Weblog2

5-08-  In deze omgeving van rust, paarden en de humor van Will, willen we graag nog een dag blijven. “In a few months I get my buspass (60 jaar) and we don’t have a bus here’. Vandaag rijden we helemaal opons gemak de Forest Drive door het Kielder Forest, 24 mijl door bos en hei. Dat is hier zo’n 40 jaar geleden aangelegd.

Op de parkeerplaats bij het Kielder Castle komen we een vader, moeder met een  jongetje tegen. Dat bekijkt Wim van top tot teen, ziet hoed, jack, spijkerbroek en vraagt aan zijn moeder:’Is that a cowboy, mum?’ Ik kom bijna niet meer bij.

In het Infocentrum vertellen ze o.a. dat er met boomkapmachines wordt gewerkt waarmee 800 bomen per dag gekapt kunnen worden. We gaan weer verder en laten nog één keer de sfeer van Leap Lodge met z’n uitzicht en afternoon tea op ons inwerken. ’s Avonds vragen we Will binnen om z’n 17,5 pond te innen voor deze 5 nachten. Hij vertelt over het leven van de boeren hier die het land van de Lords huren en dat bewerken. ‘Just like it was before’. Het badderen in de caravan gaat prima. Ik red me wel in ons badhokje. Wim daarentegen installeert zich elke morgen met een flinke bak koud water midden in de caravan. ‘In dat hok kan ik m’n knieën niet eens uit elkaar krijgen! ’Haar wassen doen we buiten door met een keteltje lauw water elkaars hoofd te begieten.

4-08 Vandaag gaat het gebeuren! We zijn op tijd in Seahouses, om 10 uur precies. Een tanog kapiteintje helpt ons met stevige hand aan boord van een voormalige vissersboot en daar gaan we al. Het is net een droom. We varen voorzichtig langs grote kolonies zeehonden. Ze zijn helemaal niet bang. Ze klappen met hun staart op het water en het lijkt of sommigen voor ons poseren. Ongelooflijk… zoveel… en zo dichtbij. Ook de puffins, die kleine massieve mooi gekleurde vogels  (papagaaiduikers) zien we van heel dichtbij. Ons kapiteintje vertelt ons over de heldendaden van Flora, de dochter van de vuurtorenwachter, die hier schipbreukelingen redde. Dan gaan we aan land op de Inner Farne, het buitenste van de Farne Islands. Overal zitten vogels te broeden en voeren de ouders hun jongen. De sterns zijn behoorlijk agressief. Die duiken zo op je hoofd en pikken gemeen. Niks voor mij! Alleen het gedeelte waar de puffins zijn( honderd is maar niks) kan mij bekoren.

En wat Wim ook zegt of probeert: ’Doe dan mijn hoed op’.  ’Doe dan je jas over je hoofd’, enz…, ik kom niet meer bij die sternen in de buurt. Geef mij maar de rust van Skomer! Dat eiland voor de kust van Wales is veel grote. We waren daar zo’n 6 jaar geleden, in alle rust konden we daar rondwandelen. Maar de zeehonden zag je alleen op afstand en de puffins waren toen half augustus alweer de zee op.. Na een uur melden we ons weer bij de boot.

Vanwege het lage tij zitten we met veel te veel mensen op de boot en dus aan de grond. Ons kapiteintje vraagt volonteers om over te stappen op een kleinere boor. Wij willen ook wel. Eenmaal buiten het haventje kunnen we weer terug op de eerste boot.

Heelhuids komen we tot vlak bij de kant. Dan wordt het opeens: ‘Allemaal naar voren’  gecommandeerd. We zitten opnieuw vast. Toch lukt het weer om los te komen en opgelucht gaat de meute van boord.

We ontvluchten snel dit van toeristen vergeven Seahouses met z’n shopjes en meeuwen op paaltjes, puffins en zeehondjes. Wegwezen! In Ainswick doen we onze boodschappen en gebruiken onze afternoon tea uit grappige groene theepotjes.

De volgende dag gaan we naar Rothbury, zo’n 40 km naar het oosten. ‘Hé… een gallery’, ik zie het nog net. Wim draait automatisch zijn stuur al om. Hij is pottenbakker. Zij maakt prachtige zwart witte tekeningen. Verder is er een uiteenlopend aanbod van mooie dingen. Wim bezwijkt ogenblikkelijk voor het hout, een mooie brood/kaasplank die gemaakt is door een plaatselijke houtbewerker. Ik zie een leuk schaaltje met haan voor Judith. Het allermooiste vind ik de aquarellen van Maru Ann Rogers die met het grootste formaat kwast met forse streken een haan of pony neerzet.

Ik scheur me los ander komen we vandaag niet ver. Het lijkt heel druk in Rothbury. Er zijn zoveel auto’s geparkeerd. We horen later van Will dat het komt omdat de mensen hier geen garages hebben!

Een expositie van de National Trust leert ons van alles over Norhumberland, voor veel het einde van de wereld. Aan het eind van de middag wippen we nog even bij de Otterburn Mill aan. Die kun je nog zien werken. Vroeger werd hier alle wol uit de omgeving aangevoerd. En niet te geloven… Wim vindt zijn hoed, zijn lang gezochte hoed! Jarenlang paste hij alle hoeden die hij tegenkomt: jagershoeden, opa hoeden, hoeden type Canadese cowboy, macho hoeden. Alles werd tot nu toe afgekeurd. Maar dit is em: een donkerbruine waxhoed mèt veertjes. Voorlopig gaat die niet meer af!

Om kwart over 5 zal er ook een Eveningsong zijn. Ik heb daar het idee bij van samen zingen van Engelse hymnen. Zullen we? Om 5 uur zijn we terug. Wim moet hevig plassen, maar de toilets in de Cathedral zijn al gesloten. Het is net een komedie als hij zonder dat iemand het merkt bij de muur van de omheining van zijn hoge nood afkomt.

De kerk gaat open. Op maandag blijkt het een Even Prayer te zijn. De liturgie is voor een niet- Engelse niet -Katholiek niet te volgen. Af en toe proberen we wat mee te prevelen. ‘Ik kniel niet hoor!’, zegt Wim nog. Dat ben ik ook al niet van plan. Dat telkens gaan zitten en gaan staan is al wat lastig om bij te houden. Dan gaan de drie geestelijken in hun kleurige gewaden weer terug. De voorste heeft een soort zilveren staf in zijn handen. De laatste in ’t zwart komt weer terug en gaat bij de uitgang staan en wenst ons heel vriendelijk een Good evening en God bless you toe, ieder apart. Door de steile straatjes gaan we terug naar de parkeergarage en 5 pond lichter weer naar Hett. Bij de Village Hall staat een groot zwart paard  aan een ketting te grazen.

1-8 We gaan weer een stuk van Engeland ontdekken waar we tot nu toe alleen doorgereden zijn op weg naar de Highlands, of weer terug: Northumbria.

In het grote boek ontdek ik bij Otterburn weer zo’n kleine camping. Dit keer bij het Resedale Riding Centre. Mr William( My name is Will) ontvangt ons als lid van de Nederlandse club heel gastvrij. We hebben tot nu toe nog nooit zo’n prachtig weids uitzicht gehad vanuit de caravan..Will wijst ons de waterkraan en het disposal point voor het chemisch toilet en that’s it! Ik ben benieuwd hoe lang het Wim zonder zijn shower uithoudt.

’s Avonds komt Will langs als hij z’n schapen voert. Hij wordt op de voet gevolgd door een geit. Hij doet ons een wandeling aan de hand die we van hieruit kunnen maken: ‘So about an hour’

Twee uur later zijn we weer terug. Daarna heeft Wim twee dagen mijn voeten gemasseerd met lavendel voetcrème. Alles hebben we gehad onderweg: afdalingen, heuvels, schapen, rammen, hengsten, bulls in field,. Die nacht slapen we als ossen.

30-7 Vandaag doen we niks, hellemaal niks. We zijn allebei gammeltjes. We genieten dus van zon en uitzicht. We staan aan een prachtige vijver met wel 30 eenden. De jongste en waarschijnlijk de meest kwetsbare eend wordt steeds op de nek gezeten, gebeten en platgedrukt door een paar van het forsere soort. De rest staat snaterend naar de mishandeling te kijken. ’t Is net of ze roepen: Eigen schuld, dikke bult!

Dit weekend hebben we Gerhard, Judith, Rick èn Mark en Hilda gesproken. Dat doet me toch weer goed. Gerhard begint morgen bij de RABO als helpdeskmedewerker. We hebben hem sterkte èn plezier gewenst!

31-7 We zijn al eens eerder langs Durham gereden maar hebben toen niet gestopt. Het schijnt een prachtige kathedraal te hebben. Dus… binnen twee uur kunnen we er al zijn. Als we wegrijden regent het zachtjes. Wim kijkt bedenkelijk naar de lucht. ‘No problem, that’s only to keep the dust down’, merkt iemand nog even op. We schieten nog even in de lach. Da’s nou weer Engelse humor!

Vlak naast de Motorway bij Newcastle staat de indrukwekkende Angel of the North op een heuvel. Is toch wel rustgevend als je daar op de linkerweghelft met je caravannetje langs tuft.

Net onder Durham is een klein dorpje, Hett. Daar is zo’n kleine camping van de Engelse Caravanclub, only for members. Wij vinden dat we als lid van de Nederlandse Camping en Caravan Club dat best kunnen wagen. Bij de Village Hall rechtsaf’, staat er in ’t boek. We zijn er al voorbij als ik nog net het afgeschilferde Village Community ontcijfer. Nou! Je zou je schapen er nog niet in laten schuilen. We worden allervriendelijkst ontvangen. ‘Of course, zoek maar een mooie plek uit’ – 2,5 pond + shower en toilet-

Die middag gaat het richting Cathedrale. Wat een mooie oude stad is Durham! En inderdaad… een eindeloos mooie kathedraal. We zijn er een paar uur zoet mee, met plattegrond erbij. In de binnenhof is er ieder uur een bell ringing. Videobeelden, helemaal om ons heen, en geluid geven samen ons een indruk hoe je klokgelui kunt beleven. Natuurlijk is er een shop en een tearoom bij. We drinken er een awfully nice cup of tea.

29-7 The National Sheepdogtrial wordt gehouden bij Allerton House, een stately home. We zitten al om half 10 aan het veld, gewapend met fototoestel, koffie en papaplu’s. We horen dat we Viv Bellingham, Neil Ross of onze favoriete Welshmen niet hoeven te verwachten. The National is alleen England. Als Scotland en Wales meedoen heet het International!

Ik kan het niet laten om kaarten( veel) met bordercollies en schapen te kopen. O.. en voor Robin zie ik een aardig sweatertje. Die gaat dus ook mee. Samen onder een grote paraplu en een andere over onze benen drinken we onze koffie. Cosy is n’t it? We willen niks missen. Er worden veel koppels gediskwalificeerd door fouten of wegens tijdgebrek. Hè… wat een fijne dag!

Op de camping schuift Wim in de queue voor een fish and chips. Als hij aan de beurt is, is de vis op. Daarom wordt het voor ons hamburger met patat

28-7 De Dales kunnen we echt niet overslaan. We vinden een prachtige camping bij Ripley en 8 pond vinden we een redelijke prijs.( 29 euro)

Die middag gaan we op zoek naar een Tourist Centre. We vinden die vlakbij Knaresborough, een prachtig oud stadje. Wat een uitzicht heb je hier over het dal. In het park zitten een paar grijze dametjes met een paar hondjes. Als ik tegen een hondje begin te praten zegt het ene dametje:’You can have him, that little monster’. En ze vertelt dat ze op hem past voor een vriendin. ‘He understands Spanish too’, vult ze aan. We vinden uit dat er morgen dichtbij al een sheepdogtrial wordt gehouden. Het kan niet mooier.

26-7 ‘It takes you at least 4 à 5 hours’, vertelt onze camping beheerder. We hadden verteld dat we special voor het kasteel kwamen. De ‘Show your card’ folder van de ANWB vermeldt dat je met twee voor de prijs van één het kasteel kan bezichtigen. Om half 11 staan we voor de poort. Ik laat m’n ANWB kaart zien. Er komt een stortvloed Engels op me af. De dame wil de speciale voucher uit de folder zelf hebben. Ik laat me overdonderen en heb de pest in. Jammer van die 11 pond!

Het Castle is gelukkig heel erg de moeite waard. Het is goed bewaard gebleven. Je ziet zo voor je hoe de mensen hier leefden en hun ontvangsten hielden. De Knights treden op in vol ornaat. De beul laat je de martelkelder in. Ambachtslieden doen hun werk en je kunt meedoen aan allerlei Middeleeuwse spelletjes.

27-7 Ýou will enjoy Stratford on Avon, Hetty, with the river and the beautiful swans, the boats and all the lovely houses’, zei Joan jaren geleden al. Het maakt niet zoveel uit dat Shakespeare er geboren is, maar inderdaad Joan ’you were right’. De Avon met z’n zwanen en jongen, de kleurig geverfde boten, de performances in het park, het ademt sfeer uit. Het waterpeil in de smalle kanalen is veel hoger dan die in de river Avon. Er moet dus veel geschut worden. Mooi!

Na Stratford ben ik wel toe aan m’n eerste tukje. Wim meldt intussen dat hij even bij de bestuurbare vliegtuigen gaat kijken, waar ergens midden op de Racecourse naast de camping mee gevlogen wordt. Als hij na minstens 2 uur nog niet terug is zie ik al een scenario voor me voor dat hem iets overkomen is. Nou! Daar word ik ook weer niet echt vrolijk van! Fluitend komt Wim even later terug, vol met verhalen over deze vliegtuigfanaten met hun bestuurbare lievelingen.

Op de camping is ook een Engelsman Bert (spreek uit Burt) die geregeld een praatje komt maken. Bert vertelde dat hij op een gegeven moment zijn leven bewust zijn leven omgegooid heeft van ‘making money’ naar ‘enjoying your life’. Hij vergelijkt het leven met een wiel waarbij iedereen, hoe verschillend ook. Even belangrijk is.

24-7 Natuurlijk zijn we op tijd bij de Searider. Eenmaal aan boord zoeken we een mooi plekje en doen ons tegoed aan een heerlijk ‘lopend buffet’. Dan zakken onze ogen toe en om de beurt kiezen we een bank om hevig te slapen. Er is nog tijd genoeg over om ‘mensjes te kijken’ en om te horen wat anderen voor plannen hebben.

Een gezin met kleine kinderen gaat naar Windmere in ’t Lake District. Anderen gaan naar Yorkshire en een gezin met opgroeiende tieners naar het Peak District. Deze , een jongen en een meisje+/- 15 jaar, weten al zoveel bijzonderheden over Engeland te vertellen. Het kan haast niet anders dat ze straks Aardrijkskunde, Geschiedenis of Archeologie gaan studeren.

Om 7 uur zijn we dan in Harwich en zoeken vlug onze 0 sterrencamping op, de White Hart Inn in Wix. Hier staan we opnieuw gratis: No facilities, no charges! We drinken dan maar wat in de pub en gaan vroeg onder zeil.

25-7 Vorige keren reden we vaak met één tussenstop in de Yorkshire Dales regelrecht door naar Schotland. Dat doen we dit jaar anders. Al dat moois dat we hadden overgeslagen is nu aan de beurt. En… per dag wordt er niet meer dan 2 à 3 uur gereden. We hebben tijd genoeg, 4 lange weken….

Toen Wim op een zeker moment met zo’n glunderende kwajongensblik meldde dat de Pré VUT doorging en dat hij per 1 augustus vrij man was, was mijn eerste gang naar het reisbureau. De Ferry naar Engeland werd geboekt voor een vakantie van 4 weken.

Vandaag dus: op naar Warwick (spreek uit Warrik, naar ‘the Castle’ en Stratford on Avon. Het is even een puzzel om de camping bij de Racecourse te vinden. Die ligt dan ook midden op het terrein. Ook die 13 pond per nacht is even slikken, maar ja… voor niks gaat de zon op. We hebben nu ook tijd genoeg om Warwick te verkennen.

Eindelijk… We zijn in Schotland en wel in Jedburgh, net over de grens bij Northumberland. En dat pas na 14 dagen! We zijn net gesetteld. D.w.z. Wim zit met zijn nieuwe waxhoed (met veer)in z’n luie stoel en ik met shagje in de andere. De zon prikt. De camping hier is net een soort holletje, aan alle kanten ingesloten door bomen. Er vliegt een reiger over, die even schor krijst. Een stel wilde konijnen knabbelen rustig aan het gras tussen de tentjes aan de overkant. Rust…

23-7. Precies 2 weken geleden namen we afscheid.

Zondagmorgen. Iedereen is er Gerhard en Judith zijn op de fiets gekomen mèt Robin. Die heeft natuurlijk zijn auto met muziekje alweer ontdekt. Mark en Hilda zijn met hun zwarte monster gearriveerd. En Rick komt als laatste. Met zijn shagje tussen de lippen geklemd overziet hij de hele familie. De auto heeft hij zorgvuldig in de schaduw gezet.

En dan is er koffie! Tegen half 1 komen Ben en Niesje, onze zeer gewaardeerde vakantievierende oppas. ‘De bus’ laten ze nog even volgepakt staan. Samen lopen we overal bij langs: de schapen inclusief Bram de ram, de kippen, de honden, de katten met hun vijf jongen en de tuin.Wat zijn we druk geweest om alles in orde te krijgen. Ben en Niesje hebben ook vakantie.

De laatste nacht hebben Wim en ik al in de caravan geslapen. ‘Eigenlijk is dit de mooiste camping die je maar bedenken kunt’, verzucht ik. Niesje is het daar helemaal mee eens. Dan haal ik gauw het laatste wasgoed van de lijn. Ben sjouwt grote hoeveelheden levensmiddelen en kleding naar binnen… Nog een laatste groet… een zwaai…

Een frisse jonge boerin verwelkomt ons op mini camping Ruimzicht. We zijn in de polder een eindje  boven Maassluis. Dat is al lekker dicht bij Hoek van Holland. Dit polderlandschap heeft ook wel wat. Deze boerin runt behalve de camping ook een melkveebedrijf samen met haar man. Overal zijn hier dieren. Ik zie geiten, schapen, konijnen, kalfjes èn een hond. Overal zie ik frutsels van berkentakken. Het is net of al die andere mensen hier vakantie houden. Alleen wij… wij komen even op bezoek… of zo. We moeten nog van alles.. op tijd bij de boot zijn en…