Weblog2

Wat we in onze jeugd te kort zijn gekomen wat betreft reizen hebben we toch in de loop van de rest van ons leven wel ingehaald. Wim had natuurlijk al wel de wereldzeeën bevaren, maar voor mij was alleen een driedaagse excursie van school naar Trier in Duitsland en door Luxemburg en België mijn enige echte uitje buiten onze grenzen.

Toen we eenmaal ons gezin op poten hadden hebben we dat proberen goed te maken. We hebben veel van Europa  gezien. We maakten zelfs de overtocht naar Canada met Henry en Tonny om Gera en Fred en hun gezin op te zoeken en dat deel van Canada te mogen ontdekken. Daarna in onze tijd van pensioen en meer kansen maakten we de droomreis van 8 weken naar Nieuw Zeeland. Het werd de topper. Het was leuk dat Rick later af en toe graag met ons mee wilde naar Groot Brittannië en België. Naar Fred en Gera in Canada kan hij alleen ook wel af.

Toch blijf je ook nieuwsgierig naar andere plaatsen. Terwijl we ons plekje op de boerderijcamping De Boomgaard bij Johan en Joke lang in ere hielden bleef het de laatste jaren vooral bij reisprogramma’s kijken op de tv, zoals Floortje naar het einde van de wereld, Escape tot he Country en James Herriot. Zo beleef je toch al dat moois opnieuw. En dat doe ik nog steeds.

Ik kan niet net als buurman Jans zeggen terwijl hij met een brede zwaai naar het land achter hun boerderij wijst: ‘Waorumme zol ik hier vot gaon? Kiek maor. Nergens zo mooi als hier’. Zijn geboorteplek waar de fazanten broeden, hazen hun leger hebben, een ree met haar kalfje te zien was en waar om de haverklap een van de katten van Geesje met een stel jongen aan komt lopen. Die jongen worden in het veld geboren maar als ze kunnen lopen komt het hele spul op de pappotten van Geesje af. Jans vond het altijd prima zo.

Ieder zijn ding!

Lang… heel lang geleden waren hier twee families samen in hun geliefde vakantiehuisje op de Ferienstrecke nabij Badenhard. Het huisje was te klein om lang met z’n allen te huizen, maar wanneer de ene familie haar vakantie er bijna op had zitten en de tweede familie alvast die kant op kwam, hadden ze nog één middag en avond om samen door te brengen. Als je me vraagt waar we toch allemaal sliepen die nacht, vier volwassenen en vijf kinderen, moet ik het antwoord schuldig blijven maar ik vermoed dat een deel ergens op luchtbedden op de veranda geslapen heeft.
Dick noemde dit dorpje schertsend Badend Hart en net als wij hebben ze mooie herinneringen aan die tijd toen ze er met baby Stefan en kleuter Ernst geweest zijn.
Deze foto kwam bij Dick en Anda’s verzameling boven water toen we terugkwamen van onze memory toer. Samen aan tafel op de Diele in de verbouwde jachthut van de familie Laborenz uit Essen, 45 jaar geleden…

De titel doet me weer even stilstaan bij de tegenwoordige toestand, maar zingen schept verbroedering. Nooit de moed opgeven…

Acht jaar geleden gaf Valerius een Voorjaarsconcert. Daar was heel Valerius druk mee. Kijk maar:

Regelmatig gaat de deur van het kleine kamertje, waar onze pc staat, dicht. Het is even Wims eigen territorium want hij gaat oefenen. Niet zomaar oefenen, flink oefenen. Volgende maand geeft Valerius een Voorjaarsconcert.

Deze draagt de titel: Valerius zingt Rusland<> Amerika. Het zijn volksliederen en spirituals. Ernst Daniel Smid zal zijn medewerking verlenen net als onze vaste pianist Jan Lenselink.

Het hele koor is nu thuis aan het oefenen. Dirigent Luuk heeft de muziek ingezongen en alle mannen zijn er nu druk mee om vooral die Russische liederen onder de knie te krijgen. Elke dag gaat die deur van dat kamertje een tijdje dicht en horen we de Russische liederen met de diepe stemmen van voorzanger Luuk en Wim door de deur heen klinken. Als ik even mijn ogen dicht doe zie ik de troika van drs P voor me door de Russische besneeuwde steppe, achtervolgd door de wolven.

Af en toe komen we in Emmen een mede- Valeriaan tegen en probeer ik te polsen of die ook zo druk aan het oefenen zijn. Ja hoor, net zo fanatiek. Die Luuk heeft zijn mannen flink aan de gang.

Het kan mooi worden de 18e maart, vooral ook die combinatie Rusland- Amerika. Je moet er maar opkomen…

Ik zie aan het uitzicht door het raam dat het winter is op de Boskamp en het zou zomaar opa’s verjaardag kunnen zijn. Die werd steevast door de hele familie meegevierd op 8 februari. Het kan 1965 zijn toen Herman en Nettie voor het eerst samen de familie de familie in Nederland opzochten. Toch kan het ook bij een volgende bezoek geweest zijn want aan opa zie je dat hij nu echt op leeftijd is. Hij zou uiteindelijk 95 worden. Deze foto is bijzonder omdat hij er hier met zijn drie zonen op staat. De vierde moet je er maar even bij denken want dat was onze vader Hendrik Jan. Opa heeft jarenlang een pak van Hendrik Jan gedragen. Ook gebruikte hij diens typemachine die voor de administratie van de zagerij op het Medler dienst had gedaan. Uiteindelijk kregen we die terug toen opa verder zijn brieven gemakkelijker met de hand schreef. Je moest ook nog wat kracht zetten voor het typen. Hij staat nu bij mij te pronken.

Van l. naar r. Jan, Herman, opa en Bram

Je snapt wel dat dit wel een poosje geleden is. En nee….. dit is niet een Moslim met het gezicht naar Mekka, maar Wim die z’n verplichte ochtendoefeningen doet. De sappers staat op het tafeltje. Wim heeft hem eigenhandig uitgeprobeerd.

Die avond werd heel bijzonder. Er was een concert in de kerk aan het Jebbink. Jan van Asselt van de warme bakker die vroeger in Linde was op de plek van het tegenwoordige Praothuus, is in de vijftiger jaren naar Amerika geëmigreerd en is les gaan geven aan het Mc Pherson College in Kansas. In 1977 is hij voor het eerst teruggekomen met een koor van zijn College en sindsdien vaker. Dat jaar was het de achtste keer dat hij met het McPherson College Choir in Nederland was . En die keer dus op zijn geboortegrond. Hun motto is: It’s a delight to sing and we sing to delight. Hij vertelde over de rondrit per rijtuigen met het hele koor over de Lindeseweg naar de voormalige bakkerij. Veel van Asseltjes zag ik weer. Met Chris heb ik heel wat afgefietst naar school in Zutphen. Fietsmaatje Wim Ruiterkamp heb ik alleen in de verte toegezwaaid. Veel bekende gezichten hier, maar Diny kende er natuurlijk veel meer.
Het McPhersons College Choir trad op , maar ook het Mannenkoor De IJsselzangers uit Zutphen. Het werd een geweldige avond op hoog muzikaal niveau. Wim was ook onder de indruk van het mannenkoor, dat er een stuk bij had Le Vent. Ze zongen het zo dat je ècht de wind hoorde waaien. Hun topper was volgens neef Gerrit de “Zutphen Blues”, waarmee ze eindigden. De bassen hoorde je alleen tjoe tjoe tjoe zingen op de melodie van Moe daar ligt een kip in ’t water en de anderen maakten er een geweldige en vrolijk geheel van… een waardige afsluiting.
Wij waren voor de gelegenheid op de fiets als groep Boomgaard. Een paar vaste gasten uit Enschede, Gerrit en Janneke en wij tweeën. We namen de weg door het bos. De fietsen van de beide Tukkers maakten een apart geluid. Ze bleken een soort zelf omgebouwde elektrische fiets te hebben. “Ach, we hadden allebei een goeie fiets. Toen heb ik ze zelf maar omgebouwd”. Handige man. Zo heeft iedereen z’n interesse en handigheid. Zo kreeg ik  een heerlijk glas vers geperst sinaasappelsap, eigenhandig door Wim uitgeperst met z’n nieuwe speeltje. En met deze herinneringen moet ik het nu doen…

In de tijd van mijn verkering met Wim leerde ik ook de buren aan de Dorpsweg kennen. Tegenover moeder Siet en de jongens woonde buurvrouw de Haan. Ik weet niet goed meer of haar man Wolter nog leefde. Maar buurvrouw de Haan was een markante vrouw. Als ik even mijn ogen dichtdoe zie ik haar weer staan aan de overkant, breeduit, handen in de zij en iets achterover leunend.

Wolter en Garregie hadden geiten en volgens hen was geitenmelk het gezondste wat er is. Wie koffie bij ze dronk kreeg koffie met geitenmelk. En daar moet je van leren houden, denk ik. Moeder Siet bedankte er vaak voor. ‘Heb de koffie net op, buurvrouw’… of zoiets.

Ze vertelde eens aan mijn schoonmoeder over haar probate middel tegen jeuk of eczeem. Als zij daar last van had smeerde ze zich helemaal in met karnemelk waarop buurman Wolter aanvulde: ‘Zoer klikkien, buurvrouw’.

Toen Gerhard was geboren ging Wim het ook even aan haar vertellen:’Wi-j hebt een jonge zoon buurvrouw’, waarop ze meteen even een controle uitvoerde en vroeg: ’Wanneer waren jullie ok al weer etrouwd?’ ‘3 meert, buurvrouw, precies 9 maond en een wekke’.

‘Nou van harte gefeliciteerd dan en geluk d’r met’. Bij haar en Wolter zat er minder tijd tussen.

Garregie de Haan is meer dan 100 jaar geworden. Geitenmelk hè…

Irene, de vrouw van onze Amerikaanse neef Henri Eggink, is 20 oktober overleden na een agressieve vorm van hersenkanker. Ik had het al van Berdena gehoord die plannen maakte om naar Denver te gaan voor de uitvaart. Henri of Hank zoals hij genoemd wordt, schreef deze uitgebreide mail aan Reini en Tea Groot Nuelend.

This is a very hard email to write.  On October 16, Irene and I celebrated our 54th anniversary.  On October 20, she was diagnosed with a very aggressive form of brain cancer.  She died on 18 December.  Here’s her obituary.

  Hank

 Irene Ruth Eggink (nee Hoftyzer) was born on August 12, 1951 in Sibley, Iowa to Gerald and Inez Hoftyzer.  She grew up on a grain farm near Ocheydan, Iowa.  Her early education was thru the Christian Reformed private school system, graduating with honors from Western Christian High School in 1969, followed by a year in NW Iowa Community College.  On October 16, 1970 she married Hank Eggink who was serving in the army at Ft Bliss, Texas.  They remained in Texas until November 1974 when they were transferred to Germany where Hank served as a platoon leader in an Army Air Defense unit.  Returning to Fort Bliss in 1977, Irene decided to go to college.  She attended the University of Texas at El Paso, majoring in Business Management.  She graduated with honors in 1981 and upon graduation she was commissioned as a 2d Lieutenant in the US Army.  Her first assignment was in Worms, Germany, where Hank was assigned.  Over the next 20 years her assignments moved her to many positions in the US as well as two assignments to South Korea.  Her last assignment in the Army was at Ft Gillem, GA which lasted 5 years.  She was the team chief for the Inspector General inspection team, responsible for inspecting all the headquarters of the National Guard and Army reserve units east of the Mississippi.  That meant that she traveled about 2 weeks out of every month.  She retired from the army as a Major after 20 years in the US Army.  Before she retired, she told Hank to find a job back in Colorado where they could ski and Hank could hunt elk.  Shortly after moving to Denver, they became affiliated with the St. James Presbyterian Church.  Irene was very active in the church community, singing in the choir, playing bells, and singing in sing band.  She also served as a deacon and an elder.  Her last volunteer position was one that filled her heart, she was the funeral coordinator for the past 8 years. 

 She went home to her Savior on December 18, 2024 after a brief struggle with brain cancer. 

 In her life she was many things.  She was a pianist, organist, singer, hiker, skier, avid road bicyclist, scuba diver, pilot, hospice volunteer, member of Who’s Who in American Colleges and Universities, Army Officer and the love of Hank’s life.  She was dedicated to serving God and his people. 

 She is preceded in death by her parents, and her older brother Jerry.  She will be remembered by her sister Colleen, brother Howard, sister-in-law Audrey, husband Hank, and Hank’s niece Nancy and her husband Mark and their children, Vander and Nola.  She will be missed by her three cats, Buddy, Angel and Casey. 

Foto: In de jaren 70 waren Hank en Irene werkzaam in het Amerikaanse leger dat in Prüm gelegerd was. Hier bezochten ze pa en mama op De Boomgaard midden jaren 70.

Nu het de vertaling via google translate:

 Irene Ruth Eggink (geboren Hoftyzer) werd geboren op 12 augustus 1951 in Sibley, Iowa als dochter van Gerald en Inez Hoftyzer.  Ze groeide op op een graanboerderij in de buurt van Ocheydan, Iowa.  Haar vroege opleiding was via het christelijk gereformeerde particuliere schoolsysteem, waar ze in 1969 cum laude afstudeerde aan de Western Christian High School, gevolgd door een jaar aan het NW Iowa Community College.  Op 16 oktober 1970 trouwde ze met Hank Eggink, die in het leger diende in Ft Bliss, Texas.  Ze bleven in Texas tot november 1974, toen ze werden overgeplaatst naar Duitsland, waar Hank diende als pelotonsleider in een luchtverdedigingseenheid van het leger.  Toen ze in 1977 terugkeerde naar Fort Bliss, besloot Irene naar de universiteit te gaan.  Ze studeerde aan de Universiteit van Texas in El Paso, met als hoofdvak Business Management.  Ze studeerde cum laude af in 1981 en na haar afstuderen werd ze aangesteld als 2e luitenant in het Amerikaanse leger.  Haar eerste toewijzing was in Worms (Duitsland), waar Hank werd aangesteld.  In de loop van de volgende 20 jaar verplaatste haar toewijzing haar naar vele posities in de VS en twee toewijzingen naar Zuid-Korea.  Haar laatste opdracht in het leger was in Fort Gillem, GA, die 5 jaar duurde.  Ze was het teamhoofd van het inspectieteam van de inspecteur-generaal, verantwoordelijk voor het inspecteren van alle hoofdkwartieren van de Nationale Garde en reserve-eenheden van het leger ten oosten van de Mississippi.  Dat betekende dat ze ongeveer 2 weken van elke maand reisde.  Ze ging met pensioen als majoor na 20 jaar in het Amerikaanse leger.  Voordat ze met pensioen ging, zei ze tegen Hank dat hij een baan moest zoeken in Colorado waar ze konden skiën en Hank op elanden kon jagen.  Kort nadat ze naar Denver waren verhuisd, sloten ze zich aan bij de St. James Presbyterian Church.  Irene was zeer actief in de kerkgemeenschap, ze zong in het koor, speelde klokken en zong in een zangband.  Ze diende ook als diaken en ouderling.  Haar laatste vrijwilligersfunctie was er een die haar hart vulde, ze was de afgelopen 8 jaar de uitvaartcoördinator.

Ze ging op 18 december 2024 naar huis naar haar Verlosser na een korte strijd tegen hersenkanker.

In haar leven was ze veel dingen.  Ze was pianiste, organist, zangeres, wandelaar, skiër, fervent fietser, duiker, piloot, vrijwilliger in een hospice, lid van Who’s Who in American Colleges and Universities, legerofficier en de liefde van Hanks leven.  Ze was toegewijd aan het dienen van God en zijn volk.

Ze wordt in de dood voorafgegaan door haar ouders en haar oudere broer Jerry.  Ze zal worden herinnerd door haar zus Colleen, broer Howard, schoonzus Audrey, echtgenoot Hank, en Hank’s nicht Nancy en haar man Mark en hun kinderen, Vander en Nola.  Ze zal gemist worden door haar drie katten, Buddy, Angel en Casey.

Hier word ik wel een beetje triestig van als ik er aan terugdenk. Maar ja…. toch wel een beetje eigen schuld natuurlijk. Ik had alleen niet door dat deze krielen zo vaak broeds zouden worden. Na de vangst van de 6 en later 4 jonge kippen en hanen hadden we de broertjes Haan ook te pakken. We moesten er even geduld voor hebben. De ene dag een en een paar dagen later nummero twee. Gewoon met de hondenbench. Deurtje open met een touwtje er aan. Kippenvoer er in… en afwachten maar…Ach wat gingen deze ook te keer toen hij merkte dat het deurtje van de bench dichtgetrokken werd. Of zijn laatste uur geslagen had, is zo’n uitdrukking, maar dit keer was het werkelijkheid. Ik was er helemaal vervelend van. Wim bracht de laatste toen meteen maar weg naar buurman Jans. De eerste broer Haan hadden we al in de diepvries. Ik moest er niet aan denken om die op te eten, maar Wim lustte hem graag! Op zo’n moment ben ik er helemaal klaar voor om vegetariër te worden. Voor de jonge hennetjes een gelukje dat ze bij Jans en Geesje in het kippenhok mochten en hopen dat ze gaan leggen
We tellen even de overblijvers: Vader haan, 5 hennen en 9 kuikens.
Jans mag ze allemaal hebben.

Een dag later kwam Jans gehavend bij ons aan. De ene haan had hem nog even te pakken gehad. Had hem niet gered.

Nee, Wim hoefde allang geen hanen meer te vangen. De vos en de steenmarters hielpen mee. Het hokje was ook niet best meer. Het laatste half jaar aan het Schoolpad hadden we geen kippen meer.

Jarenlang stond onze caravan op de Boomgaard en bezochten we familie en vrienden. We gingen graag bij de tantes aan die er toen nog waren: tante Hermien, tante Riek, Jantje, Jo, Janna. Ze zijn er allang niet meer maar ik denk met liefde aan ze terug.

Die  keer in Vorden had ik van Erna  een paar fotoboeken van de familie meegekregen om hier en daar wat uit te kunnen scannen. Mooi Man! Nee… niet alle vier ineens. Dat wilde ik niet. Ie-j wet ja nooit of ie-j brand krieg. Dan bunt al dee herinneringen inens vot. Ik moet dan zomaar ineens aan Pa denken die ook niet alle drie jongens in de auto mee wilde nemen.
Later heb ik de fotoalbums omgeruild voor de laatste twee en heb een tijdje met tante Jo en Erna kunnen praten. Tante Jo was een broos tantetje geworden, maar ze was er nog en ook aardig helder.
Ik was wat geschrokken door een armoedige foto uit het begin van de vorige eeuw waar opoe en Opa Eggink met vier van hun kinderen opstaan bij een schuurtje. Opoe, erg mager, maar leek ze hier nou  zwanger van nummer vijf of misschien wel zes. Het kon zo een foto bij ons uit het veen zijn. Nee volgens tante Jo staan ze bij de motorschuur, waar later de motor stond waarmee hout gezaagd werd.
In de eerste tijd van hun huwelijk had opa bij zijn schoonvader Jansen niets in te brengen en werd gedegradeerd tot melkrijder. Hij kon niet veel goed doen. Omdat de mest van de koeien naar het nieuw ontgonnen land van opa werd gebracht mochten ze niet langer in de pachtboerderij het Boevinck  blijven wonen en verhuisden ze naar de Boskamp dat gebouwd werd op eigen grond, gekocht van de Wildenborch. De schoonouders mochten wel mee. Opa was niet haatdragend, maar ze moesten wel apart wonen. Het kleine keukentje werd hun domein.
Ik wist niet precies wie er op de foto staan. Ik dacht eerst tante Dika en tante Heintje of misschien tante Hanna. De jongens misschien Herman r. of Hendrik Jan l. Maar er zat toch zes jaar verschil tussen die twee? Zo blijf je gissen. Intussen ken ik na het scannen  van al de familiefoto’s de gezichten en houding van de kinderen van de Boskamp zo goed dat ik weet dat het Dina, Jan, Mies en Bram zijn. Nee niks zwanger, Bram was de laatste en is dat gebleven.

Toen ik die keer bij tante Jo wegging zette ik haar luisterboek aan. Ze houdt van boeken, altijd al. Diny en ik hebben in het verleden al heel wat boeken van haar mogen lenen. Er was net een romantische scène met een zoenpartij aan de gang. ”Zo… dat begint al goed…!”, zei ik. En we schoten allebei in de lach..

Wanneer ik terug ga denken bestaat mijn leven uit flitsen met achter elke flits een verhaal..

Ik zie zo de nog kleine jongens aan komen lopen met stokken die ze in het Weusthagbos naast onze flat verzameld hadden en voor de deur gelegd. Ach, zo gauw Wim thuiskwam moesten ze net zo snel weer terug gebracht worden.

Wim die eindelijk zijn droom waarmaakte door autorijlessen te geven in z’n vrije tijd. De verhalen die hij er over meebracht logen er niet om. De jongedame met haar korte rokje mèt hakken die hij kledingadvies meegaf voor de volgende keer. De kreet van een andere rijles leerlinge: ’Meneer van der Kolk wat ruikt u weer lekker’, was ook zoiets. Mijn favoriete after shave voor Wim was Irish Moss.

Toen Wim toch besloot aan de studie te gaan, een soort ‘Stork HTS’, kwam aan die droom die geen droom meer was een eind en zat hij een paar jaar achter zijn boeken. Minstens één keer per week zat hij samen met twee Klazen bij ons aan de grote tafel als onze jongens al in bed lagen. Die jongens werkten ook bij Stork en waren in de kost. Ze vonden het allang gezellig om een avond bij ons te zijn. De bruiloft van één Klaas maakten we nog mee en het frappante was dat we ze beiden in later jaren in Emmen weer tegenkwamen.

Mijn invalloopbaan begon opnieuw toen Mark ongeveer 3 jaar was. Ik had me eens ergens laten ontvallen dat ik wel weer zin had om voor een klas met kinderen te staan en een week later was dat al doorgedrongen bij de hoofden der scholen en kreeg ik een eerste oproep. Kind meenemen was geen bezwaar. De ene keer een dag, soms iets langer. Het was een sport om bij zo’n telefoontje meteen de boel te regelen en op tijd op school te zijn. Soms ging Mark gewoon naar de kleuters en als dat niet ging mocht hij met z’n zak auto’s en speelgoed in de klas spelen. De kinderen op school keken er niet van op. Jaren later kreeg ik eens een opmerking van een kassamedewerkster bij de buurtsuper: ’O juf, ik weet nog dat u bij ons in de klas was en dat u dat kleine jongetje meebracht. Hij ging toen achter het bureau zitten en stalde z’n autootjes daar uit en deed wroem wroem…!’, zei ze lachend. Had toch indruk gemaakt. Allemaal beelden die je bij blijven…