Weblog2

15-08 –‘Zeg maar waar we heengaan! ’Wim kijkt me vol verwachting aan. We hebben nog twee dagen voor we in Manchester bij Tom en Joan verwacht worden. Ik kies voor de zuidelijke Yorkshire Dales. Bij Kendal linksaf, bij Ingleton rechts.. Daar bij little Bentham bij de Bentham potterie vinden we een privé camping in een schapenwei met 12 Blue face Leicester schapen. Ze hebben Roman heads, vindt onze gastvrouw, de pottenbakster. Ik vind het net slangenkoppen. De leidster houdt ons strak in de gaten, stampt af en toe. Onze eigen Judth, Annie, Jetske en Jumpertje zijn vééél aanhaliger, maar ja… die verwennen we ook iedere dag met schillen, brood of brokjes. Deze weten niet eens wat brood is. Het enige nadeel van ‘ sheep on site’ is dat je je bril wel op moet hebben als je gaat douchen, anders zit je zo onder de ‘droppings’.

‘Wat hoor ik nou?’, zeg ik ’s middags als we even op ontdekkingstocht gaan. ’t Is natuurlijk de schapenstront die van de banden af vliegt. De hooggelegen heuvels tussen Ingleton en Hawes vinden we prachtig. Heel langzaam rijden we over de single track roads.

14-08 – Maar dan is de heimwee weer afgezakt! ’t Ziet er hier tussen de indrukwekkende bergen weer geweldig uit. Och die laatste week genieten we er weer van… met Wim altijd gezellig.

In Thorntwaite even de ons bekende galerie in … en weer uit! In Cockermouth het Sheep and Wollen Centre in. Het regent behoorlijk!

In plaats van het Ennerdale kiezen we eerst maar voor Maryport, de geboorteplaats van Tom Woodgate. De haven is sinds de vorige keer 10 jaar geleden behoorlijk opgeknapt. Het is weer droog en langs het strand vermaken we ons met stenen zoeken en stokken gooien met een hond. De eigenaars zitten in de auto. Wim gooit de stok ook even de zee in. De hond er achteraan natuurlijk. Gelukkig zwom hij weer snel naar de kant.

Kom op we rijden nog even naar het Ennerdale, een prachtig dal met een meer en veel bos. Opnieuw krijg ik dat gevoel van: dit is net Canada, helemaal nu Wim zijn hoed op heeft! Fijn dat Mark even belt. We zijn weer helemaal op de hoogte. ‘Ja Wim, doe mij ook maar een drupje Teachers in!

13-08 -Dan is de heimwee toch wat toegeslagen bij mij. Om half 2 gaan we pas op pad. We komen bij een carbootsale ergens in een klein dorpje in de Village Hall. Een soort Sherlock Holmes dirigeert ons naar een weitje om daar te parkeren. Dan gan we via een stop in Glennridding aan het Ullswater via de Kirkstone pass en Ambleside naar Keswick. Hier vindt Wim z’n echte Fish and chips. Die smikkelen we in de auto op. Naast ons vertrekken 2 MG’s, open, vrouwen van zo’n 60 jaar met pet op achter het stuur. Rnnng,, Rnnnng…

We overleggen of we de Stenaline zullen bellen om eerder te kunnen vertrekken. Ja… morgenvroeg..

11-08 -De tuin die we vandaag gaan bekijken is nog niet zo oud. Hij is aangelegd in een voormalige schapenwei, de Craigel Garden. Hier en daar vind je een spreuk of een onverwacht ornament, een stenen bank… De moestuin is in een cirkel op verhoogde bedden aangelegd. Ze heeft ook de Rosa Carmen, net als wij aan het Schoolpad. We nemen uit haar kwekerij een Thalictrum, een Penstemon en een Zuid-Afrikaanse lelie mee. Wim vindt ze prachtig. ‘Nou, deze namen kun je vast wel onthouden, je hebt ze zelf uitgezocht!’ Ik plaag hem een beetje. ’Nou… eh… Kaapse viool?’ Wims geheugen is duidelijk op andere zaken ingesteld.

Onze rit gaat verder via Grey Mares Tail, een smalle hoge waterval, St Mary’s Loch, dwars door de hoge heuvels naar het Meggan en Talla Reservoir. Deze zorgen voor het drinkwater van Edinburgh. Op een prachtig plekje aan het Meggan Reservoir is het tijd voor ons soepje. Ik schets intussen het uitzicht, maar maak er voor alle zekerheid ook een foto van.

’s Avonds loopt de camping helemaal vol. We zien van dichtbij een familiehereniging. ‘O darling’ en “Love’ gaan over en weer  als dochter en zus binnengehaald worden. ‘Die man kan vanaovend de bek wel hollen’, mompelt Wim zacht voor zich uit….

Dan kuieren we langzaam richting Royal Mile en vandaar naar een groot wit zeildoeken gebouw: Dynamic Earth waar doorlopend voorstellingen zijn. Natuurlijk zijn we te vroeg en natuurlijk zijn er nog kaartjes. En dan… flitsend en enthousiast laten 6 meisjes uit Singapore ons de ontwikkeling van de dans zien: Het Linda Hop Ensemble. De dansen zijn net als Charles Lindberg hop de wereldzeeën overgestoken. De Charleston, de invloed van de Afrikaanse, Aziatische en Arabische wereld, alles komt aan bod en wordt tussen de optredens uitgelegd. Een meisje uit India in traditionele kleding legt ook de bewegingen die ze maakt uit: in de spiegel kijken, zich mooi maken, sieraden omdoen enz. In de Lindy Hop zit van alles wat. In één woord prachtig! Aan het eind van de voorstelling mag het publiek meedansen. Wim wordt zelfs persoonlijk uitgenodigd maar laat zich jammer genoeg niet verleiden. ‘Ik had geen goede schoenen aan. Ik ken die dansen niet. De knieën deden me zeer!’

Al winkelend lopen we terug naar de Mall voor tea met een jacked potatoe. Dan wil ik echt wel weer terug naar de caravan. Wim doet wel stoer, maar eenmaal terug gaat hij net als ik plat! We schrikken wakker. Onze buren beginnen op de doedelzak Happy Birthday te spelen. Hun repertoire breidt zich nog verder uit. In de Highlands klinkt het toch beter dan in een voortent.

9-08 – Vanmorgen is het geen drizzle maar komt het met bakken vol uit de lucht. Om 6 uur kon ik nog net een paar schone onderbroeken van de lijn redden. Ze drogen nu wat na, ieder aan een handvat van een bovenkastje. Gisteren vonden we dit kampeerplekje pal naast het looppad eigenlijk niks.

‘Ze loopt oe hier de pette nog van de kop’, zei Wim nog. Nu zitten we binnen, het grote raam wijd open, en zien alles aan ons voorbij komen. Wim voorziet het een en ander van kommentaar.

‘Den hef de slippers van zien va an’.

‘Ja.. rookt d’r nog mar ene..’

‘Zo zonder badjas valt et toch tegen’.

‘Good morning, lovely day is n’t it?’

‘Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog es hebben..’

‘Den had eerst langer warm motten draaien.!’

‘D’r is t ‘r ok ene spek an et braojen’.

Om 11 uur lopen we dan toch in Edinburgh, met paraplu, naar de Scottish Academy of Arts. Hier is werk te zien van de Schotse schilders uit de 20^e eeuw. We hebben de catalogus er wel bij nodig. Sommige moet je van dichtbij zien, andere zijn op 5-10m afstand op z’n  mooist.

Shore Althandu is zo’n grote. Overwegend groen, boten op de voorgrond is( denk ik) van Barbara Rae. Je moet hier natuurlijk ook wel oude , met hoed in een hoek gemikt, als kunst willen zien. Aquarellen zijn er in verschillende stijlen en technieken. Met acrylverf spreekt het wat duidelijker en bij de gemengde technieken moet je heel goed kijken hoe die opgebouwd zijn, bv. Adam and Eve, hiding.

8- 08 -Nog voor de middag brengt onze campingbaas van Drummohr  ons naar onze plek. Zijn duidelijke aanwijzingen zorgen ervoor dat we straks gemakkelijk en goedkoop naar Edinburgh komen. Daar neemt de menigte ons moeiteloos op. Vandaag beginnen we bij de Royal Academy of Art, zoiets als ons Rijksmuseum. Alleen is het hier gratis. We ontdekken schilderijen van Rembrandt, Frans Hals, Rubens, Hobbema en De Koninck. Er is zelfs een oud Spaans op hout geschilderd stuk uit 1050. Rembrandt schilderde een bruidje in de bedstee die het dek al wat opengeslagen houdt, waarschijnlijk de vrouw van zijn zoon. Prachtig en zo sprekend! De wat mollige vrouwen van Rubens vind ik voor het eerst mooi. Hij zou geïnspireerd zijn door de grote Rafaël.

Even later kijken we ademloos naar twee mannen op een fietsje met ladder en fakkels. Hun act is zo fantastisch opgebouwd. Jamie en Maeven mogen assisteren. ’t Zijn altijd kinderen van zo’n 5 jaar die zo onbevangen kunnen meewerken. En dan krijgen we de Schotse band in het vizier met doedelzakken, dans en drums. ’t Is echt Schotland.

De fis hand chips in de Princes Mall, de 3 tijden klok voor Rick( die zal wel aha zeggen) en een kort optreden vande Lindy Hop dansers maken onze dag in Edinburgh vol en met een ijsje gaan we de bus weer in. Vanaf het frontbalkon hebben we dan drie kwartier lang uitzicht op een zonnig Edinburgh, Portobello, Musselburgh en de prachtige Firth of Forth.

7-08 – Zo’n 30 km oostelijk van Jedburgh, vlakbij Coldstream, ligt een Countrypark ‘The Hirsel’. Tegelijk een centrum voor Arts en crafts. ’t Is een landgoed dat haar grond en bijgebouwen openstelt voor publiek. Ook hier zie ik aquarellen( Sue…) die met ferme hand het onderwerp precies laat spreken- een kat op jacht, een even opkijkend hert, watching( twee schapen), een kip met kuikens. Prachtig! Zo zou ik het ook willen. Dat wordt oefenen!!

Gehuld in onze waxjassen wandelen we in de drizzle het landgoed rond. Wim uiteraard mèt hoed. Eigenlijk willen we nog wel naar het strand, naar Berwick on Tweed. Daar vinden we wèl een grote supermarkt en met veel moeite via de nauwe straatjes ook de Tweed, die bij eb half droog ligt.

Voor vandaag is het genoeg! Ik pak mijn vaste kussentje en nestel me op mijn plekje in de auto. Northumberland zien we in de verte liggen. Wat een land!

Op de camping heeft een jong stel met Friese vlag en klompen de tent naast ons opgezet. Stug zijn ze niet, die Friezen!

Instructie bij de brandslang: When fire- shout: fire…. While fire-fighting keep shouting: fire

Afscheid van Northumbria, Will en z’n paarden, geiten en schapen en op naar de Borders.

6-08 -Nu naar de Borders, Jedburgh. De camping is snel gevonden, dat holletje in het bos. We zijn flink vandaag, we gaan lopend naar de stad en zien veel tuinen met veel rozen. Heel lang geleden was meneer Boet onze buurman. Die had ieder jaar zijn voortuin vol afrikanen, begonia’s, salvia’s en petunia’s staan. Het was één bonte bloemenzee. Eigenlijk was hij zeer verontwaardigd dat hij nooit een prijs kreeg voor de mooiste tuin! Nou… zulke tuinen zien we hier ook. Wim spreekt een man aan die daar aan de schoffel staat. Deze begint enthousiast te vertellen hoe hij dit allemaal voor elkaar houdt en wat de problemen zijn. Maar… he’s retired now… so he has plenty of time. Hij glundert helemaal.