Weblog1

Het is al een tijd geleden dat ik My Way schilderde. Het was in mijn eerste tijd toen ik bij Ellen Kroeze een schildercursus volgde. Onverwacht kwam er daarna een verzoek uit België om mijn roeiende meisje te verkopen. Ik hing intussen al bij ons aan de muur mooi te wezen. Ik voelde me al schilderend vrolijk en vanzelf kwam dit schilderij tot stand. Ik zag mezelf als dit meisje dat haar eigen weg ging en niet alleen dingen deed die anderen van haar verwachtten. Daarom gaf ik het de titel My Way. Ik heb al vaker lovende opmerkingen gehad over dit schilderij.

De dame uit België en ik werden het eens en dat weekend zorgde ik dat het haar kant op ging. Zij had net haar scheiding achter de rug en dit meisje dat haar eigen weg ging sprak haar erg aan. Maar toch…? Het was net of ik afstand ging doen van een stukje van mezelf. Het is heel anders dan wanneer je een hond voor iemand schildert.. of een boerderij of een landschap. Dan leef je je in in die speciale hond of dat speciale plekje.

Maar… beloofd is beloofd. Ik heb toen een paar foto’s gemaakt van My Way en wie weet schilder ik een volgende keer een meisje… of oudere dame… in een andere situatie, dacht ik toen….

We zijn nu 12 jaar verder en af en toe hadden we contact. Nu hoor ik van haar dochter die behalve dit schilderij ook het boek Mark tegenkwam, dat ze overleden is. Ik hoop dat ze vaak met plezier naar ‘mijn meisje’ gekeken heeft.

In Nieuw Zeeland op het Zuidereiland zagen we op onze rondreis bij een vliegveldje een oudere dame in een leren vliegeniersuitrusting die als passagier mee mocht in zo’n oud tweepersoons vliegtuig. Dat had ze haar hele leven al gewild en nu was het zover. We hebben haar zien opstijgen en een half uurtje later weer zien landen. Die stralende uitdrukking op haar gezicht is me altijd bijgebleven.

Wordt dat mijn volgende onderwerp?

Ik heb deze foto van My Way gebruikt voor de cover van mijn boek Hobbels, dat mijn leven met alles wat er op mijn pad kwam weergeeft en wat me gevormd heeft tot wie ik ben.

Rob kwam toen even langs, nog aan het Schoolpad. Hij hield mijn FB site in de gaten temeer daar ik het ook regelmatig over de deugden en ondeugden van zijn schapen heb. Hij had gelezen dat het geknutsel van zijn hulp Ken weinig zin had gehad want toen Gerhard die week even naar de wei liep kwam hij die lichtgrijze Gotland pels al tegen die rechtsomkeert maakte en met een sierlijk sprongetje weer tussen draad en gaas terug hupte de wei in.

‘Zo…’, zei hij, ‘je bent al aardig een schrijfster aan het worden’. Hij doelde op de nieuwe FB site van Oud Boerenleven in de 50-60-en 70er jaren van de vorige eeuw. Hij was er ook lid van en had mij dat aangegeven. Het blijkt een groot succes, meer dan 6000 leden in korte tijd. Het blijkt dat er veel op het platteland zijn opgegroeid en zodra iemand een foto van het boerenleven van toen plaatst geeft dat heel veel reacties. Nu heb ik ook heel wat aan foto’s verzameld uit onze eigen boerenfamilie en buurt. Bovendien vind ik het altijd weer leuk om wat te vertellen over de achtergronden.

Het riep duidelijk heel veel herinneringen op, zelfs alleen al een foto van opa, zittend op zijn melkkarretje, die Henk Braakhekke ooit nam. Ik zette hem er op en binnen no time waren er meer dan 70 mensen die het leuk vonden of reageerden met eigen herinneringen.

En dan is een ook nog een FB groep met Schotlandfans, eentje voor heel Groot Brittannië, Oud Hattem, de Vordenaren en de Hengeloërs èn het Nedersaksisch/ Plattdüütsch…. Nee hoor, ik verveel me nog steeds niet…

Ik weet niet hoe het komt maar ik ben een beetje leeg geschreven. Mijn laatste werkstukje ligt bij de drukker, in dit geval zoals meestal bij INPRINT in Nürnberg, de drukkerij waar Peter Koers al heel lang werkt. Hij maakt van mijn schrijfsels altijd een mooi geheel. Ik zit met smart te wachten op een proefexemplaar maar die lijkt onderweg van Zuid Duitsland naar hier verdwenen. Ik vertrouw erop dat het goed komt zoals altijd.

Dit boekje draagt als titel de naam van mijn allereerste hondje: TRIXIE.

Dit keer komt mijn leven voorbij in de vorm van alle dieren die ik meegemaakt heb en die belangrijk voor me waren… of me soms dwars zaten. Ook die waren er…

Het begint dus met Trixie en zal eindigen met Storm, want na mijn geliefde Storm die me de laatste jaren door dik en dun steunt zal er geen nieuw huisdier meer komen. En daartussen veel momenten vol avontuur, soms strijd maar vooral veel gelukkige, die we samen met onze dieren in en om het huis beleefden. Ik zal het verder moeten doen met Dirk die nu bij Alle en Anja onder dak is. Of liever gezegd in het achterland van het Schoolpad verblijft, want ook daar vangt hij nog steeds zijn dagelijkse portie muisjes bij de sloot naast de weg.

Ik ga er van uit dat Storm nog een paar jaar bij me zal zijn. Met zijn 12 jaar doet hij het goed, lijkt nog fit en wijkt niet van mijn zijde.

Wie interesse heeft in een exemplaar van Trixie, inclusief de daarbij passende foto’s, mag zich melden. De kosten zullen rond de 16 euro zijn.

Foto: Je ziet het… de liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten…

Ik heb een bijzondere tijd gehad op Weidestein. Natuurlijk de fantastische hulp om het genezingsproces van de knie te begeleiden. De verpleging was liefdevol en de andere gasten zorgden ervoor dat ik me geen moment hoefde te vervelen. Weer mensenkennis opgedaan. Af en toe ging ik naar beneden, gewoon voor de gezelligheid. Soms zat ik een tijdje buiten in het zonnetje maar ook was er een ruimte met boeken en veel zitjes. Eén ding viel me op en dat was een prachtige muurschildering met koeien. Aan de onderkant kon je zien dat er eerst geoefend was. Er stonden heel wat kleine oefeningen met koeien in alle standen. Ik kon jammer genoeg geen naam van een schilder vinden. Toen ik deze schildering tegenkwam begon het bij mij ook weer te kriebelen. Na de vakantieperiode en mijn herstel ga ik toch weer beginnen. Ik kreeg een lief kaartje van mijn schilders groepje bij Vera in Dalen met een groet en ’tot september’. Dus… daar kan ik ook weer naar toe leven…

Gisteren ben ik bij Jorinde geweest voor aanvullende fysio en adviezen om het proces verder te begeleiden. Ik ging voor het eerst richting Bargeroosterveld met de scootmobiel en ook dat beviel me wel. Jorinde was verrast dat het al zo goed met me ging. Doet ook weer goed.

Zomaar weer eens een dag met een gouden randje. Ben en Diny samen met Johan en Joke zochten me op om met eigen ogen te zien hoe ik er aan toe was drie weken na het plaatsen van de nieuwe knie. Storm zette zich ogenblikkelijk aan de voet bij de bezoekers. Ik werd verwend en  de tuin werd bewonderd.

En dat niet alleen… na de koffie werd er aangepakt. De tuin was wat overwoekerd door het zo gehate en ook bewonderd ‘pispotje’. Heb net gelezen dat je daar niet zo  snel van af bent. Afgelopen zaterdag ben ik al aan de achterkant bezig geweest om de wingerd uit te dunnen en daar die pispotjes weg te trekken, maar op de grond tussen de keien kon ik niet bij natuurlijk. Diny en Joke begonnen aan de taak om alles wat teveel aan ongewenste planten in het grind en wat er in het stukje tuin daarvoor stond, te lijf te gaan. Jammer dat ik geen foto maakte van deze twee onverschrokken tuindames. Johan keek tevreden toe en trok nog eens aan zijn sigaartje.

En ik ben heel blij met de rigoureuze aanpak. We hadden elkaar na het feestje van Henk en Anneke en dat van Ben en Diny zelf nog niet weer gezien en hadden nu een hele middag tijd om bij te praten.

Het was een mooie dag en heb nu een opgeknapte tuin.! Ik ben een tevreden mens….