admin

Als we weer eens op de Boomgaard zijn denk ik wel eens terug aan de eerste jaren hier. Het moet een hele omschakeling zijn geweest voor vader Hein om behalve een flinke vrouw meteen zo gratis en voor niks een paar dochters te krijgen. Maar als ik zo in het verleden ben zie ik ineens een volle keuken tijdens het eten.
Pa en mama aan het hoofdeind. Opoe en opa Bijenhof aan de andere kant. Diny naast mama en ik er tegenover met Riek, ons meisje voor dag en nacht.
Meteen dat eerste jaar gingen we in de zomer als het werk het toeliet een dagje uit als gezin. De eerste keer naar de Julianatoren in Apeldoorn. Vanuit Vorden gingen we nog met de stoomtrein naar Apeldoorn en vandaar met de bus het laatste stukje. Er is nog een foto om dat te bevestigen: pa met beide dochters in een bootje.
De volgende zomer werden er vrijwilligers gevraagd met paard en wagen om de kinderen van de lagere klassen van de school naar de speeltuin in Lochem te kunnen vervoeren. Vader Hein werd ook gevraagd. Dat was niet niks.
De dag ervoor moesten er dennentakken gescoord worden om de platte wagen van groen te voorzien. Daarvoor ging je eerst naar meneer van de Wall Bake voor toestemming en daarna naar tuinman Peter de Rijke die meeging naar bomen die wat konden missen van hun groene dennenpracht. Dan werd de wagen versierd met takken en papieren roosjes en de volgende morgen nog met bloemen uit de tuin.
Daarna gingen we met paard en wagen naar de school op het Hoge en gingen we in optocht met vier of meer wagens richting Lochem voor een dag vol vertier en spelletjes. En dat deed vader Hein met plezier.
Tja… dat krijg je als je even in het verleden duikt…

Heb je wel eens heimwee als je op vakantie bent? Het schijnt een onderwerp te zijn waar de meesten een spontaan verhaal van kunnen maken. Ik heb het me wel eens afgevraagd waarom dat tijdens die geweldige vakanties van ons tweeen naar Groot Brittannie of gewoon door Europa ineens de kop op kan steken. Hoe kan dat, ik had er zo naar uitgekeken?
Maar het was een feit dat er een knagend gevoel van binnen was als we de weg naar het noorden van Schotland aflegden. Maar zo gauw we op ons eindpunt waren bij Hilda met haar geiten en ezels in Elphin dat knagende gevoel over was want daarna gingen we langzaamaan weer zuidwaarts richting ferry. En al deden we daar wel twee keer zolang over als de heenweg, ik voelde me kiplekker.
Ik had het er met een vriendin over of ik dat gevoel ook al had toen we onze gezinsvakanties hadden. Nee nooit!
Het was haar en toen bij mij ook meteen duidelijk. Zo gauw je geliefden achterlaat wordt het anders.
Toen we een van de eerste keren zonder de jongens op vakantie gingen belde ik eens naar huis in een soort kroegje in Italie. Gerhard verstond me niet eens. Nee ze hadden net een feestje gehad met vrienden. Al was er niets om me zorgen te moeten maken… ik had geen rust meer. We kwamen een dag te vroeg thuis en daar was niet op gerekend. Ze zouden nog met de buren barbecuen en er moest nog stof gezogen. Nee het kwam ze niet uit. Mooi stelletje.
Ik zou er heel wat voor geven om dat stelletje nog eens compleet om me heen te hebben.

Foto: Als Rick mee is zoals hier in 2018 hoog boven de Rijn? Nergens last van.

Er kwam al een reactie op de Baron die geen baron was. Natuurlijk weet ik dat wel maar in mijn beleving was hij dat. De houding vam baronnen en landgoed eigenaren was vroeger wat feodaal. Het is ook een reden waarom vader Hein het liefst een eigen bedrijf wilde. De baron van het Medler waaronder hij opgroeide had hem graag als paardenknecht in dienst gehad maar dat leek Hein niks. Alleen al het feit dat hij op 26 juni was geboren was voor zijn ouders een soort opluchting. Wanneer hij op de 29e was geboren had hij waarschijnlijk ook een naam gekregen als Peter omdat dit de RK dag van Petrus en Paulus was. De familie op het Medler was RK en heeft veel voor de Rk gemeenschap betekend. Nu kon pa rustig hun eigen familienaam krijgen: Hendrik Jan en we noemen hem Hein. De jonge Hein werd wel geacht zijn petje netjes af te nemen als de barones te paard kangs kwam. Zo kwam de baron van ‘t Medler zelf bij vader Eggink die ook tuinman was op het Medler, informeren of Hein soms een vogeltje onder zijn petje had gehad die morgen.
Nee, toen vader Hein verkering kreeg met Hanna Kornegoor kochten ze hun eigen plaats: de Boomgaard.
Ook de mensen die onder het Hackfort woonden hadden groot respect, of waren ze wat bang, voor hun heer. Het gebeurde daar eens dat de oude baron langs kwam en een mooi oud kastje zag staan. ‘ Die mag je me wel brengen’, had hij gezegd. En zo ging het kastje naar het kasteel, ze dufden niet te weigeren.
Tijden veranderen en ik hoor van de volgende generatie, ook de mijne, dat ze juist ook mooie herinneringen hebben aan de contacten met hun kasteelheren. Prachtige kerstfeesten werden er georganiseerd voor de kinderen. Mevr. Van de Wall Bake was jarenlang een actief en geliefd voorzitster van de Lindese Vrouwenvereniging en meneer van de Wall Bake die een hoge functie in het leger had was voorzitter van de Hengstenhouderij en richtte ook de Lindese rijvereniging op waar Ben en Diny allebei lid van waren.
En zo is het gekomen. Die zijn intussen al 50 jaar gelukkig getrouwd.

Foto: Hein en Hanna

Een deel van de buurtschap Linde hoorde bij het Kasteel De Kieftskamp, ooit zo genoemd naar de vele kieviten in de omgeving. Hier woonden vroeger meneer en mevr. van den Wall Bake. De boerderijen die bij De Kieftskamp horen waren te herkennen aan hun rood/wit/groene luiken. Meneer van den Wall Bake hield niet van vreemden op zijn terrein. Hoe minder mensen hoe liever het hem was. Maar het eerste stuk van de Lieferinkweg vanaf de Lindese weg is er in de 40-er jaren zo slecht aan toe dat er met paard en wagen geen doorkomen meer aan is. Daarom wordt er onder de aanwonenden en belanghebbenden een inzameling gehouden om dat stuk van een harde ondergrond te voorzien. Zo komt pa bij de baron aan de deur en vraagt beleefd om een bijdrage. Hij heeft er toch ook belang bij! Maar pa wordt boos en hooghartig door meneer met zijn hoge hese stemmetje weggestuurd. Pa zei er zelf over: ‘Ik bun as een hond weg ‘ejag’.
Niet lang daarna rijdt pa op zijn fiets op het fietspad naast die blubberboel richting Lindese weg, het enige smalle stukje dat te berijden is. Maar daar komt hij meneer van de Wall Bake tegen op zijn paard. Het paard met z’n vier mooie witte beentjes loopt ook op het fietspad. Ze komen elkaar halverwege tegen. Ze stoppen beiden en meneer verwacht blijkbaar dat pa de blubber in gaat. Dan zegt pa en ik hoor het hem zeggen:’Daor heur ie’j met oew peerdjen’, en wijst op de blubber. Zonder iets te zeggen stapt meneer met z’n paard de modderpoel in. Het wit van de paardenbeentjes is snel niet meer te zien.
De volgende dag komt meneer van den Wall Bake persoonlijk bij pa op de Boomgaard aan de deur en overhandigt hem ƒ100 als bijdrage voor de verharding.

Uit: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe
www.hettysite.nl

Ergens in de jaren 80 is het er zomaar ingeslopen: de drieklapper. Drie zoenen begon zomaar een gewoonte te worden. En niet alleen met vrienden maar met iedereen die je begroette. Ontstaan in het Brabantse werd er gezegd en het zou vanuit Frankrijk ons land ook beïnvloed hebben. Het R.k Brabant zou het spontane in zich hebben tegenover de Calvinistische inslag van het noorden. Hoe kan het toch dat we er automatisch ingetuind zijn. Op het platteland was dat zoenen helemaal niet in. We hebben een vriend die zelfs bij zijn huwelijk alleen een hand van zijn moeder kreeg. In onze familie werd wel geknuffeld en gezoend, vooral in de jeugdjaren en verder vooral bij afscheid en terugkomst na een logeerpartijtje èn verjaardagen.
Maar een drieklapper is ons zomaar overkomen net als bijna iedereen. Een enkeling liet zijn afschuw ervan merken door een stevig uitgestoken hand: klaar betekende dat.
In Trouw van zaterdag werd het nog eens uit de doeken gedaan. Er kwam een zoenbuttenactie bedacht door ene Dolf Kohnstam. Dan wist je meteen wat er van je verwacht werd.
Het probleem van 1, 2 of 3 zoenen is zoals we weten opgelost. Zelfs het handen schudden dat dateert uit eind 19e eeuw is afgeschaft. En dat allemaal door het corona virus.
In 1988 waren we voor het eerst in Groot Brittannië. We mochten 2 weken de caravan van familie van Tom en Joan gebruiken wat we met veel plezier deden. We waren meteen verliefd op dit land. We hebben bij Margaret en Keith ook voor het eerst een High tea meegemaakt. Het was allemaal overweldigend. Bij het warme afscheid kwam ons gesprek op de Nederlandse drieklapper. Vonden ze grappig. ‘We are used to give two’, zei Margaret en voegde daad bij het woord. ‘In the South you ‘ll get just one and in Scotland none’, maakte ze het af.
De handjes, 1, 2 en 3 klapper zijn intussen vervangen door handkusjes, elleboogtikjes en de boks met de vuist. Ikzelf vind de ‘hug’ wel wat hebben, straks…. Soms heb je toch behoefte om even dicht bij elkaar te zijn. Als de inentingen afgerond zijn wordt het een beetje gezelliger. Nee die drieklapper mag van mij wegblijven.

Wim Lettink doet goed werk met de speciale lamp.

Burenhulp was vroeger, maar ook nu nog heel belangrijk op het platteland. In een oud album van zus Diny vond ik deze foto van de drie buren: Hein Eggink van de Boomgaard, Derk Lettink van ’t Lieferink- links- en Gert Mombarg van ’t Maolderink – rechts-.
Wanneer er bij een geboorte van een kalf hulp nodig was werden de buren erbij geroepen. Ik vind het in elk geval een mooi plaatje van drie buren van een generatie voor ons die het altijd goed met elkaar konden vinden.
Het is niet bij ons op de Boomgaard, maar bij Lettink, zo wist Caspar Wechgelaer me te vertellen. Hij was erbij en ook een oom die de foto’s maakte. Het was de eerste keizerssnee van veearts Wechgelaer. Caspar stuurde me de andere foto’s. Ik zie dat Wim mag bijlichten met de speciale lamp en ook Johan en Annie zijn van de partij. Ik denk midden 60er jaren

Nog even weer:

Ik was net een jaar eerder klaar met mijn opleiding en werkte al in Hattem aan de van Heemstraschool. Van onze plannen om later samen op een flatje te gaan wonen kwam nog niets terecht. Een jaar later is het zover en in 1963 is Gerrie ook klaar met haar opleiding aan de Kweekschool. Ze solliciteert naar een baan aan de Christelijke School in Rouveen.
Ze mag een proefles komen geven. Een paar mensen van het Bestuur en het Hoofd der school zitten achter in de klas. Ze mag beginnen en wil het bekende gezang De Heer is mijn Herder laten zingen, maar voor ze in kan zetten komt het Hoofd naar voren. “Juffrouw Bijenhof, wij zingen hier alleen Psalmen”.
Gerrie is niet voor één gat te vangen en geeft Psalm 100 op: Juicht aarde juicht alom den Heer! Ze begint te zingen zoals ze dat gewend is. Opnieuw komt het Hoofd naar voren. “Juffrouw Bijenhof, wij zingen hier alleen op hele noten, dus allemaal even lang”.
Gerrie maakt toch een goede indruk en krijgt de baan.
Nu moet er nog een kamer gezocht worden. Het Hoofd is behulpzaam en weet een geschikte kamer. De familie maakt er gelijk een nuttig uitje van wanneer ze gaan kijken. Pa en mama gaan samen met oom Wim en tante Janna en natuurlijk Gerrie op stap. De dames worden afgezet bij het Hoofd der School in Rouveen en de mannen gaan naar de N.O. polder om hooi te kopen……
Zo gezegd ..zo gedaan! De ontvangst is hartelijk, de kamer wordt goedgekeurd en ze drinken nog een kopje thee. Het duurt wel lang voor de mannen terug zijn. Het Hoofd en z’n vrouw hebben die dag nog meer plannen en de 3 dames besluiten de mannen alvast een eindje tegemoet te lopen en gaan naar de grote weg richting Zwolle. Ze hebben geen geld bij zich, want hun tasjes zijn achtergebleven in de auto. En mobieltjes zijn er dan nog niet!
Tja……dan is de weg naar Zwolle wel heel erg lang. Er moet ondertussen nodig geplast worden en om de beurt verdwijnen ze in de bosjes, terwijl de anderen op de uitkijk blijven staan naar de mannen.
Het wordt een zware tocht, de tocht der tochten. En mama houdt niet eens van lopen en tante Janna heeft niet eens zo heel erg lang daarna een nieuwe heup gekregen. Ze durven ook niet te liften, want stel je voor dat hun mannen er aan komen en hen zoeken……. Ze zijn al in de buurt van Zwolle als ze ontdekt worden door een politieauto! Het eerste wat ze vragen is: ”Is er misschien een ongeluk gebeurd tussen de N.O. polder en Rouveen?”. “Nee, daar is ons niets van bekend”, antwoorden de redders in nood.
“Waor blieft ze toch, dee kearls van ons…o, foi toch…foi toch “, hoor ik tante Janna zeggen.
Op het bureau moet er weer geplast worden en gebeld natuurlijk! Waar naar toe in hemelsnaam? Naar tante Hermien en oom Sjoerd natuurlijk. Die zijn voor de hele familie altijd als een rots in de branding! Op het moment dat ze tante Hermien aan de lijn hebben, gaat bij haar de deur van de keuken open en staan de beide verloren gewaande mannen mèt de damestasjes in de hand in de deuropening! Ze hadden autopech. Toen ze naar het Hoofd in Rouveen belden waren de dames al lang weg. Ze hebben de trein naar Vorden maar genomen. Zij hadden immers wèl geld bij zich!
Oom Sjoerd heeft de drie lange-afstand-wandelaars bij het Zwolse politiebureau opgehaald.
Ik denk niet dat mama die eerste week nog veel gelopen heeft! Tante Janna kreeg kort erop zelfs een nieuwe heup!

Na dit avontuur schreef Gerrie me een uitgebreide brief waarin ze de belevenissen van deze dag beschreef! Dus: met dank aan Gerrie! Ook tante Hermien kon er smakelijk over vertellen hoe de beide mannen met de damestasjes in de hand bij haar de keuken inkwamen!

Mijn vriendin kwam 30 jaar geleden vanuit Schotland naar Nederland. Haar man en zij hadden voor de Achterhoek gekozen en beiden waren gek op dieren. Ze kwamen met hun zoontje èn labrador Tanja deze kant op. Ze kregen voor hun grote stuk tuin een stel geiten te leen. Het leek een sprookje, een huis in een mooi dorp en een gezellige buurt èn geiten. Ze genoten er meteen van. Het Nederlands leren ging haar goed af, ze werd goed opgevangen. Ik had ook niet anders verwacht. Ze werkte zelfs weer als verpleegster op de ambulance.
Nu wonen ze alweer zo’n 20 jaar in onze buurt, 100 km noordelijker. Ze kwam eens langslopen met haar hond, we raakten aan de praat en merkten dat we veel dezelfde interesses hebben.
Vanmorgen kwam ze even aan, bijpraten, plannen maken en dat onder het genot van een kopje thee en een balletje gooien voor Storm.
Ik wist dat ze gek op dieren is en vroeg haar of ze haar geiten niet gemist had toen ze hier kwamen wonen. Ze hebben wel een prachtige tuin, maar wel te klein voor geiten. Nee, gemist had ze ze niet. Die geiten vroeger bleken al helemaal op elkaar ingespeeld. Dat kan ook een nadeel zijn. Ze vertelde met verve: Er was één oudere geit bij, een soort van moeder overste, dat bleek een loeder. Al gauw zag ze er generaalstrekjes in te zitten. Vanaf haar hoge houten troon in het midden van het weitje hield ze haar onderdanen strak in de gaten en die vlogen voor haar. Op een gegeven moment zag ze zelfs dat moeder overste haar troepen leek te verzamelen. De onderdanige geiten gingen keurig zitten waar de oppergeit ze hun plek aanwees. Ze hoefde ze alleen maar even aan te kijken en een knikje te geven. Daarna kwam moederoverste zelf bedaard van haar troon af, ze ging midden tussen haar volgelingen zitten, keek ze nog even aan, kwam overeind en gaf het sein tot aanval op de arme Tanja.
Dat bleek voor mijn vriendin toch teveel van het goede. De geiten gingen weer terug naar de boer.

Zonet stuurde Joop deze foto van opoe Eggink aan het spinnewiel.. Altijd bezig.
Ik zie dat ze ook hier een kleurige schort draagt, vaak een helderblauw ruitje. Vind haar er wat zorgelijk bij zitten. Zou kunnen dat deze foto na het overlijden van Dina of Hendrik Jan gemaakt is.

Ik weet dat vader Hein eens zei toen ik ook bezig was met een naaiwerkje:
‘Een vrouwenhand en een peerdetand die staot nooit stille.’