admin

We zijn er weer thuis. Stijve benen van al het lopen. M’n hoofd vol met mooie plaatjes, gelukkig ook op foto’s. Als je me vraagt wat de meeste indruk maakte de afgelopen dagen is dat natuurlijk veel te veel om op te noemen, maar toch is dit wat me altijd bij zal blijven.
De ondergaande zon boven de Seine met de Eiffeltoren in de verte en de Notre Dame op de voorgrond tijdens onze boottocht ’s avonds.
Nee jullie krijgen geen verslag van wat er allemaal te zien is. Daar heb je boekjes voor. Maar ik denk dat er regelmatig een flits Parijs door m’n stukjes zal gaan.
We hebben veel bijgeleerd, Diny en ik. Waar ben je precies en hoe werkt de metro. Hoe kom je precies op de plek waar je zijn moet. Je stapt bv uit op het metrostation Bagnolet omdat je in het hotel Campanile Bagnolet moet zijn. Blijkt die toch een metrostation verder te zijn. We hadden natuurlijk alle waarschuwingen van Ben en Wim meegekregen vanwege agressieve praktijken van sommige groepen jongens, maar we hebben maar één keer meegemaakt dat die vervelend waren. Diny duwde flink van zich af , ik ging stoer rechtop lopen en ze bonden in.
We hebben meer leuke spontane reacties meegemaakt.. De Franse dames in de kerkdienst in de Sacre Coeur die ons de vrede van Christus toewensten, een Parijzenaar die ons fotografeerde toen we op het Montmartre aan onze lunch zaten, de jonge ober die ons in de watten legde, een jongen die ons belangeloos door een poortje van de metro hielp toen we ons de laatste dag vergist hadden en onze kaartjes op waren en er alleen met de visa betaald kon worden. Hij hielp ons met zijn abonnement allebei er door en bracht ons zelfs naar het goede perron van de RER. Er zijn overal engeltjes, zelfs in Parijs.

Zoals je in Engeland en Schotland veel herinneringen aan oorlogen kunt vinden zo kunnen de Fransen er ook wat van. Napoleon, bejubeld en verguisd en later weer bejubeld, heeft hier ook een groot aandeel in. Deze namaak Arc de Triomph staat in de buurt van het Palais du Louvre. De echte staat een heel eind verderop en hebben we niet opgezocht.
Maar wel gaan we keurig in de rij staan bij Musée ‘d Orsey, een geweldig museum in een voormalig stationsgebouw. Toch kunnen we gelukkig erg snel naar binnen, hoewel het zo te zien niemand wat kan schelen om even te moeten wachten.
Dan volgt de ontdekkingsreis door dit geweldige museum. Hier hangen werken van veel grote meesters: van Gogh, Renard, Monet, Manet en veel meer. We kijken vooral onze ogen uit bij de (vroeg) impressionisten, de art nouveau en art deco
Na een broodje gezond hebben we de smaak te pakken. Diny herinnert zich de Orangerie met de waterlelies van Monet. Behalve dit latere levenswerk Van Monet dat net als panorama Mesdag helemaal in het rond geschilderd is, ontdekken we ook vroege werken van Picasso en z’n ontwikkeling. Zo jammer dat de middag zo snel gaat. Het is zo zes uur en moeten we er al uit. De foto die we wilden waar we met z’n tweeën voor de waterlelies staan om naar Berdena te sturen blijft daarom achterwege.

Foto: Diny bij een stukje van het levenswerk van Monet dat hij in Giverny schilderde: de waterlelies

Volgens Diny moeten we nu echt richting Eiffeltoren want daar is de gouden vlam, het herinneringsmonument voor Diana te zien. M’n benen beginnen al behoorlijk zwaar te worden. A-j neet wieter kunt mo-j ’t maor zeggen”, klinkt het. Maar dat wil ik toch niet gezegd hebben. Dus ik zet m’n beste zware beentje maar voor. En inderdaad als we weer eens een poosje ergens gezeten hebben knap je ook zo weer op.

Tijdens de boottocht ’s avonds was het indrukwekkend om Parijs vanaf de Seine in de avondzon te zien. Hier zijn we dan op de heenweg om het Ile de France en de eerste foto van deze Parijsserie is op de terugweg genomen. We zaten op de punt van de boot. Er stonden alleen een paar vervelende Japanners voor ons met hun camera’s, maar Diny wist ze met een glimlach, maar met een dwingend handje, naar de kant te krijgen.

Foto:De gouden vlam ter herdenking aan Diana.

Nu Nederland en de omringende landen zich langzaam uit de lock down probeert te worstelen beginnen veel mensen weer aan een buitenlandse vakantie te denken. Onze corona minister de Jong was nog niet uitgesproken of er werden al reissites bezocht om zo snel mogelijk iets te kunnen boeken.
Zo dacht ik aan de tripjes met zus Diny wat we jaren hebben volgehouden. Na een paar keer België durfden we het aan om een meerdaagse reis naar Parijs te boeken en ik kwam deze foto tegen. Het is mei 2009.
Dit is ook Parijs. Tja als er dieren aan te pas komen zijn wij verkocht. Op de eerste dag bij de eerste brug richting Notre Dame kwamen we dit tegen. Wat later een jongere man met een heel nest zogende pups, maar toen waren we al wat gehard. Toch kan ik niet wennen aan al die bedelende mensen.

We hebben een paar geweldige dagen gehad en afgaande op onze ervaringen had ik wat tips bedacht voor toekomstige Parijsbezoekers:

-Ga de Sacre Coeur en Montmartre op zondagmorgen bezoeken.
-Koop genoeg kaartjes voor de Metro en RER
-En geef zakkenrollers geen kans.
-Musée d’Orsay en de Orangerie zijn erg de moeite waard.
-Neem vooral de tijd om op straat te genieten van alles wat je ziet.
-Ga niet de laatste dag zoals wij met je koffertje lopen zeulen. Denk aan al die trappen bij de Metro’s
-Ga niet de duiven voeren op het plein bij de Notre Dame, zoals Diny. Dat is n.l. verboden.
-Maak een boottocht over de Seine als het gaat schemeren.
-Het Louvre is voor een volgende keer, maar ga vooral vroeg in de rij staan.
-Bezoek het graf van Napoleon.
-Wij deden het niet, maar een dag met de Hop on- Hop off bus bespaart je veel energie.
-Ga eten bij Emmanuel vlakbij de Gouden Vlam, het herdenkingsteken voor Prinses Diana en je eet lekker èn gezellig. Je kan vooral lachen!

‘Ach.. kijk, blue bells. Heb je ze soms meegenomen uit Schotland.’ Dineke brengt ons een bezoekje. Vanwege de corona is het al een jaar geleden dat ze hier was, maar het contact is als vanouds.
Dineke is net als wij een echte Schotlandfan. Al tijdens haar studie was ze daar, zelfs op een eiland op de Buiten Hebriden en sindsdien komt ze er elk jaar wel een paar keer. Vooral augustus is een geliefde maand vanwege de Edinburgh Festival Fringe, the het grootste arts festival ter wereld. Dan zijn er overal in Edinborough behalve de Tattoo voorstellingen, ook street performances.
Ze heeft de liefde voor het land overgedragen aan haar dochter die er ook studeerde, met een Schot trouwde en zich daar gesetteld heeft. Maar ook nu hebben ze elkaar al meer dan een jaar niet gezien.
Nu praten we gezellig bij en spreken af dat weer regelmatig te doen.
Nee, onze blue bells komen niet uit Schotland maar heb ik ooit geplant 20 jaar geleden en ze hebben zich overal om het huis genesteld. Het is een van de soorten waar Romke van de Kaa het over had, de boshyacinth als een woekeraar, maar dan wel een mooie.

We hebben ze zien komen en zien gaan, de vriendinnetjes in de pubertijd van onze jongens. Het werd er voor mij ook gezelliger door in mijn mannenhuishouding. Ik kreeg eindelijk eens meeliggers. Soms gingen ze zelfs mee op vakantie. Gerhard en Ipe waren klasgenoten en vrienden. Ik keek zonet even FB na en zie dat Ipe en Annique, vandaag 30 jaar geleden getrouwd zijn. En ook wij waren er bij. In onze tijd in Hengelo waren we ook als gezinnen bevriend en gingen zelfs met elkaar op vakantie richting de Alpen. Wat was dat altijd gezellig. Er werd flink berg gewandeld. Die keer was Ipe’s vriendinnetje mee en ik heb nog steeds het beeld voor ogen dat Ipe en Gerhard met vereende krachten dat vriendinnetje de berg op duwden op die lange tweedaagse tocht over de Karawankenweg op de grens tussen Oostenrijk en toen nog Joegoslavië. De liefde was tijdelijk. Op de volgende verjaardag van Sanny was er ineens een nieuw vriendinnetje bij, maar het jaar erop was er op 12 april ineens Annique. Sanny en ik haalden in de keuken herinneringen op aan de vorige verjaardagen. Je kunt als ouders wat meemaken met ons opgroeiend talent. Annique was er bij, hoorde ons aan en zei lachend: ‘Maar ik blijf’.
En dat bleek: vandaag de 30 jaar volgemaakt en 4 prachtige kinderen rijk, met aanhang intussen.
Hartelijk gefeliciteerd Ipe en Annique.

M’n opdrachtjes waren op tijd af. De hond van Rieks was het tegengestelde van wat hij zelf in gedachten had toen ze in da auto stapten met een paar adressen in de Tom tom. Hij wilde graag een donkere gladharige herder maar de laatste uit het nest was net verkocht en ja…. ze waren nu een keer op pad en de wens van zijn vrouw was juist een blonde hond met krullen. Die hadden ze ook nog op hun lijstje staan en ze gingen er meteen maar langs. Het bleek een flinke uit de kluit gewassen hond van 8 maanden die helemaal de baas was in dat huis. De vader des huizes was ziek, er liepen drie kleine hondjes rond en deze lobbes liep overal waar hij wilde, over de bank en tafels en luisterde nergens naar. Ze wilden hem graag kwijt, was onhoudbaar geworden.
Ze vielen beiden als een blok voor deze hond. Dat duurde niet heel lang want hoewel ze grote honden gewend waren was dit toch even een ander kaliber. Zelfs in de grote bench maakte hij zoveel rommel om zich heen, ’s morgens zat de poep zelfs tegen de muren van de bijkeuken. Er was één pluspunt, hij was lief voor kleine kinderen. Toch dachten ze er over om hem terug te brengen. Maar dat kon je die mensen ook niet meer aandoen.
Er kwam net op tijd hulp in de vorm van een soort hondentrainster, zij gaf waardevolle adviezen. Ze moesten ’s nachts de bench helemaal bedekken met een laken, alleen de voorkant open laten en de bak met voer in het zicht zetten. Het bleek het ei van Columbus. Vanaf die tijd ging het steeds beter met Branco, hun lobbes.
Nu kwamen wij binnen en dat vond hij weer niet zo leuk. Wim met stok was ook een puntje voor hem. Toch hadden ze hem snel onder controle. Hij mocht zelfs verleden week mee in de camper en dat ging helemaal goed.
Nee…. het is niet mijn soort hond, maar het was leuk om hem op een nummerbordje te schilderen.

Het leek een lastig dagje te worden, voor de 4e keer een Moederdag zonder de fysieke aanwezigheid van Mark. Ik weet al wat Rick straks zal zeggen: daarboven op dat bankje…. Maar toch. Gerhard kwam gistermiddag al met een prachtige pot met zomerbloemen.
En zo zetten wij ons voor de pc voor de viering in de Schepershof. En kwam er allerlei bijzonders voorbij: De adelaarsvleugelen, dan het begin verhaal van Jan Baptist die zoals vaker in een dienst van Leren Vieren de rol van predikant met verve kan vervullen. De man die palen over een touw liep en dat zelfs met een kruiwagen aandurfde. Maar toen hij vroeg wie er in die kruiwagen durfde te gaan zitten als hij daarmee over het touw zou lopen was er alleen een jongetje die naar voren kwam en in de kruiwagen ging zitten en inderdaad veilig aan de overkant aankwam. Toen ze hem later vroegen of hij niet bang was, zei hij alleen: het was mijn vader. Hetzelfde was het geval toen Jan als onderwijzer een meisje vroeg om zich achterover te laten vallen naar hem toe. Ze deed het prompt en toen hij vroeg waarom ze dat durfde, zei ze:’ Jij was het toch…’ Dat is vertrouwen.
Net als de toen nog kleine Ben die door de grote broers Piet en Wim om de beurt aan zijn armen over het balkon werd gehangen. Ik wist niet wat ik hoorde en vroeg Ben dan ook: ’Was ie niet bange dan?’
‘Ik hol oe vaste, zei Piet’. Een kwestie van vertrouwen.
De meditatie ging verder over de spijziging bij het meer van Tiberias waar de volgelingen met 3 broden en 2 vissen de menigte konden voeden en nog overhielden. Jezus had het gezegd. Opnieuw vertrouwen.Nu ik nog….
Rick kwam met de opmerking: ‘Ik doe niet mee met dat commerciële gedoe’. Ik keek hem vragend aan. ‘Nou dat gedoe met cadeautjes voor moederdag’.
‘Ach Rick, dat jij er bent is al een cadeau’. Dat was hij met me eens en voegde er nog wel aan toe:’ We missen er natuurlijk wel een vandaag’. Hij zag meteen dat het bij mij wel insloeg. Toen meldde hij dat hij er juist de week voor de dag van overlijden van Mark er moeite mee had. Nee… niet met moederdag… Tja…. die Rick.

2012 Samen met Ben en Diny in Israël. Hier hoog boven het meer van Tiberias, na een bezoekje aan de Aankondigingskerk op de berg der Zaligsprekingen.

This is a very special present
which you can never see.
The reason it’s so special is,
it’s just for you from me.

If ever you feel lonely
or feeling down and blue.
You only have to hold this present
and know I think of you

You never can unwrap it,
please leave this wrapping tied.
Just hold this gift close to your heart,
it’s filled with love inside.

Ik kreeg dit gedichtje al in 1995 van Mark voor mijn verjaardag en ik geef het door:… voor alle moeders, bonusmoeders, supertantes, oma’s en pleegoma’s…

… en dit passende pakje met servetten van Anja..

Het was niet echt mijn dag. Toch kreeg ik die morgen na de ochtendceremonie de geest. Er moest gestoft, geveegd en gezogen worden en bovendien werd het tijd om de ruwe natuurstenen plavuizen een schrobbeurt te geven. Ook het terras was niet meer om aan te zien met alle troep van de bomen en stof van het boerenland. Ik kan best veel zien liggen, maar nu werd het te gortig.
Terwijl ik aan het eind van de middag bij de wei in een luie stoel lag ik bij te komen las ik in een oude Plus een stukje waar ik weer van opknapte. Bij ons worden andere planten als onkruid gezien dan in andere landen. Is bij ons het zevenblad, door mij toch altijd haneklauw genoemd, de grootste pestkop. In de USA zien ze die als een handige bodembedekker die de rest van het onkruid tegenhoudt. Brrrr! En mijn geliefde sterke vrouwenmantel wordt daar weer gezien als onkruid.
Je raadt misschien al wie dit soort columns schrijft….? Ja.. mijn grote tuinvriend Romke van der Kaa. Hij vindt ook het slaapmutsje een onkruid omdat die overal de kop op steekt doordat die zich zo kan uitzaaien, maar laat de luizen op de rozen zitten voor de koolmezen en de slakken mogen bij hem rustig snoepen van de hosta’s. Laat ik die slaapmutsjes nou overal lekker laten staan, omdat ik die zo mooi vind. Die zijn tenminste gemakkelijker uit te trekken dan die haneklauw. Hij vindt verder dat die woekerplanten bij andere woekeraars moeten staan zodat ze elkaar in evenwicht kunnen houden. Daar is natuurlijk wat voor te zeggen. Een combinatie van de straatvechters boshyacinth, vingerhoedskruid, klimop en salomonszegel, die elkaar in evenwicht houden, vindt hij een voorbeeld van the survival of the fittest. Ook de sterke tuingeranium Ann Folkard en het robuuste kattekruid zijn aan elkaar gewaagd. Toch moeten wij als tuinbezitters soms wel de vrede durven bewaren door in te grijpen met snoeischaar of schoffel…. Een gewapende vrede!