admin

We hebben het op zondag lang moeten doen met de dienst in de Schepershof zittend voor de pc. Wel met koffie onder handbereik, maar nu is het zover dat we weer in de kerk kunnen en in elk geval ook bekende mensen zien al is het op 1,5 meter.
Het was voor ons heel bijzonder omdat Wim voor het eerst weer mee kon zingen, ook dit keer samen met Carin van Boven. Afgelopen winter had hij problemen met zijn stem, maar eindelijk kan hij ook de hogere noten weer halen. Toch is zo’n eerste keer wel spannend.
Het werd een mede daardoor voor ons een bijzondere dienst. Met een werkgroepje en onze predikant Door- Elske werd deze dienst voorbereid. En de Keltische traditie van het Christendom stond centraal. Colomba die op Iona aan land kwam en het Christendom meebracht. De Schepping speelde in het geheel een belangrijke rol wat ook in de liederen te horen was.
Heel bijzonder vond ik ook de Irish Blessing die alleen door Carin gezongen werd. Niet alleen wij maar ook Carin heeft een moeilijke tijd achter de rug qua gezondheid en ook zij was blij dat ze nu zo vrijuit kon zingen. Het was voor ons emotioneel om dit te zingen en te beluisteren.
-Toen Iona en Colomba genoemd werden in de meditatie moest meteen denken aan die ene trip vanuit Oban naar de eilanden Iona en Staffa die we gemist hebben in 2013. We hadden net met Rick de prachtige tocht gemaakt per stoomtrein van Oban naar Mallaig en weer terug. Toen we weer op de camping kwamen was Ricks tentje één natte bende en hebben we van armoe met z’n drieën naast elkaar in de caravan geslapen. Dat was geen doen en we gingen verkassen naar een camping met kleine pods, waar Rick een eigen onderkomen kreeg. We moesten daarom tot onze spijt de trip afzeggen. Ook in 2016 kwam er niet van maar dat had een andere meer verdrietige reden. Of er nu nog van komt? –

Voor wie het fijn vindt om de dienst te beluisteren of een deel ervan kan op de titel van dit stukje klikken of https://www.kerkomroep.nl/#/kerken/11398 invoeren.
Niet op inloggen klikken, maar iets naar onderen scrollen en 6 juni kiezen.
En voor wie alleen iets van zingen wil beluisteren?
Minuut 9 -Zuivre vlam verdrijf met je licht de schaduw van de dood- Wim en Carin
20 -zingend bidden- Wim en Carin
25 -Filmpje: The tree van Evie Karlsson
I saw a tree by the riverside one day as I walked along
Straight as an arrow and pointing to the sky growing tall and strong
How do you grow so tall and strong I said to the riverside tree
This is the song my tree friend sang to me
‘I’ve got roots growing down to the water
I’ve got leaves growing up to the sunshine
and the fruit that I bear is a sign of the life in me
I am shade from the hot summer sundown.
I am nest for the birds of the heavens
I’m becoming what the Lord of trees has meant me to be’:
A strong young tree

I saw a tree in the city streets where buildings blocked the sun
Green and lovely I could see it gave joy to everyone
How do you grow in the city streets I said to the downtown tree
This is the song my tree friend sang to me
‘I’ve got roots growing down to the water
I’ve got leaves growing up to the sunshine and the fruit that I bear is a sign of the life in me.
I am shade from the hot summer sundown
I am nest for the birds of the heavens
I’m becoming what the Lord of trees has meant me to be’:
A strong young tree

35 -orgelspel Bart Trip
Vanaf 39 In de bloembol is de krokus… Wim en Carin
50- Irish Blessing, gezongen door Carin
58 -Gebeden afgewisseld met zang van Wim en Carin: Neem mij zoals ik ben…
Slotlied: Zij zit als een vogel- Wim en Carin

Daarna gaf onze predikant ons heel passend de Keltische zegen mee…:
Moge God, die erbij is als de zon opgaat en ondergaat en als je de zee oversteekt, onderweg je schreden richten.
Moge God, die je nabij is als je zit en als je staat, je met liefde omringen en je bij de hand leiden. Moge God, die je wegen kent en de plaatsen waar je uitrust bij je zijn in je taak op aarde het goede nieuws zijn dat je deelt en je op de eeuwige weg leiden. AMEN ———————————

‘Ik was de locomotief’, merkt Rick op als ik vertel hoe het ging op de priklocatie. De regen was met bakken uit de lucht gevallen en ik moest op een paar plekken rustig aan rijden omdat het water niet weg kon wegens verstopte putjes langs de weg. Rick was aan de beurt voor zijn vaccin. Om 10 voor 9 was hij uitgenodigd. Dat was al steunen van te voren:’10 voor 9… en dat op mijn vrije zaterdag!?’ Ik beloofde even met hem mee te gaan en zo gingen we op tijd naar de locatie bij ons voormalige Hotel de Giraf waar nu vooral veel les wordt gegeven èn dat tot prik- en testlocatie is gepromoveerd.
Het leek nog rustig toen ik parkeerde maar toen kwam de meute ineens op gang. Het was droog geworden.
Rick kwam op tijd weer naar buiten, alles was vlot verlopen en ik bracht hem weer naar huis. ‘Als het droog blijft kom ik vanmiddag gewoon weer jullie kant op’, zei Rick.
Het bleef droog en zo zaten we zoals vaak op zaterdagmiddag met z’n vieren aan de koffie: Gerhard, Rick en wij tweeën en bespraken de vaccins en de drukte die vanmorgen voor Rick nog geen drukte was.
‘Tja… ik was de locomotief’, kwam toen. Het is altijd een hoogtepunt van de week als de jongens samen bij ons zijn. Gerhard praat met Rick de financiën nog even door en Rick neemt daarna onze dakgoten onder handen. Nu plannen we de klussen in de tuin even want de groei zit er goed in.
Rick kijkt keurend rond: ‘Jullie hebben een wilde tuin’. Volgende week nemen we de brandnetels onder handen want een wilde tuin heeft wel wat maar brandnetels hoeven in een wilde tuin eigenlijk niet. Die bewaren we voor een paar echt wilde hoeken. Dan hebben de vlinders en insecten ook nog wat.

‘Nou… ik heb me ook niet verveeld’, meldde Wim toen ik ’s avonds in de stoel plofte. Buurman Jans kwam die morgen al op tijd om Amber en Sara te bekappen. Amber was de gemakkelijkste. Die werd toen ook verzorgd door Eva. Sara wilde wel geborsteld maar kreeg je niet aan het lopen.
Jans is nogal direct. Hij beval: ’Pootje’…. en greep de pony bij de poot. Wim hield haar verder in bedwang. Maar bij Sara was het even anders. Die vocht er tegen en Wim zat daarna met een door het touw verbrande plek op z’n arm. Tja… die Shetlanders hè!
Sara is een dochter van Kitty die bij Jans en Geesje loopt…ook niet zo’n makke. ‘ ’t Is net als bi-j Saddam Hoessein", zei Jans. "De vader deugt niet en de zoon evenmin"!
Na de middag was het andere koek. Robin is intussen wel 23 maar dit was zijn 10e verjaardag en dat moest gevierd. Wim ging met Gerhard en een stel 10-jarigen naar het Planetron in Dwingeloo. ‘Man ..o.. man… ,ik wist niet dat daar zoveel geluid in zat… in die jongens’, zei Wim. Maar ze vonden het allemaal geweldig. Ach…hij was ook niks meer gewend.

— Gerhards 5e verjaardag herinner ik me nog heel goed. Dat was in december met slecht weer. Het zou een pannenkoekenfeest worden. We begonnen altijd met de taart met kaarsjes. Terwijl die kaarsjes brandden vertelde ik dan een verhaal. Het was heel gezellig tijdens het eten en drinken en uitpakken van de cadeautjes. Toen waren ze al wel heel lang stil geweest vonden ze blijkbaar. De spelletjes boeiden ze maar even en toen wilden ze alleen maar donderjagen. Wim kwam precies op tijd thuis want pannenkoeken bakken èn de ploeg vermaken bleek onmogelijk.–

Tijdens de film in het Planetron die zaterdag waren de boys rustig, maar in de hal later moesten ze zich gewoon ook even laten gaan. Wims oren tuitten er toen van.

We hebben allang geen pony’s meer. De laatste, Amber, heeft een mooie oude dag bij de andere pony’s van Jans en Geesje. En voor verjaardagen van kinderen en kleinkinderen hoeven we niks meer te regelen. Die tijd ligt achter ons. Maar de herinneringen blijven.

’n Verhaaltje van Opa Korenblek uut Hackfort bie Vorden

Heel lang geleden werden er bij de dieren verkiezingen gehouden om een koning te kiezen.Heel veel dieren wilden een koning maar ze konden het maar niet eens worden. De vierbeners kozen uiteindelijk de leeuw als koning. De vogels wilden een eigen koning maar dat had nogal wat voeten in aarde. Hoor maar….
Alleen al de gang van zaken voordat ze het met elkaar eens waren hoe dat gebeuren moest. Soms leek het net de Tweede Kamer, zolang maar delibreren voor ze beslisten dat degene die het hoogste kon vliegen de koning zou zijn. Toen kwam nog de vraag wanneer de wedstrijd gehouden zou worden. Er waren immers zoveel soorten vogels: de trekkers en de blijvers, zomergasten en ook nog wintergasten. Eindelijk na veel vijven en zessen waren ze het met elkaar overr eens dat 21 juni wel een mooie dag was.
En ze maakten er een mooie dag van, een complete kermis, er was van alles te doen. Het leek wel een fancy fair of zoiets.
Eindelijk toen bijna iedereen op was van de zenuwen werd het startsein gegeven. Dat was me een gedoe van fladderende, hupsende, spingende en vliegende vogels. Al heel gauw stonden er al weer veel met beide poten op de grond, maar er was ook een stelletje taaie rakkers die maar door gingen.
Op een gegeven moment was alleen de adelaar nog over, tenminste dat dacht hij en riep: ‘Ik ben het hoogste, ik ben de koning’. Heel onverwacht hoorden ze vlak boven zich een heel fijn piepstemmetje dat riep: ’Niet waar, ik ben de hoogste, ik ben koning’.Was dat toch verdorie een heel klein bruin vogeltje met een eigenwijs opgewipt staartje. Toen ze weer beneden waren moest dat kleine ding uit de doeken doen hoe hij dat voor elkaar had gekregen.
Weet je wat hij gedaan had? Hij was verdorie op de rug van de adelaar meegelift zonder dat die het in de gaten had.
De andere vogels vonden het niet helemaal in de haak en besloten dat er geen koning kon worden aangewezen.
Ze besloten tot een nieuwe wedstrijd. Niet in de zomer maar nu in de winter en dan wie het diepste in de grond kon komen.
Een paar dagen voor de wedstrijd begon het te vriezen dat het knapte en op de wedstrijddag kon je beter schaatsen dan in de grond graven. Maar ja, ze hadden nu eenmaal besloten wat er moest gebeuren en dus ging het zoals afgesproken. Dat was me toch een krabben en een gedoe tot ze tegen een uur of één bijna allemaal op apegapen lagen. Net voor 1 uur vroegen ze zich af waar dat dekselse kleine ding was dat in de zomer zo stiekem gewonnen had. En.. wat dacht je? Precies voor 1 uur, sluitingstijd was hij er weer en hij kwam niet alleen. Hij bracht een mol mee. Ze waren allemaal ontzettend nieuwsgierig wat hij nu wel te vertellen zou hebben.
Hij was met de mol naar het grondwater geweest door een mollengang en bracht de mol maar mee als getuige.
Nu konden ze er niet meer onderuit ook al waren ze het er allemaal niet mee eens en dus werd het kleine ding toch nog koning al was ’t dan ook ‘Winterkoning’.

foto: de winterkoning op onze vlonder…

Soms zijn het de kleine dingen die het doen. Zomaar, 4 jaar na het overlijden van Mark kwamen we in contact met een buurjongen die indertijd bij ons aan de Kuifmees woonde, Pascal. Hij was jaren geleden verhuisd naar Nijmegen en woont nu met vrouw en zoon in Groesbeek. Hij was erg geschrokken over de tragische dood van Mark en had meteen het boek MARK besteld. Hij had altijd erg tegen hem opgekeken en later ook nog bij dezelfde FC Emmen en SVBO gevoetbald.
Hij had ook interesse in het boek over Rick. Ik stuurde hem meteen op en nu kreeg ik een erg leuke reactie terug op een heel passend kaartje.
Er stonden veel herkenbare passages in, zo zei hij, zoals over de konijnen bij Werkenrode, het internaat waar Rick 3 jaar woonde en een mooie opleiding in Aanleg en Onderhoud kreeg. Bovendien deed hij de eerste stappen op begeleid wonen.
Al lezende deed het boek Rick hem denken aan een quote van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho:

‘The simple things are also the most extraordinary things,
and only the wise can see them’.

Ik vind het een lief compliment. En is het niet een mooi inzicht in de man die Rick geworden is?
Ik beschreef zijn leven alleen maar.

Na een weekje Boomgaard komen we thuis. Ik was benieuwd of Dirk zich zou laten zien na een week afwezigheid. En ja hoor, hij zat op wacht. Als ik aan kom lopen en hem roep kijkt hij de andere kant op. Hij lijkt wat verbolgen net als vroeger met de andere katten. Zoiets als: mooi stel, jullie op vakantie en ik alleen hier. Het duurt niet lang of hij glipt voor me uit het huis binnen en gaat bij de stoel staan waar ik vaak zit als hij op schoot gaat. Nu heb ik er even geen tijd voor met alle uitpakkerij. Ons Dirkie moet even geduld hebben. We hoorden al dat hij niks te kort kwam. Elke dag kwam Anja even aan om met hem te knuffelen en bij Karin had hij ook al op schoot gezeten. Ik denk niet bij Rick die zaterdag kwam gras maaien. ‘Hij schoot meteen onder de kapschuur toen ik kwam’, meldde Rick al.
Het was een mooie week. Goed om even in een andere, ook vertrouwde, omgeving te zijn. We zijn echt verwend zodat het voor ons te doen was. De caravan stond al klaar en helemaal aangesloten door Johan. Joke had de binnenkant nog gepoetst en het rook lekker. We konden ons in alle rust installeren. Alleen…. geen luifel, hadden we thuis liggen. Geen nood. Vaste kampeerder Gerben kwam met zijn luifel die ze zelf alleen de laatste dag gebruiken als hun voortent is afgebroken.
Het deel waar ik wat tegen op zag was het klaarmaken van het bed. Wim had visioenen gehad dat de lattenbodem los zou kunnen schieten. Daarom had ik voor de zekerheid een extra slaapzak meegenomen om ook apart op de zitbanken te kunnen slapen. Gelukkig hoefde dat niet. Ik was gewoon verbaasd wat Wim allemaal zelf kon.
We hadden gezelligheid aan Jan en Ria die dezelfde week met ons meekonden, veel gezelligheid. Ze hebben ook geluk dat ze nog langer kunnen blijven, er kwam een plekje vrij door ziekte van een ander echtpaar. Helemaal blij.
Voor ons was een week prima om uit te proberen. En zal ik eens wat vertellen? We gaan in september nog een keer. Johan heeft ons rond de feestelijkheden van het Lindese feest gepland. En Ria en Jan gaan opnieuw mee. De proef is geslaagd. Met dank aan de service van de campinghouders van camping De Boomgaard Johan en Joke. En Gerben.
Tegen mijn gewoonte in heb ik geen foto’s gemaakt. Nou ja… eentje van een oud echtpaar met mankementen in een minicampertje die op maandag uitgebreid de was ging ophangen en het beddegoed ging luchten. Daar moeten jullie het even mee doen.

Vandaag denken we vanzelf aan twee mensen in ons leven die belangrijk voor ons zijn en waardoor we altijd even stilstaan bij gezamenlijke belevenissen.
Wims broer Ben zou jarig geweest zijn, het is nu de 5e keer zonder dat we hem persoonlijk kunnen feliciteren maar aan hen denken doen we zeker en vooral op deze dag met een lach en een traan. Ik heb bewondering voor hem hoe hij het jaar na het overlijden van Niesje de draad weer oppakte.
En dan denken we met veel plezier terug aan de vakanties die we samen met Curtis en Berdena doorbrachten. Berdena viert vandaag haar 79e verjaardag, our Eggink sister. En meteen denk ik aan onze laatste trip samen met Ben en Diny naar Berlijn, een prachtige busreis met veel cultuur en info en vooral veel plezier. Op de boot maakte ik deze foto van onze drie mannen en brengen hiermee een proost uit op onze jarige Eggink sister. Zij moet verdrietig genoeg haar Curtis missen maar ook zij slaat zich er goed doorheen.

Het weer is eindelijk omgeslagen en dat weten we. De zon is doorgebroken en een windje houdt de warmte nog enigszins beperkt.
Het gevolg is dat je er enthousiast op uit wilt en dan blijkt dat we niet de enige zijn. We zijn met de auto. Jan en Ria zijn mee en we rijden op de mooie binnenwegen. Hier en daar kan ik het een en ander vertellen want deze streek ken ik op mijn duimpje. Dan blijkt het onderweg vergeven van de fietsers. Groot gelijk hebben ze maar als automobilist moet je daar zonder ongelukken omheen. Is voor Wim geen probleem, hij kijkt vooruit, zegt hij altijd. Maar ik vind het voor fietsers levensgevaarlijk worden. Toch zijn die er al op ingespeeld en geven met seinen aan wanneer we er veilig langs kunnen. We vragen ons af of we nog wel op een terrasje terecht kunnen. Het lukt ons en we strijken neer, voor het eerst in een jaar. We genieten er extra van. We maken de middag vol met een bezoekje aan het mooie stadje Lochem. Ik vertel hen en passant het verhaal van de hooiplukkers van Lochem. In de tijd van de 80 jarige oorlog lag het Spaanse leger op kleine afstand en de poorten waren hermetisch gesloten. Af en toe moest er wel een vracht hooi naar binnen. En in navolging van het paard van Trooje zaten in een vracht hooi soldaten verstopt. De kinderen van Lochem die graag tussen de beide muren speelden plukten dan hooi van de vrachten die binnenkwamen. Ook die keer. Ineens had een jongen zomaar een soldatenlaars in zijn hand. De truc was mislukt. Er staat een aardig standbeeld in Lochem om ze er aan te herinneren.
Ria en ik kijken elkaar eens aan als we het centrum inlopen, Wim op zijn kleine scootmobiel. ‘ Wat dacht je van een lekkere sorbet’, stel ik haar voor. En zo zitten we even later op het tweede terrasje te genieten van ijs en een cappuccino voor Jan. We maken ons rondje om de kerk af en heel tevreden gaan we via iets bredere wegen terug. De zomer is begonnen.

Foto: 2015- Lochem met Ben en Riet en de meisjes in Lochem bij de Hooiplukkers.

Vandaag is het een bijzondere dag. Niet alleen omdat het de huwelijksdag van Ben en Diny is maar ook omdat onze kleinzoon Robin zijn verjaardag viert: Robin Jan Willem.
Net als over onze eigen drie jongens zie ik ook zijn leven als een film voorbij komen. Bij zijn geboorte 23 jaar geleden zorgde Lieve voor een glaasje champagne op de kraamafdeling van het Scheper ziekenhuis. We hebben zijn hele ontwikkeling meegemaakt en zagen al gauw zijn interesses. Als we hem en Eva ophaalden op woensdagmiddag bekeek hij onderweg naar ons Schoolpad alle grasmaaiers graafmachines en draglines waarmee langs de kant van de weg gewerkt werd. In de Emmer dierentuin bij de zeeleeuwen keek hij net de andere kant op want daar werd een nieuw stuk ingericht met grote machinerie. Als je hem vroeg wat hij later wilde worden was het zonder te aarzelen:’ Werkman’. Inmtussen is hij vergevorderd op het HBO, ik meen dat het iets van envirementtechnology is. Ik noem het gemakshalve maar weg- en waterbouw plus milieu. We zijn blij met deze jongeman zoals hij zich ontwikkeld heeft, met oog niet alleen voor techniek maar ook voor zijn eigen omgeving met familie en vrienden. Lieve Robin, we zijn blij met je…

Foto : Robin komt even aan, zomer 2019 tijdens de chemo’s van Wim

Vriend Dick kwam vandaag en we zaten in het zonnetje alweer herinneringen op te halen. We zijn even oud, nou ja… ik 2 dagen ouder en we hebben onze jeugd als buurkinderen samen doorgebracht, samen een aantal jaren naar Zutphen gefietst en later hebben we opnieuw dicht bij elkaar gewoond. Hij met Anda en de jongens en wij ook met die van ons op loopafstand net als vroeger. Ook de jaren vriendschap erna geven een extra band. We kwamen tot de slotsom dat alles wat je voor het eerst meemaakt het sterkst in je geheugen blijft zitten. Beiden hebben we moeten leren omgaan met verlies. Hij verloor Anda en wij moesten Mark loslaten.
Onze families zijn op dezelfde boerderijen gebleven. Zijn broer Johan op het Lieferink en ook een Johan op de Boomgaard. We zijn beiden blij dat we de plek van onze jeugd regelmatig nog kunnen opzoeken.
Het werd gewoon een paar uren schatgraven. Zijn vader had wel eens opgemerkt: ‘Margarine kump d’r hier niet in’. Het moest echte roomboter zijn, ze kregen het met de lege melkbussen weer mee terug van de ‘ Botterfabriek’ . Bij ons was het net zo. De manier van boeren is in die tijd steeds veranderd. Het gemengde bedrijf had geen toekomst meer. Dat wordt hier en daar door hobbyboeren nog in stand.
Het naoberschap is misschien wat veranderd maar de gemeenschapszin is in deze streek in stand gebleven. En dat is bij ons in het Drentse net zo.

Foto: april 2013