Weblog2

Jannie Klein Ikkink-Dinkelman, een vroeger buurmeisje van de familie Eggink in Barchem heeft tante Jantje de site laten zien en die vindt het fijn dat veel oude foto’s op deze manier bewaard worden. Samen met tante Jantje en haar vader die zoals hij vertelde mede door Dienemeuje, opoe dus, opgevoed was, heeft ze zich over de foto van 20 april gebogen. Nee het was pa Dinkelman niet die er bij op de familiefoto stond, maar waarschijnlijk waren het twee logéetjes, zoals ze die wel vaker hadden. Tante Jantje denkt dat het Frans Rensburg en Henk Ockersen zijn.
Maar Jannie had tussen de foto’s bij haar vader nog een knipsel uit de NCRV gids gevonden, waarin vertelt wordt over het stukje film in het programma Ander Nieuws waarin opa aan het woord komt. En toen dacht ze meteen dat ik dat ook wel leuk zou vinden als ik het nog niet had. En ik had het niet. Nu wel. En ik ben er erg blij mee.
Het volgende stond in de NCRV gids van die week:

Een weerbarstig Christen

Johan Eggink is "maar een oud boertje”, zoals hij zelf zegt. Oud is hij inderdaad, hij is zojuist 95 geworden! En boer is hij ook geweest, zijn hele leven lang in de Achterhoek.
Maar het meest belangwekkende van boer Eggink is dit: zijn volstrekt originele manier van gelovig zijn. Het is volkomen geënt op eigen ervaring, ontwikkeld vanuit een Calvinistische achtergrond, maar gevormd door een mystieke inslag.

Ongeveer in het midden van zijn leven ging Eggink zich benauwd voelen in de kerk. Met de Nederlandse geloofsbelijdenis kon hij niets meer worden. Op een zondag hoorde hij toen een dominee zeggen:”God is een afgrond. Als je hem wilt bereiken is ’t alles loslaten geblazen.”
Dat raakte hem dieper dan welke geloofsbelijdenis ook en vanaf die tijd zijn z’n eigen ervaringen van God bepalend voor hem geworden.
Ongeschoold, maar met een helder hoofd, begon hij van alles te lezen dat hem in zijn directe geloofservaringen steunde: de bijbel, boeken over de wereldgodsdiensten en het pacifisme, Chinese filosofie. Lezen en nadenken werden een levensbehoefte die hem tot op vandaag te pakken heeft: zijn dag begint met aardappels schillen voor zijn inwonende zoon en schoondochter, maar daarna is er alleen tijd voor lezen en schrijven van brieven en reacties naar theologen en dominees en radio- en tv mensen.
Op zijn oude dag is Johan Eggink een man met iets unieks en iets ontroerends ook: omdat hij met zoveel simpele echtheid over zijn geloof praat.
Boer Eggink komt aan het woord in het programma van Ander Nieuws op 17 april. (1973)

Je ziet Wim niet zo vaak op de foto’s op z’n site. Dat gaat zo met fotografen. Af en toe is er een vrijwilliger die zegt: Ga jij nou ook eens staan. Dat zal hier ook gebeurd zijn. De buurman nam de foto, meldt Wim. Maar dit is hem dan: de eigen Quest. Bijzonder grappig vind ik het filmpje van de maidentrip van z’n Quest die hij zelf al fietsend en filmend ophaalt vanuit Dronten. Leuk om deze hobby te hebben.
Opa Baard zal trots op hem zijn.
Jammer van die aanrijding, op het fietspad nog wel. Niet te geloven dat een automobilist dit geval van 2.80m over het hoofd ziet. Ik hoop maar dat hij weer gerepareerd is. Maar daar twijfel ik niet aan.
We moeten van de zomer maar eens goed opletten bij camping De Boomgaard wat er nu weer allemaal langs komt over de Lieferinkweg. Je ziet inderdaad wel ligfietsen en véél koetsen en groepjes Solexen. Maar stel je voor dat er nu eens die Quest van Wim aankomt en afslaat om eens naar die oude vertrouwde plek te komen kijken, zoals hij heel vroeger op zo’n zondagmiddag lopend deed met Schotse collie Jan Piet.
Tja… de één rijdt paard, de tweede fietst en…. nummer drie bridget.

Wanneer je op de titel klikt kom je op de site [i]Too old to die young[/i]

En jullie weten het nog? www.camingboomgaard.nl

Dat de fiets zich in de loop der jaren ontwikkeld heeft is geen wonder. De zware Empo en Gazelle fietsen waren, hoewel bijzonder degelijk, nou niet echt om een behoorlijke snelheid te ontwikkelen. Toen er indertijd een kinderzitje voorop mijn fiets moest komen kon dat niet eens op die Gazelle en kwam er een andere fiets. Dat werd een goedkope en dus veel lichtere fiets van een onbekend merk. En een plezier dat ik daar toch van gehad heb!
Nu mijn knieschijven wat mankementen vertonen heb ik een E-bike en rij ik altijd met de wind in de rug. Die opa Harwig had het nog niet zo gek bekeken en was zijn tijd al ver vooruit met z’n elektromotortje op de trapfiets.
Wil je eens kijken hoe die velomobiel, de Quest van Wim Harwig, zich in de loop der tijd ontwikkeld heeft… moet je maar eens op zijn site op Zeelandnet kijken ( klik op de titel van dit stukje)
En wil je z’n nieuwe site [i]Too old to die young [/i]eens bekijken?
Op de nieuwe in het engels opgezette site www.harwig.wordpress.com zie je de laatste ontwikkelingen en videofilmpjes van onze veelzijdige neef Wim in Vlissingen.

Opnieuw een reactie uit het Zeelandse. Wim Harwig las de ontboezeming van Johan Aartsen en z’n vraag over de vier-persoons trapkar van opa Harwig. Johan kon zich dat blijkbaar nog herinneren. Diny sprak ik net en die wist dat ook nog.
Wim vond het een leuke vraag van Johan en komt warempel met een foto van dat wonder op vier wielen mèt opa Baard. Het lijkt erop dat het met een bepaalde feestdag geweest is want de trapkar of velomobiel zoals ze nu genoemd worden is compleet met bloemen versierd. Er zitten veel dahlia’s bij. Het moet dus aan het eind van de zomer zijn. Koninginnedag misschien…was voor 1948 op 31 augustus, de verjaardag van koningin Wilhelmina.

Wim meldt nog:
[i]Volgens mij had opa er stiekem een elektromotortje in laten bouwen ( Jan weet dat beter ).
Opa was niet handig en heeft het ding laten maken door de fietsenmaker in Vorden (heette die toen niet Eijsink of iets dergelijks ????)[/i]

Ik ken alleen fietsenmaker Kuipers, maar er kan ook een Eijsink geweest zijn.
Wim stuurde ook een voorbeeld van een hightech twee-persoons velomobiel. Wanneer je op de titel van dit stukje klikt zie je hem.
Als je klaar bent met bridgen Jan en bijgekomen van de reis… weet jij er misschien meer over te vertellen?
Misschien dat Wim zich ooit door zijn opa Baard heeft laten inspireren toen hij zijn eigen Quest aanschafte?

Opa Harwig, door neef Wim omschreven als Opa Baard.

Deze leuke reactie komt van neef Johan Aartsen. Als ik hem eens spreek weet hij altijd veel te vertellen over de gebeurtenissen binnen de familie. Hij kan goed observeren èn met verve vertellen. Ik zie zo’n verjaardag bij de Aartsens nu helemaal weer voor me.
Ik kan me alleen geen oliekachel op De Boomgaard herinneren. Ik denk dat het toch nootjes 4 of 5 geworden is.

Hallo Hetty,

Wat leuk die foto waar ik ook op sta tijdens de verjaardag van opa. Ik herinner mij die mooie kamer op de Boomgaard als de dag van gisteren. Tante Coba was er echt heel blij mee . Zoals jij de verjaardagsavonden beschrijft zo herinner ik ze ook. Vooral als oom Hendrik Maatkamp er bij was dan was het helemaal feest. Het ging er dan op met oom Jaap, oom Wim, oom Hein en mijn vader Sjoerd . Ook bij ons aan de Stationsweg had er een grote verbouwing plaats gevonden. Uitbreiden van de zitkamer, de veranda werd er bij aan getrokken.
Op 19 april was mijn moeder jarig en op haar verjaardag ’s avonds tijdens de bekende gezellige visite kwam er een hoosbui welke een flinke lekkage opleverde vanaf het nieuwe platte dak van de kamer. Ik zie nog oom Jaap en oom Hendrik met een emmer in de hand de druppels water opvangen. Maar dat mocht de pret niet drukken, de verjaardag ging gewoon verder.
Tijdens de verbouwing zowel op de Boomgaard als aan de Stationsweg kwam men tot de ontdekking dat er een grotere kachel moest worden aangeschaft. Zowel op de Boomgaard als aan de Stationsweg kwam een nieuwe oliekachel den bloast (elektrische ventilator), merk Siegler, kleur licht en donkerbruin. Het was een lelijk ding maar deed het prima. (Er staat er nog een in chauffeurscafé De Nieuwe Kar in Wilp)
Oom Hendrik Maatkamp was de adviseur betreffende deze kachel. Hij en tante Mina hadden reeds zo’n kachel. Zo kon het gebeuren dat hij zowel voor de familie Eggink als voor de familie Aartsen adviseerde. Tante Coba moet toen gevraagd hebben:” Maor Hendrik… brendt den kachel dan altied”? “Jao Coba a-j der moar öllie in doot”.

Betreffende de foto van neef Wim Harwig waar opa en oom Jaap bij de prachtige oude auto staan , gaat ook nog een verhaal. Mijn ouders gingen eens met oom Jaap en tante Riek naar een begrafenis. Onderweg is die auto in brand gevlogen. De brand hebben ze kunnen blussen maar ik heb die auto nooit weer gezien.

Wie van de familie heeft er nog een foto van de prachtige 4 personen (volwassenen) trapauto van opa Harwig?

Groeten van Johan Berend Willem Aartsen.

Hier is het zomer en flink wat jaren later. Mama zit gezellig naast tante Riek. Je moet dat randje onderjurk maar even wegdenken. Boven het dressoir hangt zo’n standaard schilderij met hert aan de oever van een beek. Komt nog uit de tijd van pa met Hanna. Ik heb het altijd mooi gevonden. Oom Jaap en Ome Wim zie je ook zitten in de stoelen die aangeschaft zijn toen de nieuwe kamer met het nieuwe grote raam een feit was.
Eén van de stoelen heb ik nog. Er is geen één stoel die zo prettig zit als deze. De andere stoel had ik ook, maar na vier nesten bordercollies en twee opgroeiende jonge honden is die in de loop der tijd gesneuveld door de scherpe hondentandjes. Toen hadden we nog geen bench en zo’n eerste jaar van een jonge hond…. Tja… er sneuvelt altijd wel wat.

Dit moet haast één van de eerste verjaardagen zijn op de Boomgaard die na de verbouwing in de grote voorkamer gehouden is. Beide kamers èn een stuk gang werd samen één grote voorkamer met véél licht. Het is dan in elk geval 1962. "Een rijke kamer", noemde veearts Weghelaer het toen die de kamer natuurlijk ook moest bewonderen. Die wist van aanpakken, maar had ook belangstelling voor de mensen en hun leven. Ik herinner me z’n Citroën waarin hij aan kwam rijden en had altijd voor iedereen een woordje.
Ik denk zelfs dat het opa’s verjaardag is, want ik zie winterkleding. Opa was op 21 februari jarig en pa en mama in juni en juli.
Toen alleen de plannen voor die verbouwing er nog maar waren gingen pa en mama naar een verjaardag bij de Aartsens. Ze hadden daar net een nieuwe aanwinst, een bandrecorder, die door Janneke stiekem werd uitgeprobeerd. Toen er een stukje terug werd gespoeld en afgedraaid hoorde mama tot haar verbijstering zichzelf terug over de afmetingen van hun toekomstige voorkamer:"10 bi-j 4 wödt het…. 10 bi-j 4", schijnt ze nogal schel geroepen te hebben. Ze schaamde zich voor haar eigen nogal luide stem. Iedereen die zich zo’n verjaardag kan herinneren weet dat mama en tante Hermien niet voor elkaar onderdeden qua stemgeluid. Tante Riek had een rustiger manier van converseren en tante Janna wond zich so wie so niet erg op. Mama was in elk geval behoorlijk gepikeerd toen ze thuis kwam.
Achteraan naast pa zie je tante Aaltje, zijn enige zuster die met haar man Bertus en gezin op de Prinsenhoeve in Mossel woonde. Ook opoe en ome Jan woonden daar.
Dan tante Janna en tante Hermien en vooraan de beide Johans, een nog jonge en de oude. Als ik het goed heb heten beiden Johan Berend Willem. Opoe was toen al overleden in 1958. Opa was daar erg verdrietig om want opoe was, hoewel lichamelijk niet sterk, van die twee de drijvende kracht. Ze waren een hecht koppel en ik denk ook dat ze daarom zo’n warm gezin vormden vroeger.

Dit schilderij van De Boomgaard is in deze eerste tijd van Hein en Hanna gemaakt. Als je goed kijkt kun je haar nog de melkbussen zien wassen.
Het hangt nu op een mooie plek bij Henk en Anneke.

Mientje werd ze genoemd. Ze was de jongste van toen 9 kinderen in een Groesbeeks gezin. En het was aan het einde van de oorlog. De geallieerden kwamen dichterbij en alle mensen in Groesbeek moesten evacueren. De brug in Nijmegen was vlakbij immers. Het hele gezin ging naar de Achterhoek. De driejarige Mientje kwam met haar ouders en broertjes en zusjes in Linde bij Vorden terecht. De grootste kinderen bij, zoals wij dat noemden, De Klompenmaker en Mientje met de andere kleintjes en de ouders op De Boomgaard, bij Hein en Hanna op de boerderij.
Ze sliepen in een tot slaapkamer gepromoveerd kalverhok en daar waren ze heel blij mee. Mientje werd vanaf toen de oogappel van Hanna. Hanna die geen kinderen meer mocht krijgen omdat ze zieke nieren had genoot van de kinderen op hun erf en vooral van Mientje. Bijna een half jaar hebben ze op de boerderij gewoond. Toen kwam de bevrijding en haar vader ging kijken of hun huis er nog stond.
Het viel allemaal nog mee en ze gingen weer terug naar hun huis en dorp. Er werd nog een meisje geboren niet erg lang nadat ze thuis waren, nummer 10.
Ze bezochten na die tijd De Boomgaard nog regelmatig, maar Hanna werd steeds vaker ziek en in 1948 overleed zij.
Het gezin leefde mee en was mèt Hein heel verdrietig.
Toen een paar jaar later Coba en wij in het leven van Hein kwamen toonde de familie opnieuw haar belangstelling. Bij alle bijzondere gelegenheden werden Hein en Coba in Groesbeek uitgenodigd en als welkom lid van de familie gezien.
Mientje was ondertussen Mimy geworden en was een jaar ouder dan ik.
Ik zal een jaar of 16 zijn geweest toen ik er zelfs ging logeren met de trein. Ik werd een paar dagen opgenomen in die warme familie. De eerste avond dat ik met de hele schare aan tafel zat kon ik ze zelfs niet eens verstaan. Het Groesbeeks verschilt nogal van het Achterhoeks. De Rijn zit er tussen hè! Maar daarna wende dat snel. We hebben veel plezier gehad. Op de brommer bracht broer Anton me een paar dagen later weer thuis.
De band bleef en toen Hein in 1995 overleed was er zelfs een grafkrans met het opschrift: [i]Bedankt Hein[/i]. Mimy sprak ik daar voor het laatst.
Ik had zonet Joke en Johan aan de telefoon. “Wet i-j wee hier pas is ewes?…. Mientje Coenen. Ze is ok bi-j tante Dine ewes.” Mimy is dus opnieuw op de Boomgaard geweest, heeft de camping en ook mijn schilderijen in de recreatieruimte bewonderd en kocht zelfs een kinderboekje voor haar kleinkinderen. De Boomgaard is ook voor hààr een plek die bijzondere herinneringen oproept.

Eén van de vorige foto’s met ome Wim Bijenhof nam ik aan dat het Jan Harwig was die zo pontificaal naast Wim stond. Jan wist dat hij het niet was. Maar op deze foto naast oom Wim moet het toch Jan wèl zijn. En als dat Bobbie niet is daar op de achtergrond.
Oom Wim was altijd al gek op paarden. Hij is niet voor niets bij de Gele Rijders geweest in zijn diensttijd.
Er is nog ergens een brief van opoe Bijenhof aan Wim toen hij nog in dienst was, waarin ze meldt dat het goed gaat met het veulen. En natuurlijk…. als je wat nodig hebt jongen… schrijf het maar. dan sturen we het wel! Moeders hè!

Elke zomer komen we een paar keer langs de weg met daaraan VV Emmen, zwembad In de Dennen en de Algemene Begraafplaats. Meestal bezoeken we de laatste. Toen mama nog niet zo lang overleden was, nu al 30 jaar geleden, ging ik elke week vanuit Hengelo een dag naar pa en op de heenweg liet ik op deze weg de hond even naast de auto rennen. Dan had die haar beweging ook weer even gehad. Kleine Laska was dat. Zij vond het prachtig. Ze racete mee en bereikte een geweldige snelheid..
Maar toen ik na het bezoek aan het graf van mama en ook die van papa Hendrik Jan samen met Laska weer bij de uitgang was, kwam de doodgraver die er bij woont op me af. Hij vroeg of ik het was die de hond naast de auto had laten meerennen. Hij had nl een telefoontje gekregen van de enige persoon die aan die weg woonde die dacht dat ik de hond uit de auto wilde zetten. Laska onze geweldige familiehond, de speelhond van de buurt. Tja wist die man veel…..
Nu komen we er nog een paar keer per jaar en bezoeken steeds meer graven, een rondje langs de familie kun je wel zeggen. We beginnen bij mama en pa, dan zoeken we de Harwigs op. En daarna lopen we langs de graven van de slachtoffers van de blikseminslag een paar jaar geleden tijdens de begrafenis van ome Gert Kornegoor. Sophie van 14 jaar die zelf al een lied gecomponeerd had en een oudere man. Wim heeft er nog steeds wat moeite mee dat hij de waarschijnlijk toen al dode man heeft geprobeerd te reanimeren. We kijken ook altijd nog bij de boom waar het muziekcorps Sursum Corda toen stond en na die vreselijke klap op een grote hoop lag midden tussen de koperen instrumenten. Nadat de meeste van hen overeind gekrabbeld waren bleven er vijf liggen, waarvan er toch drie gered konden worden. Wat een emotie. Er is niet veel meer te zien is van die blikseminslag…. Alleen een zwarte streep.
Daar dichtbij is, naast het graf van ome Gert Kornegoor, het graf van papa Hendrik Jan, opoe en opa Bijenhof èn ons kleine broertje dat in 1946 bij de geboorte overleden is. Tante Hermien vertelde dat oom Sjoerd en tante Riek mama bijgestaan hebben toen dit jongetje geboren moest worden. Mama kwam hier met moeite doorheen en opoe beweerde vroeger steeds dat ze het uiteindelijk gered heeft door de geklutste eitjes met brandewijn en suiker die ze haar gegeven had.
Ik herinner me de twee struikjes kruipende cotoneaster die het hele graf vroeger bedekten. Mama had het bedoeld als iets namens Diny en mij voor Hendrik Jan.
Als laatste bezoeken we het familiegraf van de familie Aartsen waar ook oom Sjoerd en tante Hermien begraven liggen. Het graf van de Bijenhofs heb ik nooit terug kunnen vinden, net zo min als het graf van tante Hanna Kornegoor, pa’s eerste vrouw.