Weblog2

9-08 – Vanmorgen is het geen drizzle maar komt het met bakken vol uit de lucht. Om 6 uur kon ik nog net een paar schone onderbroeken van de lijn redden. Ze drogen nu wat na, ieder aan een handvat van een bovenkastje. Gisteren vonden we dit kampeerplekje pal naast het looppad eigenlijk niks.

‘Ze loopt oe hier de pette nog van de kop’, zei Wim nog. Nu zitten we binnen, het grote raam wijd open, en zien alles aan ons voorbij komen. Wim voorziet het een en ander van kommentaar.

‘Den hef de slippers van zien va an’.

‘Ja.. rookt d’r nog mar ene..’

‘Zo zonder badjas valt et toch tegen’.

‘Good morning, lovely day is n’t it?’

‘Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog es hebben..’

‘Den had eerst langer warm motten draaien.!’

‘D’r is t ‘r ok ene spek an et braojen’.

Om 11 uur lopen we dan toch in Edinburgh, met paraplu, naar de Scottish Academy of Arts. Hier is werk te zien van de Schotse schilders uit de 20^e eeuw. We hebben de catalogus er wel bij nodig. Sommige moet je van dichtbij zien, andere zijn op 5-10m afstand op z’n  mooist.

Shore Althandu is zo’n grote. Overwegend groen, boten op de voorgrond is( denk ik) van Barbara Rae. Je moet hier natuurlijk ook wel oude , met hoed in een hoek gemikt, als kunst willen zien. Aquarellen zijn er in verschillende stijlen en technieken. Met acrylverf spreekt het wat duidelijker en bij de gemengde technieken moet je heel goed kijken hoe die opgebouwd zijn, bv. Adam and Eve, hiding.

8- 08 -Nog voor de middag brengt onze campingbaas van Drummohr  ons naar onze plek. Zijn duidelijke aanwijzingen zorgen ervoor dat we straks gemakkelijk en goedkoop naar Edinburgh komen. Daar neemt de menigte ons moeiteloos op. Vandaag beginnen we bij de Royal Academy of Art, zoiets als ons Rijksmuseum. Alleen is het hier gratis. We ontdekken schilderijen van Rembrandt, Frans Hals, Rubens, Hobbema en De Koninck. Er is zelfs een oud Spaans op hout geschilderd stuk uit 1050. Rembrandt schilderde een bruidje in de bedstee die het dek al wat opengeslagen houdt, waarschijnlijk de vrouw van zijn zoon. Prachtig en zo sprekend! De wat mollige vrouwen van Rubens vind ik voor het eerst mooi. Hij zou geïnspireerd zijn door de grote Rafaël.

Even later kijken we ademloos naar twee mannen op een fietsje met ladder en fakkels. Hun act is zo fantastisch opgebouwd. Jamie en Maeven mogen assisteren. ’t Zijn altijd kinderen van zo’n 5 jaar die zo onbevangen kunnen meewerken. En dan krijgen we de Schotse band in het vizier met doedelzakken, dans en drums. ’t Is echt Schotland.

De fis hand chips in de Princes Mall, de 3 tijden klok voor Rick( die zal wel aha zeggen) en een kort optreden vande Lindy Hop dansers maken onze dag in Edinburgh vol en met een ijsje gaan we de bus weer in. Vanaf het frontbalkon hebben we dan drie kwartier lang uitzicht op een zonnig Edinburgh, Portobello, Musselburgh en de prachtige Firth of Forth.

7-08 – Zo’n 30 km oostelijk van Jedburgh, vlakbij Coldstream, ligt een Countrypark ‘The Hirsel’. Tegelijk een centrum voor Arts en crafts. ’t Is een landgoed dat haar grond en bijgebouwen openstelt voor publiek. Ook hier zie ik aquarellen( Sue…) die met ferme hand het onderwerp precies laat spreken- een kat op jacht, een even opkijkend hert, watching( twee schapen), een kip met kuikens. Prachtig! Zo zou ik het ook willen. Dat wordt oefenen!!

Gehuld in onze waxjassen wandelen we in de drizzle het landgoed rond. Wim uiteraard mèt hoed. Eigenlijk willen we nog wel naar het strand, naar Berwick on Tweed. Daar vinden we wèl een grote supermarkt en met veel moeite via de nauwe straatjes ook de Tweed, die bij eb half droog ligt.

Voor vandaag is het genoeg! Ik pak mijn vaste kussentje en nestel me op mijn plekje in de auto. Northumberland zien we in de verte liggen. Wat een land!

Op de camping heeft een jong stel met Friese vlag en klompen de tent naast ons opgezet. Stug zijn ze niet, die Friezen!

Instructie bij de brandslang: When fire- shout: fire…. While fire-fighting keep shouting: fire

Afscheid van Northumbria, Will en z’n paarden, geiten en schapen en op naar de Borders.

6-08 -Nu naar de Borders, Jedburgh. De camping is snel gevonden, dat holletje in het bos. We zijn flink vandaag, we gaan lopend naar de stad en zien veel tuinen met veel rozen. Heel lang geleden was meneer Boet onze buurman. Die had ieder jaar zijn voortuin vol afrikanen, begonia’s, salvia’s en petunia’s staan. Het was één bonte bloemenzee. Eigenlijk was hij zeer verontwaardigd dat hij nooit een prijs kreeg voor de mooiste tuin! Nou… zulke tuinen zien we hier ook. Wim spreekt een man aan die daar aan de schoffel staat. Deze begint enthousiast te vertellen hoe hij dit allemaal voor elkaar houdt en wat de problemen zijn. Maar… he’s retired now… so he has plenty of time. Hij glundert helemaal.

5-08-  In deze omgeving van rust, paarden en de humor van Will, willen we graag nog een dag blijven. “In a few months I get my buspass (60 jaar) and we don’t have a bus here’. Vandaag rijden we helemaal opons gemak de Forest Drive door het Kielder Forest, 24 mijl door bos en hei. Dat is hier zo’n 40 jaar geleden aangelegd.

Op de parkeerplaats bij het Kielder Castle komen we een vader, moeder met een  jongetje tegen. Dat bekijkt Wim van top tot teen, ziet hoed, jack, spijkerbroek en vraagt aan zijn moeder:’Is that a cowboy, mum?’ Ik kom bijna niet meer bij.

In het Infocentrum vertellen ze o.a. dat er met boomkapmachines wordt gewerkt waarmee 800 bomen per dag gekapt kunnen worden. We gaan weer verder en laten nog één keer de sfeer van Leap Lodge met z’n uitzicht en afternoon tea op ons inwerken. ’s Avonds vragen we Will binnen om z’n 17,5 pond te innen voor deze 5 nachten. Hij vertelt over het leven van de boeren hier die het land van de Lords huren en dat bewerken. ‘Just like it was before’. Het badderen in de caravan gaat prima. Ik red me wel in ons badhokje. Wim daarentegen installeert zich elke morgen met een flinke bak koud water midden in de caravan. ‘In dat hok kan ik m’n knieën niet eens uit elkaar krijgen! ’Haar wassen doen we buiten door met een keteltje lauw water elkaars hoofd te begieten.

4-08 Vandaag gaat het gebeuren! We zijn op tijd in Seahouses, om 10 uur precies. Een tanog kapiteintje helpt ons met stevige hand aan boord van een voormalige vissersboot en daar gaan we al. Het is net een droom. We varen voorzichtig langs grote kolonies zeehonden. Ze zijn helemaal niet bang. Ze klappen met hun staart op het water en het lijkt of sommigen voor ons poseren. Ongelooflijk… zoveel… en zo dichtbij. Ook de puffins, die kleine massieve mooi gekleurde vogels  (papagaaiduikers) zien we van heel dichtbij. Ons kapiteintje vertelt ons over de heldendaden van Flora, de dochter van de vuurtorenwachter, die hier schipbreukelingen redde. Dan gaan we aan land op de Inner Farne, het buitenste van de Farne Islands. Overal zitten vogels te broeden en voeren de ouders hun jongen. De sterns zijn behoorlijk agressief. Die duiken zo op je hoofd en pikken gemeen. Niks voor mij! Alleen het gedeelte waar de puffins zijn( honderd is maar niks) kan mij bekoren.

En wat Wim ook zegt of probeert: ’Doe dan mijn hoed op’.  ’Doe dan je jas over je hoofd’, enz…, ik kom niet meer bij die sternen in de buurt. Geef mij maar de rust van Skomer! Dat eiland voor de kust van Wales is veel grote. We waren daar zo’n 6 jaar geleden, in alle rust konden we daar rondwandelen. Maar de zeehonden zag je alleen op afstand en de puffins waren toen half augustus alweer de zee op.. Na een uur melden we ons weer bij de boot.

Vanwege het lage tij zitten we met veel te veel mensen op de boot en dus aan de grond. Ons kapiteintje vraagt volonteers om over te stappen op een kleinere boor. Wij willen ook wel. Eenmaal buiten het haventje kunnen we weer terug op de eerste boot.

Heelhuids komen we tot vlak bij de kant. Dan wordt het opeens: ‘Allemaal naar voren’  gecommandeerd. We zitten opnieuw vast. Toch lukt het weer om los te komen en opgelucht gaat de meute van boord.

We ontvluchten snel dit van toeristen vergeven Seahouses met z’n shopjes en meeuwen op paaltjes, puffins en zeehondjes. Wegwezen! In Ainswick doen we onze boodschappen en gebruiken onze afternoon tea uit grappige groene theepotjes.

De volgende dag gaan we naar Rothbury, zo’n 40 km naar het oosten. ‘Hé… een gallery’, ik zie het nog net. Wim draait automatisch zijn stuur al om. Hij is pottenbakker. Zij maakt prachtige zwart witte tekeningen. Verder is er een uiteenlopend aanbod van mooie dingen. Wim bezwijkt ogenblikkelijk voor het hout, een mooie brood/kaasplank die gemaakt is door een plaatselijke houtbewerker. Ik zie een leuk schaaltje met haan voor Judith. Het allermooiste vind ik de aquarellen van Maru Ann Rogers die met het grootste formaat kwast met forse streken een haan of pony neerzet.

Ik scheur me los ander komen we vandaag niet ver. Het lijkt heel druk in Rothbury. Er zijn zoveel auto’s geparkeerd. We horen later van Will dat het komt omdat de mensen hier geen garages hebben!

Een expositie van de National Trust leert ons van alles over Norhumberland, voor veel het einde van de wereld. Aan het eind van de middag wippen we nog even bij de Otterburn Mill aan. Die kun je nog zien werken. Vroeger werd hier alle wol uit de omgeving aangevoerd. En niet te geloven… Wim vindt zijn hoed, zijn lang gezochte hoed! Jarenlang paste hij alle hoeden die hij tegenkomt: jagershoeden, opa hoeden, hoeden type Canadese cowboy, macho hoeden. Alles werd tot nu toe afgekeurd. Maar dit is em: een donkerbruine waxhoed mèt veertjes. Voorlopig gaat die niet meer af!

Om kwart over 5 zal er ook een Eveningsong zijn. Ik heb daar het idee bij van samen zingen van Engelse hymnen. Zullen we? Om 5 uur zijn we terug. Wim moet hevig plassen, maar de toilets in de Cathedral zijn al gesloten. Het is net een komedie als hij zonder dat iemand het merkt bij de muur van de omheining van zijn hoge nood afkomt.

De kerk gaat open. Op maandag blijkt het een Even Prayer te zijn. De liturgie is voor een niet- Engelse niet -Katholiek niet te volgen. Af en toe proberen we wat mee te prevelen. ‘Ik kniel niet hoor!’, zegt Wim nog. Dat ben ik ook al niet van plan. Dat telkens gaan zitten en gaan staan is al wat lastig om bij te houden. Dan gaan de drie geestelijken in hun kleurige gewaden weer terug. De voorste heeft een soort zilveren staf in zijn handen. De laatste in ’t zwart komt weer terug en gaat bij de uitgang staan en wenst ons heel vriendelijk een Good evening en God bless you toe, ieder apart. Door de steile straatjes gaan we terug naar de parkeergarage en 5 pond lichter weer naar Hett. Bij de Village Hall staat een groot zwart paard  aan een ketting te grazen.

1-8 We gaan weer een stuk van Engeland ontdekken waar we tot nu toe alleen doorgereden zijn op weg naar de Highlands, of weer terug: Northumbria.

In het grote boek ontdek ik bij Otterburn weer zo’n kleine camping. Dit keer bij het Resedale Riding Centre. Mr William( My name is Will) ontvangt ons als lid van de Nederlandse club heel gastvrij. We hebben tot nu toe nog nooit zo’n prachtig weids uitzicht gehad vanuit de caravan..Will wijst ons de waterkraan en het disposal point voor het chemisch toilet en that’s it! Ik ben benieuwd hoe lang het Wim zonder zijn shower uithoudt.

’s Avonds komt Will langs als hij z’n schapen voert. Hij wordt op de voet gevolgd door een geit. Hij doet ons een wandeling aan de hand die we van hieruit kunnen maken: ‘So about an hour’

Twee uur later zijn we weer terug. Daarna heeft Wim twee dagen mijn voeten gemasseerd met lavendel voetcrème. Alles hebben we gehad onderweg: afdalingen, heuvels, schapen, rammen, hengsten, bulls in field,. Die nacht slapen we als ossen.

30-7 Vandaag doen we niks, hellemaal niks. We zijn allebei gammeltjes. We genieten dus van zon en uitzicht. We staan aan een prachtige vijver met wel 30 eenden. De jongste en waarschijnlijk de meest kwetsbare eend wordt steeds op de nek gezeten, gebeten en platgedrukt door een paar van het forsere soort. De rest staat snaterend naar de mishandeling te kijken. ’t Is net of ze roepen: Eigen schuld, dikke bult!

Dit weekend hebben we Gerhard, Judith, Rick èn Mark en Hilda gesproken. Dat doet me toch weer goed. Gerhard begint morgen bij de RABO als helpdeskmedewerker. We hebben hem sterkte èn plezier gewenst!

31-7 We zijn al eens eerder langs Durham gereden maar hebben toen niet gestopt. Het schijnt een prachtige kathedraal te hebben. Dus… binnen twee uur kunnen we er al zijn. Als we wegrijden regent het zachtjes. Wim kijkt bedenkelijk naar de lucht. ‘No problem, that’s only to keep the dust down’, merkt iemand nog even op. We schieten nog even in de lach. Da’s nou weer Engelse humor!

Vlak naast de Motorway bij Newcastle staat de indrukwekkende Angel of the North op een heuvel. Is toch wel rustgevend als je daar op de linkerweghelft met je caravannetje langs tuft.

Net onder Durham is een klein dorpje, Hett. Daar is zo’n kleine camping van de Engelse Caravanclub, only for members. Wij vinden dat we als lid van de Nederlandse Camping en Caravan Club dat best kunnen wagen. Bij de Village Hall rechtsaf’, staat er in ’t boek. We zijn er al voorbij als ik nog net het afgeschilferde Village Community ontcijfer. Nou! Je zou je schapen er nog niet in laten schuilen. We worden allervriendelijkst ontvangen. ‘Of course, zoek maar een mooie plek uit’ – 2,5 pond + shower en toilet-

Die middag gaat het richting Cathedrale. Wat een mooie oude stad is Durham! En inderdaad… een eindeloos mooie kathedraal. We zijn er een paar uur zoet mee, met plattegrond erbij. In de binnenhof is er ieder uur een bell ringing. Videobeelden, helemaal om ons heen, en geluid geven samen ons een indruk hoe je klokgelui kunt beleven. Natuurlijk is er een shop en een tearoom bij. We drinken er een awfully nice cup of tea.

29-7 The National Sheepdogtrial wordt gehouden bij Allerton House, een stately home. We zitten al om half 10 aan het veld, gewapend met fototoestel, koffie en papaplu’s. We horen dat we Viv Bellingham, Neil Ross of onze favoriete Welshmen niet hoeven te verwachten. The National is alleen England. Als Scotland en Wales meedoen heet het International!

Ik kan het niet laten om kaarten( veel) met bordercollies en schapen te kopen. O.. en voor Robin zie ik een aardig sweatertje. Die gaat dus ook mee. Samen onder een grote paraplu en een andere over onze benen drinken we onze koffie. Cosy is n’t it? We willen niks missen. Er worden veel koppels gediskwalificeerd door fouten of wegens tijdgebrek. Hè… wat een fijne dag!

Op de camping schuift Wim in de queue voor een fish and chips. Als hij aan de beurt is, is de vis op. Daarom wordt het voor ons hamburger met patat