Weblog2

Kleinkinderen

We zien de kleinkinderen niet meer zo vaak, maar de band die we samen hebben blijft voor altijd. Die hebben we opgebouwd tijdens hun jonge jaren toen ze regelmatig bij ons over de vloer kwamen. Veel spelletjes gespeeld en elke vakantie gingen we op stap. Zo ging Robin ook eens mee naar de camping.

2009- Een herinnering:

‘Oma, hebben jullie een schaakspel?’ Daar zal je het hebben, nu val ik door de mand. Ik kan nl niet schaken. Ooit heb ik een poging gedaan toen onze jongens nog op de lagere schoolleeftijd waren. Dat werd een mislukking, ook omdat Gerhard er al snel een kei in bleek te zijn. Die schaakte er wat af. Van Cyril onze buurjongen in Hengelo leerde hij de kneepjes van het vak. Op school won hij alles en met de schaakgroep van de Marnixschool kwam hij in Hengelo goed voor de dag. Vriend Ipe heeft hij eens een weekend lang zitten tergen met dit spel, want Ipe gaf dat maar zo niet op.

Nu wil Robin dus graag schaken. Ook hij speelt het wel met buurjongen Yoeri. Ik heb begrepen dat hem dat eveneens goed af gaat.

Vanmiddag werd er dus een schaakbord gekocht en daarna, zelfs tijdens de pizza, zaten Wim en Robin al in een spel verdiept. Dit laat ik met liefde aan Wim over. Zonet hebben we gezellig met wat drinken en een bakje chips naar de dvd van Een brief voor de Koning zitten kijken, ook al een favoriet boek van Gerhard vroeger.

En verder deze week? We gaan nog naar de boerderij. Johan leg de overal maar klaar!

Het is net of je weer thuiskomt wanneer we op De Boomgaard aan rijden. Die voortent was nog even een karwei, maar met die handige kleinzoon van ons scheelde het weer. Hij was op tijd voor het melken en ligt net in bed na me verslagen te hebben met kaarten. De beide honden liggen bij hem in de voortent en de wekker staat ingesteld op half 7.

Morgenvroeg staat Robin weer in de bekende rode overal in de melkput. Hij geniet!

Er is hier heel wat te beleven voor Robin. Eerst gaat hij hand- en spandiensten verrichten in de melkstal. Dan gauw eten en even later komt de vrachtauto met de beide kooien voor het bekappen er aan en haast hij zich weer naar de stal. Het is nog een hele klus om de koeien in de kooien te krijgen. Als ze er een keer inzitten gaat alles bijna automatisch. Het bekappen gaat met een soort slijpmachine en dan hoeft er alleen nog ontsmet te worden. Robin mag helpen om ze aan de buitenkant een halster van touw om te doen als ze eenmaal vastgezet zijn. Hij glimt van trots. Intussen ga ik naar tante Jo om de fotoboeken om te ruilen. Morgen kan ik weer aan het kopiëren met de foto’s die me aanspreken.

Natuurlijk vanmiddag even naar Diny en nu zit ik even bij Wim die zich vermaakt bij de Tour de France in de recreatieruimte. Robin? O die maait het gras. Wat zal die slapen vannacht.

Eén van de bewaard gebleven foto’s laat een nog jonge Anton Voortman zien met een donkere jongeman met een soort leger jeep erachter. Aanvankelijk werd gedacht dat deze jongeman Wim of Sjaak was, de jongens uit Papoea Nieuw Guinea die bij de Voortmans een aantal jaren in huis waren. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Dit moet een van onze bevrijders zijn. Het waren de Canadezen die de Achterhoek hebben bevrijd en vandaar verder naar het Noorden trokken. Het heeft nog heel wat schade en mensenlevens gekost in de buurt van Zutphen. Anton zal hier een jaar of 8, 9 zijn. Bijzondere foto is het, net zo bijzonder als het dagboekje van ome Jan Eggink dat hij schreef tijdens de bevrijding van Vorden en omgeving omstreeks 1 april 1945.

‘Alles sal reg kom’, zei een van ons. ‘Behalve de kromme benen van Hofmeier’, antwoordde moeder Siet gevat. Het schijnt te maken te hebben met de vroegere slager Hofmeier die het varken dat geslacht moest worden tussen de benen klemde. Het zijn van die Hattemse gezegden en daar wist moeder Siet er wel wat van. Het was de laatste keer dat we haar opzochten in de Bongerd en we gezellig samen in het restaurant van de Bongerd koffie hadden gedronken en vooral veel gezongen, want dat kon ze tot het laatst nog heel goed. Bijna het hele liedboek plus het Hattemse volkslied kende ze uit haar hoofd.

Vandaag is het haar verjaardag en ik denk dat de rest van de familie er ook wel even bij stil staat. Op 23 april 1913 werd ze geboren als oudste in het gezin de Bruin in Wapenveld. Gerard, Wim en Bé volgden. Ze schijnt altijd al een bijdehandje geweest te zijn. Oom Bé vertelde eens dat hij als jongen zijn hand op een dubbeltje legde, maar dat zus Siet daar ogenblikkelijk gewag van maakte. ‘Moe, Bé hef een dubbeltie onder zien hand’.

Behalve bijdehand was ze een geweldige moeder en oma. Paul Sietse en Gerard vertelden pas nog over haar wanneer ze eens per week tussen de middag bij haar kwamen eten en toen Gerard in Zwolle naar school ging mocht Paul Sietse een vriendje meenemen. Onze jongens mochten ook graag bij haar logeren. Gerhard is zelf in Hattem geboren en heeft tijdens zijn studietijd nog een paar jaar bij zijn oma Siet gewoond. Tot op hoge leeftijd bleef ze het stralend middelpunt.

Dank je wel oma Siet voor wie je was.

16-08 – De Malham Cove hebben we jaren geleden al eens bewonderd. Nu komen we terug en dit keer heel dichtbij, een indrukwekkend hoge rotspartij. De zwaluwen vliegen afen aan naar hun nesten. We vinden allebei dat we nu een lekkere afternoon tea wel weer verdiend hebben. In de tearoom bij de Woolen Mill nemen we er eens van met een flapped Jack erbij, een soort mierzoete havermoutkoek met honing! Het bestellen van de Engelse families is het bekijken waard. ‘What would you like? O… lovely! O nice! Ze komen nog eens terug, vragen opnieuw wat het allemaal is. Eentje houdt alvast een tafeltje bezet en die moet aan het eind ook nog kiezen..

17-08 – Het uitzicht vanuit de caravan is toch zo mooi hier. Met Northumbria (Otterburn) is dit de topper. We maken wat foto’s en ik wat schetsen. Dan kan ik ze later nog eens met verf weergeven hoe deze plek was en voelde.

Dan wordt het tijd voor Manchester. Wat een weerzien!  Joan met gebroken pols en neus. Tom met wat terugslag. Ze beginnen er net weer wat bovenop te komen. Alweer 6 jaar geleden kreeg hij een herseninfarct en is behoorlijk gehandicapt. Hij rijdt buiten op een soort scooter en binnen loopt hij moeilijk achter een soort looprek. Maar hij heeft een positieve levensinstelling. Joan loopt maar steeds achter hem aan en voor hem uit en kletst je de oren van het hoofd. We vertellen elkaar over onze gezinnen. De foto’s van Gerhard en Robin worden bewonderd

Dan is het kwart over 6. Stelle komt ons halen. We gaan met Stella, Pete en Michelle naar de Chinees om de hoek. Een avond met lekker eten, grappen en verhalen van Pete en Stella. Wat een onderhoudend stel. Pete zit in de verkoop . Samen met een compagnon verkoopt hij frisdrankautomaten. ‘Pete sells you eveything he wants’, zegt Joan. Tom geniet ook van de gezelligheid zo met elkaar.. Als we naar huis lopen voelt mijn hoofd net een opgeblazen ballon van alle verhalen.

18-08 -Hoofdpijn. I.p.v. samen naar het nieuwe shopping Centre lig ik in bed met zetpillen. Wim komt geregeld bezorgd kijken. Eén geluk: Tom kan nu naar zijn favoriete belangrijke cricketwedstrijd Engeland-West Indies kijken. Engeland wint. Hij straalt. Wim verleent Joan hand- en spandiensten: wast af, stofzuigt, snippert ui.. enz…

Een dag later vertrekken we vanaf de Woodsend Road richting Harwich. De hoofdpijn is weg en we genieten van deze laatste dagen.

15-08 –‘Zeg maar waar we heengaan! ’Wim kijkt me vol verwachting aan. We hebben nog twee dagen voor we in Manchester bij Tom en Joan verwacht worden. Ik kies voor de zuidelijke Yorkshire Dales. Bij Kendal linksaf, bij Ingleton rechts.. Daar bij little Bentham bij de Bentham potterie vinden we een privé camping in een schapenwei met 12 Blue face Leicester schapen. Ze hebben Roman heads, vindt onze gastvrouw, de pottenbakster. Ik vind het net slangenkoppen. De leidster houdt ons strak in de gaten, stampt af en toe. Onze eigen Judth, Annie, Jetske en Jumpertje zijn vééél aanhaliger, maar ja… die verwennen we ook iedere dag met schillen, brood of brokjes. Deze weten niet eens wat brood is. Het enige nadeel van ‘ sheep on site’ is dat je je bril wel op moet hebben als je gaat douchen, anders zit je zo onder de ‘droppings’.

‘Wat hoor ik nou?’, zeg ik ’s middags als we even op ontdekkingstocht gaan. ’t Is natuurlijk de schapenstront die van de banden af vliegt. De hooggelegen heuvels tussen Ingleton en Hawes vinden we prachtig. Heel langzaam rijden we over de single track roads.

14-08 – Maar dan is de heimwee weer afgezakt! ’t Ziet er hier tussen de indrukwekkende bergen weer geweldig uit. Och die laatste week genieten we er weer van… met Wim altijd gezellig.

In Thorntwaite even de ons bekende galerie in … en weer uit! In Cockermouth het Sheep and Wollen Centre in. Het regent behoorlijk!

In plaats van het Ennerdale kiezen we eerst maar voor Maryport, de geboorteplaats van Tom Woodgate. De haven is sinds de vorige keer 10 jaar geleden behoorlijk opgeknapt. Het is weer droog en langs het strand vermaken we ons met stenen zoeken en stokken gooien met een hond. De eigenaars zitten in de auto. Wim gooit de stok ook even de zee in. De hond er achteraan natuurlijk. Gelukkig zwom hij weer snel naar de kant.

Kom op we rijden nog even naar het Ennerdale, een prachtig dal met een meer en veel bos. Opnieuw krijg ik dat gevoel van: dit is net Canada, helemaal nu Wim zijn hoed op heeft! Fijn dat Mark even belt. We zijn weer helemaal op de hoogte. ‘Ja Wim, doe mij ook maar een drupje Teachers in!

13-08 -Dan is de heimwee toch wat toegeslagen bij mij. Om half 2 gaan we pas op pad. We komen bij een carbootsale ergens in een klein dorpje in de Village Hall. Een soort Sherlock Holmes dirigeert ons naar een weitje om daar te parkeren. Dan gan we via een stop in Glennridding aan het Ullswater via de Kirkstone pass en Ambleside naar Keswick. Hier vindt Wim z’n echte Fish and chips. Die smikkelen we in de auto op. Naast ons vertrekken 2 MG’s, open, vrouwen van zo’n 60 jaar met pet op achter het stuur. Rnnng,, Rnnnng…

We overleggen of we de Stenaline zullen bellen om eerder te kunnen vertrekken. Ja… morgenvroeg..

11-08 -De tuin die we vandaag gaan bekijken is nog niet zo oud. Hij is aangelegd in een voormalige schapenwei, de Craigel Garden. Hier en daar vind je een spreuk of een onverwacht ornament, een stenen bank… De moestuin is in een cirkel op verhoogde bedden aangelegd. Ze heeft ook de Rosa Carmen, net als wij aan het Schoolpad. We nemen uit haar kwekerij een Thalictrum, een Penstemon en een Zuid-Afrikaanse lelie mee. Wim vindt ze prachtig. ‘Nou, deze namen kun je vast wel onthouden, je hebt ze zelf uitgezocht!’ Ik plaag hem een beetje. ’Nou… eh… Kaapse viool?’ Wims geheugen is duidelijk op andere zaken ingesteld.

Onze rit gaat verder via Grey Mares Tail, een smalle hoge waterval, St Mary’s Loch, dwars door de hoge heuvels naar het Meggan en Talla Reservoir. Deze zorgen voor het drinkwater van Edinburgh. Op een prachtig plekje aan het Meggan Reservoir is het tijd voor ons soepje. Ik schets intussen het uitzicht, maar maak er voor alle zekerheid ook een foto van.

’s Avonds loopt de camping helemaal vol. We zien van dichtbij een familiehereniging. ‘O darling’ en “Love’ gaan over en weer  als dochter en zus binnengehaald worden. ‘Die man kan vanaovend de bek wel hollen’, mompelt Wim zacht voor zich uit….

Dan kuieren we langzaam richting Royal Mile en vandaar naar een groot wit zeildoeken gebouw: Dynamic Earth waar doorlopend voorstellingen zijn. Natuurlijk zijn we te vroeg en natuurlijk zijn er nog kaartjes. En dan… flitsend en enthousiast laten 6 meisjes uit Singapore ons de ontwikkeling van de dans zien: Het Linda Hop Ensemble. De dansen zijn net als Charles Lindberg hop de wereldzeeën overgestoken. De Charleston, de invloed van de Afrikaanse, Aziatische en Arabische wereld, alles komt aan bod en wordt tussen de optredens uitgelegd. Een meisje uit India in traditionele kleding legt ook de bewegingen die ze maakt uit: in de spiegel kijken, zich mooi maken, sieraden omdoen enz. In de Lindy Hop zit van alles wat. In één woord prachtig! Aan het eind van de voorstelling mag het publiek meedansen. Wim wordt zelfs persoonlijk uitgenodigd maar laat zich jammer genoeg niet verleiden. ‘Ik had geen goede schoenen aan. Ik ken die dansen niet. De knieën deden me zeer!’

Al winkelend lopen we terug naar de Mall voor tea met een jacked potatoe. Dan wil ik echt wel weer terug naar de caravan. Wim doet wel stoer, maar eenmaal terug gaat hij net als ik plat! We schrikken wakker. Onze buren beginnen op de doedelzak Happy Birthday te spelen. Hun repertoire breidt zich nog verder uit. In de Highlands klinkt het toch beter dan in een voortent.