Weblog2

28-7 De Dales kunnen we echt niet overslaan. We vinden een prachtige camping bij Ripley en 8 pond vinden we een redelijke prijs.( 29 euro)

Die middag gaan we op zoek naar een Tourist Centre. We vinden die vlakbij Knaresborough, een prachtig oud stadje. Wat een uitzicht heb je hier over het dal. In het park zitten een paar grijze dametjes met een paar hondjes. Als ik tegen een hondje begin te praten zegt het ene dametje:’You can have him, that little monster’. En ze vertelt dat ze op hem past voor een vriendin. ‘He understands Spanish too’, vult ze aan. We vinden uit dat er morgen dichtbij al een sheepdogtrial wordt gehouden. Het kan niet mooier.

26-7 ‘It takes you at least 4 à 5 hours’, vertelt onze camping beheerder. We hadden verteld dat we special voor het kasteel kwamen. De ‘Show your card’ folder van de ANWB vermeldt dat je met twee voor de prijs van één het kasteel kan bezichtigen. Om half 11 staan we voor de poort. Ik laat m’n ANWB kaart zien. Er komt een stortvloed Engels op me af. De dame wil de speciale voucher uit de folder zelf hebben. Ik laat me overdonderen en heb de pest in. Jammer van die 11 pond!

Het Castle is gelukkig heel erg de moeite waard. Het is goed bewaard gebleven. Je ziet zo voor je hoe de mensen hier leefden en hun ontvangsten hielden. De Knights treden op in vol ornaat. De beul laat je de martelkelder in. Ambachtslieden doen hun werk en je kunt meedoen aan allerlei Middeleeuwse spelletjes.

27-7 Ýou will enjoy Stratford on Avon, Hetty, with the river and the beautiful swans, the boats and all the lovely houses’, zei Joan jaren geleden al. Het maakt niet zoveel uit dat Shakespeare er geboren is, maar inderdaad Joan ’you were right’. De Avon met z’n zwanen en jongen, de kleurig geverfde boten, de performances in het park, het ademt sfeer uit. Het waterpeil in de smalle kanalen is veel hoger dan die in de river Avon. Er moet dus veel geschut worden. Mooi!

Na Stratford ben ik wel toe aan m’n eerste tukje. Wim meldt intussen dat hij even bij de bestuurbare vliegtuigen gaat kijken, waar ergens midden op de Racecourse naast de camping mee gevlogen wordt. Als hij na minstens 2 uur nog niet terug is zie ik al een scenario voor me voor dat hem iets overkomen is. Nou! Daar word ik ook weer niet echt vrolijk van! Fluitend komt Wim even later terug, vol met verhalen over deze vliegtuigfanaten met hun bestuurbare lievelingen.

Op de camping is ook een Engelsman Bert (spreek uit Burt) die geregeld een praatje komt maken. Bert vertelde dat hij op een gegeven moment zijn leven bewust zijn leven omgegooid heeft van ‘making money’ naar ‘enjoying your life’. Hij vergelijkt het leven met een wiel waarbij iedereen, hoe verschillend ook. Even belangrijk is.

24-7 Natuurlijk zijn we op tijd bij de Searider. Eenmaal aan boord zoeken we een mooi plekje en doen ons tegoed aan een heerlijk ‘lopend buffet’. Dan zakken onze ogen toe en om de beurt kiezen we een bank om hevig te slapen. Er is nog tijd genoeg over om ‘mensjes te kijken’ en om te horen wat anderen voor plannen hebben.

Een gezin met kleine kinderen gaat naar Windmere in ’t Lake District. Anderen gaan naar Yorkshire en een gezin met opgroeiende tieners naar het Peak District. Deze , een jongen en een meisje+/- 15 jaar, weten al zoveel bijzonderheden over Engeland te vertellen. Het kan haast niet anders dat ze straks Aardrijkskunde, Geschiedenis of Archeologie gaan studeren.

Om 7 uur zijn we dan in Harwich en zoeken vlug onze 0 sterrencamping op, de White Hart Inn in Wix. Hier staan we opnieuw gratis: No facilities, no charges! We drinken dan maar wat in de pub en gaan vroeg onder zeil.

25-7 Vorige keren reden we vaak met één tussenstop in de Yorkshire Dales regelrecht door naar Schotland. Dat doen we dit jaar anders. Al dat moois dat we hadden overgeslagen is nu aan de beurt. En… per dag wordt er niet meer dan 2 à 3 uur gereden. We hebben tijd genoeg, 4 lange weken….

Toen Wim op een zeker moment met zo’n glunderende kwajongensblik meldde dat de Pré VUT doorging en dat hij per 1 augustus vrij man was, was mijn eerste gang naar het reisbureau. De Ferry naar Engeland werd geboekt voor een vakantie van 4 weken.

Vandaag dus: op naar Warwick (spreek uit Warrik, naar ‘the Castle’ en Stratford on Avon. Het is even een puzzel om de camping bij de Racecourse te vinden. Die ligt dan ook midden op het terrein. Ook die 13 pond per nacht is even slikken, maar ja… voor niks gaat de zon op. We hebben nu ook tijd genoeg om Warwick te verkennen.

Eindelijk… We zijn in Schotland en wel in Jedburgh, net over de grens bij Northumberland. En dat pas na 14 dagen! We zijn net gesetteld. D.w.z. Wim zit met zijn nieuwe waxhoed (met veer)in z’n luie stoel en ik met shagje in de andere. De zon prikt. De camping hier is net een soort holletje, aan alle kanten ingesloten door bomen. Er vliegt een reiger over, die even schor krijst. Een stel wilde konijnen knabbelen rustig aan het gras tussen de tentjes aan de overkant. Rust…

23-7. Precies 2 weken geleden namen we afscheid.

Zondagmorgen. Iedereen is er Gerhard en Judith zijn op de fiets gekomen mèt Robin. Die heeft natuurlijk zijn auto met muziekje alweer ontdekt. Mark en Hilda zijn met hun zwarte monster gearriveerd. En Rick komt als laatste. Met zijn shagje tussen de lippen geklemd overziet hij de hele familie. De auto heeft hij zorgvuldig in de schaduw gezet.

En dan is er koffie! Tegen half 1 komen Ben en Niesje, onze zeer gewaardeerde vakantievierende oppas. ‘De bus’ laten ze nog even volgepakt staan. Samen lopen we overal bij langs: de schapen inclusief Bram de ram, de kippen, de honden, de katten met hun vijf jongen en de tuin.Wat zijn we druk geweest om alles in orde te krijgen. Ben en Niesje hebben ook vakantie.

De laatste nacht hebben Wim en ik al in de caravan geslapen. ‘Eigenlijk is dit de mooiste camping die je maar bedenken kunt’, verzucht ik. Niesje is het daar helemaal mee eens. Dan haal ik gauw het laatste wasgoed van de lijn. Ben sjouwt grote hoeveelheden levensmiddelen en kleding naar binnen… Nog een laatste groet… een zwaai…

Een frisse jonge boerin verwelkomt ons op mini camping Ruimzicht. We zijn in de polder een eindje  boven Maassluis. Dat is al lekker dicht bij Hoek van Holland. Dit polderlandschap heeft ook wel wat. Deze boerin runt behalve de camping ook een melkveebedrijf samen met haar man. Overal zijn hier dieren. Ik zie geiten, schapen, konijnen, kalfjes èn een hond. Overal zie ik frutsels van berkentakken. Het is net of al die andere mensen hier vakantie houden. Alleen wij… wij komen even op bezoek… of zo. We moeten nog van alles.. op tijd bij de boot zijn en…

In 2000 was het zover. Wim kon met de VUT zoals dat toen heette. We konden allebei met 61 jaar stoppen met werken en Wim zelfs een paar maanden eerder.

Hij had er naar uitgekeken, was zelfs een beetje bang dat er een kink in de kabel kwam voor de tijd omdat het met Holvrieka Ido slechter ging. Maar hij had geen last en met een speech en met familie en een kantine vol collega’s, en een mooi feestje na aan het Schoolpad, nam hij afscheid van zijn werkzame leven. Hij kreeg van zijn naaste collega’s een bijzonder cadeau: Bram, een flinke ram die een aantal jaren voor mooie nakomelingen heeft gezorgd.

Toen begon zijn leven als vrij man. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij zich ging vervelen. Hij genoot volop van het leven aan het Schoolpad, contact met de buren en alle bezoek dat regelmatig aan kwam wippen. Bovendien begon hij met zingen bij de Eemslander Shanties. Even later volgde ook het Mannenkoor Valerius en ruilde na een aantal jaren de Shanties in voor de Cantorij van onze kerk. Hij had een prachtige stem net als zijn broers.

Vanmorgen kreeg ik het even te kwaad toen we een lied zongen waarbij hij altijd de tweede stem inzette. Dat gemis dat nooit over zal gaan hoor ik bij veel anderen om mij heen.

Nu ben ik bezig met het sorteren van de plakboeken en kom deze tegen van juist dat eerste jaar na zijn afscheid van Holvrieka. Een totaal ontspannen Wim keek me aan op de voorkant. Hij is dan 60 jaar. Ons leven zag er natuurlijk heel anders uit. Robin was er al en Mark en Hilda nog steeds. Rick woonde intussen al een half jaar geheel zelfstandig. En.. Ben en Niesje gingen oppassen….

Even mee beleven? Verder op www.hettysite.nl weblog 2

           

Brief van opoe Bijenhof aan zoon Willem.

Beste Willem

Even een paar letters uit Vorden. Ik heb gewacht tot vanavond om te schrijven, ik dacht dat er soms met de Courant nog een brief van u was. Hier is alles nog best in orde en ik hoop dat het met u ook goed is. Willem van Oom W heeft een ongeluk gehad met de motor, maar ’t is nogal goed afgelopen, alleen een hoofdwond. Gisteravond heeft bij Broekgaarden het paard ook een veulen gekregen, een hengst, alles is ook best.

Janna is gisteren ook nog een poos hier geweest. Wij hopen dat het landbouwverlof nog maar eens weer los komt, dan kunt u tenminste nog een keer komen. Sjoerd die wordt nu overgeplaatst naar Amsterdam naar de kleermakerij, dat is nog wel fijn.

Willem met ons paard en veulen gaat het goed. Hoe gaat het?  Hebt u het ook nog goed en met de dienst? Wees in alles maar voorzichtig. Wij moeten maar hopen dat het gauw anders wordt. Jaap is op het ogenblik ook een beetje ziek in huis, ook niet zoo erg maar hij moet het maar uitvieren.

Verder weet ik niet veel te schrijven in de hoop spoedig eens weer iets van je te hooren. Ontvangt hierbij de Hartelijke Groeten van ons allen..uw Vader en Coba en van mij

Uw liefhebbende Moeder

Morgen dinsdag sturen wij uw schoon goed.

Als u soms geen geld genoeg hebt dan moet u het maar schrijven, dan sturen wij het u hoor.

Nogmaals gegroet M.

Je ziet dat dit net een paar weken voor de Duitse inval was.

Foto: gezin Bijenhof op De Haar, ik denk midden 30er jaren

Op de Boomgaard hadden ze heel lang een hond die Sacha heette. Deze Sacha had haar naam te danken aan onze aller-aller-eerste hond. We woonden nog in Aalten en neef Gerrit en Irene hadden een pup. Het was een pup van hun grote zwarte poedel. Ze kwamen haar zelf brengen en bleven meteen een nachtje slapen. Ze werd Sacha genoemd, net als de moeder. Het bleek een hond die erg veel beweging nodig had en wanneer je haar uitliet aan de riem hoefde je bijna zelf niet te lopen, alleen je voeten iets op te tillen en je had een tempo van ik weet niet wat. We hadden ook nooit van een puppy cursus gehoord. Soms ging deze Sacha er vandoor en wanneer ze ’s avonds niet thuis was, lieten we de schuurdeur maar op een kier. Als Wim dan de andere morgen in de schuur kwam lag ze hem met haar donkere kraalogen slim aan te kijken vanaf het kolenhok. Bij Staalkat waar Wim toen werkte werd al eens gevraagd of hij soms zo’n grote zwarte hond had. Die hadden ze ’s avond laat nog zien lopen, zo’n vier km verderop.

Die zomer van 1967 was ik in verwachting van Rick en werd dat uitlaattempo niet anders en Sacha bleef er vandoor gaan als ze er zin in had. Toch was het een schat van een hond en Gerhard zat vaak bij Sacha in de mand.

Toen echter bleek dat een collega van Wim op zoek was naar een sterke, maar lieve hond voor bij de boerderij was de keus niet makkelijk maar wel duidelijk. Sacha kreeg een nieuw thuis.

Een paar weken later gingen we kijken hoe het haar verging bij het nieuwe gezin. ‘Hoe is ’t met Sacha?’, vroegen we. ‘O.. kiek maor daor he-j em…’ en de man wees in de verte waar we twee sporen hoog opspattend water zagen. Dat was Sacha, ze rende door het water in de wei. Wij waren gerustgesteld, Sacha was op haar plek.

Bij Wim begonnen steeds meer herinneringen boven te komen. Was het vroeger Ben die dat zo mooi kon weergeven. Wim kon het ook.

Jan en Marie woonden met hun 5 jongens boven hun schoenwinkel in de Kerkstraat in Hattem. Vijf jongens op een bovenhuis zonder tuin was ook niet alles. Maar ze hadden wel een heel stadje om rond te struinen zoals dat toen nog kon. Wim wist dat ze vanuit hun zolderraam pijltjes schoten naar in de gordijnen van de overburen. Die bleven dan in het gordijn steken en zij doken natuurlijk gauw naar beneden. Is blijkbaar iets van alle tijden…

Gerhard was daar bij ons in Hengelo een kei in en stond er even later een buurvrouw met een boos gezicht aan de deur met een pijltje dat ze om de oren had gekregen en de opmerking: ’Ik weet niet wie het was maar het kwam uit dat raam’ en wees natuurlijk Gerhards raam aan.

Wanneer Wim een rondleiding door Hattem verzorgde voor kleinzoon Robin of onze buurkinderen na een geslaagd bezoekje aan het Bakkerij Museum hoorden ze vanzelf de ondeugden die ze vroeger uithaalden toen Hattem nog de vrijplaats was voor spelende kinderen.

Zo hadden de jongens in Hattem er plezier aan om vrouw Spoel op de kast te krijgen. Ze was wat schuw en kwam niet gauw naar buiten. Dan tikten de jongens met een stuk glas op het raam en dan lieten ze meteen dat glas vallen zodat het leek of het hele raam er uit viel. Dan riep vrouw Spoel meteen: ‘Dikkie… ze doet et weer’. Tja kwajongensstreken.

Het stadje was één grote speelplaats voor de jongelui. Wim wist nog van de mesthoop die bij die boerderij aan het begin van de Kerkstraat lag waar later makelaardij Karssing was. Waar de boeren normaal vroeger een mestvaalt bij hun huis hadden was dat in het stadje lastig. In de winter  als de koeien binnen waren was de mest wel een probleem. Hun buurman van ’t Land bracht net als de meesten de mest weg op een kar.

Niet alleen deed Wim dat maar zo verzorgde Henry als gids een perfecte rondleiding met ons en onze Amerikaanse familie. Hij sloeg de ondeugden over maar gaf meer een culturele en geschiedkundige uitleg. Allemaal mooi!

Foto: 2015 Henry als gids met o.a. Curtis en Berdena

19 maart 2018–Mooie herinnering

In deze Passietijd, de periode voor Goede Vrijdag en Pasen is er veel op muzikaal gebied te beleven. De Mattheus Passion is daar een goed voorbeeld van. Een aantal jaren geleden kon je in Emmen meedoen aan de uitvoering van de Crucifixion na een intensieve scratchdag o.l.v. Daniel Rouwkema. Veel mensen van Valerius, de Cantorij en andere koren deden mee. Zelfs Ben en vriend Piet Schuijn kwamen over met Niesje en Willy om mee te doen.

Nu is er een andere dirigent bij het Chr. Mannenkoor Valerius, Luuk Tuinder. Hij stelde voor om de Crucifixion van Steiner in het Nederlands uit te voeren en speciaal omgezet voor Mannenkoor: De Kruisiging.

Gisteravond was het zover. Ben en Diny kwamen speciaal over om dit mee te maken. Ze hadden ook al een paar keer meegedaan in hun eigen omgeving aan de Crucifixion en zouden zo mee kunnen doen. Het werd een bijzondere avond met Aart Mateboer tenor, Hans de Vries bariton en Mattijs de Vreugd achter het orgel.

Het werd een ingetogen belevenis om De Kruisiging in het Nederlands mee te maken. Anne van de Meiden zou zeggen: In je eigen taal is het net of ‘et oe meer achter et vesjen kump’. De mannen zongen prachtig. De stukken ‘stem uit het volk’ werd gezongen door Wim met twee van zijn mede Valerianen en klonk inderdaad heel mooi als één stem. Ik heb hem ook veel met de computer horen oefenen achter de dichte deur van het kleine kamertje.

De Koralen konden we allemaal meezingen en was een belevenis op zich.

In stilte verlieten eerst Valerius en de solisten en daarna wij de Grote Kerk.

Foto: Midden boven: Wim