Weblog1

Die morgen deed ik tijdens een ‘rondje Kringloop’ met Susan, de vondst van het jaar. Ik vond vier borden van mijn lievelingsservies Jack’s Farm èn twee schaaltjes. Toen we net aan het Schoolpad woonden kocht ik bij V en D vier diepe-, vier platte borden, vier ontbijtbordjes en 4 schaaltjes met dit motief. Het was alle dagen in gebruik. Toen er een bord sneuvelde ging ik terug naar Ven D om een aanvulling te scoren. Het bleek daar niet meer te krijgen en ook niet in andere winkels. Tot ik op ons wekelijks rondje Het Goed er een paar zag liggen van Jack’s Farm, hadden ze net binnen gekregen, waarschijnlijk overgebleven uit een inboedel. Ik uitte een kreet van blijdschap. Susan wist even niet hoe ze het met me had. Toen was mijn dagelijkse servies weer aardig aangevuld. Mijn dag kon niet meer stuk. En ook nu nog gebruik ik het dagelijks, als een herinnering aan mijn jeugd èn de mooie tijd aan het Schoolpad. Daar durf ik niet eens meer te gaan kijken. Het is net afgebroken.

Toen we ons een paar jaar geleden afvroegen hoelang we hier nog konden wonen, hadden we niet kunnen denken dat het zo in een stroomversnelling zou gaan. Wanneer onze N862 verdubbeld zou gaan worden was toen nog niet helemaal duidelijk. We vroegen ons zelfs nog af of we straks nog wel iets zouden kunnen kopen. Zo zat ik die zondagavond even op de nieuwe aanbiedingen op Funda te kijken. Eigenlijk hadden we twee wensen: uitzicht en op fietsafstand voor Rick. Och … en Emmen Oost zou voor ons het handigst zijn. Er waren toen 15 potentiële huizen bij gekomen en Rick keek over mijn schouder mee op het beeldscherm van de pc. Op dat moment stond er een huis in Klazienaveen voor mèt bovenverdieping.

Rick ging meteen los:’ Dat moeten jullie niet meer gaan doen. Jullie moeten in een bejaardenflat!’ Zo dat wisten we dan. Even recht voor zijn raap op de feiten gewezen. Rick je wordt bedankt!

Jullie weten intussen dat we 2,5 jaar geleden konden verhuizen naar deze bungalow aan de Torflang. Het uitzicht haalt het natuurlijk niet zoals dat aan het Schoolpad maar zicht op de mooie lariksen maakt wel wat goed èn natuurlijk de fietsafstand voor Rick. Verder is de afstand naar vrienden, buren en winkels hetzelfde gebleven. Ik had ons alleen nog wat meer jaren samen gegund. Tja….

Ons warme huisje aan het Schoolpad is niet meer. Het wordt afgebroken en de buldozers zijn al bezig geweest. Ons plekje krijgt een andere bestemming. Daarom nog even een terugblik van een mooie ochtend een jaar of 8 geleden ook in deze tijd van het jaar:

‘Mo’j toch es kieken… die lucht…’, merkte Wim op. We zaten toen al aan ons ontbijt, meestal kwark met vruchten, en ik moest nog even wakker worden. Wim was zoals gewoonlijk ’s morgens actief en zag het meteen.

En inderdaad, het was weer bijzonder. De zon die de geel groen bronskleurige bomen een extra glans gaf tegen een donkere lucht. Het was maar heel even, toen was die zon weer weg. Toch was ik net op tijd met m’n cameraatje.

Zo was het elke dag weer anders aan het Schoolpad. Je moest het alleen willen zien, net als het roodborstje dat telkens voor het achterraam op de rand van de vlonder kwam zitten. Of de specht die capriolen uithaalde om beter bij de pindakaaspot te komen.

De kip die altijd zo’n lawaai maakte als ze haar eitje gelegd had was een van de uitbrekers van Rob. Deze bruine hen met een lichte staart was de drukste van het stel, altijd gekakel. De donkerste van de hennetjes nam het nest naast het hok in beslag. De haan en de oudere hennen zaten toen nog keurig in de ren, ze wachtten op ons tot ze er tegen 11 uur uit zouden mogen om verder het erf en onder de struiken rond te struinen. Elke dag was er nog steeds één groot donkerbruin ei in het hok te vinden van één van deze drie van Anja. Daar kwamen de uitbrekers ook aangesneld om toch even weer bij de voerbak te kunnen. De ren uit is gemakkelijk, maar er in was blijkbaar lastiger.

Zo hebben ze allemaal hun eigenaardigheden. Het zijn net mensen.

Het is nu echt herfst. De gele en bruine bladeren vliegen me om de oren buiten en ik blijf de naalden maar opvegen vlak achter het huis, want anders loop jezelf die dingen naar binnen. Vandaag is het Sint Maarten dat we in de tijd van ons huwelijk bijna niet gevierd hebben. Onze jongens zijn er tenminste niet mee opgegroeid. In Aalten en Hengelo kenden ze dat niet, maar hier in Drenthe zeker wel. Aan de Kuifmees kwamen er toen wel 60 langs met de mooiste liedjes. Je hoorde meteen wanneer een kind op de Montessorischool zat. Die hadden vaak iets bijzonders geleerd. I.p.v ‘Sint Maarten de koeien hebben staarten’ kwamen daar de nieuwe liedjes bij.

Vandaag is het dan Sint Maarten, de heilige die met een zwaard zijn mantel in tweeën sneed om de ene helft aan een arme sloeber te geven.
Nee, wij zijn in onze jeugd nooit de buurt rond geweest met een lampionnetje of een uitgeholde suikerbiet met een kaarsje om snoep of centjes op te halen. In Hattem werd ik er voor het eerst mee geconfronteerd. Erg leuk om het mee te maken. Het liedje dat de jeugd o.a. zong:
Sunte Marten Keugeltien
Met zien rond rond reugeltien,
met zien rood rood rökkien an
Daor kump sunte Marten an
Sunte Marten hef ’t zo kold
Geef em toch wat vuur of holt
dan kan hij zich warmen
met zien blote armen.
Hier woont toch zon rieke man
die zoveule geven kan.
Veule zal hij geven
lange zal hij leven.

Ik hoorde ze ook wel de regels zingen: met zien blanke darmen.
En als iemand gewoon niet open deed op hun mooie gezang klonk het:
Hier woont juffrouw Kikkerbil
Die ons niks geven wil.

Na Hattem volgden Aalten en Hengelo als woonplaatsen, maar hier werd Sint Maarten niet gevierd. Dus ik ben nooit met mijn kinderspul langs de deuren gegaan.
Maar eenmaal in Emmen kwamen er hele groepen kinderen langs aan de Kuifmees, een jonge kinderrijke buurt.
Aan het Schoolpad was het jarenlang stil. Maar toen de buurkinderen opgroeiden zagen we de mooie lampionnetjes weer komen. Ik denk dat het al 10 jaar geleden is dat Tim en Daan met hun mooie zelf op school gemaakte lampionnen langs kwamen. Frank is er wel bij maar hij is hier al op het Voortgezet Onderwijs en… nou ja… dan houdt hij het bij hulp aan zijn broertjes.

Nu wacht ik af wat er hier nog langs komt. Ik ben in elke geval voorbereid!

Tweede poging

En as ik hier met mien Storm biej et bos tussen de beume deurkieke mot ik alweer an onze ome Gijs denken. ’t Is al wat later in de tied. Hee was noe al een paar jaor jachtopziener af en wonen noe an de rand van de Veluwe en de Onzalige bossen. Hee was gek op alles in de natuur en had een stel kippen biej huus rondscharrelen dee ’s nachts in de boom zatten. Puur natuur zo-j toch zeggen.

Maor op een nacht wodden ze inens wakker van zien kippen dee tekeer gingen. Hee d’r uut en gauw naor buten op et gekakel af. Daor zag e nog net Reintje de vos met een van zien kippen d’r vandeur gaon richting bos. Gijs gunnen Reintje van alles maor neet zien kippen. Hee klappen metene flink in de hande en waorempel Reintje leet de kippe lös en ging d’r vandeur. Gijs pakken em op en zag dat d’r nog laeven in zat. ’t Kipken wodden verzörgd met wat extra voer en water met een asperientjen d’r in opelöst. De kippe hef et ered. Toch ging Gijs metene maor een höksken timmeren veur zien kipkes want Reintje wus noe de weg.

Zoals ik ooit de boekjes schreef en illustreerde over poes Moniek en pup Scotty kwam ik in de bookshop bij Mount Rushmore een boek tegen dat geschreven was door Patricia Reeder Eubank, eveneens een liefhebster van dieren. Ze heeft zelf vier Newfoundlanders en bedacht het verhaal over de expeditie van Lewis en Clark die door president Jefferson er op uitgestuurd waren om de Pacific op te zoeken. Patricia is opgegroeid net noordelijk van St Louis waar ooit de expeditie begon en dat heeft haar altijd geïntrigeerd. En zij liet het vertellen door Newfoundlander Seaman. Die beleeft natuurlijk van alles met zijn baas Lewis. Ze volgen de Missouri tot aan de bron en later de Columbia river. Tot dan waren de blanken niet verder geweest dan St Louis. Ze gaan goed voorbereid op reis met 31 man, een paar boten, voedsel, medicijnen en verschillende presentjes voor de Indianen, ook te gebruiken als ruilmiddel. Ze ontmoeten verschillende Indiaanse stammen, moeten uiteindelijk zien dat ze de honger en kou overleven, en uiteindelijk bereiken ze de Pacific ergens bij British Columbia en beginnen aan hun terugtocht naar St Louis. Seaman vertelt het op een ontroerende manier. Het is een aardig informatief boek voor kinderen van 8-12 jaar.

Ik kon het toen tijdens onze rondtrip met Curtis en Berdena niet laten om dit boek als souvenir mee te nemen net als de plaid met Indiaanse motieven. Deze winter zal ik het dus niet koud hebben.

Aanvankelijk dacht ik het voorzichtig aan te moeten doen met de uitgaven. Alles was duur in de US, behalve uit eten gaan. Curtis en Wim hadden zich over het omrekenen gebogen van euro naar US dollar en ik had begrepen dat 1 US dollar ongeveer 1,30 euro is, maar op onze afrekeningen van de bank blijkt het net andersom te zijn: 1 euro = 1,30 US dollar. Dat viel dus mee.

‘Laot oe an de hand van dit kunstwark inspireren en uutdagen’ was de opdracht die we meekregen op de middag van het Moespotcafé. Ik keek naar dit schilderij en zag mezelf meteen al staan met Storm naast me, beiden in een jongere versie, dat snap je… En het is uit het leven gegrepen, dat ook!

’t Hundjen van Gijs

Kiek Storm, hier ergens in dit bos wonen mien ome Gijs en tante Mies. Ome Gijs was jachtopziener en mos hier op de Veluwe good op de wilde verkens, herten en zo oppassen en in strenge winters wat bi-j voeren. En dat deut e. Hee von et maor niks dat prins Bernhard met zien kammeraö an ’t ende van ’t jaor zien varkens af kwam scheten. Toen prins Bernard met zien gevolg weer es an kwam zetten mos zien hulpjen Gerald maor metgaon um an te wiezen waor de verkens zollen können zitten. Gerald nom et hundjen van Gijs met. Prins Bernhard had effen naor ’t hundjen ekekken en zee: ’Weg met die hond!’ Och, Gerald belaoven um dat ze gien las van ’t hundjen zollen hebben en dee em achter zien jasse.
Wat Bernhard en zien kornuiten met de eigen jachthunde ok proberen den dag… gien verken te zeen loat staon te scheten. Zo in de middag zee Gerald: ’Zal Gijs zien hundjen et es proberen?’ Noe veuruut, dat moch… Den middag kregen de luu een hele bult verkens in ’t oge en schotten d’r een stuk of achte. Bernhard had toen wel zin in dat slimme hundjen van Gijs en wol d’r wel 1000 gulden veur geven. Dat kon Gerald natuurlijk niet zomaor doon en mos dat eerst maor an Gijs vraogen. An ’t ende van dee dag gung Gerald naor Gijs met 10 gulden veur de hulp van ’t hundjen. Bi-j Gijs en Mies kwam Gerald met et veurstel van prins Bernhard. 1000 gulden was völle geld in dee tied en wat jachtopzieners verdenen was gien vetpot..
Gijs en Mies hadden mekare es anekekken. Toen zee Gijs: ’Dat geet niet gebeuren. Dit hundjen hef disse wekke ons laeven ered, hee hef ons nog net op tied wakker eblaft toen d’r hier een schossteenbrand was. Prins Bernhard krig ons hundjen niet.

En zo was dat jaar volop herfst aan het Schoolpad. De bladeren vlogen me buiten om de oren. Ik veegde een paadje van de deur over het terras richting oprit om het blad buiten de deur te kunnen houden. Rick zou zaterdag weer lekker zijn gang kunnen gaan. Met dit weer was het aan het Schoolpad  buiten best uit te houden en het liefst gingen we vanzelf richting wei. Zo gauw de schapen ons zagen kwamen ze aangesneld voor… je weet maar nooit.. het liefst brokjes, maar voor aardappelschillen en groenteafval trokken ze ook graag een sprintje.

Even daarvoor ging de scheepsbel die met een touw aan het hek vast zit. Een mevrouw meldde dat er een schaap op de rug lag. Ik had het dat jaar nog niet meegemaakt, meestal zijn het brede schapen of schapen die bijna moeten lammeren. Ik bedankte haar voor de oplettendheid, maar meteen meldde haar man dat het schaap alweer rechtop stond. Inderdaad waren twee van de 8 schapen van die brede Texelaars en het had zomaar gekund. Als ze zelf niet overeind kunnen komen gaan ze inderdaad dood.

Je zou denken dat de rattenpopulatie aan het Schoolpad na 33 dode ratten wel uitgedund was. Toen ik die dag de schuur weer eens schoonveegde waren er toch rattensporen, zand en keutels. En ik hoorde gekrab en geknaag achter de planken die daar tegen de muur zitten.

Dus toch maar weer de vallen gevuld met pindakaas en kippenvoer. Zo zat er zo maar weer een rat in een van de vallen. We gaven het echt nog niet op. Als we geen katten meer hebben moeten we ze zelf op afstand zien te houden. Een paar dagen later deed Dirk zijn intrede en kregen we hulp.

Foto: Waar ze naar kijken? Storm komt er aan…

De brede Texelaars op de voorgrond, de Schoonebekers wat schuchter meer naar achteren.

Er staan een paar mooie lariksen op de wal achter onze tuin. Ze zijn ooit geplant door Sjoerd, de vorige bewoner van dit huis, zo is mij verteld. Ik zie ze nu voor de 3^e keer geel worden, mooie herfsttint en straks zullen deze mooie bomen hun naalden kwijt zijn, als enige den die zijn naalden verliest.

Ooit hoorde ik pa de naam larke noemen en wist niet wat dat voor boom moest zijn. Toch herinner ik me ons zondagmiddagtochtje naar Eefde waar onze ome Gert en tante Janna Voortman woonden, samen met Gerrits zus Bertha en broer Anton en natuurlijk de jonge Anton die toen een jaar of 15 geweest moet zijn. Ze woonden op de Larkenpas zo werd gezegd en vanuit Vorden was dat toch een hele trip. Ik herinner me nog dat we ergens met een pontje een kanaal over moesten. We woonden toen nog op de Haar en ik was een jaar of 6 en Diny 4. Ik had toen nog geen idee dat Larken die mooie bomen waren die er vast gestaan hebben. Eén beeld is me van die trip bijgebleven. Diny en ik zijn natuurlijk aan het rondstruinen geweest, daar waren we goed in en Diny kwam op de een of andere manier in de vijver terecht. Dat gaf nogal consternatie. In kleren van de jonge Anton heeft Diny de terugweg afgelegd. Tja die moeder Coba heeft wat met ons te stellen gehad. Ikzelf zat die zomer onder de wagensmeer en nu Diny in de vijver gevallen. Mama had blijkbaar wat met lariksen want toen de door opa Eggink van het Medler aangelegde Franse tuin op de Boomgaard was omgeturnd in een toen modernere tuin met grasveld en bloemenrand kwam er geen echte lariks, maar een ceder, de boom waar mama zo van hield. Die heeft er heel lang gestaan ondanks dat de vorm niet meer mooi was, een aandenken aan onze moeder.

En zo zit ik achter de ochtendkrant uit het raam te kijken naar deze lariks in herfsttinten en komen deze gedachten voorbij….

Het is me wat. Kreeg ik een paar maanden terug een rekening gepresenteerd omdat ik in de loop van bijna 20 jaar  op mijn website 4 keer een foto had gebruikt van het ABP, liep dat gelukkig met een sisser af. Ik stuurde als reactie een ietwat zielig mailtje over mijn situatie en leeftijd. Het werd me gelukkig vergeven als ik die betreffende foto’s er maar af haalde. Er was bv een leuke foto van de kroning van Willem Alexander bij. En één van Daniël Lohues die ik van internet had geplukt. Dus opgelucht en bedankte ze voor hun meedenken. Ik had intussen alles van mijn website doorgeploegd en alles waar ik niet helemaal zeker van was heb ik er afgehaald. Ik had al wel geconstateerd dat er ineens wel heel veel gekeken was op mijn hettysite, maar dacht dat er nieuwe lezers bij waren gekomen. Het was me wel opgevallen dat het telkens 2 dezelfde IP-adressen  waren die tegelijk bepaalde trefwoorden aanklikten en dan weet ik het nu wel en controleer het voor alle zekerheid nog even. En ik kan zien dat het vaak om bv foto’s gaat van Henk Braakhekke die natuurlijk kwalitatief heel mooi zijn. Ik ben blij dat ik die mocht gebruiken en kan een glimlach dan even niet onderdrukken. Het gaat er bij dat bedrijf alleen om er winst uit te halen als je per ongeluk een foto hebt gebruikt van het ABP wat niet mag. Tja… een eigen website is leuk maar dit krijg je er gratis bij.

Foto: Henk Braakhekke

‘Papa is weer thuis’, zo noemde Rick het. Gerhard had de mooie bus met de as van Wim opgehaald en die staat nog steeds achter zijn foto. We dachten er over na waar we hem die zomer zouden gaan uitstrooien. Het zal waarschijnlijk de plek zijn waar we ons altijd zo welkom voelden in het Oeverse bos. Daar hebben we dan 7 jaar geleden ook Marks as aan die plek toevertrouwd. Er staan nog een paar sneeuwklokjes die elk jaar hun best blijven doen. Ik heb er vaak gelopen met de honden. Toen liep ikzelf nog als een jonge hond. Dat is over. Nee, mijn hele rondje liep ik allang niet meer, dat ligt nog te gevoelig vanwege de herinnering aan Mark. Ik bezoek alleen deze plek. Zo’n 18 jaar geleden begon ik met mijn website en meldde bijna dagelijks wat ik beleefde. Zo ook die keer:

Queeny was er weer, enthousiast als altijd. Toen Wim op z’n fietsje naar de markt vertrok hoefde ik maar even: ”Ga je mee naar het bos”, te zeggen of Tessa en Queeny stonden al bij het hek. Het bos bij ons achter heet Het Oeverse bos. Je komt er nooit iemand tegen. We noemden het ook wel ‘ons bos’. Een rondje bos bij ons huis vandaan was precies 25 minuten uit en thuis. In het bos is een open plek waar een heel speciale sfeer hangt. Daar loopt ons paadje ook langs en ik blijf altijd even staan. Ooit zagen we er een paar reeën. Er wordt gezegd dat hier een paar leylijnen lopen. Die zouden extra positieve energie geven. Ik weet alleen dat ik het prettig vind om er even stil te blijven staan.

Het is prachtig overal, maar de felle rode kleuren zoals die we zagen in het Rijndal, Hunsrück en het Saargebied omstreeks 8 oktober heb ik hier nooit gezien. Het viel indertijd Dick en Anda ook op toen die vanuit het zuiden in dezelfde tijd naar Nederland terug reden. Er werd hun in de Chambre d’Hôte verteld dat het elk jaar gedurende 10 dagen zo mooi is, zo fel van kleur. Hier hebben we meer eiken, beuken en berken en die zijn nù pas in de herfsttinten.

Verder moest ik ook die dag weer aan opa Bijenhof denken: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken, was één van zijn vaste gezegdes. Ik had de hondenriem tijdens het wandelen als een sjaal los om m’n nek. Natuurlijk verloor ik hem en kon ik de hele weg nog eens gaan. Tja als je druk bent met foto’s maken onderweg…..