Weblog2

Hoi Hetty en Wim,
Ik herken natuurlijk de foto ter gelegenheid van het huwelijk van Juliana en Bernhard. Henk zit op het paard en ik sta ernaast op de voorgrond. Het was een hele optocht, een broer van mijn vader, Wim uit Zwolle, had een paard gehuurd en ook meester Vedders (hoofd 0penbare school in Vorden) reed op een knol van Eskes. Op het moment dat de stoet moest draaien ging de hengst van Vedders bij het witte huis op de Zutphense weg (Ome Willem Bijenhof) even staan , plantte de benen iets van elkaar en hing tenslotte een slurf als een olifant naar beneden en stond enkele minuten de optocht op te houden door een enorme urinelading te lossen. Werkelijk een komisch gezicht. Jammer dat ik de enige ben die het kan navertellen.
Toen tenslotte de optocht met de gouden koets op de Nieuwstad in de te lage versiering bleef hangen was de chaos compleet. De knol van meester Vedders steigerde daarna dermate dat de gehele versiering van de Nieuwstad aan flarden ging.
Dit was het verhaal horende bij de foto van de zgn gouden koets en Bobby.
A.s weekend ben ik aan het bridgen en het volgende weekend speel ik een tournooi in Gent, België. Dus als je effe nix hoort , ik ben er nog en reageer later. Groetjes van je neeffie Jan.

Nog een rectificatie : Naast Wim uit de Wildenborch staat niet Jan Harwig maar vermoedelijk Gerrie Winkel , net over het spoor. Ik ben het in elk geval niet.

Bedankt voor je mooie verhaal, Jan!

Het water moest 18º zijn anders ging de schoolzwemles niet door in het natuurbad [i]In de Dennen [/i]bij Vorden. Het bad ligt inderdaad in het bos met veel dennen en ligt tussen de Begraafplaats en het voetbalveld van VV Vorden.
Dan werd je geacht in een aantal lessen zover te komen dat je kon afzwemmen. Het was maar goed dat oom Sjoerd ons, Gerke en mij, de eerste beginselen had geleerd door ons in het ondiepe bad halve rondjes vanaf de kant te laten zwemmen tot je niet meer snuivend onderging. Tijdens het schoolzwemmen leerde de badmeester je dan de goede slag aan de “hengel”, een echte hengel met een brede band aan het eind, die je om je middel moest doen. De badmeester hing dan plat op die stok aanwijzingen te geven. En dan was het: handen onder de kin en de benen intrekken enz. Als het toch helemaal mis ging en een paniekvogel ging in die hengel klimmen, viste de badmeester hem er met een echte haak aan een stok weer uit.
In klas 6 moest je je diploma gewoon halen, klaar!
En dan kon je zelfs naar het Twentekanaal om te zwemmen. Diny en ik mochten een abonnement op het zwembad, maar dat moest wel verdiend worden . Dat kostte ƒ3. Daarvoor moesten we ieder 300 coloradokevers vangen op de aardappels. Dat zijn er vééél! Niet slecht bedacht van pa trouwens. Ze vreten je de bladeren van de aardappels op en dan worden de aardappels vanzelf ook minder.
Nee pa telde ze niet na, maar goot er wat petroleum op en de fik ging er in. Daarna gingen we regelmatig de fiets op en legden de 5 km met plezier af.
Ik heb het ergens in het begin al verteld, maar dit moet hier gewoon even bij. Tante Hermien vertelde me over de poging om samen met zus Rika te gaan zwemmen. Het moet toch begin 30er jaren geweest zijn. Oom Sjoerd zal Hermien en Rika wel opgejut hebben. Zwemmen is gezond dames! Toen ze zich voor het eerst ieder in een kleedhokje verschanst hadden om hun badpak aan te doen duurde het nogal voor ze er uit kwamen. Dus niet….
Heb –ie-j ‘em al an, Rika”? Jao Hermien, maor ik dörve d’r niet uut”. “Ikke ok niet… ik klede mien weer an….geleuf ik…” Ikke ok Hermien”. En zo eindigde hun zwempoging. Ze hebben het niet nog eens geprobeerd.
Aan de badpakken te zien is dit ook een foto uit lang vervlogen tijd.

foto: Harwigcollectie

Wim uut het Zeelandse reageerde op de vorige foto. Misschien weet broer Jan er meer van. Die was er in elk geval bij. Het paard zou Bobbie heten. Zou goed kunnen, want Koos was het paard dat in 1950 tot groot verdriet van opa niet mee kon naar de Boomgaard en naar de slachter moest. Dat is in elk geval minstens 13 jaar na deze foto. Pa had zelf immers al twee paarden en geen extra stalling, maar de dresseerkar ging wel mee. Een hoefijzer van Koos is toen helemaal verzilverd en heeft met een rose strik altijd boven de deur van de slaapkamer van opoe en opa op De Boomgaard gehangen.
Volgens Wim zou die dresseerkar van oom Jaap en tante Riek zijn en op de Haar gestald.
Op deze bijzondere foto staat een pronkstuk, waarschijnlijk voor een Koninginnedag gemaakt op diezelfde kar. En zo te zien staat hetzelfde paard Bobbie er voor. Samen met hun buren Weulen Kranenberg is deze “Gouden Koets” getimmerd, geverfd en verder opgetuigd in hùn schuur.
Toen het moment suprème er was en de koets naar buiten zou…. bleek het gevaarte niet door de deur te kunnen. Het moest gedeeltelijk worden afgebroken en weer opgebouwd.
Dat het toch allemaal gelukt is bewijst deze foto. De jongens Harwig en Weulen Kranenbarg zijn vast de palfreniers. En opnieuw vraag ik me nieuwsgierig af: Wie zit er in de koets? Tante Riek….. of een jongedame Weulen Kranenbarg als de namaak koningin Wilhelmina? Kun je aanvullen Jan?
De koets staat hier in Vorden bij de grote NH kerk bij het Lindese end zoals wij dat noemen. In de verte zie je het vroegere postkantoor.

Dan denk je dat je de voor mij meest sprekende foto’s gehad heb uit de Harwigcollectie. Toch kom ik tot slot deze tegen die zowel raadsels als herinneringen bij me oproepen. Oom Jaap die een paard vasthoudt!! Geen auto of boot wat ik meer bij hem vind passen, maar een paard. Het lijkt verdacht veel op Koos, het paard van opa Bijenhof en op de dresseerkar die ze hadden. Tante Riek en oom Jaap zijn nog niet zo lang getrouwd naar de leeftijd van Henk en Jan te oordelen. Maar met z’n allen op een zondagmiddag op de hei!! Misschien de Gorsselse hei of ergens in het Galgengoor. De enige die het nog na zou kunnen vertellen is Jan, maar het geheugen werkt selectief. Zou Jan er nog iets van weten? En wie maakt de foto? Oom Wim misschien die vaak op foto’s met een paard of veulen staat.
Die dresseerkar alleen al haalt bij mij herinneringen naar boven. Het was de enige manier indertijd voor opoe Bijenhof om Wim en Janna te bezoeken in de Wildenborch. Ze fietste n.l. niet. Dan ging ze helemaal ingepakt met een voetenzak met kruik met opa op pad. Later in Linde hebben ze de koets van Lettink ook nog eens gebruikt, zo’n zwarte met van die lampen aan de voorkant. Oom Wim was nl in februari jarig, ik meen de 24e en dan is het nog echt winter. Vooral in die tijd toen je nog echte winters had. Ha!

Oprasi staat er boven deze prachtige compositie van de Harwigfamilie. Ik schrijf deze samenstelling aan Wim Harwig toe die al jong bezig was met fotograferen en ook van mama ooit een mooie veelzeggende foto maakte. Het kan ook via Jaap zijn dat deze compositie gemaakt is door een zekere Patty Bacharudin, die het een operatie- oprasi- noemde.
Het is ook te ingewikkeld, zo niet onmogelijk om iedereen bij elkaar op de foto te krijgen. Natuurlijk niet alleen omdat oom Jaap en tante Riek en ook Henk overleden zijn, maar ook omdat de familie nogal avontuurlijk is aangelegd. Henk kwam indertijd in Indonesie terecht waar hij bleef wonen en Jaap bouwde met Sjennie en hun kinderen een toekomst op in Zuid Afrika.
En nu…. werkt Jaap in Indonesie, hun zoon Jacco in Australie en Sjennie reist wat heen en weer tussen Zuid Afrika, Indonesie en Australie. Echte wereldburgers!
En dat terwijl de Bijenhof-zussen Rika, Hermien en Coba een tijdlang op slechts een paar honderd meter van elkaar woonden en broer Wim ook op slechts een paar km.

Op de achtergrond oom Jaap en tante Riek, op de voorgrond Hennie en daartussen van l. naar r. de broers Henk, Wim, Johan, Jan en Jaap

Deze foto hoort eigenlijk bij de andere twee van oom Jaap met z’n vader als ze met de auto op stap zijn. Op de vorige kijken ze samen onder de motorkap om te zien wat er aan de hand is of zou het gewoon uit nieuwsgierigheid zijn wat voor wonderen er te ontdekken zijn.– 1 mei–
Deze leuke foto van vader en zoon Harwig, samen uit en even tussendoor aan de sigaar, verdient hier toch een plekje.

Net als de voorgaande foto’s: uit de Harwigcollectie.

Hebben jullie als Eggink, van der Kolk, Bijenhof, Aartsen, Bruins, van Middelkoop, Voortman, van Veldhuizen, Kettelarij, Groot-Nuelend enz. families nog leuke foto’s? Ik hou me aanbevolen, vooral wanneer er een verhaal achter zit.

Dit is toch een plaatje. Hier woont oom Wim nog op de Haar. De vouw in de broek is er nog door Coba in geperst. Gerrie heeft een zoon, David, die sprekend op zijn opa Wim lijkt.
De jonge Jan kwam waarschijnlijk regelmatig langs en ik zie het voor me.
"Jan gao d’r maor es effen goed veur staon", zal Wim gezegd hebben. "Kiek maor naor mien… zo doe-j dat". Wim was al in militaire dienst geweest. Een leuke foto. Zo te zien doet Jan mooi mee.

Jan meldt: Ik ben het niet naast Wim uit de Wildenborch, maar waarschijnlijk Gerrie Winkel, net over het spoor.

“Wet i-j misschien of mama vrogger nog verkering hef ehad veur ze onze papa Hendrik Jan tegen kwam”? Diny en ik hebben altijd heel wat te bespreken als we elkaar zien en nu op weg naar Parijs vertel ik van een foto die ik ontdekte tussen de Harwig foto’s. Daarop is mama te zien voor het huis van tante Riek en oom Jaap met een andere man, terwijl tante Riek boven uit het raam naar beneden kijkt. Erg verliefd ziet ze er niet uit.
O ja”, zegt Diny, wis ie dat dan niet. “Ze hef nog een tiedjen verkering ehad met Bertus”. Ik herinner me nu dat er vroeger wel eens over een “Bertus” gepraat werd maar dat mama dat niet kon waarderen. “Op de brulfte van ome Wim en tante Janna mot hee d’r bi-j wean ewes”. Ik herinner me een blonde man op die foto, met een scheiding in het midden, die ik niet thuis kon brengen. Maar nooit stond hij in de buurt van Coba op die foto’s. Mama zag blijkbaar niet genoeg in hem en dat was het dan. Toen Hendrik Jan in zicht kwam was het duidelijk en zoals tante Jo vertelde: “Dat was metene helemaol goed met die twee”.
Een paar jaar geleden verzorgde Diny deze vroegere vriend van mama, voor hij overleed. Hij wist dat ze een dochter van Cobie was zoals hij haar noemde. “Wat liek i-j toch op oew mooder”, zei hij. En hij vroeg naar haar hoe het was geweest toen ze zo ziek was. Hijzelf is heel lang ongetrouwd gebleven en later met de weduwe van zijn broer getrouwd. Nee ook kinderen heeft hij nooit gehad.

Terug uit Parijs, de stad van heel lang geleden en toch ook heel erg heden, vind ik tussen de Harwig- en Bijenhoffoto’s de foto van de hele familie Bijenhof en Eggink op de trouwdag van Hendrik Jan en Coba, onze vader en moeder.
Een heel bijzondere foto, genomen in september 1942 voor de boerderij De Haar, met op de achtergrond het Herstellingsoord, waar in later jaren een vriend van ons hier uit Bargeroosterveld nog is geweest om aan te sterken. Wat wordt de wereld dan weer klein.
Een heel ontspannen foto met veel bekenden, maar waarvan de meeste niet meer onder de levenden zijn.
Op de leuning van Hendrik Jan zit een jonge tante Jantje met links achter haar ome Jan en naast haar de beide opoes. Ome Jan zal later onze toeziend voogd worden.
Bij Coba op de leuning is het tante Mies. Verder zie ik oom Sjoerd temidden van Egginksisters en onbekenden voor mij en midden achter ontdek ik tante Riek met rechts van haar Hendrik Jan Groot Nuelend en Henk of Jan Harwig, ja volgens mij in datzelfde mooie kostuum met speciale broek van de vorige foto. Ook oom Wim ontdek ik bovenaan en ome Gert Voortman. Helemaal rechts bovenaan opa Eggink, nog helemaal in z’n goede doen met een bloem in het knoopsgat. Derde van links helemaal bovenaan is het ome Koos van Middelkoop.
Vooraan links zit ome Jaap Harwig naast de kinderen. Jan en Ineke Kettelarij helemaal rechts, daarnaast twee Middelkoopjes, maar ik kan niet zien wie van de drie oudsten het zijn. Links daarvan zit Anton Voortman en naast oom Jaap is het Ellie Sanders, een Joods meisje, die de dag voor mijn geboorte in Augustus 1943 opgehaald werd bij opa en opoe Eggink, naar de Hollandse Schouwburg Amsterdam naar haar ouders werd gebracht en afgevoerd naar Duitsland en nooit weer terug gekomen is. Dick Verkijk schreef een boek over deze trieste afloop: de Ondergang van de familie Sanders, waarin foto’s van o.a opa en opoe, de Boskamp, tante Jantje en Ineke die in Ellie een vriendinnetje had.

Josien meldt dat de beide van Middelkoopjes haar zus Coby en broer Johan zijn. Bedankt Josien!

Natuurlijk is er een foto van diezelfde dag met tante Riek en tante Hermien er bij, maar ja… dan kun je die mooie drollenvangers niet zien. Van deze foto boeit me het meest de gezichten van oom Jaap en Johan. Op de vorige foto probeert Jan nog om Johan bij zich in de stoel te krijgen, maar dat was geen sukses. Breeduit alleen op de stoel en met pa er achter is het goed. En oom Sjoerd, die gegarandeerd deze foto’s maakt, zal wel aandacht gevraagd hebben voor het vogeltje achter dat kleine ronde raampje in z’n vierkante fotoboxje.
Tante Hermien en oom Sjoerd zijn hier ook al getrouwd. Dat gebeurde net voor de mobilisatie in 1939. In haar autobiografie die ze voor haar kinderen en kleinkinderen schreef meldt ze dat de postbode de oproep voor oom Sjoerd om zich te melden een paar dagen had bewaard tot na de bruiloft. Een jaar later werd hun eerste kindje dood geboren en is tante Hermien erg ziek geweest…kraamvrouwenkoorts werd dat genoemd. Dankzij de penicilline die er toen net was kwam ze er goed door.
De drie zussen van De Haar hebben in hun leven alledrie hun hoogte- maar zeker ook hun dieptepunten gekend en hebben elkaar gesteund door dik en dun.
In januari 1943 werd Gerke geboren en in datzelfde jaar in augustus ikzelf. In oktober van 1942 was Gerrie geboren bij oom Wim en tante Janna Bijenhof en hiermee waren er drie èvenolders in de familie.
Aan de Egginkskant waren Eefje Kettelarij en Wim Groot Nuelend ook van hetzelfde bouwjaar. Tja… oorlog of niet. Het leven gaat door.
Toen deze foto gemaakt werd hadden Coba en Hendrik Jan misschien net verkering.

Wat zeg ik nu….op de volgende foto draagt tante Riek dezelfde moderne jurk met pofmouwen op de bruiloft van Hendrik Jan en Coba. Het moet wel in dezelfde tijd zijn.