer dan in de auto. Daar kwam ik vanmorgen weer eens achter. We gingen naar Erica om een fietsmandje en een spiegel op mijn nieuwe fiets te laten zetten. En bij elk huis kwamen herinneringen boven waar je in de auto geen tijd voor hebt om op te merken. De boerderij waar we Roelie Drenthen verrasten met Passage op de fiets, de Hankenberghoeve waar de fam Siebring woonde en waar Rick 30 jaar geleden stage liep, de manege waar Eva paardreed en haar verjaardagsfeestje vierde.
En op de terugweg reden we richting Klazienaveen en via Oranjedorp weer richting huis. Ooit haalde ik hier Johanna op om naar Zwartemeer te gaan voor de les lezen en schrijven en waar ze ruzie had met haar beste vriendin Annie zodat er niks mee te beginnen was. Bokkig bleef vooral Annie voor zich uit kijken. Pas toen ik zei dat we naar huis gingen en ze samen bij mij achter in de auto zaten werd meteen de vrede getekend.
Ik op de fiets en Wim met zijn scootmobiel reden we over de Bladderswijk terwijl er een bootje in hetzelfde tempo meevoer. Het echtpaar zat op het dek lekker in het zonnetje en verderop gingen ze verder over het nieuwe Willem Alexanderkanaal. Het was een lekker tochtje zo samen.
Vanmiddag kwamen Sanne en Ken de schapen in de schuur drijven met Chick, want Jan Willem de scheerder kwam de dames hun jas uitdoen. Van een afstandje zaten we te kijken, jawel op de schommelbank en even later dronken we met elkaar koffie en wisselden de laatste nieuwtjes uit over schapen, Jan Willems werk als scheerder en voor de jongelui hun werkzaamheden bij Rob. Sanne is nu klaar met haar opleiding Dierverzorging op het Terracollege. Voor Ken duurt het nog een half jaar maar dan heeft hij ook zijn tweede opleiding achter de rug. Hij is ook nog parttime sportleraar. Rob heeft geluk met deze twee kanjers.

Eindelijk lijken onze aqua joglessen weer als vanouds in ons prachtige nieuwe Aquarena zwembad. En dan bedoel ik inclusief de nazit in het restaurantje. Qua sfeer haalt dit laatste het niet vergeleken met ons oude plekje bij Paal 31 in het oude Aquarena, maar uiteindelijk moet je de sfeer bij jezelf zoeken, toch?
We hebben elkaar echt gemist en de een na de ander kwam even al zwemmend bijpraten. Ja, ook Jan en Ria waren van de partij. Eindelijk want Ria was toch een van de vaste zwemmers en we misten haar al een paar jaar. Druk met kleinkinderen, vakanties enz. Steeds wilden ze wel maar kwam het er niet van. Als ik tegen Diny zei dat ze die donderdag zouden komen zei ze al: ’Eerst zien en dan geloven’. En ze vertelde er graag bij hoe Ria altijd op het laatste moment kwam aan fietsen, jas los en een dubbele boterham in de hand.
Zou ze het nu meekrijgen van boven? Want als we er nu eentje missen is het Diny wel, altijd aanwezig en meelevend in lief en leed.
Eigenlijk is er in een half jaar niet veel veranderd. We gaan op de oude voet verder in onze gesprekken, de nieuwtjes worden uitgewisseld en Swenny vertelt over haar kleinzoon die net voor de corona in een Thomashuis is gaan wonen. Hij had er niet eens veel moeite mee om daar te moeten blijven. Hij vermaakte zich er prima. Ze hadden daar bedacht om voor als er bezoek kwam een soort houten huisje in te richten met plastic in het midden met twee paar plastic armen om toch even te kunnen knuffelen. Je wordt wel creatief.
Om het begin te vieren bij de koffie bracht de ober ons een schaal met dikke plakken cake.

Onze klus in de schuur zit er half op. Het grootste deel betrof het schoonmaken van de bovenkant van de sauna in de schuur. Volgens Wim rook het er niet fris, hij vond zelfs dat het er stonk.
Nu hebben we verleden jaar een felle jacht gevoerd op ratten die we in en buiten de schuur zagen. Ze kwamen op het voer af van de kippen en de katten. Met 4 vallen zijn we ze te lijf gegaan en hebben er 35 gevangen. We hebben intussen geen kippen meer. Het kippenhokje bleek niet vossen- en steenmarterproof. En ook was Loedertje, onze laatste kat, gaan hemelen.
De ratten zijn dus weg, de schuur aangeveegd, maar dat bovenkantje van de sauna… daar konden we niet goed bij. Dat ging nu dus gebeuren. Wat daar allemaal niet afkwam? De voortent van de caravan die we al jaren niet meer gebruikten, oude tentjes, een soort brancard maar dan om op te slapen in die voortent. Rick heeft er nog wel eens gebruik van gemaakt maar is over gegaan op luchtbed… en dan al die rattenkeutels. Wim had een laddertje tegen de sauna gezet en vanaf die ladder ging hij met stofzuiger die bende te lijf. Ik sjouwde alle losse spullen weg.
Het ruikt weer fris. En we hebben intussen natuurlijk ook onze Dirk, die fel op muizen is. Als er nog jonge ratjes zouden zijn gingen die er ook wel aan. Hij jaagt ’s nachts. Elke morgen vinden we restanten van muizen. Hij verslindt ze met huid en haar en alleen één ding laat hij liggen, het lijkt op een galblaas of is het de maag met wat stukjes darm. Dirk is een overlever en daar hebben wij gemak van. Denk maar niet dat we hem te weinig voer geven. Elke ochtend en avond komt hij bedelen om vlees uit een zakje en ook de brokjes gaan er flink aan.
Dit jaar hebben we dan geen kippen meer, ook geen fleslammetjes, maar we hebben Storm en… Dirk.

Ergens in een oude doos van de familie vond ik dit fotootje. Toen ik hem eens goed bekeek zag ik dat het een foto was uit de tijd dat Hanna, vader Hein’s eerste vrouw, nog leefde, +/- 1944/ ’45. En ook uit de tijd dat er een complete boomgaard was vóór boerderij De Boomgaard. Het hooien was een gezamenlijke bezigheid. Hein, ome Jan èn een knecht steken het hooi op. Hentje, het meisje voor dag en nacht, harkt het bij elkaar en Hanna pakt het weer weg op de platte wagen. Je kunt je niet voorstellen dat dit minder dan 70 jaar terug is. En let eens op de sigaretjes, Hein en de knecht werken zelfs met de sigaret in de mond. En kijk eens naar de armspieren van de jonge boerenknecht. Ze hadden in die tijd geen fitness nodig om er gespierd en sportief uit te zien.
Ome Jan, een ongetrouwd oompje van pa, was met Hein meegegaan naar de Boomgaard toen hij met Hanna Kornegoor trouwde in 1938. ‘Ie-j hebt mien een mooi cadeautjen met ebrach’, zou Hanna later tegen Hein gezegd hebben. Oompje was heel vervelend en nukkig tegen haar, vertelde haar zus Dine een paar jaar geleden nog tegen Diny en mij. Hanna kon geen goed bij hem doen.
De boezeroen van ome Jan is behoorlijk uitgestukt, maar daar waren de vrouwen in die tijd aardig goed in. Ik heb het al jaren niet meer gezien. De laatste keer was het bij een rondleiding bij Romeinse opgravingen in de buurt van Klagenfurt in Oostenrijk. De nog jonge gids had een korte broek aan die drie keurig uitgestukte lapjes had op plaatsen die geen slijtage konden hebben. Ik heb het sterke vermoeden dat hij dacht als arme student zo meer fooi te krijgen.

We zitten aan de koffie, Wim en ik. Hij gaat zo zijn half uurtje op de home trainer volmaken. We hebben even het nieuws op de tv aan en horen dat het in West Canada zo warm is en ik denk even terug aan een mail uit 2009 die Henry stuurde vanuit Dickson waar ze 6 jaar woonden, lekker dicht bij Fred en Gera en de kinderen. Ze hebben stand-by gestaan bij het rondrijden van de kinderen van en naar de ijshockey en meer….

Henry had het over een haastklus die goed verlopen is. Op de begrafenis van een bevriende Canadees van Nederlandse afkomst is dankbaar en ontroerd geluisterd naar het lied Beveel gerust Uw wegen dat hij op de begrafenis heeft gezongen. De organist – thank you very much, you did a great job–heeft in die ene dag het lied weten in te studeren dat hij hem gemaild had.
Verder vertelt Henry over hun leven daar in Dickson, Canada. Een jaar later zullen we zelf weer eens kijken hoe het bij hen en Fred en Gera is.
De week vissen in Saskatchewan met een groep uit Dickson onder leiding van hun in meerdere opzichten geweldige dominee is Henry bijzonder goed bevallen. Hij vertelde toen:
Een fantastische week was dat. Met een heleboel gezellige kerels uit de omgeving hier en uit Saskatchewan die allemaal op een of andere wijze een vriendschappelijke relatie hebben met Randy Fiege, de dominee hier uit Dickson. ’t Was geloof ik meer dan 35 jaar geleden dat ik op zoet water had gevist en ik had van mijn leven nog geen snoek gevangen. En nu, in 3 dagen, meer dan het gewicht van de dominee(400 lbs(=pounds)= ±180 kg). We mochten er elk maar zes mee naar huis nemen, wat wel jammer was, want ze smaken fantastisch, zonder grondsmaak, zoals in Nederland vaak het geval is.
-Oh ja Hetty, je vroeg je af wat de Sausage Making Days waren. Dat is het jaarlijkse festijn voor de Foodbank van de kerk hier. Via fundraising werden er dit jaar 37 varkens en 7 koeien bijeen gebracht (Gera heeft daar via haar Varkensnetwerk een flink aandeel in), geslacht door een professionele slachterij (gratis) en dan door een grote groep vrijwilligers tot worst, salami en hamburgers verwerkt. De worst en de salami worden dan weer in de slachterij gerookt, waarna alles in de vriezer gaat. Zo’n 150 schoolkinderen in Red Deer die elke dag zonder ontbeten te hebben op school komen krijgen dan toch een ontbijt op school. De rest wordt, net als in Nederland, via de voedselbank verspreid.-
Voor ons ook goed, want via dit soort vrijwilligerswerk, bouw je ook je eigen kennissenkring heel aardig uit.

Wim z’n half uurtje op de home trainer zit er op en we drinken onder Max geheugenspel een tweede kopje koffie om energie op te doen voor een klus in de schuur!! Je hoort er nog van!

We zitten op het terras, praten na over kerkdienst en ontmoetingen en wat te doen als…
Ineens hoort Wim het ook, een getsjilp van jewelste. Hij zit er met de rug naar toen en gaat even op de bank er tegenover zitten. We zien het ene musje na het andere komen aanvliegen om het kroost in het mussenhotel te voederen. Zo gauw de kleintjes de schaduw van vader of moeder zien zitten ze al met geopend bekje klaar. Het nest eronder is al uitgevlogen en hebben hun nest niet erg zindelijk achter gelaten. Deze ouders doen het beter en nemen telkens een wit pakketje mussenpoep mee naar een betere plek.
Het mussenhotel van buurman Jans doet goede diensten in de walnotenboom naast het terras. Zo kunnen we daar vanaf de bank mee genieten van de drukte van vader en moeder mus.

Een rondje Schoolpad levert heel veel rozen op in juni. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Ook in onze ‘wilde tuin’ zoals Rick die noemt is er altijd plaats voor rozen. We hebben 12 soorten, zowel struik als- klimrozen. Zelfs een hele ouderwetse mosroos die er al was voor we dit huis in 1994 betrokken.