Weblog1

Die zaterdag– Rick leek opgewonden toen hij die avond binnenkwam. ‘Grote zeurders zijn het’, zei hij. ‘Nou willen ze die zomertijd weer afschaffen en moet je dat gejank eens horen’. Hij had natuurlijk thuis al zijn klokken al op de wintertijd staan. Wanneer hij die avond laat thuis komt was dat tenminste geregeld. ‘Heeft papa dat nog niet gedaan dan?’, terwijl hij de klok in de keuken controleerde. Wim zorgde er echt wel voor dat dat allemaal voor 9 uur ’s avonds geregeld was, na de sauna dan. ‘Wind je toch niet op. Wat maakt dat nou uit wat een ander er van vindt en wanneer die de klokken op de wintertijd zetten’, hield ik hem voor. ‘Nou… als ze dat morgen pas gaan doen zijn ze maandag allemaal van slag’.

Rick kan zich zo vastbijten in een onderwerp, daar is hij dan lastig van af te krijgen. Afgelopen donderdag kreeg hij zijn nieuwe steunzolen. Zijn baas zou daarna met hem meegaan om nieuwe werkschoenen uit te zoeken, want daar moest aan de linkerschoen een kleine aanpassing gebeuren. ‘Heb je het al tegen Jan Meierink gezegd dat je je steunzolen al binnen hebt?, vroeg ik Rick. ‘Nee, die baas van mij heeft het op z’n heupen’, gaf hij als cryptisch antwoord. ‘Op zijn heupen? ‘Wat is dat nou weer?’ Hij keek me slim aan, hij had me even weer te pakken. Maar zijn baas heeft alleen làst van z’n heupen, zo bleek het geval. Rick deed voor hoe die achter zijn computer zit en daar had hij zo te zien geen toneelschool meer voor nodig. Voor hij verder ging richting Jans en Geesje kreeg hij van Wim nog een visje. Dan stapte hij op de fiets, pet op en de jas wijd open. Ik zou het nog wel horen  of het toneeltje over die jankers over zomer- en wintertijd en de heupen van zijn baas, ook bij Jans en Geesje verder is gegaan.

Zeg nou zelf… een hond heeft een baas en als het goed is wil hij het hem naar de zin maken. De band tussen hond en baas kan bijzonder zijn.
Maar een kat! Da’s even heel wat anders. Die hebben een huis en als het effen kan zijn zij daar de baas. Loeder en Suze, toen onze beide katten, meldden het als ze naar buiten wilden of naar binnen. Ze liepen voor je uit wanneer het tijd is voor een extra hapje in de keuken. Nee… nu even niet naar buiten, eerst dat lekkers. Suze kon je voor het raam buiten doordringend aan zitten kijken tot je in de benen kwam om haar binnen te laten.
Maar soms beslist een kat dat hij ergens anders wil wonen. Dat overkwam Mark en Jennifer indertijd. Die middag kwam er een zwarte kat bij hen aan de deur, blèrend, liep zo naar de bank en nestelde zich in een hoekje. Het was of ze eindelijk thuiskwam. Volgens de Sleners was ze gewend aan honden, katten en mensen. ‘Ze loopt hier rond als een koning’, meldde Mark toen. Nu is Jennifer een echt kattenmens en ik had meteen het stille vermoeden, wanneer er niemand zou reageren op de melding van de kat die aan was komen lopen, dat het een blijvertje ging worden. Ze was inmiddels al omgedoopt tot Blair, naar het geluid dat ze produceerde.

Dit moet minstens 12 jaar geleden zijn en ik weet niet eens meer of Blair een blijvertje is geworden.

Ken je dat… dat je droomt van iets waarvan je je afvraagt hoe je daaraan komt. Ja dat je droomt dat je je trein mist voor je op reis gaat, kan ik me iets bij voorstellen. Maar wanneer je wakker wordt en nog net weet dat je op een weg liep en er keien langs de weg lagen met het cijfer 7 er op? ‘En wat deed je?’, vroeg degene die ik het vertelde. ‘Nou, niks, veel te zwaar…!’ Dat was op dat moment het antwoord dat ik nodig had toen ik wat te druk was geweest.
Toen ik nog klein was droomde ik regelmatig van vliegtuigen die met een loeiend geluid vlak boven ons huis overkwamen en ik lag te wachten op een grote klap. Later hoorde ik van mama dat ze eens in een hoek van de gang had gelegen, in verwachting van Diny en mij beschermend met haar eigen lichaam. Het was aan het eind van de oorlog en er waren regelmatig Engelse jagers die de trein bij station Vorden wilden bestoken. Ze had de schuilkelder niet kunnen halen en koos voor de veiligste plek in huis… de gang. De Haar waar we toen woonden lag vlak voor het station en de treinen minderden daar al vaart.
Verder val ik nogal eens in een droom , maar dat doe ik overdag ook regelmatig. Moeder Siet was zich altijd aan het aankleden als ze weg moest en Wim moet altijd over een gat springen waar hij een aanloop voor moet nemen en dan lukt het nog niet.
Maar die nacht, ergens in de ochtenduren, had ik een ontmoeting met onze koningin Maxima. We wandelden met z’n beiden ergens in een mooi park en ik vroeg haar of ze de boekjes Ik ben Moniek en Ik ben Scotty had gezien bij haar schoonmoeder. Toen ik de toenmalige koningin Beatrix een paar had opgestuurd om haar kleinkinderen voor te lezen kreeg ik een erg leuk epistel terug met een bedankje en complimenten. Ik wilde ze net ook aan Maxima overhandigen toen de wekker afliep, iets eerder dan anders omdat ik voordat ik naar mijn schilderochtend zou gaan eerst nog een nieuw doek wilde kopen. Jammer! Ik bleef nog even liggen om te zien wat ze zou zeggen, maar het beeld vervaagde en verdween….

De zomer was afgelopen en  het werd tijd om iets anders te voorschijn te halen. Voorraad genoeg! Nadat ik in het begin van mijn schilderactiviteiten me op het abstracte concentreerde, bleek al gauw dat het niet zo gemakkelijk is als ik dacht. Ik heb mensen wel eens horen zeggen bij een abstract schilderij: Dat kan een kind van vier jaar ook! Dat is echt niet zo.

Al gauw bleek dat wanneer ik dieren schilderde het mij veel energie gaf. En meestal lukte het ook. Ik heb al heel wat lievelingshonden geschilderd. Toen kwamen de schapen en wat later de paarden. Ook varkens heb ik al uitgeprobeerd, net als de koeien en kippen. Nu hangen er dus drie paardenschilderijen in onze voorkamer. Het geeft meteen een ander sfeer zoals je ziet, terwijl er in de kamer zelf niets veranderd is.

De aankleding van de voorste kamer was nog op z’n zomers en ik had zin in een metamorfose. Ik had voor de zomer mijn kleurige landschappen opgehangen. Ik werd een paar jaar terug geïnspireerd door Doet Boersma. Ze is een Friese landschapsschilderes en ik was weg van haar felle kleuren die ik eigenlijk niet in Friesland verwachtte. Maar ja… ik heb Friesland tot nu toe alleen in de winter gezien. Deze schilderijen maakte ik vorig jaar al. Vooral de rechtse is het meest vrije van de drie.

Toen bleek dat ze die zomer ook in Barchem les gaf in het schilderen buiten was het gauw bekeken en ik gaf me op voor een paar dagen schilderen in de buitenlucht. Ik heb veel geleerd en het was erg leuk om te doen.

Hier krijg je even een impressie van onze voorkamer nog aan het Schoolpad.

Het was een bijzondere zondag. Jan Bronda nam afscheid als diaken en Petra ten Cate  werd bevestigd als nieuwe diaken. Beiden hebben al veel werk verzet voor onze gemeente. Het voelde feestelijk. Het was helemaal een kerkdienst die je bijblijft. Onze predikant Niespeter zorgde ervoor dat onze  zintuigen volop meededen.

De prachtige verbeelding van een manuscript uit de University van Edinburgh kwam echt binnen. Het kind in ons werd geactiveerd. Onze ziel in de vorm van een kind werd door de Godfiguur opgewacht. Wij gebruiken hier ook vaak een vlinder of een vogel voor. Ik zal nooit meer vergeten dat er de morgen na het overlijden van een goede vriend in de VS een witte duif onder de veranda zat. Daarna kregen ze pas het bericht van overlijden. En zo hoor ik ook wel dat er een vlinder ineens komt neerstrijken als er een geliefde overleden is. Nadat een vriendin overleden was gingen de kinderen op vakantie en kwam er zomaar even een roodborstje bij hen in de tent. ‘Kijk dat is mama’, wisten ze meteen. Na het overlijden van Mark hadden we vaak een kaars aan die meteen begon te flakkeren. Het voelde fijn, een soort troost, zoiets van: je ziet me niet meer maar ik ben er wel….

Ook het napraten  bij de koffie is een mooie afsluiting van zo’n zondagmorgen. Mirjam schoof naast me met haar elektrische rolstoel en we hadden een prachtig gesprek. Ze bleek net als Rick ook op een Mytyl school gezeten te hebben en daarna  was ze ook naar het internaat Werkenrode in Groesbeek gegaan voor een verdere opleiding. Ze staat midden in het leven en kan genieten van de kleine dingen.  Het spontane van een kind is nog volop aanwezig, een voorbeeld voor iedereen.

Die middag zat ik samen met Gerhard en Rick aan de koffie. Zo’n dag kan niet meer stuk!

Gelezen in de Scottish Farmer

Fowlty Towers

Net als bij ons is ook in Groot Brittannië heel wat veranderd in de kippenhouderij. Vroeger stond er bij elke boerderij een kippenhok en scharrelden de kippen vaak nog rond op het erf. Hierdoor werden ze zelf van eieren voorzien en verdween er regelmatig één onder het dekseltje zoals onze buurman Jans dat zo plastisch kan zeggen. Elke week ging er bij ons op de Boomgaard een speciale eierkist vol naar de coöperatie. Dat was vroeger! Nu heb je grote legbatterijen met wel of geen uitloop voor de kippen en hebben de boeren geen gemengd bedrijf meer maar hebben zich toegelegd op akkerbouw, veehouderij, varkens- of kippen.

Maar als hobby is het houden van een paar kippetjes in Engeland nog nooit zo populair geweest. In Groot Brittannië zijn er op dit moment 700.000 van deze kippenhouders. Nu heeft een dame in Kent een gat in de markt ontdekt: Fowlty Towers, een soort hotel voor kippen waarvan de eigenaars op vakantie zijn. Voor 7 pond per nacht wil ze wel tot voor 7 kippen zorgen. Het slaat wat opbrengst betreft de verkoop van eieren. Het heeft slechts één schaduwkant: hanen zijn niet toegestaan.

We hadden één hele luie stoel. Die stond bij het raam in de achterkamer aan het Schoolpad. Vanuit die stoel kon je lekker tv kijken of zoals toen telefoneren. Die keer jaren terug had ik Anda aan de lijn en we moesten héél lang bijpraten. Wat mis ik ook haar nog steeds. Ze was druk. Druk met klussen voor haar werk en met Dick ging ze een weekendcursus moderne kunst volgen. Ze was ook nog vrijwilligster bij de Schouwburg, hield alle contacten met vriendinnen bij, paste regelmatig samen met Dick op Britt en Lynn. Dat zijn intussen ook tieners en Lynn heeft zelfs met haar volleybalteam landelijk succes behaald. Ze hadden hun plannen toen al klaar om  nog weer naar hun pied à terre in la douce France te gaan. Bovendien stond er een huttentocht door Noorwegen op stapel. En bij dit alles bleef ze de rust zelve.
Suze had zich die keer bij mij op schoot genesteld. Van hieruit had ik goed zicht op de muur tussen de beide benedenkamers met openingen voor een brede doorgang en een raamopening zonder glas, beiden omrand door zware bruine balken. Ik vertelde die keer  aan Anda dat Ben en Diny hier waren met Wims verjaardag en Ben onze benedenverdieping eens aan een kritische blik onderwierp. We hadden wel eens gezegd dat de trap niet zo handig zou zijn als je ouder wordt en de keuken… nou ja. Ben keek nog eens en kwam spontaan met een verbouwingsplan. “As ik oele was en ik wol iets veranderen… dan ging de hele schosteenmantel met de bozem d’r af. Den gebruuk ie-j toch niet. En dan maken ik de kökken tegen de mure van de kamer an. Ie-j mot es zien wat een ruumte da-j dan kriegt. En…. a-j niet wet wa’j dan met dee tegeltjes an mot die d’r noe inemetseld zit dan heb ik d’r nog wel een plaetsken veur.”
Ben is van het antiek en weet er ook veel van. In het Drents museum hebben ze deze tegeltjes ook in dezelfde kleur. Behalve de schrijfmachine van vader Hendrik Jan en een koperen olielampje van de Kringloop is dit het enige wat je onder antiek kon rekenen in dat huis aan het Schoolpad.
Maar ja…. ik heb een gruwelijke hekel aan verbouwen. In Hengelo ging er eens één muurtje weg tussen benedenkamer en keuken. Je wilt niet weten wat voor een puinhoop dat was.
Nee…de keuken werd daarna stukje bij beetje voorzien van nieuwe apparatuur. Verder vond ik het goed zoals het was.

Nu staat het Schoolpad er verlaten bij en zal afgebroken worden. Maar die tegeltjes…?? Zal ik toch eens vragen aan de gemeente…

Het werd ook nu een bijzondere V en T middag met Sjoerd Blank die ons kwam vertellen over het Hospice hier in het bos aan de Markeweg in Emmen: Het Huis van Heden, ook wel het Bijna Thuishuis genoemd. Na zijn lange loopbaan in de chemie werkt hij hier al jaren als vrijwilliger net als de andere 65, waaronder ook verschillende van onze Schepershof gemeente, en met slechts 2 betaalde krachten. Hij vertelde met verve en beantwoordde graag de vragen die kwamen. Over het Huis van Heden, deze kleinschalige zorgvoorziening met 5 gastenkamers, allemaal met een bomennaam, over het vieren van het leven, èn over humor, ook hier in dit huis. Over het zelf de regie kunnen houden.

Sjoerd vertelde ook dat dit werk hemzelf ook veranderd heeft. Hij hield vroeger niet zo van aanrakingen en dat is tijdens dit werk helemaal veranderd.  Vol enthousiasme  vertelde hij over dit mooie zelfvoorzienende gebouw en over de Tineke Heeresbank in de tuin. Zij was de oprichtster van het Huis van Heden hier. Van alle 5 kamers vindt Sjoerd de eikenkamer het meest bijzonder. Hij vertelde over de spirituele dame die hier verbleef en af en toe niet gestoord wilde worden omdat ze mediteerde. Dan was er ‘de stip’ die te zien bleef na het overlijden van een dame zolang er nog geen nieuwe bewoner in de eikenkamer was. Sjoerd vertelde over het koppelbed naast de dame met het roze strikje om haar been (had ze op haar trouwdag ook gehad). Waarom zulke bijzondere dingen juist in deze kamer? Sjoerd wist alleen dat precies op deze plek het houten onderkomen van Staatsbosbeheer had gestaan en dat daar een van hen , een man die vaak een dikke sigaar rookte, was overleden. Via Acanthis kun je een introductiecursus volgen. Alleen een terminale indicatie is nodig om in aanmerking te komen voor opname. Sjoerd eindigde zijn indrukwekkende verhalen met  een mooi gedicht en werd door Petra hartelijk bedankt.