Weblog2

In 2000 was het zover. Wim kon met de VUT zoals dat toen heette. We konden allebei met 61 jaar stoppen met werken en Wim zelfs een paar maanden eerder.

Hij had er naar uitgekeken, was zelfs een beetje bang dat er een kink in de kabel kwam voor de tijd omdat het met Holvrieka Ido slechter ging. Maar hij had geen last en met een speech en met familie en een kantine vol collega’s, en een mooi feestje na aan het Schoolpad, nam hij afscheid van zijn werkzame leven. Hij kreeg van zijn naaste collega’s een bijzonder cadeau: Bram, een flinke ram die een aantal jaren voor mooie nakomelingen heeft gezorgd.

Toen begon zijn leven als vrij man. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij zich ging vervelen. Hij genoot volop van het leven aan het Schoolpad, contact met de buren en alle bezoek dat regelmatig aan kwam wippen. Bovendien begon hij met zingen bij de Eemslander Shanties. Even later volgde ook het Mannenkoor Valerius en ruilde na een aantal jaren de Shanties in voor de Cantorij van onze kerk. Hij had een prachtige stem net als zijn broers.

Vanmorgen kreeg ik het even te kwaad toen we een lied zongen waarbij hij altijd de tweede stem inzette. Dat gemis dat nooit over zal gaan hoor ik bij veel anderen om mij heen.

Nu ben ik bezig met het sorteren van de plakboeken en kom deze tegen van juist dat eerste jaar na zijn afscheid van Holvrieka. Een totaal ontspannen Wim keek me aan op de voorkant. Hij is dan 60 jaar. Ons leven zag er natuurlijk heel anders uit. Robin was er al en Mark en Hilda nog steeds. Rick woonde intussen al een half jaar geheel zelfstandig. En.. Ben en Niesje gingen oppassen….

Even mee beleven? Verder op www.hettysite.nl weblog 2

           

Brief van opoe Bijenhof aan zoon Willem.

Beste Willem

Even een paar letters uit Vorden. Ik heb gewacht tot vanavond om te schrijven, ik dacht dat er soms met de Courant nog een brief van u was. Hier is alles nog best in orde en ik hoop dat het met u ook goed is. Willem van Oom W heeft een ongeluk gehad met de motor, maar ’t is nogal goed afgelopen, alleen een hoofdwond. Gisteravond heeft bij Broekgaarden het paard ook een veulen gekregen, een hengst, alles is ook best.

Janna is gisteren ook nog een poos hier geweest. Wij hopen dat het landbouwverlof nog maar eens weer los komt, dan kunt u tenminste nog een keer komen. Sjoerd die wordt nu overgeplaatst naar Amsterdam naar de kleermakerij, dat is nog wel fijn.

Willem met ons paard en veulen gaat het goed. Hoe gaat het?  Hebt u het ook nog goed en met de dienst? Wees in alles maar voorzichtig. Wij moeten maar hopen dat het gauw anders wordt. Jaap is op het ogenblik ook een beetje ziek in huis, ook niet zoo erg maar hij moet het maar uitvieren.

Verder weet ik niet veel te schrijven in de hoop spoedig eens weer iets van je te hooren. Ontvangt hierbij de Hartelijke Groeten van ons allen..uw Vader en Coba en van mij

Uw liefhebbende Moeder

Morgen dinsdag sturen wij uw schoon goed.

Als u soms geen geld genoeg hebt dan moet u het maar schrijven, dan sturen wij het u hoor.

Nogmaals gegroet M.

Je ziet dat dit net een paar weken voor de Duitse inval was.

Foto: gezin Bijenhof op De Haar, ik denk midden 30er jaren

Op de Boomgaard hadden ze heel lang een hond die Sacha heette. Deze Sacha had haar naam te danken aan onze aller-aller-eerste hond. We woonden nog in Aalten en neef Gerrit en Irene hadden een pup. Het was een pup van hun grote zwarte poedel. Ze kwamen haar zelf brengen en bleven meteen een nachtje slapen. Ze werd Sacha genoemd, net als de moeder. Het bleek een hond die erg veel beweging nodig had en wanneer je haar uitliet aan de riem hoefde je bijna zelf niet te lopen, alleen je voeten iets op te tillen en je had een tempo van ik weet niet wat. We hadden ook nooit van een puppy cursus gehoord. Soms ging deze Sacha er vandoor en wanneer ze ’s avonds niet thuis was, lieten we de schuurdeur maar op een kier. Als Wim dan de andere morgen in de schuur kwam lag ze hem met haar donkere kraalogen slim aan te kijken vanaf het kolenhok. Bij Staalkat waar Wim toen werkte werd al eens gevraagd of hij soms zo’n grote zwarte hond had. Die hadden ze ’s avond laat nog zien lopen, zo’n vier km verderop.

Die zomer van 1967 was ik in verwachting van Rick en werd dat uitlaattempo niet anders en Sacha bleef er vandoor gaan als ze er zin in had. Toch was het een schat van een hond en Gerhard zat vaak bij Sacha in de mand.

Toen echter bleek dat een collega van Wim op zoek was naar een sterke, maar lieve hond voor bij de boerderij was de keus niet makkelijk maar wel duidelijk. Sacha kreeg een nieuw thuis.

Een paar weken later gingen we kijken hoe het haar verging bij het nieuwe gezin. ‘Hoe is ’t met Sacha?’, vroegen we. ‘O.. kiek maor daor he-j em…’ en de man wees in de verte waar we twee sporen hoog opspattend water zagen. Dat was Sacha, ze rende door het water in de wei. Wij waren gerustgesteld, Sacha was op haar plek.

Bij Wim begonnen steeds meer herinneringen boven te komen. Was het vroeger Ben die dat zo mooi kon weergeven. Wim kon het ook.

Jan en Marie woonden met hun 5 jongens boven hun schoenwinkel in de Kerkstraat in Hattem. Vijf jongens op een bovenhuis zonder tuin was ook niet alles. Maar ze hadden wel een heel stadje om rond te struinen zoals dat toen nog kon. Wim wist dat ze vanuit hun zolderraam pijltjes schoten naar in de gordijnen van de overburen. Die bleven dan in het gordijn steken en zij doken natuurlijk gauw naar beneden. Is blijkbaar iets van alle tijden…

Gerhard was daar bij ons in Hengelo een kei in en stond er even later een buurvrouw met een boos gezicht aan de deur met een pijltje dat ze om de oren had gekregen en de opmerking: ’Ik weet niet wie het was maar het kwam uit dat raam’ en wees natuurlijk Gerhards raam aan.

Wanneer Wim een rondleiding door Hattem verzorgde voor kleinzoon Robin of onze buurkinderen na een geslaagd bezoekje aan het Bakkerij Museum hoorden ze vanzelf de ondeugden die ze vroeger uithaalden toen Hattem nog de vrijplaats was voor spelende kinderen.

Zo hadden de jongens in Hattem er plezier aan om vrouw Spoel op de kast te krijgen. Ze was wat schuw en kwam niet gauw naar buiten. Dan tikten de jongens met een stuk glas op het raam en dan lieten ze meteen dat glas vallen zodat het leek of het hele raam er uit viel. Dan riep vrouw Spoel meteen: ‘Dikkie… ze doet et weer’. Tja kwajongensstreken.

Het stadje was één grote speelplaats voor de jongelui. Wim wist nog van de mesthoop die bij die boerderij aan het begin van de Kerkstraat lag waar later makelaardij Karssing was. Waar de boeren normaal vroeger een mestvaalt bij hun huis hadden was dat in het stadje lastig. In de winter  als de koeien binnen waren was de mest wel een probleem. Hun buurman van ’t Land bracht net als de meesten de mest weg op een kar.

Niet alleen deed Wim dat maar zo verzorgde Henry als gids een perfecte rondleiding met ons en onze Amerikaanse familie. Hij sloeg de ondeugden over maar gaf meer een culturele en geschiedkundige uitleg. Allemaal mooi!

Foto: 2015 Henry als gids met o.a. Curtis en Berdena

19 maart 2018–Mooie herinnering

In deze Passietijd, de periode voor Goede Vrijdag en Pasen is er veel op muzikaal gebied te beleven. De Mattheus Passion is daar een goed voorbeeld van. Een aantal jaren geleden kon je in Emmen meedoen aan de uitvoering van de Crucifixion na een intensieve scratchdag o.l.v. Daniel Rouwkema. Veel mensen van Valerius, de Cantorij en andere koren deden mee. Zelfs Ben en vriend Piet Schuijn kwamen over met Niesje en Willy om mee te doen.

Nu is er een andere dirigent bij het Chr. Mannenkoor Valerius, Luuk Tuinder. Hij stelde voor om de Crucifixion van Steiner in het Nederlands uit te voeren en speciaal omgezet voor Mannenkoor: De Kruisiging.

Gisteravond was het zover. Ben en Diny kwamen speciaal over om dit mee te maken. Ze hadden ook al een paar keer meegedaan in hun eigen omgeving aan de Crucifixion en zouden zo mee kunnen doen. Het werd een bijzondere avond met Aart Mateboer tenor, Hans de Vries bariton en Mattijs de Vreugd achter het orgel.

Het werd een ingetogen belevenis om De Kruisiging in het Nederlands mee te maken. Anne van de Meiden zou zeggen: In je eigen taal is het net of ‘et oe meer achter et vesjen kump’. De mannen zongen prachtig. De stukken ‘stem uit het volk’ werd gezongen door Wim met twee van zijn mede Valerianen en klonk inderdaad heel mooi als één stem. Ik heb hem ook veel met de computer horen oefenen achter de dichte deur van het kleine kamertje.

De Koralen konden we allemaal meezingen en was een belevenis op zich.

In stilte verlieten eerst Valerius en de solisten en daarna wij de Grote Kerk.

Foto: Midden boven: Wim

Wat we in onze jeugd te kort zijn gekomen wat betreft reizen hebben we toch in de loop van de rest van ons leven wel ingehaald. Wim had natuurlijk al wel de wereldzeeën bevaren, maar voor mij was alleen een driedaagse excursie van school naar Trier in Duitsland en door Luxemburg en België mijn enige echte uitje buiten onze grenzen.

Toen we eenmaal ons gezin op poten hadden hebben we dat proberen goed te maken. We hebben veel van Europa  gezien. We maakten zelfs de overtocht naar Canada met Henry en Tonny om Gera en Fred en hun gezin op te zoeken en dat deel van Canada te mogen ontdekken. Daarna in onze tijd van pensioen en meer kansen maakten we de droomreis van 8 weken naar Nieuw Zeeland. Het werd de topper. Het was leuk dat Rick later af en toe graag met ons mee wilde naar Groot Brittannië en België. Naar Fred en Gera in Canada kan hij alleen ook wel af.

Toch blijf je ook nieuwsgierig naar andere plaatsen. Terwijl we ons plekje op de boerderijcamping De Boomgaard bij Johan en Joke lang in ere hielden bleef het de laatste jaren vooral bij reisprogramma’s kijken op de tv, zoals Floortje naar het einde van de wereld, Escape tot he Country en James Herriot. Zo beleef je toch al dat moois opnieuw. En dat doe ik nog steeds.

Ik kan niet net als buurman Jans zeggen terwijl hij met een brede zwaai naar het land achter hun boerderij wijst: ‘Waorumme zol ik hier vot gaon? Kiek maor. Nergens zo mooi als hier’. Zijn geboorteplek waar de fazanten broeden, hazen hun leger hebben, een ree met haar kalfje te zien was en waar om de haverklap een van de katten van Geesje met een stel jongen aan komt lopen. Die jongen worden in het veld geboren maar als ze kunnen lopen komt het hele spul op de pappotten van Geesje af. Jans vond het altijd prima zo.

Ieder zijn ding!

Lang… heel lang geleden waren hier twee families samen in hun geliefde vakantiehuisje op de Ferienstrecke nabij Badenhard. Het huisje was te klein om lang met z’n allen te huizen, maar wanneer de ene familie haar vakantie er bijna op had zitten en de tweede familie alvast die kant op kwam, hadden ze nog één middag en avond om samen door te brengen. Als je me vraagt waar we toch allemaal sliepen die nacht, vier volwassenen en vijf kinderen, moet ik het antwoord schuldig blijven maar ik vermoed dat een deel ergens op luchtbedden op de veranda geslapen heeft.
Dick noemde dit dorpje schertsend Badend Hart en net als wij hebben ze mooie herinneringen aan die tijd toen ze er met baby Stefan en kleuter Ernst geweest zijn.
Deze foto kwam bij Dick en Anda’s verzameling boven water toen we terugkwamen van onze memory toer. Samen aan tafel op de Diele in de verbouwde jachthut van de familie Laborenz uit Essen, 45 jaar geleden…

De titel doet me weer even stilstaan bij de tegenwoordige toestand, maar zingen schept verbroedering. Nooit de moed opgeven…

Acht jaar geleden gaf Valerius een Voorjaarsconcert. Daar was heel Valerius druk mee. Kijk maar:

Regelmatig gaat de deur van het kleine kamertje, waar onze pc staat, dicht. Het is even Wims eigen territorium want hij gaat oefenen. Niet zomaar oefenen, flink oefenen. Volgende maand geeft Valerius een Voorjaarsconcert.

Deze draagt de titel: Valerius zingt Rusland<> Amerika. Het zijn volksliederen en spirituals. Ernst Daniel Smid zal zijn medewerking verlenen net als onze vaste pianist Jan Lenselink.

Het hele koor is nu thuis aan het oefenen. Dirigent Luuk heeft de muziek ingezongen en alle mannen zijn er nu druk mee om vooral die Russische liederen onder de knie te krijgen. Elke dag gaat die deur van dat kamertje een tijdje dicht en horen we de Russische liederen met de diepe stemmen van voorzanger Luuk en Wim door de deur heen klinken. Als ik even mijn ogen dicht doe zie ik de troika van drs P voor me door de Russische besneeuwde steppe, achtervolgd door de wolven.

Af en toe komen we in Emmen een mede- Valeriaan tegen en probeer ik te polsen of die ook zo druk aan het oefenen zijn. Ja hoor, net zo fanatiek. Die Luuk heeft zijn mannen flink aan de gang.

Het kan mooi worden de 18e maart, vooral ook die combinatie Rusland- Amerika. Je moet er maar opkomen…

Ik zie aan het uitzicht door het raam dat het winter is op de Boskamp en het zou zomaar opa’s verjaardag kunnen zijn. Die werd steevast door de hele familie meegevierd op 8 februari. Het kan 1965 zijn toen Herman en Nettie voor het eerst samen de familie de familie in Nederland opzochten. Toch kan het ook bij een volgende bezoek geweest zijn want aan opa zie je dat hij nu echt op leeftijd is. Hij zou uiteindelijk 95 worden. Deze foto is bijzonder omdat hij er hier met zijn drie zonen op staat. De vierde moet je er maar even bij denken want dat was onze vader Hendrik Jan. Opa heeft jarenlang een pak van Hendrik Jan gedragen. Ook gebruikte hij diens typemachine die voor de administratie van de zagerij op het Medler dienst had gedaan. Uiteindelijk kregen we die terug toen opa verder zijn brieven gemakkelijker met de hand schreef. Je moest ook nog wat kracht zetten voor het typen. Hij staat nu bij mij te pronken.

Van l. naar r. Jan, Herman, opa en Bram