Weblog2

Nog even als aanvulling een plaatje voor de liefhebbber.

De twee houdertjes voor het kruit en de hagel

Opa had zijn hond geleerd om het aangeschoten wild op te halen, maar dat ging op een keer helemaal mis. Hij had de kippen van buurman Dinkelman zien lopen en had gedacht: Hé dat is ook wild en bracht er een aantal mee naar huis. Toen buurman Dinkelman er achter kwam dat de hond van Eggink dat gedaan had kreeg opa om de oren.
Wat vond opa dat erg! Hij heeft de hond moeten doodschieten, want ruzie in de buurt was wel heel erg vervelend. En wat voelde hij zich schuldig…. Hij had het ‘t hondje zelf geleerd.
Opa heeft het hondje achter de schuur begraven en er een steen opgezet. Hij had er op geschreven:
Lieve Wiedo, het is mijn schuld.
Of heette het hondje nou toch Tillie. Volgens Joop weten tante Jo, oom Bram en/of tante Jantje de naam nog wel.

Een broer van opa Eggink had een oud jachtgeweer en was in dienst bij de baron van Dorth tot Medler. Hij woonde op de Jager( iedereen zegt De Jaeger) in Mossel. Hij deed hand- en spandiensten voor de baron en zorgde ook voor het afschieten van wild. Daarvoor had hij dat jachtgeweer van de baron gekregen.
Later gaf hij het weer aan opa Johan. Die heeft er zo nu en dan een konijntje mee geschoten, want ja… dat was goedkoop eten. Het was echter geen hobby van hem, zo vertelde tante Jo, maar puur uit behoefte deed hij dat.
Later heeft ome Bram het geweer gekregen, maar die vond dat het weer terug moest naar de Achterhoek en dat is gebeurd.
Er zijn twee houdertjes bij, één voor het kruit en de andere voor de hagel. Je moest er dan een slagdopje op leggen en dan kon je er mee schieten.
Ome Bram heeft er de datum ingeslagen: 1902, en de naam Hermannus Hendrikus Eggink. Dat klopt echter niet, we moeten tante Jo nog maar eens naar de naam van opa’s broer vragen, die op De Jager woonde.

Toch wel gemakkelijk dat Harry Bruger, één van de jongens van Josien en Dolf genealogie als hobby heeft. Hij heeft stamboom van de Egginks uitgezocht. Hij komt zelfs tot 1600.
Hij is alleen uitgegaan van tante Heintje en de rest van de 10 kinderen staan er niet bij. Hier vond ik de naam van opa’s broer: Hendrik Jan, geboren in 1881, 3 jaar jonger dan opa Johan.

Interesse in die stamboom? Klik op de titel en de stamboom komt tevoorschijn.

[i]2 Eggink, Johan; hij werd geboren te Mossel (Vorden), 8 februari 1878, zoon van Hendrik Jan Eggink (zie 4) en Jenneken Albers (zie 5).
Hij trouwde te Laren (Gld.), 17 april 1903 met
3 Jansen, Berendina; zij werd geboren te Laren (Gld.), 27 juli 1878, dochter van Harmanus Jansen (zie 6) en Hendrika Looman (zie 7).
Kinderen: 1909 Eggink, Johanna Hendrika [1]

GENERATIE III

4 Eggink, Hendrik Jan; hij werd geboren te Ruurlo, 30 januari 1843, zoon van Derk Eggink (zie 8) en Janna Wassink (zie 9).
Hij trouwde (1) te Vorden, 6 februari 1874 met Johanna Lunneker, geboren te Vorden, 25 januari 1842, overleden vóór 5 oktober 1876.
Kinderen: 1874 Eggink, Derkjen

Hij trouwde (2) te Ruurlo, 5 oktober 1876 met
5 Albers, Jenneken; zij werd geboren te Ruurlo, 1 maart 1853, dochter van Jan Albers (zie 10) en Hendrika Johanna Hofs (zie 11).
Kinderen:
1878 Eggink, Johan [2]
1881 Eggink, Hendrik Jan
1885 Eggink, Derkjen Johanna
[/i]
Met dank aan Harry Bruger

Als laatste stuurde Joop deze foto. De koptelefoon en het metertje.
Opa was blijkbaar goed met elektrisch. Ik weet nog dat hij op de Boomgaard licht op de wc op de deel heeft aangelegd.
Hij is z’n hele leven boer geweest, maar wel een heel bijzondere.

De binnenkant van deze oude zelfgebouwde radio.
Opa heeft ook ooit een perpetuum mobile gefabriceerd, een ding dat altijd blijft bewegen en dan energie op zou kunnen wekken. Het heeft een jaar bewogen. Toen was het stil. Jammer, vond hij.

Voor informatie over het Radio museum in Budel moet je even op de titel van dit stukje klikken. Het lijkt me erg interessant om er eens te kijken, maar het museum waarvan Jan Corver de conservator is, is niet altijd open.

Opa’s radio

Joop vertelt verder nog dat hij opa’s koptelefoon heeft gekregen met een klein metertje dat opa gebruikte bij het bouwen of repareren van radio’s.
Ik wist dat opa die ooit zelf bouwde. Hij had ergens in de schuur zo z’n eigen werkplaats, waar hij vaak te vinden was.
Opa heeft ooit een radio gebouwd als huwelijkscadeau voor tante Hanna en ome Gerrit Voortman. Die kwam later natuurlijk bij Anton terecht en die heeft hem weer aan Joop gegeven. De radio doet het niet meer, er missen wat lampen, maar de kast er om die ome Hendrik van tante Dieka maakte is compleet.
Deze radio bouwde opa onder licentie van Philips en is niet voorzien van een zegel. Deze radio bleef immers in de familie en er kwam toch niemand achter. Voor zo’n zegel moest opa ƒ 2,50 betalen.
Leuk om te kunnen vermelden is dat er in Brabant een Radio museum is waar een oud boek ligt waarin de naam van opa Eggink voorkomt als radioleverancier.
Ik ben zelf nooit bij Joop boven op zolder geweest, maar ik heb me laten vertellen dat daar ook heel wat gefabriceerd en uitgedokterd wordt. We hadden eens onze oude filmprojector die het niet meer deed. “Dan mo-j Jopie maor effen bellen”, zei Diny. Dat deden we. “O… breng ‘em maor met”, zei Joop. Ik meen dat er een lamp stuk was. Joop had natuurlijk nog één liggen.
Joop is regelmatig, net als oom Bram in Lelystad te vinden om te knutselen met vliegtuigen. Het klinkt misschien wat eenvoudig, maar hij heeft wel z’n eigen vliegtuig gebouwd.

Wil je meer weten over deze en andere bijzondere hobby’s van neef Joop? Klik dan eens op de titel van dit stukje

Met dank aan Joop Groot Nuelend!

In de portefeuille van opa die Joop van tante Jantje kreeg zaten deze postzegels.Het was de tijd van Franklin Roosevelt .En George Washington werd natuurlijk ook geëerd met een postzegel.
Bovendien zat er ook een papiertje in die portefeuille dat moeilijk te ontcijferen is.
De naam :
Henry W. Leslie
6905 Overhill Rd
FT Worth Texas 76116
is te lezen

Verder staat er : geïnteresseerd in….. o.a. Jungmeister
En dat gaat waarschijnlijk over motoren van bv vliegtuigen, vond ik al googelend uit.

Iedereen heeft wel gehoord over die reis van opa naar Herman in 1932, maar wat hij precies beleefde is niet blijven hangen.
Toen ik het kleine dagboekje voor het eerst las was ik al zo onder de indruk van zijn open manier van schrijven. En toen ik later het kostbare boekje van ome Jan terug kreeg toen hij al erg ziek was, was ik ontroerd en heel blij.
De bijzondere stukken hieruit heb ik wel voorgelezen aan het eind van een les Nederlands. Het beschrijven van de zee, de ijsbergen, het land waar hij met de trein doorheen kwam, maar ook zijn ontmoeting met Herman en Nettie, zijn steeds terugkerende heimwee en zijn talloze ontmoetingen met bijzondere mensen in die tijd, zijn waardevol. En er werd altijd met respect naar geluisterd.

Voor degene die het zoekt…Het dagboekje is in stukjes weergegeven van 9 januari—23 januari 2009.
Door op hetblauwe stukje in het rechthoekje helemaal onderaan te klikken kun je de goede plek vinden.
Het dagboekje van opa wordt overigens gevolgd door de autobiografie van oom Herman, ook in stukjes, die eveneens de moeite waard is.
Allebei heb ik ze, zij het niet perfect, vertaald voor onze Amerikaanse familie. Zoals Hermans brieven vroeger hier in Nederland van hand tot hand gingen, stuurde de familie daar deze vertalingen aan elkaar door. Nee… ik heb me deze winter niet verveeld.

Een bladzijde uit opa’s paspoort uit 1932.

Het blijkt dat ik er goed aan gedaan heb met het opschrijven van opa’s dagboekje op weblog 2. En dat niet alleen voor mezelf. Ik heb als het ware opa’s reis meebeleefd, maar het blijkt dat ook anderen dat gevoel kregen. Neef Joop reageerde enthousiast. Hij heeft het hele dagboekje van opa met zijn verslag van zijn reis naar Amerika al gekopieerd, ook voor Bram.
Nu blijkt dat er meer boven water komt uit die tijd. Zó mooi!
Een foto van opa’s basket kreeg ik al via Luella van Irene en Hank. Van Harold en Luella een foto van de wooden shoes van opa die stuk waren gegaan bij een ongelukje met het dishen.

Joop heeft nu het paspoort van opa voor me afgedrukt en opgestuurd, net als een foto van de portefeuille die opa gebruikte en waar nog Amerikaanse postzegels in zaten net als een papiertje met adressen, hoewel we daar niks meer van kunnen maken.