admin

‘Zo… ben je verdwaald?’, vraagt een van de mij bekende zwemsters tijdens het aqua joggen.
We kennen elkaar nog uit het oude Aquarena en zat ze ook koffie mee te drinken. Nee, ik was niet verdwaald maar ik ben zo blij dat het weer kan dat ik een extra afspraak heb gemaakt voor een les aqua joggen en ben ik meteen deze week drie keer geweest. Twee keer in de week gaat Wim ook mee en we kunnen van de gehandicaptenkleedkamer gebruik maken wat voor mij gemakkelijk maar voor Wim een uitkomst is.
Vanmorgen waren zelfs Ria en Jan van de partij. Nadat Jan met pensioen was gegaan is hij nog één keer mee geweest. Het viel hem misschien wat tegen want na twee baantjes had hij al gevraagd of lang het nog lang duurde. Maar vandaag ging hij als een tierelier.
Na het zwemmen hadden we nog een gesprekje met de trainster die vertelde over de schrik dat onze actieve mede jogster Diny overleden was tussen Kerst en Oud en Nieuw. De corona deed haar de das om. Iedereen was verbijsterd en we leefden allemaal mee met de familie. Diny was de spil van de groep en stond altijd klaar bij lief en leed. Ze organiseerde voor onze groep zelfs een tochtje met de Snikke op het Willem Alexanderkanaal waar haar man Jan af en toe de schipper is en zijzelf gastvrouw. Allemaal vrijwilligerswerk.
Maar als ik haar vertelde dat Jan en Ria de week er op zouden mee zwemmen moest ze altijd vreselijk lachen. ‘Eerst zien, dan geloven’, zei ze dan. Maar nu na een paar jaar pauze zijn Jan en Ria er weer bij. Diny kan tevreden van boven meekijken en zien dat het eindelijk gelukt is.
Jan en Ria blijven nu…., hebben ze gezegd.

Foto: Onze groep bij het afscheid van het oude Aquarena, Diny 2e van links.

Een aantal jaren terug alweer was het zover. De Achterhoek kwam naar Drenthe. Henk en Gerrie waren een middagje op rondreis en deden na Dalen ook Emmen aan. Goed idee. Want vaak hebben we het idee dat Mohammed gemakkelijker naar de berg komt dan andersom. We hadden regelmatig mailcontact. De wat oudere scans van dia’s werden vaak verbeterd door professional Henk Braakhekke en het zat er dik in dat hij zijn toestel in aanslag had toen we ons rondje op het erf deden. Gerrie was een bloemenmeisje, ze maakte de prachtigste bloemstukken en was dus ook geïnteresseerd in alles wat er buiten te zien was. Als we ’s zomers bij hen aan gingen kreeg ik altijd wel iets van haar bloemenkunst mee. En altijd stond er wel een stuk van haar in de Barchkerk. Die keer bracht ze een hele bos aparte judaspenning voor me mee. Die ga ik beslist zelf ook zaaien.
Je snapt wel dat Henk zijn fototoestel klaar had toen we buiten liepen. Alles kreeg een beurt, de schapen zelfs meerdere. Je kon zien dat Geesje een flessenlam was want die kwam meteen naar ons toe toen ze m’n stem hoorde.
Ook had Wim die keer weer succes met z’n mosterdsoep met spekjes en een scheutje room.
We zijn nu ons eigen fototoestel aan het uitproberen met een flitser van Henk. Het moet wel op ‘manual’, maar daardoor begint Wim er juist meer interesse in te krijgen. Dat werd tijd, want hij fotografeerde altijd met plezier… Bij mij moet het altijd snel en gun ik me de tijd niet om alles eerst in te moeten stellen. Dus… Wim houdt nu z’n oude hobby weer in ere.

Vorig jaar is Gerrie overleden maar als ik aan haar denk zie ik het bloemenmeisje van toen weer helder voor me.

In deze zomertijd denk ik wel eens terug aan onze gezellige uitstapjes, meest mat de caravan, met Ben en Riet.
2012- Ken je dat … om je zonder televisie, radio en bijna zonder communicatiemiddelen toch te vermaken? We hadden geen radio of tv bij ons tijdens onze vakantie en het bereik van internet was op de meeste campings minimaal. Ik kan je vertellen… het went gauw. We hadden wel boeken bij ons en natuurlijk Ben en Riet. Op de avonden dat we samen in of voor onze caravan zaten kwamen de familie- en andere sterke verhalen aan de beurt, een beetje zoals dat vroeger gebeurde tijdens de winteravonden bij het vuur, stel ik me zo voor.
Ben en Riet komen beide uit een groot gezin en geloof maar dat er ook veel mopjes verteld zijn. Ben wist er nog wel een paar. Hij twijfelde even terwijl hij mij aankeek of hij het zou wagen, maar hij ging toch van start.
-De meester op school vroeg de kinderen of ze wel muziekinstrumenten kenden. De een na de ander stak de vinger op: een blokfluit meester, een viool meester, een gitaar meester, een orgel meester, een saxofoon meester. Toen stak ook Jantje z’n vinger op…’ Ja Jan, zeg het maar’.
‘Een saksosie meester’.
‘Wat zeg je… een zakzozie..?’ Nee daar had meester nog nooit van gehoord.
‘Wat is dat voor een muziekinstrument, Jan?’
‘Dat weet ik ook niet meester, maar gisteren kwam mijn vader uit de douche en liep zo de slaapkamer in. Mijn moeder zei toen: A’k die saksosie zit ‘r weinig meziek meer in.’-
Dit is natuurlijk een mopje maar toen Ben en Niesje eens terugkwamen van een uitje naar België samen met Catharina, Ariën en zijn ouders vertelde Niesje een voorval, echt uit het leven gegrepen.
Ze liepen in een stad en er was ineens een streaker die zo naakt over de markt rende. Ze keken er vol verbazing naar tot een agent een einde maakte aan de vertoning. Een Belgische dame die naast hen stond merkte toen op: ‘Och Heer, och Heer, ziene zak is groter dan ’t geweer’.

Foto: Nog even voor een boerenschnitzel naar ’t Praothuus aan het eind van 18 dagen samen op pad.
‘Wel efkes zeggen da’j van camping de Boomgaard komt hè…’, zei Johan nog.

‘Ja, ik loop nog te hinken’. Rick schiet er zelf van in de lach want dan ziet hij het voor zich. Rick denkt in beelden. Meestal is het antwoord van Rick op mijn vraag of hij nog een kop koffie wil: ’Mag wel’. Dat staat hier in Drenthe voor: graag. Maar nu herinnert hij zich dat ene kopje koffie dat we vanmiddag samen met Gerhard dronken. En… op één been kö-j niet lopen, zeggen ze toch. De koffiepot staat weer snel aan.
Die middag had hij bij Roosen in Erica zijn oudste fiets ingeruild. Hij had er iedere keer een kleinigheid mee en hij heeft een hekel aan al die kleine onvolkomenheden. Bovendien had hij de teruggave van de belasting èn zijn vakantiegeld binnen.
Hij herinnerde me aan zijn waterballet toen hij voor het eerst met die E-bike bij ons kwam. Ik wist het niet eens meer, maar hij zocht het zonder mankeren op mijn website op. Hij was vanuit Bargeroosterveld over de betonbanen naar Jans en Geesje gefietst en het had flink geregend. Een auto die hem passeerde ging even van de betonbaan af door de modder en gooide een flinke plens water over hem en zijn nieuwe fiets heen. Jans had de nieuwe fiets al wat schoongepoetst en eenmaal bij ons gingen de kleren in de was en werden verwisseld voor een tenue van Wim. Zo fietste hij ’s avonds weer op huis aan.
Nu was hij na dat eerste kopje koffie gras gaan maaien terwijl Gerhard nog even de elektrische heggenschaar hanteerde om het stukje van de ligusterheg te kortwieken waar ik niet bij kon.
Maar na de zorg van Gerald deze week, de grasmaaier en Rick en het snoeien van de heg ziet het er hier weer aardig uit.

Kort geleden overleed Anne van der Meiden en dacht terug aan een aflevering op zondagavond van: God in de Lage Landen. Die keer kreeg de bijbel in de streektaal de aandacht. Weer eens wat anders dan het Latijn waarin het eerst geschreven was. De Bijbelvertaling van Luther in het Duits was een belangrijke stap in de goede richting. En daarna kwam de Statenvertaling er voor ons Nederlanders, maar de taal stond nog ver van onze gewone spreektaal af. Er zijn nu wel betere vertalingen… denk o.a. aan Huub Oosterhuis, maar in je moers taal…. komt het dichterbij… Anne van der Meiden die later in dit programma met Herman Finkers van gedachten wisselde verwoordde het mooi: ‘In het Twents kump et oew achter ’t vesje’. En de bal des gehakts van Herman Finkers klinkt als : ‘Doot mien maor een bal gehakt’, toch beter.
Toen het indertijd echt op vertalen in het Twents aankwam waren er wel eens meningsverschillen. Anne van der Meiden die de vertaling voor zijn rekening nam vertaalde rechtstreeks uit de grondtalen Hebreeuws, Aramees en Grieks, bijgestaan door een interkerkelijke leesgroep van theologen en dialectkundigen. Het werk heeft bijna twintig jaren gevergd. En toen hij de oude vertaling ergens in het Bijbelboek Samuel van: Hij bedekte zijn voeten vertaalde met: Hee mos uut de bokse, was de pastoor ontstemd. Toen ze echter goed keken wat het Hebreeuwse woord precies in het Nederlands betekende, zou het scheiten zijn. ‘Dan mot et in het Twents drieten wodden’, zei Herman hierop. Toen ging de pastoor overstag en accepteerde de vertaling van uut de bokse gaon.
Volgens Van der Meiden is met een bijbel in het Twents een belangrijke stap gezet in de erkenning van het Nedersaksisch als streektaal.

De bijbel bestaat allang in het Fries en in ’t Grunnings. Hier in Drenthe wordt ook af en toe een Drentse kerkdienst gehouden, vaak in het Veenkerkje in Klazienaveen Noord, ook wel het kerkie van De Weerd genoemd, de evangelist die hier vanaf 1904 tot 1946 verbleef en veel betekende voor deze gemeenschap.
Ik ben er nog nooit geweest maar toen Anne van de Meiden in het Twents kwam preken in de Grote Kerk in Emmen zaten we op tijd binnen.

Annemiek Schrijver ging met hem in gesprek in het programma De Verwondering. Met een klik op de titel….

Juli 2010- In gedachten ga ik meteen weer 11 jaar terug… toen alles nog zo gewoon en bijna probleemloos leek. Robin en Eva hadden net afscheid genomen van de basisschool. Beiden mochten meespelen in een musical en kregen een persoonlijk woordje mee.
Een belangrijke periode werd afgesloten en een nieuwe begon.
En toen was het zover. Precies om vijf voor half 9 waren we thuis aan de Kuifmees en ging Robin zich omkleden…. Natuurlijk in het oranje. Gerhard maakte het helemaal bont met oranje shirt en sjaal en een oranje gestreepte boevenpet. Judith hing haar oranje beessies van de AH in de oorbellen, de vuvuzela stond klaar, net als de vlag die het Wilhelmus voortbracht en het festijn kon beginnen. Jullie willen niet weten wat opa, zoon en kleinzoon er uit kraamden dat eerste kwartier. Ze wisten het vooral beter dan de bondscoach. Toen het eerste doelpunt voor Nederland was gevallen kwam er wat rust in de tent maar na de 1-1 was de spanning te snijden.
In huize Schaapstreek zaten Mark en Eva voor de buis, Mark gekluisterd zelfs. Eva bleek erg geïnteresseerd in alle bijkomstigheden van voetbal.
Eva: Is de aanvoerder de beste speler?
Mark: Dat hangt er van af. Soms wel… soms niet.
Eva: Waar hangt dat dan van af?
Mark: Straks Eva straks… nu kijken.
Eva: Heeft de aanvoerder die band om?
Mark : Ja Eva.
Eva: Maar de keeper heeft ook een soort band om
Mark: O ja?
Eva: Ja… zijn er dan twee aanvoerders?
Mark: Nee… en nu even niet Eva… ik wil kijken…
Tja……

Jullie kennen de uitslag. Ons Oranje mag nog een keer. Waar we het zien weet ik nog niet. Waarschijnlijk zitten we al in Zuid Limburg op de camping, want maandag is voor ons de grote dag….. zijn we bij André Rieu op het Vrijthof.

Valt het jullie ook op dat de oranjekoorts tot grote hoogten is gestegen, tenminste als je de reclames mag geloven. Zonder juichcape met leeuw op de rug van de Jumbo, T-shirts, broeken , alles in oranje, hoor je er niet echt bij als trotse Nederlander. Och… ik vind het leuk als Nederlands team zou winnen maar ik word er niet warm of koud van.
Dan onze vroegere buurman Ger. Toen Nederland in 1988 ons nationale voetbalteam de EK won was hij in alle staten. Hij was zo blij en uitgelaten dat hij in de oranje bloeze van dochter Linda en zwaaiend met een oranje plumeau op de fiets stapte en een rondje door de Rietlanden reed. Een echte fan…
Ik weet niet of hij nog steeds zoiets zou doen. Wie weet. Als je straks in de Emmerhout een man op de fiets met oranje bloeze en plumeau door de Emmerhout ziet rijden… dan is het buurman Ger. Och nee… als ze zouden winnen loopt iedereen er zo uitgedost bij, trouwens ook als ze niet winnen, want iedereen is zolang in eigen bubbel geweest dat ze nu graag weer eens helemaal uit hun dak gaan, gewonnen of niet.
Ik bedenk ineens dat er nog zo’n spannend moment was, ergens in 2010. Bij Mark en Jennifer net als bij Gerhard en Judith werd dat uitbundig gevolgd, ook in oranje. De commercie was er intussen slim op ingesprongen. Volgens mij werd er niet gewonnen
Ik wacht gewoon af.

Als ik naar foto’s van heel vroeger kijk ontroert het me. Vooral de foto’s van de eerste tijd toen we nog op de Haar woonden. Ik heb er wel wat herinneringen aan maar weinig van de eerste paar jaren. Ome Sjoerd met zijn vierkante zwarte boxje heeft ervoor gezorgd dat er foto’s uit die eerste jaren bewaard zijn.
Elke zondagmiddag kwam de familie naar ons toe. Het was immers hun ouderlijk huis en opoe en opa woonden er. Natuurlijk zijn de enkele foto’s met onze vader Hendrik Jan er bij het meest bijzonder. En altijd was er wel een huisdier bij. Opa en opoe hadden behalve een aantal koeien ook een hondje Trixie, een paar katten, kippen, een konijn, schapen mèt ram. Deze laatste had een driehoek van hout om zijn nek zodat hij niet kon uitbreken. En dan was er die ondeugende haan. De laatste heeft me als kleuter zelfs een trauma bezorgd toen hij me op de schommel aanviel. Ik schommelde als een gek maar de haan vloog steeds hoger en hoger. Ik kon roepen wat ik wou om mama en opa. Het duurde een eeuwigheid voor ik gered werd. Mijn angst ging pas over toen we zelf hier aan het Schoolpad een haan bij de kippen hadden. Die waarschuwde ik meteen al: ‘Waart oe want as ie mien anvalt gao-j bi-j buurman Jans onder ’t dekseltje. Ze hebben me nooit aangevallen en we hebben heel wat hanen gehad.
Je ziet het hier, zo klein als ik was… de liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten

Als er een veel besproken mens is dood gegaan herinnert iedereen hem of haar op zijn eigen wijze. Het ligt er aan op welke manier je hem gekend hebt. Ik ken hem dus alleen maar door zijn schrijven maar Herman Sandman, journalist en columnist van het Dagblad van het Noorden herinnert zich dat ze lang geleden beiden bij een bijzondere literaire prijsuitreiking waren. Snijders vooraan met zijn eerste vrouw in een rolstoel en hijzelf als jong schrijvertje helemaal achteraan, met de rug tegen de achterwand. Geen van beiden wonnen die keer.
Peter Müller, alias A.L.Snijders, was een schrijver maar was blijkbaar kort van stof, niet alleen in zijn bekende ZKV maar zo blijkt uit een gesprekje aan tafel met een dame die zei dat haar vriendin had gezegd dat je niet meer dan twee woorden van hem kreeg. Hij antwoordde:’Dat klopt’.
Er stond meer over hem in de Berkellandbode. Jannie Dinkelman stuurde me de link. Door een klik op de titel van dit stukje lees je alles over hem… en meer…
Jannie, bedankt!

Foto uit de Naober in 2020: Met zijn 3e vrouw Ineke waar hij slechts 1,5 jaar mee samen was.

A.L. Snijders, pseudoniem voor Peter Müller, is niet meer, de schrijver en ontdekker van het Zeer Korte Verhaal. Hij won er zelfs eens de Christiaan Huygensprijs mee. Telkens als ik de weg van Lochem naar Zutphen rijd kijk ik vanzelf naar rechts waar ik vermoed dat hij ergens moet wonen. Deze geboren Amsterdammer voelde zich blijkbaar helemaal op zijn plek in deze streek. Hij was docent Nederlands o.a. aan de Politieacademie en ik weet dat in Warnsveld in Huis te Velde die school een tijdlang gevestigd was. Ik herinner me hem uit de tijd dat we net in Emmen woonden en elke week een stukje van hem in het Dagblad van het noorden las onder het kopje: A.L. Snijders waarschuwt de wereld nog één keer. Hij schreef graag. Wat dat betreft voel ik verwantschap. In zijn eerste echte boek met ZKV, 1992- Ik leef aan de rand van de wereld, meldt hij die kop boven zijn columns. Hij had geen idee waarom ze die titel kozen bij het Dagblad van het Noorden, maar wilde er niet op reageren. Hij waarschuwt immers maar één keer.
Maar niet alleen daarom viel hij mij indertijd op. In een van zijn columns, voorbereiding op zijn bundel ZKV?, had hij het over namen die hij in de omgeving tegenkwam die niet leken te kloppen. Een ervan was de naam Boschheuvel op een huis dat niet op een heuvel stond. Nou dan heeft deze man niet goed gekeken, wist ik meteen.
De Boschheuvel was jarenlang het huis van onze ome Hendrik en tante Dika. Toen tante Dika naar een bejaardenhuisje in Barchem vertrok hebben ome Jan en tante Jantje er mèt opa nog jaren gewoond en ook nu is het huis nog in de familie. De grond is zelfs nog door opa zelf ontgonnen die net als zijn zwager ome Berend bosgrond van de Wildenborch had gekocht. In 1909 was boerderij de Boschkamp klaar en de 4e Eggink, Heintje, is daar geboren. Begin jaren 30 werd de Boschheuvel gebouwd op een opgebrachte heuvel op een klein deel van de ontgonnen grond vlakbij een bosje, het Kieftenbos, en gingen Dika en Hendrik daar wonen.
Als ik aan A.L. Snijders denk, zie ik meteen de Boschheuvel voor me. Jazeker op een kleine heuvel.

Foto: Dika met Jan voor hun huis de Boschheuvel +/- 1935. A.L. Snijders zag de heuvel niet, maar het is er nog steeds.