admin

Het gaat met Wim nog steeds de goede kant op. De 1 tot 1,5 jaar revalidatie zit er al op en nog steeds zie ik vooruitgang. Na 2,5 jaar is de toiletverhoger van de toiletpot af en dat heb ik geweten. Ik schrik nog steeds als ik wil gaan zitten en meteen een eind naar beneden plof. Wim zwemt alweer mee met de aquajogging groepen op dinsdag en donderdag en zonet kwam hij uit de wei.
Het Wensleyschaap dat steeds het gras in de andere wei groener vindt was er weer uitgebroken en is hij bezig geweest om dat eigenwijze ding weer aan zijn eigen kant te krijgen. Dit keer nog zonder succes, maar toch is hij weer flink in actie geweest. Ik mag het zo nog proberen met een bakje met rammelende brokjes. En anders wacht ie maar op Rob die het stel komt omweiden. Ik vermoed dat ze meteen geschoren worden. Daar zijn ze intussen aan toe. Ik denk dat hij ze eerst nog laat opdrogen na de regen van gisteren.
Dat is het voordeel van schapen van anderen in de wei: wel de lusten en niet de lasten. We genieten nog steeds van ons uitzicht als we bij de wei op de schommelbank zitten.
Nu zit Wim zijn vaste puzzel van de dag te doen uit zijn puzzelboek. De krant is uit. Lichaam en geest moet je in evenwicht houden…

Herman Eggink even terug bij zijn geboortehuis: het Boevinck. Hij werd later vaak aangeguid met Herman van ’t Boevinck.

Foto: Henk Braakhekke

Na het overlijden en afscheid van tante Jantje kwam er ook een krat met foto’s tevoorschijn. In die oude doos van tante Jantje kwam ik een drietal plakboeken tegen met artikelen die uit kranten en tijdschriften waren geknipt. Ik herkende hierbij het handschrift van ome Jan, een mooi handschrift trouwens. Het zal jullie niet verbazen dat er ook artikelen bij zijn over ome Herman. Wanneer die weer eens in Nederland was mocht hij graag vertellen over zijn leven in de USA. Dat gebeurde natuurlijk ook in familiekring maar ook de krant toonde belangstelling. Hier een artikel uit 1984 dat ome Jan in zijn album plakte. Het begin vond ik treffend: Herman Eggink uit Vorden vond zijn grote liefde in de staat Iowa van de USA: zijn vrouw en zijn Holsteiner stamboekvee.
In zijn brieven vertelde hij meestal eerst over zijn bedrijf en zijn Holsteinvee en later kwam de opmerking dat het met het gezin en Nettie ook goed ging.

Foto: een artikel uit 1984

2011-Tante Heintje op haar 102e verjaardag met haar nieuwste achterkleinzoon, een kleinzoon van Hendrik Jan en Bretta, die intussen al 10 jaar zal zijn. Josien reageerde toen op mijn vraag hoe het met haar moeder ging en stuurde deze foto.
Tante Heintje heeft nu veel beperkingen kan niet meer goed staan en moet nu met de lift in en uit bed of stoel geholpen worden en dat vind ze maar niks.
Iedere dag helpt er iemand met het eten want ze kan het niet allemaal zelf, omdat ze een pijnlijke rechterarm heeft. Dan scheelt het wel als je 10 kinderen hebt.

Vaderdag- Even terug naar 2012–Zie ze daar eens zitten, die drie. Ter ere van Vaderdag waren ze alle drie tegelijk op bezoek. Ik moest meteen denken aan deze brave broeders 30 jaar geleden, net na de verhuizing naar Kuifmees 20. Toen kwamen ze zomaar stilletjes de tuin in en gingen ook zo maar op het bankje zitten. ‘Biecht maar eens op’, zei ik toen, want dit kende ik nog niet… zo maar op een rijtje op de bank. Toen kwam het hoge woord er uit. Ze hadden samen Gerhards brommertje uitgeprobeerd. Mark was gepakt zonder helm en nog geen 16, een dubbele bekeuring. Gerhard moest zich de volgende morgen melden op het politiebureau om zijn registratiebewijs te laten zien. Heel even was ik terug in de tijd…..

De lastigste dagen waren behalve de herinneringsdagen de laatste 4 jaar de hoogtijdagen en daar reken ik vader- en moederdag ook maar even onder. Dit jaar waren we door Gerhard en Judith gevraagd om samen met Judths ouders en Rick een gezellige paar uurtjes bij hen door te brengen. En dat was heel fijn. Het kan ook weer na die vervelende lockdown. We zijn intussen ook allemaal gevaccineerd, ja ook Rick. Dat scheelt. Judith had een heerlijk pompoensoepje gemaakt en verder werden we met veel lekkers verwend. We hebben nog veel om dankbaar voor te zijn.

Zonet keken we tijdens onze lunch, zoals gewoonlijk perfect verzorgd door Wim, naar Buitenhof en zagen we behalve drie jonge vrouwelijke topeconomen een prachtige oudere dame zitten. We kennen haar uit de politiek maar misschien nog meer als een fervent voorvechtster van de vrouwenemancipatie: Hedy d’Ancona. Ze is intussen 83 en ziet er uit als 70. Ze schreef afgelopen tijd een boekje Vrolijk Verval, dat ons ouderen moet inspireren om in beweging te blijven, goed voor lichaam en geest. Ondanks een leven met ups en downs moet je iets van je leven blijven maken. Ze is er zelf het levende voorbeeld van.
Afgelopen week ging ik voor het eerste weer naar de chiropractor. Drie jaar geleden was ik er voor het laatst en veel van mijn ‘onderhoud’ heeft sinds die tijd stil gelegen. De lock down en het missen van ons zwemmen deed er ook geen goed aan. Ik werd helemaal gescreend en mijn oude kwalen van nek, slijtageplekken in mijn rug en de gekneusde schouder werden onderzocht. Alles wilde hij weten. Maar dat alles was sinds drie jaar geleden niet meer bekeken. Alleen de schouder en die is na een paar spuiten zover opgeknapt dat ik er mee kan leven. Chiropractor Nimo is net als veel andere collega’s uit het buitenland afkomstig. Ik meen dat hij uit de USA afkomstig is, intussen met een Nederlandse getrouwd en vader van 4 jonge kinderen. Zijn Nederlands is intussen aardig op peil en toen hij zijn eindconclusie gaf was het: ’Je bent nog niet krakkemikkig’.
Ik heb nu wel 4 wekelijkse afspraken staan. Intussen is mijn nek al aardig bijgedraaid. Geen pijn meer ’s nachts. Nu de rest nog…

Joop kreeg de smaak te pakken. Hij stuurde weer prachtige foto’s uit het album van tante Hanna. Bij sommige stond vermeld door wie en waar het genomen is.
Dit vind ik een prachtig plaatje. Het zijn Mies en haar broertjes Jan en Bram (in het midden), ongeveer 1926.
Mies moet wel een nacht met papillotten in het haar geslapen hebben. Op de gewone foto’s heeft ze heel steil haar. Maar dit is een speciale… bij de fotograaf.
Ik herinner me zelf de papillotten nog uit onze tijd op de Haar. Krulspelden had je nog niet, maar hier werden de plukjes haar strak om een rolletje papier gerold en met een elastiekje vastgezet.
Bij mij was het geen succes en Diny met haar mooie krullebol had het niet nodig.

Cousin Joop mailed another few pictures who came out of tante Hanna’s album. I like this one. I think it has to be Mies with her brothers Jan and Bram (in the middle)
Mies must have slept a night with curl papers. On other pictures her hair is straight. But this was a special moment at the photografer.
I do remember the curlpapers at the time we lived on De Haar.
We didn’t have rollers at those times, but now mama took a tuft of hair and rolled it around a piece of paper and fastened it with a an elastic.
My hair never became a succes and Diny did not need such hair care…

Nu heb ik dan ook een mooie foto van het ouderlijk huis van de Egginks op de Boschkamp. Een boerderij op een zelf ontgonnen stuk land met bos dat in percelen door de eigenaren van de Wildenborch werd verkocht. In 1909 betrokken ze de Boschkamp. Samen met zwager Berend, broer van opoe, is er veel werk verzet. Ook hij ontgon zijn eigen plaats. Van het hout dat gekapt en verkocht werd kon al veel van de kosten betaald worden. Vandaar de naam Boschkamp, denk ik.
In de familie wordt vaak de naam Boevinck gebruikt. Dit was het ouderlijk huis van opoe Berendina. Hier zijn de oudste drie kinderen geboren: Herman, Hanna en Dika. Op de Boschkamp volgden er nog 7.

In en bij de hooiberg, wanneer die leeg was tenminste, werd vaak door ons kleinkinderen gespeeld. Op zo’n dag, meestal wanneer er wat te vieren was, mocht er veel van ome Jan, verstoppertje bv. Er waren genoeg ooms en tantes om de boel dan in de gaten te houden.
Er is zelfs een film gemaakt door vriend Cor uit Amsterdam, ik denk toen opa en opoe 50 jaar getrouwd waren in 1953. Het laat alles zien hoe het er op zo’n dag aan toe ging vanaf de aankomst van de verschillende families, maar ook tante Jantje melkend onder de koe, opa en opoe die elkaar in de grote keuken toeknikken, tot het springen van ons vanuit de hilde in het hooi dat er onder op de deel lag. Bij het afscheid van tante Jantje werd deze film nog eens gedraaid.

Deze foto komt uit één van de albums van tante Hanna.
Toen tante Hanna net als tante Heintje in het zorgcenrum de Borkel in Gorssel woonde, had tante Heintje haar zus eens gevraagd: "Hanna… heb ie-j nog dinger van vrogger bewaard?" Nee, dat had ze niet. Nu blijkt dat er toch veel waardevols bewaard is bij Anton en Dinie Voortman. Joop scande de albums zorgvuldig en kwam er geregeld wat naar het Schoolpad per mail.

Net als bij ons is ook in Groot Brittannië heel wat veranderd in de kippenhouderij. Vroeger stond er bij elke boerderij een kippenhok en scharrelden de kippen vaak nog rond op het erf. Hierdoor werden ze zelf van eieren voorzien en verdween er regelmatig één onder het dekseltje zoals onze buurman Jans dat zo plastisch kan zeggen. Elke week ging er bij ons op de Boomgaard een speciale eierkist vol naar de coöperatie. Dat was vroeger! Nu heb je grote legbatterijen met wel of geen uitloop voor de kippen en hebben de boeren geen gemengd bedrijf meer maar hebben zich toegelegd op akkerbouw, veehouderij, varkens- of kippen.
Maar als hobby is het houden van een paar kippetjes in Engeland nog nooit zo populair geweest. In Groot Brittannië zijn er op dit moment 700.000 van deze kippenhouders. Nu heeft een dame in Kent een gat in de markt ontdekt: Fowlty Towers, een soort hotel voor kippen waarvan de eigenaars op vakantie zijn.
Voor 7 pond per nacht wil ze wel tot voor 7 kippen zorgen. Het slaat wat opbrengst betreft de verkoop van eieren.
Het heeft slechts één schaduwkant: hanen zijn niet toegestaan.

Ik kan er niets aan doen dat ik vreemde associaties krijg als ik die naam bij een paard zie.
Wij hebben zelfs twee keer een Laska gehad. Kleine Laska was een combinatie van een collie, terrier en nog een mengsel. Het was de lieveling van allemaal, maar het meest van Mark, die het uitlaten, leren en spelen regelde. Het was een echte familie- en speelhondje. Wanneer de school aan de overkant uit was en de kinderen zich in de schooltuin verzamelden, kwamen ze vragen of Laska ook mee mocht doen. Ze speelden buskruitje. En wanneer ze de bal heel ver over de school hadden geslagen, ging Laska als een speer die bal ophalen, terwijl de kinderen zich verstopten. Ze legde de bal netjes op de plek en ging dan iedereen opzoeken. Als ze er een gevonden had in een boom of op het dak van het fietsenhok, blafte ze een paar keer: Je bent er bij. En dan begon het spel opnieuw.
Grote Laska was een Schotse collie die we kochten toen we net in Emmen woonden, een zéér trotse hond. Het duurde een jaar voor hij Liesbeth, de buurvrouw, een blik waardig keurde hoe die ook haar best deed om goede maatjes met haar te worden. Na een jaar hadden we iets waar we allemaal uitgenodigd waren en heeft Lies een weekend op Laska gepast. Na die tijd waren ze vriendjes. Lies, Ger, Martin en Linda, ze hoorden er ineens allemaal bij.
Tja… en dan nu ineens een Laska, de appelschimmel. Moet kunnen, maar… buskruitje zie ik die nog niet doen.

Foto: Ome Hendrik Jan met zijn trots, Laska.