Weblog2

De Boomgaard werd in 1962 van binnen aardig op de kop gezet. Van de twee kamers plus een stukje gang werd één grote kamer gemaakt. Toen ooit veearts Wegchelaer er een blik in wierp, – die was altijd bijzonder geïnteresseerd in de gang van zaken-, riep die uit:”Ik vind dit een rijke kamer”. Hij bedoelde niet alleen de grootte van de kamer- 10x4m-, maar ook het licht dat door alle ramen rondom binnen kon stromen.
Ook boven kwam er een slaapkamer bij, omdat de benedenslaapkamer nu weg was. Bovendien werd het sanitair aangepast. ‘Et huusken op de deel- een open gebeuren met deksel dat in directe verbinding stond met de put daaronder- , werd vervangen door een echte wc met waterspoeling en ernaast een echte douchecel. De stukjes krantenpapier waren al eerder vervangen door grauw toiletpapier. Er kwam ook een echte wasmachine, zo één met een centrifuge er naast. Ik denk dat we toen ook waterleiding kregen, want met het water dat uit de grond opgepompt werd kreeg je door de ijzeroer allemaal bruine vlekken in je wasgoed. Vóór die tijd werd er regenwater uit de regenput aan de andere kant van het huis gebruikt voor de was die in de fornuuspot in het washok opgekookt werd. Wat heeft mama gesjouwd met in iedere hand een emmer nat wasgoed van dat washok, helemaal voor het huis langs, naar de put en weer terug!
Toen Johan en Joke trouwden in 1980 kwamen er opnieuw wat aanpassingen. Vooral de keuken zelf kreeg een prachtige opknapbeurt. Er kwam centrale verwarming en een mooie openhaard. Het bureau waar pa wel aan zat te zweten om z’n financiën op papier te krijgen staat er nog. Bovendien staat het orgel van vader Hendrik Jan nog in één hoek. Het wordt niet meer gebruikt nadat Diny er de Lindese Vrouwen op begeleidde met hun kerstliederen, maar van Joke mag die blijven staan. Aan de muur hangt nog een heel oude letterdoek, geborduurd door een verre over-opoe van de Kornegoors- kant, pa’s eerste vrouw die in 1948 aan een nierziekte overleed.
“Opa’s kamer”is het hart geworden van melkveebedrijf en camping De Boomgaard. Hier staat de computer waarop alles punctueel bijgehouden wordt. Het gaatje van de punaise waarmee het boekenleggertje van opa met de tekst: [i]My times are in Your hand[/i] in het hout geprikt zat, zie ik nog zitten en meteen zie ik de film van m’n vroege jeugd weer voorbijkomen.

Weer een gedichtje uit het langzamerhand beroemde Burton-boek [i]De ontketende eend [/i]van Giel d’Arrest.

[i]Koning Eenoog[/i]

[i]Ik ga vandaag een Burton bouwen.
Mijn buurman lijkt dat ook wel wat
Hij komt met duizend-en-één vragen
Van hoe moet dit en hoe moet dat.

Mijn zelfbewustzijn rijst de pan uit
De eigenwaan druipt van mijn smoel
Nu ik – eenoog onder de blinden-
Mij zelf heel even koning voel.[/i]

Mocht er iemand onder jullie ook de drang voelen om nu of later een Burton te gaan bouwen…. Gerrit houdt hierover een lezing op 1 februari In het cultureel centrum De Gruitpoort in Doetinchem!
Voor meer informatie: klik op de titel Koning Eénoog en krijg je de site van de Gruitpoort die nog niet bijgewerkt is tot februari, maar binnenkort zal zijn.
Kijk onder het kopje: De Passie van…..

Een eerste kennismaking van Scott en Kim met één van de poesjes uit een nestje van Suze.

De eerste aanschaf voor ons nieuwe huis aan het Schoolpad was een aanhangwagen. Als er één ding is dat z’n geld driedubbel waard is geweest is het wel die aanhangwagen. Er is door Jan en alleman gebruik van gemaakt. Bij heel wat verhuizinkjes en aan- en afvoer van spullen heeft – ie dienst gedaan.. en nog! Deze week belde Bernard of hij hem even kon lenen voor het vervoer van hout vanuit het bos naar huis. Hij leent dan meteen de speciale zaagbroek en voor Stien een werkbroek. Zo gaat dat stel zeventigers het bos in om hout te zagen. De vorige keer was hij helemaal ontdaan, want hij had in de broek gezaagd. Stien had het weer netjes gerepareerd, maar o… wat had Bernard een hekel. Hij bracht twee flessen wijn mee om de pijn wat te verzachten. Beter de broek dan z’n been, dacht ik zo. Daar is dat ding voor bedoeld….. toch?
Onze tweede aanschaf was niet minder! Dat werd een tweede bordercollie: Scott. We hebben hem uit Ruinen gehaald. Scott’s vader was de hond van de herder van de Ruiner schaapskudde. We zagen hem op de video aan het werk. Na de eerste week was Kim helemaal aan hem gewend en waren ze trouw aan elkaar. Iedereen was gek op hem. Qua gedrag lijkt Queeny nu erg op hem. We hebben wat rondjes bos gelopen in al die jaren, soms met Sacha er bij, wanneer die wekenlang bij ons logeerde. Ze hoefden dan ook nooit aangelijnd. Toch oefenden we iedere wandeling een paar keer alle commando’s, want je weet toch maar nooit wie of wat je tegenkomt. Er was één hond, een Berner Senner waar Scott een vreselijke hekel aan had. Bovendien zijn niet alle wandelaars zo gecharmeerd van op hen af rennende honden. Of wel, … Anda?
Toen we eens een klasse-avond bij ons op het erf hielden, hadden we van alles georganiseerd, ook een soort puzzeltocht door het bos. Ik nam het slingerpaadje dat we meestal liepen. Onderweg moesten ze wat vragen beantwoorden en ik had ergens wat om te snoepen verstopt. “Mogen Kim en Scott met ons mee”, vroegen er een paar. Nou dat kon wel. Vooral Scott was altijd helemaal gek van kinderen. Ik denk omdat hij de eerste acht weken in een gezin met jonge kinderen opgroeide.
Toen ik later vroeg of de puzzeltocht moeilijk was geweest….. moesten ze lachen. “De honden liepen voorop en wisten de weg, we konden er zo achteraan lopen".

Ik denk dat ook de binnenkant van dit huis uniek is. De badkamer is in de voormalige geitenstal, beneden naast het eetgedeelte en heeft niet eens een slot. Dat missen we ook niet. Ook onze logées horen we er niet over. In de keuken is ook nog zo’n laag staldeurtje, waarbij je je moet bukken als je naar buiten wilt.
Aan de voorkant is naast de woonkamer ons werkkamertje/ annex logeerplek voor Robin en Eva. Hier staat onze computer en doe ik af en toe m’n namiddagslaapje. Deze voormalige ouderslaapkamer( 1.85x 4m) wordt door Ben W. ook wel liefkozend de hunkerbunker genoemd vanwege alle informatie over en herinneringen aan Groot- Brittannië. Wanneer ze een dagje bij ons zijn en Diny en ik even ons rondje Kringloop doen maakt hij ook dankbaar gebruik van de mogelijkheid voor een middagdutje.
Aan de andere kant van de kamer is de voormalige kinderkamer bij de woonkamer aan getrokken. Die moet wel héél klein geweest zijn.
Het eerste wat me opviel toen we begin 1993 met de makelaar boven gingen kijken was het donkerbruin gebeitste slaapkamerdeurtje. Dat deed wat middeleeuws aan. Het tweede was dat de twee slaapkamers boven door de schuine wanden en hanenbalken in ’t zicht vrij klein zijn. Toch had het al met al zoveel sfeer dat we als een blok vielen voor dit huis èn deze vrije droomplek van 8750m. In de schuur is een soort studio gemaakt met aparte badkamer èn slaapzolder. De vorige eigenaar had dit voor z’n oudste zoon gerealiseerd.
En dat leek ons nou een mooie plek , de eerste jaren voor Rick en later voor onze logées.
Na verloop van tijd plande Wim een sauna in de schuur. En ik was blij met een derdehands schaftkeet achter bij de wei.
Samen met Willem Dubbelhuis knapte Wim dat ding op. Het werd een mooi plekje om vanaf begin maart tot eind november te schilderen of met de kinderen een spelletje te doen. Het schijnt dat koningin Wilhelmina vroeger ook zo’n keetje had waar ze in schilderde en dat op verschillende plekken in de bossen van Het Loo gezet werd. Mijn keetje werd daarom ogenblikkelijk het Wilhelmina-keetje genoemd.

Nog een koekje?

[i]Waarom bak jij die koekjes ’s avonds, want
bij dag gaat ’t beter, zou ik menen.
Nee nee, mijn moeder deed het al
het zit in dezen in de genen.[/i]

We wonen nu bijna 15 jaar in dit huis aan het Schoolpad. De meningen waren indertijd uiteenlopend.
Toen Ben en Diny met pa èn tante Gerritje mee kwamen kijken zei Diny:”Echt een huusken veur oe, Hetty”.
Tante Gerritje’s commentaar:”Hier he-j een hoop werk um ’t huus hen”.
Pa zei:”Dit had mama moeten zien”!
Mark vond:”Dat hadden jullie 10 jaar geleden moeten doen. Dan hadden wij er meer aan gehad”. Te klagen heeft hij anders niet. Bijna dagelijks zien we hem. Hond brengen, hond halen of tussen de middag even rustig krantje lezen. Verder zijn er duidelijk twee soorten mensen. De ene soort vindt het een droomplek net als wij en de tweede soort zegt voorzichtig:”Wel erg alleen hè…. Zo zonder buren. Nou ja…. op 500 m! Ben je niet bang ’s avonds?”
En iedereen heeft gelijk. Het is een huisje naar ons hart en inderdaad is er veel werk te doen, maar zoals tante Gerritje haar tuin het liefst zag- allemaal gespitte grond om de vaste planten- nee dat wil hier toch niet. Een paar keer per jaar komt Gerald ons “adviseren”en verder mag het een natuurlijk ogend erf zijn. De kippen en honden zijn er heel blij mee.
Nee en bang… ben ik hier nooit geweest. Wanneer ik in de Rietlanden ’s avonds Kim uitliet langs het kanaal dacht ik wel eens: overal kan een kerel achter de bosjes zitten. Er hoeft maar één gek te zijn in zo’n wijk. Maar ik voelde me dankzij Laska en later Kim nooit bang.
Hier …aan het Schoolpad…. loop ik of Wim ’s avonds wel rond op ons erf. In ’t begin was het echt pikkedonker. Nooit heb ik gedacht aan [i]lilleke kearls[/i]- nog een uitdrukking van mama waarmee ze ongure types zoals aanranders bedoelde- , want die zijn er gewoon niet. Anders hadden vroeger Scott en Kim en nu Tessa allang gewaarschuwd.
Alleen….. wanneer Wim ’s avonds weg is…. doe ik wel de deur op slot!

Met een koekje van Gerrit!

[i]Ik ga vanavond koekjes bakken,
Ik bak bij vreugde en verdriet.
Groots en meeslepend wil ik leven
En dat gaat zonder koekjes niet.[/i]

Het oorspronkelijke huis van de familie van der Kolk wordt nu op no4 nog steeds bewoond door een fam. van der Kolk: Ben en Niesje. In het deel waar vroeger opa en opoe van der Kolk woonden en later tante Henny en oom Anton…no 6( links) woont nu een andere familie.
Vroeger was het gewoon één huis dat later gewoon door een muur in tweeën werd gedeeld. Toen vader Gerard met Siet en de jongens er zouden gaan wonen in 1955 wilde Gerard de ene trap ook maar zo laten. "Och Christenmensen onder elkaar… dat moet toch kunnen". Moeder Siet zag de bui al hangen en heeft hem duidelijk gemaakt dat dat niet kon! Er kwamen twee voordeuren en twee trappen.
Gerard heeft er nooit gewoond. Hij overleed net voor die tijd, maar opa de Bruin wel. Die woonde er nog een aantal jaren met zijn dochter Siet en de vier jongens. Hij hield van een lekker stuk vlees en ging ’s zaterdags naar de barbier.
Toen Wim slaagde voor… ik denk de Machinistenschool, kreeg hij een horloge van opa. Wat heeft hij hem lang gedragen. Ben … toen een jochie van een jaar of 9 mocht hem ook wel eens proberen. Hij was er zo wijs mee. Terwijl hij een pan geklutste eieren in de hand had, vroeg Wim: "Ben… hoe laat is het?" Ben keek gelijk op z’n horloge èn daar gingen de eieren.

Gerrit heeft, onder de naam Giel d’ Arrest, samen met Dick Scheffer een leuk Liedjesprogramma te bieden. Ik denk dat het een prachtige afsluiting kan zijn voor een studiedag of iets dergelijks voor scholen en bedrijven.
Door de titel van dit stukje aan te klikken kom je op hun site.

[i]Ik ga vanavond koekjes bakken
Tenminste, dat ben ik van plan.
Kom jij toevallig binnenwaaien,
Je weet, dan komt er niet meer van.

Wij vieren in de zwoele avond
Een feest van lente in de tuin.
Pas middernacht gaan wij naar binnen
En bakken we ze lekker bruin.[/i]

Tussen een stapel oude foto’s kwam ik de tekening tegen die neef Wouter ooit eens voor me maakte. Ik denk dat hij toen een jaar of acht of negen was.
De plek waar we nu altijd onze tussenstop maken wanneer we op reis naar het zuiden gaan, was vroeger dè favoriete plaats voor onze gezinsvakanties. Niet alleen wij maakten dankbaar gebruik van de verbouwde jachthut van de fam Laborenz in Badenhard, maar veel van onze familie, buren en vrienden maakten kennis met de prachtige Hunsrück en het Rijndal bij St Goar. Dick en Anda, Ben en Diny, Henk en Anneke, Johan en Joke. Bertus en Marijke, de buren aan de Marnixstraat in Hengelo en zelfs Ger en Lies, onze buren aan de Kuifmees. Heel wat kinderen hebben er frambozen geplukt, in de beek gespeeld en zwei Liter Milch bij boer Steeg gehaald. De lucht in die streek is nog zo zuiver. De uitdaging ter plekke was een tochtje naar de Hohe Stein via de Marktplatz van St Aldegunde. Vandaar had je zo’n mooi uitzicht. Die Marktplatz werd voor allerlei festiviteiten gebruikt door de bewoners van Birkheim, het dorpje waarop wij uitkeken vanuit het raam in de jachthut. Daar werden de Bratwursten op de barbecue gelegd en bier gedronken tijdens hun zomerse Waldfest. Er is zelfs een soort open kapel gewijd aan de heilige Aldegunde.
Het Rijndal met al zijn facetten heeft ook bij Wouter toen al veel indruk gemaakt en toen ze een paar dagen bij ons hebben gestaan tijdens een vakantie maakte hij deze mooie tekening. Wouter, je ziet dat ik er erg blij mee was en nog ben.

Gekker hoeft het toch niet te worden met dat hanenoverschot. Ze beginnen hier aardig de baas te spelen. Oudste zoon haan zit boven en vader loopt onder. Ik moet steeds aan de uitdrukking denken:
[i]Zijn haan wil altijd koning kraaien[/i].
Overleven kun je het niet meer noemen. Ze krijgen genoeg en lopen de hele dag ook nog te scharrelen.

Met een koekje van vanavond!

[i]Ik ga vanavond koekjes bakken
Want elke gek heeft zijn gebrek.
Ik laat geen vlooien tuba spelen
Of paarden rennen door de drek.

Mijn goudvis hoeft niet door een hoepel
Mijn kat niet in gestrekte draf.
Hoe ver ik uit de band wil springen,
Het hoeft niet bij de beesten af.[/i]