admin

De vitrinekast met haar schatten op haar plekje bij Erna en Bennie

De knipmuts van opoe uut Barchem, zoals we haar altijd noemden. Ze kon behalve spinnen, breien en borduren ook kantklossen.

Ze had ook een speciale manier om de werkbroeken te repareren, vertelde mama eens. Ze legde gewoon een stukje stof onder de zwakke plek en naaide er met de handnaaimachine heel vaak overheen, steeds maar heen en weer. Zat perfect en was ijzersterk. Een zigzagmachine was er toen nog niet.

2009 -Het is nog in de tijd dat ik mijn eerste e-bike had en Wim nu ook. We zijn op de Boomgaard en gingen altijd bij de tantes aan die we toen nog hadden. Tante Jo woont met Erna en Bennie onder één dak, goed verzorgd.
Erna laat nog even opoe’s mandje zien dat ze meenam als ze op visite ging.

‘Ik durf het bijna niet te vragen…’. Ik kom er net aan met m’n e-bike om naar tante Jantje en tante Jo te gaan. Johan wil dit wonder op wielen ook wel eens proberen. Ik zet hem in de hoogste stand en daar schiet hij er vandoor. Hij sjeest er vandoor tot aan de kruising en weer terug en meldt: ”Noe snap ik dat Wim oe niet bi-j kan hollen”. Wim kan dat onder de hand ook met z’n eigen wonder.
Opnieuw een dag met de tantes. Tante Jo bezoeken we vanmorgen en vanmiddag ga ik nog even op en neer omdat tante Jantje bij haar komt om wat te puzzelen en gezelschap te houden. Heel gezellig. Erna is een kastje vol nostalgie aan het schoonmaken en weer inpakken. Er zijn drie knipmutsen bij waaronder die van opoe Eggink, een tasje van tante Dina, scheermes van opa, poëziealbum van tante Dina, een babybloesje van haar broer Wim dat in de oorlog uit parachutestof gemaakt werd.. Het mooiste is het mandje van opoe dat ze altijd bij zich had als ze op bezoek ging. Nu zitten er allerlei brieven en foto’s in. Een kostbaar geheel. Samen bewonderen we alles stuk voor stuk. Tot Erna’s schrik valt een vaasje van een koets op de grond… aan gruzelementen. Nee plakken is geen optie. ‘Mooi zo laoten zegt oom Bram dan’, zegt Erna.

Ik weet niet of het alleen aan het voorjaar ligt met al het ontluikend groen dat in volle gloria als een warm bad over ons heen valt. Maar wat is het hier mooi! Ja ook in de veengebieden! Vandaag hadden we een uitje, enigszins verplicht, dat wel. Ik moest me voor een afspraak bij de KNO arts in het Refaja in Stadskanaal. En van zoiets maken we dan een dagje uit.
Al meer dan een jaar zit mijn buis van Eustachius dicht. Af en toe even een kleine plop, maar na 6 flacons neussprays in verschillende samenstelling zit de boel nu potdicht. Het Refaja is een aardig klein ziekenhuis waar je automatisch de weg vindt. Rood 26 moest ik hebben. De Indiase arts was super beleefd, deed allerlei testjes en ingewikkelde manoeuvres met slangetjes. Ik moest zelfs even koekoek roepen toen hij met zo’n slangetje in mijn neus zat. Deed niks. Uiteindelijk was de conclusie: u bent aan beide oren slechthorend. Dat was schrikken. Heeft Wim al vaak gezegd, maar daar wilde ik vanzelf niet aan. Maar voor het rechter oor is er hoop. Ik mag nog één keer 2 weken neussprayen gecombineerd met kauwgum kauwen.
Gaat de boel niet open, wordt over 2 weken het trommelvlies doorgeprikt en kan het vocht achter het vlies weg. Is dat nog niet voldoende dan krijg ik een buisje in het trommelvlies net als jonge kinderen dat vaak krijgen.
Daar moet je dan 77 voor worden!
We besloten ons uitje met een prachtig tochtje door Drenthe, door de veengebieden die nu gedomineerd worden door windmolens en zonneparken. Daarna ging het over de rand van de Hondsrug via Exloo, Valthe en Weerdinge naar het terras van de snackbar voor patat met kroket en berehap..

Zoals elke morgen zitten we achter ons krantje en kijken altijd over het land. Bargeroosterveld ligt zo’n 1,5 km verderop. In de verte zie ik een grote tractor met een flinke cultivator er achter bezig om de grond los te maken. Die gebruikte vader Hein nog niet. Die ploegde met twee paarden en ging er later met de eg overheen. Ik zag tussen de foto’s van de Boskamp er wel eentje met ome Jan met paard en een kleiner soort cultivator er achter. Dat was hier in die tijd, 50- en 60-er jaren nog niet algemeen.
Meteen komen de dagboekfragmenten van opa Eggink weer in mijn herinnering. Hij hield tijdens zijn reis naar de USA en zijn verblijf bij Herman en Nettie, van april 1932- tot eind september, nauwgezet een dagboekje bij, een klein oranje notitieboekje.
Na opa’s overlijden deed het de ronde door de familie en als een van de laatsten mocht ik het een tijdje meehebben. Ik genoot van de verwondering van deze eenvoudige boer die veel nieuws ontdekte: de zee, de mensen, de huizen en de natuur. Maar hij maakte bij Herman ook kennis met de culleveter zoals hij dat schreef. Ik denk dat hij het fenomeen culleveter op de Boskamp ingevoerd heeft net als het verbouwen van maïs.
Ik gaf Nederlands aan een aantal brugklassen, vertelde over opa’s reis naar zijn oudste zoon en las aan het eind van zo’n les eens een stukje voor uit dit bijzondere boekje. Ze waren verrast en vroegen om meer voor een volgende les. Zo las ik vooral de stukjes voor die de verwondering van opa weergaven over de reis en het nieuwe land en zijn bewoners.
Toen ome Jan ziek werd en wist dat hij niet meer zou genezen kreeg ik dit boekje definitief in mijn bezit. In ons huis zijn niet veel dingen van commerciële waarde te vinden, maar dit kleinood heeft een waarde die niet in geld uit te drukken is.

Foto: Opa’s boekje uit 1932.
Voorin staat op de eerste bladzijde: Dagboekje, behelzende mijn belevenissen van mijn reis náár, mijn verblijf ín, en mijn terugkeer ván America.

Voor wie zelf wil ervaren hoe opa Johan dit beleefde? Vanaf 9 januari 2009 staat op weblog 2 het hele dagboekje in hapklare brokjes incusief Engelse vertaling en foto’s.

Soms bekruipt het me nog even, het gevoel dat de jongens in hun vroege jaren teveel klussen moesten doen. Toen ik in ging vallen op de lagere school in de buurt zou dat eerst voor een paar weken worden. Het werd een jaar. Ik hoefde geen vergaderingen bij te wonen als invalkracht, dat scheelde. Voor de jongens, toen 7, 5 en 3,5 had ik een lijstje gemaakt met kleine karweitjes die de dagelijkse gang van zaken wat verlichtte. Dat hing pontificaal op het prikbord. Het ging van opruimen, afdrogen, stofzuigen tot een boodschapje doen om de hoek. En elke week wisselde dat per kind. Ik heb ze toen niet horen klagen.
Veel later dacht ik wel eens… was ik nou een ontaarde moeder? Ik vroeg de jongens een paar jaar geleden of ze erg onder mijn regime geleden hadden. Ze schoten er van in de lach.
Ze zijn er alleen maar handiger door geworden, vermoed ik. Toen ze later een centje wilden bijverdienen gooide Gerhard zich op het ramen wassen. Na bij een schoonmaakbedrijf de ramen van scholen te hebben gewassen en we verhuisden ging hij in Emmen de buurt door met zijn ladder en andere attributen.
Mark was handig in huis en ruimde in een korte tijd de hele kamer op inclusief stofzuigen. Toen hij later meer wilde verdienen dan een zakcentje ging hij bij een verhuisbedrijf werken in zijn vrije tijd. Dat leverde meer op. Bij Rick bleef het bij opruimen denk ik en misschien een boodschapje bij Omvlee die toen nog onze buurtsuper was in Zuidbarge.
Pas kwam ik dit overzichtje tegen van klusjes die kinderen aankunnen, netjes onder verdeeld in leeftijdsgroepen.
Toen gleed dat ‘ontaarde moeder’ zomaar van me af.

Hij is er weer of moet ik zeggen nog steeds. Ik zie hem om zich heen kijken, hij hipt van de ene pluizenbol naar de andere. Zijn ze nog aan het nestelen of al aan het voeren? De goudvink verraste me deze morgen. Is gek op zaadpluizen van paardebloemen.
Waarom ben ik toch in de ban van dit vogeltje? Is het omdat hij zo’n mooie kleur heeft of omdat ik hem nog zo weinig zag? De bonte specht mag er ook wezen qua kleur net als de Vlaamse gaai. Maar als die hun snavel even open doen, doet dat meteen afbreuk aan hun schoonheid. Het ka ka van een kraai is er nog mooi bij.
En waarom vind ik een maraboe, een neusaap en een knobbelzwijn zo lelijk. O, en dan zie je ook af en toe een kudde gnoes voorbijkomen in een natuurprogramma. Vooral de maraboe die we in de Emmer dierentuin zagen vond ik een verschrikkelijk lelijke vogel. Ik zie ook weinig uitstraling bij die vogels. Als ze nu nog slim of brutaal waren of…. zielig…
Bij mensen en ook kinderen is het toch heel anders. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor kinderen die dan misschien niet moeders mooiste waren maar ze hadden altijd iets bijzonders. Meestal ontroerden ze me met hun manier van doen. Ook bij huisdieren zie ik hun bijzondere eigenschappen. Als een hond zich zgn. misdraagt ligt het vaak aan de baasjes.
Nou heb ik bij schapen wel een lichte voorkeur voor Herdwicks en de Pippies, -de Gotland Pels schapen- en ik dacht ook dat ik die had voor de Wensleydale schapen. We zagen ze ooit in het Wensleydale bij de Longwoolshop. Ik ben voor de Herdwicks gevallen door hun nieuwsgierige aard, vooruit ook hun mooie witte kop en de lammeren die geboren worden met alleen witte oortjes. De Pippies omdat ze er zo schattig uitzien. Maar de Wensleys zijn van hun voetstuk gevallen. Ondanks hun prachtige lange wol hebben een vreselijk brutaal karakter, zo frech als het maar kan. Het zijn echte uitbrekers, ik herken ze al aan de manier van kijken, maar ook dat heeft weer wat.
Rob kruist nu een paar rassen voor wat meer vlees op de botten èn de aparte wol. Ik weet bijna zeker dat het schaap dat ik al twee keer de kop uit het schapengaas heb moeten trekken Wensleybloed heeft. Kan niet wachten tot ze omgeweid worden.

Het was het eerste jaar dat we aan het Schoolpad woonden. Rick had zijn flatje omgeruild voor de studio met slaapzolder in de schuur. Die zomer kwamen Ben en Niesje weer eens de honneurs waarnemen. Het was tevens hun vakantie en Rick werd voorzien van de heerlijke maaltijden met vlees, aardappeltjes, groente en vooral jus. Dat laatste moesten we nog vaak horen.
We hadden nu het plan om Zuid Engeland eens te bekijken. We gingen met de vrachtferry naar Harwich, een goedkope en snelle overtocht. Zo doorkruisten we New Forest, Dartmoor en verder ging het naar Cornwall. We zagen de New Forest en Dartmoor pony’s voor ons over de weg lopen en ik herinnerde me dat Joan eens vertelde over hun uitje met de kinderen door deze streek. De kinderen waren helemaal weg van al die ponyveulentjes en Joan had onschuldig gevraagd: ’Which one shall we take home?’ Het was een tegenvaller voor ze dat mama een grapje maakte. We zagen nu de St Michaels Mount vanaf de Engelse kant. Een jaar later zouden we de Franse versie zien op weg naar Bretagne, Mont de St Michel. In de zomer zijn vooral de plaatsen St Ives en Mousehole vergeven van de toeristen en wij zochten het hoger op en ontdekten Exmoor. Ik kon niet stoppen met het maken van foto’s, zo mooi!
Een topper was de Sheeps Fair in South Molton waar per opbod hele hokken met schapen verkocht werden. Ik denk dat wij hier de enige toeristen waren en kregen geduldig uitleg over het een en ander.
Onze laatste stop werd een boerencamping in Herefordshire en hiervandaan gingen we zelfs nog een middagje naar Hay on Wye in Wales, het beroemde boekenstadje met enorm veel 2e hands bookshops.
We eindigden onze vakantie aan de Woodsend road in Manchester bij Tom en Joan. Het zou vaker onze eindbestemming worden.

Foto: Aan de kust in Exmoor bij Lynton maakten we deze foto als begin 50-ers.

Dat krijg je als je zo lang dezelfde dierenarts hebt. Toen we hier kwamen wonen en de eerste schapen in de wei kwamen kregen we bijstand van Frans die veel van schapen wist. Een paar van zijn schapen liepen er ook bij. Maar zo gauw er iets spannend werd met een bevalling die niet vlot genoeg verliep zei Frans:’Harrie bellen’.
Dokter Harrie heeft heel wat dieren van ons behandeld en ingeënt. Hij heeft vier nesten pups in zijn handen gehad en gezond verklaard. Samen hebben we midden in de nacht een schaap verlost die door hartmassage en mond op bekje behandeling in leven bleef, kattenpootje gegipst en de jaarlijkse inenting van de pony’s verricht wat soms een hele toer was. Vooral Katja was lastig in de vingers te krijgen. Eén keer was Wim er even niet en Harrie ving haar met een snelle greep maar Katja sleepte hem skiënd de hele wei door. Loslaten was er niet bij. ‘Zo, ik heb de gymnastiek voor vandaag weer gehad’, was het enige wat hij zei.
Toen Scott in zijn eerste jaar de weg overstak en door een auto gelanceerd werd belden we dokter Harrie. Er was niets te zien aan de hond maar toch… Hij stelde ons gerust… gewoon een weekend rustig houden. Gelukkig bleef het daarbij.
Kim, Scott en Tessa sliepen rustig bij hem in aan het eind van hun leven. Terwijl wij dan verdrietig met de overleden hond weggingen klopte hij ons nog even op de schouder: ’Sterkte hoor’. Hij weet hoe je je voelt bij een afscheid van een geliefd huisdier. Ze hebben een mooi plekje op ons erf gekregen.
In de beide kinderboekjes over Moniek en Scotty kwam dokter Harrie voor. Dat krijg je als je 27 jaar dieren hebt en dezelfde dierenarts je vertrouwenspersoon wordt.
Vandaag was het de beurt voor Storm. ‘Hij ziet er goed uit’, sprak dokter Harrie en dat wil je toch graag horen. Behalve voor de jaarlijkse inenting van Storm zien we elkaar niet meer want Storm is tot nu toe kerngezond. Vorig jaar reikte Harrie me de speciale uit Engeland meegebrachte hondenriem van Storm aan die we het jaar ervoor hadden laten liggen. We hadden hem niet eens gemist!
Nu maakte hij nog even een praatje met Wim die in de auto was blijven zitten