Weblog1

Je zou het in deze tijd aan het Schoolpad niet altijd meer zeggen maar hier was het echt oogstweer. Buurman Jans was druk aan het hooien en Wim en buurman Alle hielpen mee. Wim op de tractor en Alle met het oppakken van de net geperste balen hooi op de platte wagen. Ze vroegen me wel eens: ‘Hebben jullie dan buren?’ Want die zagen ze van hieruit niet. Dan antwoordde ik meestal: ‘Ja hoor…. 400 meter naar links èn 400 meter naar rechts, prima buren’. Jans heeft al heel wat hanen gevangen hier en Alle timmerde meteen een paar schuine platen voor Wim z’n rolstoel die winter en heel wat klusjes meer. Hier staat Wim naar de combine te kijken die vorige week alle graan gemaaid en gedorst heeft. Het stro werd gehakseld en blijft op het land liggen. De boeren hier zijn vooral akkerbouwers en veel stro hebben ze niet nodig. Waarom zul je dan geld uitgeven om die aan grote balen te verwerken. In 1,5 dag tijd waren alle stukken graan om ons heen verwerkt. Ik had persoonlijk liever wat koeien in de wei gehad om naar te kijken maar och… we konden echt niet klagen met ons uitzicht… toch? Wel een verschil met mijn uitzicht nu, maar ook een tuin met daarachter een groene wal met een enorme lariks heeft ook weer wat.

Foto: Wim maakte altijd graag even een praatje.

Zelf revalideren valt nog niet mee. Ik doe de oefeningen die me aangeraden zijn. Ben meteen bekaf. De ene dag gaat het beter dan de andere. Soms loop ik weer als een kievit en dan weer als een slome koe. Elke dag een klein rondje met de rollator en dan heb ik het wel weer gehad.

Het is nu zover dat ik mijn fiets weer ga proberen. Precies 6 weken geleden is de nieuwe knie geplaatst en tot nu toe mag ik niet mopperen wat betreft het herstel. Als ik op de hometrainer de trappers rond krijg moet dat ook met mijn fiets kunnen. Daarna volgt het auto rijden.

Gelukkig gaat Gerhard nog even met me mee naar Meppen waar het pakket met de nieuwe boekjes van Trixie bij Doris zijn bezorgd. Ik heb meteen nog een paar herinneringsboekjes Ode aan Wim nabesteld. Wie er nog geen heeft en graag een wil hebben mag zich melden. Ook wanneer je misschien het boekje Trixie zou willen hebben. Is leuk geworden. Het gaat over alles wat ik met dieren in mijn leven meegemaakt heb en dat begon inderdaad met Trixie, het hondje dat we op De Haar hadden, het geboortehuis van Diny en mij en veel Bijenhofjes. En het eindigt met Storm want hierna zal ik zelf geen dieren meer hebben… denk ik.. Het gaat over de mooie belevenissen en de missers die er ook waren en toch ook horen bij een leven op het platteland.

Nee ik hoef me nog niet te vervelen. Ik heb gisteren net Storm van zijn loszittende vacht ontdaan en hij glimt weer zoals het hoort. Hij volgt me op de voet en ligt ook nu aan mijn voeten. ‘Hij zal wel blij geweest zijn toen hij weer bij je thuis kwam na die twee weken op Weidestein?’, werd er gezegd. Nou, dat was niet te merken. Bij Gerhard en Judith voelde hij zich ook thuis net als wanneer hij soms bij Jan en Ria logeerde. Die hebben ook vaak op het Schoolpad op huis en have gepast. Dat is allemaal vertrouwd voor hem. Was wel heel fijn voor mij.

Interesse? Laat het even weten: hetty@hettysite.nl

Er zijn beelden die ik krijg als ik aan een zin denk die ik las of hoorde. Zo appten Rick en Mark in 2014 toen ze een tripje maakten naar Krakau en na de landing meedeelden: The Eagles have landed en zag meteen  de beide jongens voor me die beginnen aan hun weekendje Auschwitz en toen meldden dat ze geland waren.

Het beeld van een stralend kind komt boven als ik aan nichtje Gerrie denk die ging oppassen op een paar kleinkinderen. Ze vertelde dat de kleinste haar bij de deur opwachtte met het poezenboekje Ik ben Moniek, met belletje, in de hand: ’Oma Moniekje lezen…’. En dat deed oma Gré graag. Ach voor ons bleef ze gewoon Gerrie en dat vond ze ook best.

Toen hoorde ik op een morgen morgen over kleine Jochem, pas 2 jaar oud die hetzelfde boekje Ik ben Moniek zat te lezen. Hij las het op zijn manier zelf voor. Iedere bladzijde die hij omsloeg besloot hij na wat gebrabbel met: ‘En toch…’. Ik zie het voor me.

En dan het beeld dat ds. Jan de Korte schetste over zijn opa die net als bij ons en in veel meer gezinnen er bij in woonde. Als opa naar de hof ging, zijn volkstuintje, mocht Jans zusje wel mee. Als opa dan aan het werk ging mocht zij op zijn uitgespreide jasje zitten. Een veilig gevoel gaf haar dat. En dat kwam ook in de rest van die viering terug.

Er is nog een beeld dat ik al een week voor me zie. Wat weken later begon Wil van Netten haar meditatie met een soort grapje: Een makelaar liet een huis zien aan een aspirant koper. Hij had het aangeprezen als een prachtig huis met tuin. Toen ze het bekeken was het huis inderdaad prachtig maar het tuintje bleek slechts 3 bij 1,5 m. te zijn. Toen de aspirant koper opmerkte dat dit toch wel een heel klein tuintje was, antwoordde de makelaar: ’Tja lengte en breedte lijken niet veel maar kijk eens hoe hoog …..’. Ik kan die wijzende makelaar niet uit mijn gedachten krijgen.

Jammer, voor a.s of nieuwbakken ooms en tantes, opa’s en oma’s: de boekjes zijn op,  zowel ‘Ik ben Moniek’ als ‘Ik ben Scotty’. Van beide heb ik er nog één. Je mag hem wel lenen… Of…? Misschien kunnen ze nog bijgedrukt worden….

Alles wat met techniek te maken heeft is mij vreemd. Daar heb ik me nooit mee bemoeid. Daar had ik Wim voor. Voor veel andere zaken had hij mij weer voor. Zo waren de taken bij ons verdeeld al moet ik zeggen dat Wim vooral na zijn pensioen zich ook op keukentaken richtte. Ik vond het best. Nu zijn er van die handigheidjes waar ik nooit op gelet heb. Gisteravond kwamen Pieter en Hennie even aan. Pieter bekeek de aansluiting van de sproeier, schoof het aansluitstukje iets naar beneden en…. klik zat de sproeier op haar plek. Had ik nooit gezien. Hij blies meteen het terras even schoon met zijn handige bladblazer en klaar was ik weer.

Ik heb een paar dagen al geen paracetamol geslikt en dacht het daarom niet meer nodig te hebben, maar dat is even verkeerd gedacht. Alle bewegingen met opstaan en lopen die ik juist door moet doen zijn pijnlijk en dan ga je dat vanzelf minder doen. Waarom zal ik me pijnigen? Zo werkt dat. Daarom maar weer aan die pijnstillers en dan aan de wandel. Want dat kost me moeite en waar je tegenop ziet ga je niet doen. Zo werkt dat nu eenmaal. Ik heb de laatste jaren gedacht als lopen dan moeite kost, ga ik maar fietsen en zwemmen. Daar had ik geen moeite mee. Dat heb ik nu al weken niet kunnen doen. Er is dus werk aan de winkel.

Anders wordt het dit…

Soms rijd ik langs ons oude huis aan het Schoolpad. Het ligt er verlaten bij. Er woont niemand meer. Ik vraag me af of de verwarming die al oud was het misschien heeft opgegeven. Wat een warme herinneringen heb ik aan die plek waar we zo graag woonden. En niet alleen wijzelf genoten ervan. De hele familie was er graag. Er werd regelmatig gelogeerd en gekampeerd want dat kon er allemaal.
Hier aan de Torflang was het wennen. Lag niet aan de buurt, maar ik moest wennen om alleen verder te gaan en daar werd ik door mijn omgeving bij geholpen. Vandaag kreeg ik Gerard en Jetske op bezoek. Dit keer zonder de kinderen, maar met Joep, een klein maar dapper hondje. Ja… zo gaat dat wanneer de kinderen ouder worden. Isa, de oudste van de vier, is zelfs al getrouwd maar kampeert ook nu nog met haar man even op dezelfde camping in Dwingeloo. Het was mooi om weer bij te praten. Ben en Niesje waren vroeger vaak bij ons met het gezin, zowel in Hengelo als in Emmen in de verschillende huizen. Mèt ons zagen ze het huis aan de Kuifmees gebouwd worden en aan het Schoolpad waren ze kind aan huis. Ben en Niesje hebben daar graag en vaak opgepast wanneer wij weer eens naar Engeland of Schotland gingen. Vandaag deed Gerard goed werk. Mijn nieuwe tuinslang werd net afgeleverd en heeft hij netjes voor me aangesloten. Maar de spuitkop zat nog in de verpakking zag ik pas later. Toen waren Gerard en Jetske en zelfs Gerhard, die even was komen aanwaaien voor deze speciale gelegenheid, al vertrokken. Dan buurman Pieter maar gebeld. Die komt nu zo en kan ik mijn tuin met potten weer van nattigheid voorzien.

Foto: Met Niesje en Diny op mijn verjaardag, ik denk in 2014.

Op een leeftijd zoals ik die mag meemaken krijg je bijzondere gesprekken met mensen over hun eigen leven met ups en downs. Iedereen krijgt er mee te maken. Er ontstaan trauma’s en soms is het lastig om de weg te blijven vinden.

Vandaag sprak ik lang met iemand die als pleegkind het geluk heeft gehad bij liefhebbende ouders terecht te komen. Die wilden het haar niet vertellen dat ze een pleegkind was en haar ouders uit de ouderlijke macht waren  gezet. Haar broertjes hadden dat geluk niet en kwamen in een tehuis terecht wat voor hen weer trauma’s opleverde. Ik mocht haar verslagen lezen over haar verleden waar ze zich pas in gaan verdiepen nadat haar pleegouders overleden waren. De ontmoeting met haar moeder was een drama geworden. Ze heeft er een weg in gevonden hiermee om te gaan. Ze had het geluk om met een lieve man te trouwen die ze overigens bijna haar hele jeugd al kende. Ze had een wijze spreuk onthouden die haar vaak had geholpen: Wanneer er een deur voor je dichtvalt  gaat er altijd ergens weer een raam voor je open. Iets om te onthouden….

Als we thuiskomen vanuit Hattem zien we een lege wei …. tenminste zo lijkt het. De lammeren zijn opgehaald en in plaats van 25 schapen en lammeren lopen er nu slechts de zes ooien, de moeders van het spul. Een paar roepen af en toe nog even naar de lammeren op afstand maar dat levert ze niks op. Rob had het al aangekondigd en vanmorgen zaten we voor het laatst met de hele kudde voor onze neus aan de koffie bij de wei

De vier Herdwicks komen nu als eerste naar me toe, nieuwsgierig kijkend of ik misschien iets in m’n handen heb waar ze belang bij hebben. Toch kregen ze allang geen extra’s, hooguit wat wortelloof of appelschillen. Als je ze goed bekijkt lijken ze niet op elkaar. De een heeft een veel smallere kop dan de rest, een schatje om te zien. Het is de moeder van het laatste rammetje, een deugniet die altijd door het gaas zit te vreten en daardoor al een paar keer er uit was en de weg terug niet kon vinden. Maar ook die twee Herdwicklammeren zijn met de andere lammeren mee. Dat spijt me. Alle ooitjes houdt Rob aan nu hij zoveel extra terrein heeft gekregen. Dat scheelt. Misschien zien we er volgend jaar een paar van terug.

Rob leefde zich in na de verhuizing van de lammeren. Hier waren ook de 15 fleslammetjes bij. ‘Dag papa en mama, hartelijk bedankt voor de goede zorg. Wij gaan de wijde wereld in’, mailde hij. En als pleister op de wonde: ‘Alle ooitjes mogen blijven’.

Ik mis wat. Ik denk haast dat het mijn aqua jog groepje is. Nee… ik weet het nu wel zeker… Ik was gewend twee keer per week naar het Aquarena te gaan om een aqua jogles te volgen. Heerlijk bewegen in het water. En daarna natuurlijk samen aan de koffie om bij te praten, net zo belangrijk. Dat koffiedrinken heb ik vorige week weer opgepakt met de groep, want die keer nam Dina afscheid. Ik denk dat we meer dan 20 jaar samen zwommen. Ze vertelde toen dat zij en Auke elke week een dag op hun kleinkinderen pasten in Den Haag. Nu ze beiden op een memorabele leeftijd zijn gekomen hadden de kinderen gezegd: ’Kom toch naar Den Haag wonen. Als er nu iets met jullie aan de hand is kunnen we niet helpen’. En na lang aarzelen is het toch zover. De kogel is door de kerk. Auke kreeg eerst nog een nieuwe knie en deze maand gaat het dus gebeuren. Hun huis is verkocht aan een jong stel dat er heel blij mee is en zij gaan naar een appartement in Den Haag op een steenworp afstand van een van hun kinderen. Toch zijn er plannen om eens per week terug te komen omdat een zus van Auke die zelf geen kinderen heeft nog in zorgcentrum de Zuidermarke verblijft. Kunnen ze langzaam afkicken van ons en hun mooie Drenthe.

Ik zie verschillende verjaardagen voorbij komen… kinderen van nichtjes en neefjes van me. Ian van nichtje Gera. Feline van nichtje Yvonne. Het zijn de kleinkinderen van broers of zussen van mij of van Wim. Ze zeggen meestal netjes tante tegen me al mogen ze me ook bij mijn eigen naam noemen. Tante Mies en oom Gijs waren wat dat betreft de voortrekkers. Niks geen papa of mama voor hun kinderen maar gewoon Gijs en Mies. Ach ja. .dat is Mies hè… werd zo’n 80 jaar geleden door haar zussen gezegd. Tegenwoordig worden ouders wel vaker  bij hun naam genoemd. Het is wat dat betreft vrijer geworden. Minder regeltjes over : hoe het hoort. Ik vind nog steeds papa en mama of Pap en Mam zoals onze kinderen dat vaak zeiden een eretitel. En ook Tante mag van mij nog steeds, voel me er niet ouder door.

Maar nu besef ik dat ik er intussen wel een extra titel bij heb. Voor de kleinkinderen van mijn broers en zus ben ik een oudtante. Nou dat wordt me te gek. Zij mogen zeggen wat ze willen, maar liever geen Oudtante. Dat is meer een naam die je nog in boeken tegenkomt. En wat wordt het dan wanneer die kinderen weer kleintjes krijgen? Schoonzusje Tonny is zelfs al overgrootmoeder.. of is het overoma tegenwoordig? Eigenlijk vind ik het van die kleintjes wel erg leuk wanneer ze met gewoon Hetty noemen….

Foto: Feline 10 jaar, kleindochter van Henk en Anneke

Deze week zat ik voor het eerst na mijn knieoperatie weer bij de Timmertjes om de tafel. De scootmobiel van Wim doet goede diensten al ben ik er nog niet zo vaardig mee als Wim dat was. Hij racete hiermee heel Emmen rond, struinde door het bos of het niks was. En wanneer ik dan zei :’En wat als je daar wat overkomt?’ Nou daar zat Wim totaal niet mee. ‘Ik heb toch mijn mobiel bij me!’

Zo zat ik weer samen met de intussen grote jongens Tim en Daan aan tafel. En ineens kwam ik de foto’s tegen van ons uitje naar Hattem toen we behalve Wims geboortehuis ook het Bakkerijmuseum bezochten. Wat een verschil in slechts 8 jaar tijd. Daan was toen 8 en Tim 10. En nu? Beiden hebben de middelbare school mooi afgerond en een nieuwe uitdaging verder. Frank is intussen een weekje op Tessel met Indy, volwassen, werk en een eigen bedrijfje. Mooi om mee te maken en onderdeel te blijven van dit mooie gezin.

Robin onze eigen kleinzoon zit in Groningen, heeft werk naar zijn zin bij het Waterschap. Die gaat nu op vakantie met zijn Luna en de plannen hoe ze verder samen door het leven willen gaan zijn er al. Ook dat mag ik allemaal meemaken al zitten die wat verder weg. Wanneer Rick van middag komt weet ik zeker dat er weer een opmerking komt dat papa daarboven vanaf dat bankje ook allemaal meemaakt…

Foto: Wim en Robin, verdiept in het spel- denk 2010…