Weblog1

Intussen begin ik weer aardig te acclimatiseren in mijn eigen huis en omgeving. Storm is er weer. Gerhard zorgde ervoor dat ik gemakkelijke stoelen mèt leuning op de plekken waar ik zit en Judith zuigt de laatste hondenharen in hun huis aan de Kuifmees op. En hier is het of hij nooit weggeweest is. Ik heb intussen al drie dames van de Buurzorg op bezoek gehad en een speciale assistente van de huisarts.

Het is trouwens wel heel wat anders dan Weidestein. Daar werd ik in de watten gelegd. Je koffie en broodje stond telkens klaar.. ’s Avonds een warme maaltijd die dan wel met gemengd commentaar ontvangen werd. Tja.. het is ook lastig om naar ieders wensen te luisteren. Ik heb in elk geval alle dagen lekker gegeten.

Hier in huis is het wel gemakkelijk zonder drempels, maar een stuk smaller allemaal. Wanneer ik even wat uit de vriezer wil pakken moet ik de rollator over de drempel bij de voordeur tillen en daarna over die in de berging. Vanmorgen zagen ze me in de buurt al stuntelen met de rollator en kwam buurvrouw Erna mij te hulp schieten om de emmer met brokken voor Storm te vullen. Ik moet toch maar voor die dingen een stok gaan gebruiken.

En zo kom ik allerlei hobbels tegen. Ik heb nu een krukje uit de kamer op de rollator meegesleept naar de computerkamer. Kan ik tijdens het typen en lezen mijn been er op leggen. De grote pleister is van de wond of maar ik zal jullie een foto hiervan besparen. Een deel van de wond is warm en ik heb er al een koude pakking op gehad, net als de eerste week na de operatie.. Als het erger wordt met roodheid en warmte krijg ik een kuurtje. De hulp bij het douchen was welkom alleen al door de tips die ze me gaf. Gisteren had Gezienus, je weet wel- jarenlang onze hulp in bange dagen- nog een extra handvat in de douche gemonteerd. En dat was fijn.

Het droogmaken van de douche laat ik even zitten. Dat komt wel weer als ik beide benen er weer strak onder heb….

–Vandaag kwam Gerhard nog even wat spullen brengen. Nog een paar dagen verwennerij en dan begint mijn leventje met of nog even zonder Storm weer.

Net gehoord dat ik dinsdag naar huis ga. Het gaat eigenlijk heel voorspoedig met knie en wat er bij komt. Het is goed geweest. Vooral de eerste dagen was het afzien maar daarna begon ik steeds mobieler te worden. De afleiding hier doet me goed. Iedereen heeft zo zijn eigen probleem en we helpen elkaar. Het was een goed plan om hier een aantal dagen te zijn, mooie ervaring. Gisteren kwam er een nieuwe gast. We keken elkaar aan en moesten even nadenken waar we elkaar eerder gezien hadden: Emmerhout misschien, kerk….? Iemand van de verpleging vroeg haar naam … ik hoorde Langen. En toen wist ik het. Haar man Rieks was een collega van mij op de LTS De Zuidoosthoek, tegenwoordig onderdeel van het Carmel College. Zo leuk om samen herinneringen op te halen aan die ‘goede ouwe tijd’. Het was altijd lachen met die collega’s.

–Zaterdag is er geen therapie, moet je zelf doen. Dat weet je intussen wel. We zitten hier om de grote tafel belevenissen uit te wisselen. Aly kwam er even bij en liet een kaart zien aan ons drieën gericht, Aly, Roelie en mij. Ada, de zus van Dea, denkt aan ons. Ook na het overlijden van Dea blijft ze met onze Schepershof family meeleven en kijkt elke zondag mee naar de kerkdienst in de Schepershof Dit is toch wel een mooie en veelzeggende afbeelding. Ik liet hem aan Herman zien die naast me aan de koffie zit. ‘Welke ben ik’, vroeg ik hem. Hij keek even en wist het zeker: ‘De middelste’.

22 juli– Intussen ben ik weer thuis, zorgzaam opgehaald door Gerhard en mijn vriendin Susan. Even samen een kopje koffie op het terras en ik ben weer waar ik hoor.

Alles is verder geregeld en ik werp me op de vele kaarten die ik kreeg. Buurvrouw Grietje en Ineke kwamen al langs. De thuiszorg voor de eerste dagen is ook geen punt. Buurtzorg staat voor me klaar.  En ik wacht op Storm die vandaag weer mijn kant op komt.

12 juli- Weer een dag met nieuwe uitdagingen. Straks fysio en er begint zich een soort van structuur te vormen onderling. De rustige typjes beginnen wat los te komen. Mooi om te zien. Het….en toen was het fysiotijd. Ze hebben me flink te pakken gehad voor het goede doel. Woensdag weer. Was daar ook al een gezellige boel. Tja… wat anders dan thuis. Maar ik mis mijn Storm wel. Heel bijzonder is het dat er zoveel met me meeleven. Gisteren kregen wij drieën van de Schepershof prachtige bossen bloemen. Ik ben hier samen met Aly en Roelie. Ook gezellig. Op mijn kamer is daar weinig plek voor dus kan iedereen er hier in de huiskamer van meegenieten

13 juli- Weidestein

Ik werd even teruggefloten, te fanatiek oefenen moet ook weer niet. Vandaag even kalm aan.

In de huiskamer is het een sociaal gebeuren. Geklaag over een beugel naast het toilet liep al wat uit de hand, maar werd met een paar kwinkslagen opgevangen door een van de mannen. Herman had een extra gouden ketting om maar had een slechte ochtend. Vanmiddag heeft hij vast meer praatjes.

Omdat ik me zorgen maakte om mijn dik geworden been kwam verzorger Onno even bij me op het bed zitten om me alles uit te leggen. Gaf rust. Een van de oude dametjes die eerst het hoogste woord

had is nog een nachtje afgevoerd naar het ziekenhuis en gaat nu naar de Dillehof. Ze kan niet meer naar huis. Straks zijn er een paar kringgesprekken met een paar van de gasten. Gaat over hun toekomstperspectief. Gaat straks ook voor mij gebeuren. Stond op de planning voor volgende week, maar ik heb graag eind deze week dat gesprek. We zullen zien…..

Geduld is een schone zaak

Het schenkt het mensdom veel vermaak.

Omaatje

–Weer een dag van oefenen, gesprekken en bezoekjes. Dat oefenen gebeurt met heel wat van onze revalidatiegroep tegelijk, vanaf half 10. Was pittig.

Pieter en Hennie waren in de buurt en kwamen zomaar even aan. Heel fijn! Ik heb al heel wat kaartjes, appjes en mailtjes gekregen. Doet goed. Vrijdag komt er een arts langs om te kijken hoe het gaat tot nu toe en wanneer het vertrouwd is om naar huis te kunnen. Dan wordt het leven anders en drukker. Hier is het ook verwennerij als je het goed bekijkt. Je moet wel zoveel mogelijk zelf doen, dat wordt gestimuleerd. Soms vraagt een verzorgster voor ze weggaat of ze nog iets voor je kan doen. Omaatje probeerde even: Ik wil wel graag naar mijn kamer. Ha, maar daar trappen ze niet in als je zelf kan lopen. Harm en Herman houden de stemming er in door lekker stoer te doen. Ach… en zo is er zomaar weer een dag voorbij.

–Het leven in een groep met zoveel verschillende mensen zorgt ook voor uitdagingen. Terwijl de meesten zich naadloos aanpassen zijn er altijd kleine ergernissen. Het liep vanmorgen wat uit de hand toen er eentje een soort sneer uitte die een ander juist in het verkeerde keelgat schoot. Het scheelde dat ze beiden in een rolstoel zaten. De verzorging moest zich er mee bemoeien en de veroorzaker werd aangewezen en kreeg een apart plekje aan een tafeltje aan het eind van de gang. Waar doet me dit toch aan denken? Ik heb hem nog niet terug gezien. Een ettertje die je vaker in het leven tegen kunt komen. Een nieuwe gast zat tijdens die strubbeling tussen die twee in. Ach, ze keek er niet van op.

Ik heb trouwens een erg leuk bezoekje gehad van Paul Sietse en zijn gezin, speciaal vanuit Hattem overgekomen. Er werden natuurlijk oude verhalen naar boven gehaald . Soms vergeet je dat er weinigen over zijn die over de tijd van hun ouders kunnen vertellen.

9 juli-Twee dingen die me bij zullen blijven…dokter Bulthuis die mijn been omhoog hield terwijl ik er niks van merkte, net na de ruggenprik

En. de reactie op mijn oefening toen ik met de rollator langs kwam schuifelen: ‘He-j soms feest ehad?’ Het bleek nog een stuk slinger aan een wiel van de rollator te zitten, overgehouden van het bruiloftsfeestje van Henk en Anneke toen de polonaise werd ingezet. Anneke greep mijn rollator om  even op te kunnen zitten met het rondlopen op de muziek. Ze heeft ook een nieuwe knie en kon al best veel.

Ik ben intussen gesetteld op Weidestein. Gerhard en Judith zijn er maar druk mee. Storm moet ook even wennen en volgt hen op de voet. Het is dubbel allemaal. Aan de ene kant wat gezelligheid en natuurlijk de verzorging. Maar de pijn is zo hevig dat ik extra medicatie krijg. Hoop dat het voor mij alleen tijd nodig heeft om weer mobiel te worden….

10 juli- Weidestein— Vandaag zie ik voor het eerst vooruitgang. Terwijl de pijn vanochtend bijna niet uit te houden was begint het wat rustiger te worden om de knie. Dat been heeft ook heel wat te verduren gekregen. Mijn been is bont en blauw maar dat schijnt er bij te horen. Maar nu met hulp van medicatie en oefenen lijkt het herstel te beginnen.

Intussen geniet ik we van alle belangstelling via mail en appjes en bezoekjes. Er zijn hier meer bekenden en daarnaast is het duidelijk dat ik niet de enige ben die hulp kan gebruiken. ’t Is me wat om zo’n stel oudjes elkaar met van die hulphandjes op een stok de waterkan, de boter of melkpak over de tafel toe te zien schieten. Ik schoot al meteen in de lach. Wat een verschillende mensen. Eentje van het kamp met mutsje en gouden hanger met woonwagen om de nek, veel Drentse namen, een lieve oude dame die omaatje wordt genoemd en ga maar door…. Jullie zien het…. best uit te houden hier…

11 juli- Zwetend wakker worden, ken je dat? Vanmorgen was het weer zover. Het is altijd iets van moeten zorgen voor mensen. Koffie thee liefst een maaltijd. En dacht je dan dat ik iets voor mekaar kan krijgen? Loopt altijd mis. Wim moest altijd langs een paal lopen die steeds naar rechts of links ging zodat hij niet verder kon. Moeder Siet kon haar kleren nooit vinden. Tja iedereen heeft zo zijn angsten. En blij dat je wakker wordt. Ik blijf me toch afvragen wat het voor mij wil zeggen. Na een heerlijk ontbijtje en gesprekjes zit ik te wachten in de Vlindertuin voor de kerkdienst.

Af en toe is het hier net of ze aan het biljarten zijn. Zo vliegt de koffiemelk of de warmwaterkan over de tafel. Altijd wat bijzonders te beleven. Ik begon een gesprekje met een man die geen boe of ba zei, maar hij kwam helemaal los toen bleek dat hij boer was geweest in Fluitenberg. En helemaal  toen duidelijk werd dat mijn vriendin Roelie zijn buurmeisje was vroeger  en ineens was het ijs gebroken. Dus Roelie de groeten van je buurjongen Jan Slagter.

Ik ben onder de indruk van al jullie goede wensen. Dank je wel. Zit even bij te komen. Ben er klaar voor. Gerhard haalt me straks op en bepakt en gezakt gaan we op weg naar Hoogeveen. Ook na de operatie zal ik nog even revalideren op Weidestein net naast het Treant ziekenhuis in Hoogeveen. Storm gaat straks met Gerhard mee naar huis en hebben Gerhard en Judith tijdelijk een logé. Ik heb hem verteld dat Gerhard er zo aankomt en dat hij met hem mee mag. Hij zit al bij de deur. Zijn taak wordt straks even overgenomen door de buurt.

Het is zover. Morgen wordt de nieuwe knie geplaatst. Na de ogen, de oren is nu dit het volgende project. Hoop er het beste van.

Ik zal even uit de running zijn wat betreft de berichtgeving. De mail is geduldig.