Weblog2

We hebben heel wat beleefd in de jaren aan het Schoolpad. De kippen waren er een onderdeel van. Het begon uit de hand te lopen en er moest echt wat gebeuren. De drie kipjes waar we ooit mee begonnen waren er intussen een stuk op 20 geworden, meest hanen.

Dat was het. De tip van Judith werkte…. We hadden het zelf kunnen bedenken, maar ja…
Toen we  die morgen terug kwamen van de tandarts, Wim met een bijgeslepen prothese en ik met een leeg bekkie omdat die van mij aangepast moest worden, zagen we dat er aan het voer gevreten was in de grote hondenbench die nog steeds uitnodigend stond te wachten op z’n gasten. Het was Wims grote truc om de overtollige hanen  te vangen. Het hokje was ook veel te klein geworden en deze hanen zaten gewoon ’s nachts in een boom naast het kippenhokje.  De kippen- lees hanen- populatie rees de pan uit. Ze moesten gevangen zodat ze naar buurman Jans konden voor ’onder het dekseltje’ zoals Jans dat placht te benoemen.
“Ze moeten eerst honger krijgen… dan komen ze wel”, was Judiths advies.
Vanmorgen had Wim de kippen dus niet gevoerd. Zouden ze nu toch?….. We hadden de moed al zo’n beetje verloren en dachten intussen dat we nu Johan Keen maar moesten vragen met de buks. Zaterdag had Wim het voer vermengd met brandewijn, nee niet die hij van Johan en Joke voor z’n verjaardag had gekregen. Er stond nog een halve fles inmaakbrandewijn. Die ging er helemaal aan en bovendien nog drie capsules met slaapmiddel. En lekker dat ze het vonden! Je zou toch denken dat ze er wat sloom van zouden worden of wat slap op de poten, maar niet die oerkippen van ons. We zagen geen verschil, ze renden en vlogen nog net zo hard als daarvoor wanneer ze het vijvernet zagen aankomen. Dat was namelijk de gewone tactiek om ze te vangen, afgekeken van onze tuinman Gerald. Dat was dus geen goed plan. De hondenbench dan? Die werd toen helemaal klaargezet met open deurtje en een touwtje er aan die over de schutting gelegd werd zodat die met een klein rukje dicht zou klappen. Het idee van Mark. Ja het is dus al even geleden…
Toen we de volgende morgen dus zagen dat er in de bench gegeten was hield ik ze in de gaten. Nog geen twee minuten waren we binnen of er zaten al vier hanen te smikkelen.
Tja, toen was het gauw gebeurd. Even trekken aan het touwtje en het deurtje zat dicht. Wim pakte de aanhanger en daar gingen deze vier al… naar buurman Jans.  Die avond haalde Wim de bench weer op. De volgende morgen een nieuwe kans!
Met dank aan Judith èn Mark.

Foto: Ook dit gebeurde: De kloek met kuikens mocht eerst!

Nee voorlopig even geen pups, hadden we met elkaar afgesproken. En wat doe je wanneer zo’n teefje weer loops wordt? De honden gescheiden naar buiten. Dat ging ook prima. Ik hoor het mama nog zeggen : ”Net a-j denkt dat de leupsigheid oaver is…. kiek dan maor uut… Dan gaot ze oew d’r vandeur”. En zij kon het weten. Sacha, de hond die ze na Max hadden, verraste ze al een paar keer op die manier.
Nee… bij ons ging het prima zo… tot… inderdaad Kim ‘em toch naar buiten was gepiept en daar zagen ze hun kans schoon. “Daor he-j ’t gedonder al”, zei Wim. “Wat mo’w d’r noe mee an?”
Het was net in de tijd dat dokter Harrie langs zou komen om de pony’s en de honden te enten. Ik meldde hem ons probleem. “O… zei die, “geen probleem” en schreef op: een injectie ongewenste dekking. Dat had hij nou niet moeten zeggen… ongewenste dekking….. Voor mij was die helemaal niet ongewenst en Kim had zich zo goed hersteld dat het geen probleem zou opleveren. Ik begon te denken….
Bij het eerste nestje vond Karin, de vrouw van Wims collega Walter het jammer dat alle pups al weg waren. Ze hadden er nog wel één willen hebben. Ik belde haar op en legde uit wat er gebeurd was. Ze overlegde even met Walter en zei: ”Als het nestje er komt willen we graag een pup.” Daar kon ik wel mee aankomen bij Wim. Die zuchtte eens… keek mij aan… en sprak: “Laot maor kommen dan” en voegde er meteen aan toe:”Maor ie-j ziet maor da-j ze kwiet wodt…!

In november was het zover. Ben en Niesje zijn er het weekend. Er moet geklust, want het heeft onverwacht hard gevroren en een waterleidingbuis is bevroren en er is lekkage. Zaterdagochtend kom ik beneden en zie net dat Kim wat overstuur is en er ligt een grote dode pup in een hoekje van de mand. Arm beest. Die dag wijk ik niet van haar zijde. Ik bel Karin op en even later zit die ook bij het nest. Om de paar uur en soms wat vlotter komen de pups. Af en toe heeft Kim wat hulp nodig, maar het gaat goed. Aan het eind van de dag tellen we 9 levende pups… of je een emmer leeggooit. Zo mooi… zo mooi! Er is opnieuw een heel kleintje bij. Karin heeft de eerst keus, maar kan gewoon nog niet kiezen.
Wim ziet natuurlijk al weer leeuwen en beren op de weg. Negen min één is nog altijd acht. Het is nu 1998 en er wordt een advertentie gezet in het Dagblad van het Noorden en dan gaat het snel. Als een laatste gezin in de gaten krijgt dat er nog één teefje over is waarschuwen ze direct een vriendin die ook graag een bordercollie-pup wil. Ik besluit m’n verstand te laten zegevieren en beloof als ze deze pup graag willen dat het goed is. Er komt die middag een boer Bonnema met zijn vrouw die een bordercollie in de buurt hebben die alles drijft op het erf wat er maar te drijven valt en gaat nu ook voor dit soort. Nu is alleen het kleine reutje nog te vergeven. Ze twijfelen nog… ze wil eigenlijk een pup met een wit dasje. Dit kleintje heeft wel de 4 witte voetjes en een wit puntje aan de staart, de kenmerken van de bordercollie, maar het dasje is een streepje en een klein blesje. “Ach zegt boer Bonnema dan: ”Ik zie me al zitten op de tractor met deze hond naast me. Doe mij dat lutje maar”. In twee dagen tijd zijn alle 9 pups vergeven.. Groningen, Kleine Huisjes, Norg 2x, Schoonoord, Hollandscheveld, Roswinkel, Emmen en Leek.
Het is wel wat drukker met 9 stuks. De Brinta party is me telkens wat. Als blijkt dat de afzonderlijke schoteltjes één janboel wordt gaan we over op een grote platte schaal. Maar wat is het leuk al dat kleine grut. Er moet wel veel schoongemaakt worden die laatste 3 à 4 weken en buiten is het in december ook niet alles. Bovendien ben je bij de laatste keer uitlaten zo een stel van die donkere boefjes kwijt en kun je er met de zaklantaarn achteraan. Nee, als de eersten opgehaald worden is er toch zoiets als een zucht van verlichting. Kim zal nu geen moeder meer worden. Maar 10 jaar later…?

Een terugblik. Dat krijg je wanneer je zo bij een jaarwisseling even terug zit te denken… .

Er ging een wereld voor ons open na de verhuizing naar ons Schoolpad. Wat ons niet lukte na de spontane verandering van werkkring van Wim, lukte na 10 jaar toch. Het beviel ons aan de Kuifmees aanvankelijk heel goed. Leuk huis, leuke buurt… en toch… Toen zomaar ineens ons droomhuisje te koop kwam, lukte het om daarin te kunnen trekken. Pa gaf nog goede aanwijzingen en konden kort we kort erop ons boerderijtje aan het Schoolpad betrekken. Rick ging de eerste jaren mee en bivakkeerde in de studio, een klein appartementje in de schuur. En toen begon er een nieuw leven voor ons. Er kregen een paar kippen en een haan van Henk en Anneke. Bovendien hadden we de weilandjes niet voor niks en kwamen de eerste schapen.

Kim kreeg gezelschap van bordercollie Scott en zo kwam er naast ons werkzame leven bij Holvrieka en de LTS een nieuw leven dat me terugdeed denken aan mijn vroegste jeugd op De Haar. We kregen geregeld uitbreiding van lammeren en jonge kippen. En toen…?

Ineens was het zover. Scott kreeg de reuk van de loopse Kim in z’n neus. Hij was intussen al 2,5 jaar, dus echt volwassen. En het was ook zo gebeurd. Op een gegeven moment gaf Kim aan dat ze dat gesjouw van Scott achter haar aan wel gezellig vond en hup. Tja… Wim zag de bui al hangen. ‘Ie-j zult zien… een nös met jong’n… hoe rake wie-j ze kwiet?’ Maar voor ze geboren waren hadden we al aanmeldingen. Twee collega’s van Wim en Linda, ons buurmeisje, meldden zich aan. Bovendien was er nog een collega die interesse had. Op een middag waren we met de honden naar het bos geweest en toen we naar binnen wilden waren we Kim even kwijt. Toen we riepen kwam ze aangerend. Ze ging in haar mand liggen en begon even later aan iets te vreten. Het leek op een nageboorte. Waar was het jong dan?… Wij naar buiten en kijken op de plek waar we het laatst waren, achter bij de wei. En daar vonden we een al wat afgekoelde pup, maar levend en wel. We hebben de kleine dicht tegen Kim aangelegd en ondergedekt met een deken. Een paar uur later kwam de tweede en dat ging zo door. En mooi dat ze waren, alle zeven! De laatste was een heel kleintje, maar zeer levendig.

Wim had naast de open haard een hok gemaakt van de oude bedbodem van het huwelijksbed van Willem en Hillie Dubbelhuis. Kim bleek een uitstekend moedertje en de eerste vier weken hadden we er geen omkijken naar. Eigenlijk bedoel ik natuurlijk dat we juist alleen maar hoefden te kijken. Er kwam veel kraamvisite en zonder advertenties waren we de 7 pups zo kwijt.

Na vier weken begon het karwei… ze moesten bijgevoerd. Een paar keer Brinta per dag en wat later de brokjes, maar onveranderd het toetje aan de borst van moeder Kim. Het was een genot om mee te maken. De kleintjes raakten gewend aan alle geluiden die bij een huishouden horen. Het was in de tijd dat onze nieuwe badkamer geïnstalleerd werd en het uitbreken van een muur en het verwijderen van de oude tegels en bad maakte een hels kabaal maar ze verblikten of verbloosden er niet van. Ze lagen veilig bij hun moeder en dan kan ze immers niets gebeuren. Bovendien kunnen ze nog niks horen of zien.

De eerste keer dat we ze mee naar buiten namen was in de kruiwagen en steeds kwamen de nieuwe bazen en aanhang kijken en genoten net als wij. Na 7 weken was het uit met de pret voor ons en de één na de ander werd opgehaald.

Wat zeg je? Zielig voor de moeder? Helemaal niet… die was blij dat ze van alle zorgen en gesjouw achter haar aan af was. Kim herstelde snel van alle inspanning en na een week was het net of er nooit pups geweest waren. We kregen regelmatig enthousiaste verhalen van de baasjes over hun unieke pup.

Het feest met de pups kreeg nog een staartje….

Ieder van ons heeft zijn eigen herinneringen aan het vieren van Oud en Nieuw in zijn eigen streek.

Toen we in 1984 in de Emmerhout kwamen wonen werden we met oud en nieuw gewaarschuwd door de buren. ‘Ruim alles wat loszit bij huis goed op, want hier gaan ze slepen’. De jongelui hadden er zin in om afvalemmers of fietsen ergens anders neer te zetten of hoog in een boom op te takelen.

Dat kenden we in Hengelo niet waar we 15 jaar gewoond hebben. Ook uit de Achterhoek hebben we dat niet meegemaakt in onze buurt. Er was vroeger niets te beleven op oudejaarsavond. We woonden 4,5 km van het dorp af. Op de Boomgaard werden oliebollen en appelflappen gebakken en die werden na het melken in de voorkamer verorberd bij koffie en chocolademelk. Tegen half 10 werd het beddegaonstied en dat deden we. Er moest de volgende morgen immers weer gemolken worden..

Ik was de oudste en toen ik ouder werd wilde ik ook wel eens opblijven tot 12 uur als het nieuwe jaar begon. In Diny kreeg ik een meeligger en zo gingen ze eindelijk mee in ons plan. Moeder Coba kocht voor iedereen een flinke karbonade en die werden heerlijk gebakken. Pa was klaar met melken en voeren en kwam in de voorkamer voor deze gelegenheid. Na de koffie deden we een spelletje, dammen of Mens erger je niet. Onze broertjes Henk en Johan waren beide nog klein, ik denk 4 en 6 jaar, en lagen daarna op tijd in bed. Na nog een keer koffie en chocolademelk deden we nog een spelletje. Pa ging er eens goed voor zitten, die was wel van de spelletjes. We namen nog maar een oliebol. Ik denk dat het half 10 was toen de karbonade voor de dag kwam. Echte verwennerij.

Maar eenmaal 10 uur hielden pa en mama de ogen niet meer open en zei pa: ’Ik wet niet wat iele doet, maor ik gao naor bedde’. Mama ging mee en ook opa en opoe lagen er al snel in. Alleen Diny en ik hielden stand. Het was tegen 11 uur dat Diny er uiteindelijk ook klaar mee was en de trap op ging.

Daar zat ik. Ik was nu zo lang opgebleven dat ik 12 uur wilde halen. We hadden in die tijd, eind jaren 50 nog geen tv en ik liep maar eens naar de deel waar de koeien rustig lagen te herkauwen. Ik ging verder naar de varkensstal waar ook het hok van Mickey was, onze geit. Vooruit even bij haar in het stro en met een boek en de geit in mijn armen wachtte ik af tot het 12 uur zou zijn. Ik was bijna ingeslapen toen ik heel in de verte de knallen hoorde van het vuurwerk dat verderop in Vorden werd afgestoken.

En nu..? Ik heb zelf van slepen niks gemerkt op de plekken waar we in Emmen woonden. En ik denk nu toch…. zou ik mijn stoeltjes voor het huis vanavond toch maar even binnenzetten?

Hierbij wens ik jullie allemaal een goed uiteinde van dit veelbewogen jaar en een vredig en gezond 2025!

Ach… die familie van der Kolk. Wat heb ik veel met en bij hen gelachen. Vooral wanneer Wim in onze verkerings- en verlovingstijd op zee zat. Jammer dat ik vader Gerard nooit gekend heb, maar hij is zeker nooit vergeten.

Maar vader Gerard had meer kwaliteiten dan alleen zijn schildersvak of de muziek. Er werd ook toneel gespeeld, misschien bij de Chr. jonge mannenvereniging of de Chr. Vakbond, maar de jongens vertelden dat hij er goed in was net als zijn broer Anton.

Van Henry weet ik dat hij ook heel goed typetjes kan en Ben… wie hem kende weet dat hij van ieder verhaal een soort komedie maakt. Zo kon hij vertellen over Coba, een old wieffien, dat altijd maar breide en zoals hij het vertelde zàg je Coba voor je zoals ze liep te breien. Ook was het bekend dat wanneer ze zich onbespied waande ze regelmatig achter witte lakens in de tuin naakt aan het zonnen was. Neef Jan was toen al de humorist van de familie. Die zag, zittende bij zijn tante Siet aan de Dorpsweg, een bekende voorbijkomen die mank liep. Ik weet zijn naam niet eens, want meteen riep Jan dan: ’Kiek daor löp Mefiboseth ok’. Sinds die tijd bleef het Mefiboseth. Waarom? In de bijbel komt die voor met de zin: hij is aan zijn heup geslagen. Mank dus. En kwam het weer eens ter sprake, sprong Ben in de benen om voor te doen hoe dàt er uit zag.

foto: vader Gerard.

Als je even een herinnering laat komen…en daar is er nu de tijd voor zo tussen Kerst en Oud en Nieuw. Gek is dat, dan komt er vanzelf een hele stoot achteraan. Zo zie ik me weer lopen in het bos bij kasteel Molecaten- Meulecaoten veur de Attemers- met vriendin en collega van het eerste uur Roelie. Ik zeg wel hèt bos, maar de Hattemers gaan allemaal naar dè bos. We kwamen in de buurt van de Mariaboom, een enorme beuk. En wie kwamen we daar onverwacht tegen..? Ene Wim van der Kolk, waar ik wel eens een praatje mee gemaakt had, maar dat was het dan. Ik weet nog wel wat hij aan had: een donkerblauwe stoere duffelse jopper met zo’n houtje touwtje sluiting. Stond hem goed.
Het bos bij Hattem is prachtig. Het lijkt ook wel wat op het bos bij de Kieftskamp en langs de Wildenborchse weg in de Achterhoek, maar het bos bij Hattem op de Veluwe is veel groter. We zijn er wel eens met de motor een eind in geweest tot we niet verder konden. Een witte balk versperde de weg… maar niet voor deze Wim… dan moest er meer gebeuren. Hij legde de motor bijna plat en kreeg hem er onder door. Alleen wilde hij toen niet meer starten. Ik geloof iets met de ketting. Dat was wat! We gingen weer terug… weer de motor bijna plat onder de witte balk door en… Wim probeerde gewoontegetrouw z’n motor. Wat denk je? Hij deed het weer.
Het bos is bij de Hattemers erg geliefd, er wordt veel gewandeld. Wims opoe van moeders kant schijnt er nog geboren te zijn op ’t Olde Spieker, het huisje naast het kasteel. Daar achter heb je de Spaanse graven.
Ik heb iets meer dan vier jaar in Hattem gewoond, 1,5 jaar in de kost, zoals dat heet, bij mevr. Sobering. Ik werd bijna een deel van het gezin. Ik heb het er erg goed gehad. Ik ging met Sietze een avond in de week naar het Rode Kruis en gingen wel eens op oefening. We hebben wat afgelachen.
Daarna ging ik op een klein kamertje in het stadje boven de winkel van van de Berg wonen. Daar woonden we met drie jonge vrouwen op de bovenverdieping en maakten samen gebruik van de keuken. Prachtig plekje. En toen trouwden we en hebben nog 1,5 jaar aan de Eierdijk 56 gewoond in een deel van het huis van juffrouw van der Meulen. Het leek telkens een nieuwe uitdaging. Het was best heftig allemaal. Ik ben hier volwassen geworden…

En de duffelse jopper? Nadat we verhuisden naar Aalten heeft hij hem nooit meer gedragen. Hij is nog meeverhuisd naar de Jan Voermanstraat èn de Marnixstraat in Hengelo en is in de zak van Max terecht gekomen… denk ik.

Foto: Het stadhuis in het centrum van Hattem.
Links “De Zwarte Truffel”, waar de vier broers van der Kolk de koop en verkoop van de ouderlijke woning gevierd hebben.  Ben en Niesje hebben er met veel plezier gewoond op Dorpsweg 4.Nu Paul Sietse en zijn gezin

Onze ghostkoi was sterk èn slim. Hij zet de hele vijver op de kop. Er zat geen groen meer in. Het water was vies. Toen we onze hofleverancier Bernd Schulte om advies vroegen was het eerste wat hij vroeg: ”Wat he’j d’r allemaole in zitten?” Toen het antwoord was:”….. en ook nog een koikarper van pak hem beet… 12 jaar”, wist hij het wel. “Weg met dat ding. Hee verinneweert je de hele viever… Grote vretters bunt ‘et en wat d’r in geet kump d’r ok weer uut.”

Dat was verleden jaar. Even kregen we weer hoop toen we vijf emmers met waterplanten van Frans en Susan gekregen hadden. Het water leek op te knappen, maar van die waterplanten was niets meer over en het water leek weer een prutje. Nou had buurman Alle bij z’n motorgroep ook een koi liefhebber die eventueel wel belang bij onze geweldige koikarper heeft. Hij mag hem gratis en voor niks hebben, maar op één voorwaarde: zelf vangen.

Gisteren kwam de koiman mèt net en een grote emmer. Alle en Wim stonden erbij ter ondersteuning. Er werd lokvoer gestrooid, maar de koi trapte er niet in. Toen het bij de eerste slag mis was verdween hij in de diepte en liet zich niet weer zien. De volgende morgen waren de twee vissers er weer. De motormuis had hem bijna. Ik zag hem nog net over de rand van het net glippen. Jammer dan. Toen we terug kwamen uit de kerk stonden de netten nog net zo te wachten in de vijver. Er moest nu een andere tactiek bedacht worden.

Ik denk dat je op warmer weer moet wachten. Dan zitten de vissen ’s morgens allemaal bovenin en happen in het voer dat het een lieve lust is. En vadertje koi hoeft alleen z’n brede bek maar open te doen en schuift zo ineens z’n ontbijtje naar binnen.

Toen ik het de volgende dag aan onze timmerman vertelde die het kozijn van ons keukenraam ging vernieuwen, zei hij: ’O, dat is geen probleem, mien dochter kump wel met eur hengeltje en hef em zo’…

De volgende dag kwam Monique mee mèt haar hengel en ging aan de kant van de vijver zitten. Binnen een kwartier hapte de koi toe en konden we de onfortuinlijke koi liefhebber melden dat hij hem kon halen.

Met Kerst 1953 was er geen kerstboom op de Boomgaard. Moeder Coba lag in het ziekenhuis na de geboorte van ons kleine broertje Evert Johan, 10 pond en een ons, schoon aan de haak. Het was allemaal nogal spannend geweest, geen kerstboom dus. Voor ons, Diny en ik, was er iets geregeld in de buurt. Eerste Kerstdag mochten we bij Breukink onder de kerstboom met echte kaarsjes zitten en tweede Kerstdag bij Lettink. Opoe en opa Bijenhof pasten met Riek Antink, ons meisje voor dag en nacht, op huis en haard en de tweejarige Henk.

Na precies 62 jaar later hebben we Riek Antink begraven. Heel Linde en een groot deel van Vorden was er bij. Ik geloof dat de dominee nogal verbaasd was dat de kerk zo vol zat bij een afscheidsdienst van een vrijgezelle dame. Maar Riek was door haar werk in de gezinszorg nadat ze 8 jaar bij ons was geweest een begrip geworden en ze had veel contacten.

Haar broer Goos blijft nu alleen achter. Lang hebben ze met hun drieën, Riek, Henk en Goos Antink, in hun nieuw opgetrokken huis gewoond na het overlijden van hun ouders, Bearnd en Dies. Henk was een paar jaar geleden al overleden en nu dan Riek, 84 jaar oud.

Ik vind het altijd weer indrukwekkend hoe de buurt zich kwijt van haar burenplicht. Zes mannen in keurige zwarte pakken dragen de kist. Johan was een van hen. Anderen staan als een laatste groet aan weerszijden van de uitgang van het kerkhof opgesteld bij het binnenkomen en het weggaan van de begraafplaats. De vrouwen zorgen als näösten voor de koffie bij Hotel Bakker na de begrafenis zelf.

Dezelfde dag vierden we wat laat de verjaardag van zwager Ben. Die afgelopen week zat vol met Kerstvieringen en voorbereidingen voor Wim z’n Kerstconcert met Valerius. En op die dag zelf, konden we na de begrafenis van Riek ’s avonds naar de Boomgaard om Johan z’n 62e verjaardag te vieren. Ook hier was het volle bak, met familie, de naaste buren en vrienden werd het een gezellige avond met Johan als stralend middelpunt.

Riek was er nadat mama met vader Hein trouwde en heeft met veel plezier voor ons helpen zorgen en ze genoot van Henk en Johan toen die wat later geboren werden. En ze was er bij toen Wim me op onze trouwdag ophaalde bij de Boomgaard, net als ons buurmeisje Annie..

Even een reactie op de verwijzing naar het 19e-eeuwse gedicht van opa Bijenhof dat Jan Harwig nog uit z’n hoofd kende:

Zo verrassend is het om af en toe een mail te krijgen van familie die ergens in een verborgen lade wat leuks vindt. Zo kwam neef Jan Harwig tijdens zo’n zoektocht een gedicht tegen dat opa Bijenhof hem voordroeg tijdens hun gezamenlijke tochtjes met paard en wagen. Opa was behalve boer ook vrachtrijder. Jan kwam in die oorlogstijd als jonge knul veel op de Haar en kon goed met opa en opoe Bijenhof en met vader Hendrik Jan en mama overweg. Hij beschreef al eens hoe hij samen met Hendrik Jan in tijden van razzia’s in het kippenhok bij de spoorlijn sliep en bovendien leerde om luiers te verwisselen…. mìjn luiers. Zo kreeg ik dit van hem, zoveel jaar nadien. Bedankt Jan!

Jan is intussen overleden maar denk nog wel eens terug aan die leuke neef, die me nog als baby gekend heeft…. Hij zocht ons zelfs een aantal keren op aan het Schoolpad.

Hallo luitjes,

‘Enige tijd geleden vond ik tussen oude papieren een soort gedicht, of hoe je het ook noemen wilt, dat ik later heb opgeschreven. Opa Bijenhof vertelde soms verhalen en hij kon heel goed teksten onthouden blijkbaar. Op mijn verzoek heeft hij dit nogmaals opgedreund en ik geef het jullie door………..het dateert uit de oorlog tijdens lange ritten met de paardenwagen met hout van Vorden naar het Medler.

Hij noemde het:

Engelse beestachtigheden uit de 19e eeuw!

Stoommachines en socialisten

Boekhouders en damesartisten.

Margarine en sjerroline

alles over de stoomturbine.

Chrysanthemum tentoonstelling

kampioenschap worsteling

cacao van Driessen en van Houten

Karlsbad en ook andere zouten.

Pofmouwen en creoline

het dunne muntbiljet van tien.

Verpleegzusters en dokteressen

geparfumeerde inmaakflessen.

Rijwiel en ook andere depotstations

groentesoep en turfbonbons

het automobiel Victoria

vruchtenjam en sanatoria.

Anarchisten anataten

perronkaartjesautomaten

gummi rijtuigwielenbanden

middelen tegen de winterhanden

antiseptische verbanden

goudplombeersel voor de tanden.

Machinale worstfabriek

wedstrijden in de atletiek

röntgenstralen en een rookwedstrijd

beschaving steeds maar uitgebreid!

Orgeldraaier, hengelaar

alles wedstrijd nu toch maar.

De stoomtrawler bevaart nu de zee

vissers brengen niets meer mee.

Werkstakingen en epidemie

in elke week zijn het er minstens drie!

Zendelingen werken tijdens middernachten

jenevervaten met karrevrachten.

De geldgevers zijn vaak boze mensen

dat zij van hun geld nog rente wensen.

Door het goede begrip van mijn en dijn

moet een ieder wel tevreden zijn.

Alleen ziet men soms bij slapte in zaken

dat sommigen aan het gappen raken

edel is het streven van de blauwe knoop

maar bier betalen is vaak een hele hoop.

Elektrisch licht in menige kroeg

ja, verlicht is de eeuw genoeg !

In Afrika, China enzovoort

daar wordt alleen nog maar gemoord.

Soms is er even vrede

de verlichting brengt het dan ook mede.

Alles is slechts naastenliefde wat men ziet,

van egoïsme hoort men niet.

Beeld werken in volkshuizen

middelen tegen de wandluizen

filantropie in de ruimste zin

het mensdom leeft van louter min.

Slagers en naaistersbonden

verzekeringen van katten en honden

nog veel meer heb ik te schrijven

doch laat ik het hierbij blijven.

Aldus luisterde ik stil naar opa tijdens de rit, want vertellen kon hij wel!!

Naar waarheid opgenomen in de oorlogstijd van ongeveer 1944.

Als je alles op een rijtje zet en nadenkt wat er later is gebeurd was hij soms toch dicht bij de waarheid.

Jan Harwig , 6-01-2013

Foto: Jan en zijn verloofde Gé op het 40 jarig huwelijk van opa Johan Bijenhof en opoe Heintje Bijenhof- Barmentloo achter boerderij De Haar.

Op de Fb pagina van Oud Hattem stond even geleden een filmpje van de Berghuizer papierfabriek in Wapenveld, later bekend als Kramers papierfabriek. Mijn gedachten gingen meteen naar Wims opa Piet de Bruin die er, na zijn huwelijk in 1913 met Berendina Eilander, ging werken. Op de huwelijksakte stond nog dat hij botermaker van beroep was. Dat was hij ook in Zoetermeer waar hij geboren en getogen is en waar hij zijn Dientje tegenkwam als hij zuivel kwam brengen bij het rijke huis waar ze in de huishouding werkte. Je moet wat overhebben voor je geliefde en zo trouwden ze in Heerde en gingen wonen in Wapenveld waar de bruid opgroeide. Opa de Bruin woonde de laatste jaren van zijn leven bij zijn oudste dochter Siet en haar gezin eerst nog op een bovenhuis in Hattem. Opa de Bruin was, hoewel klein van stuk, een imposante man. Zo beschreef neef Henk hem die als kleuter achter op de fiets mee mocht met zijn oom Gerard van der Kolk naar diens verkering Sietje in Wapenveld. Hij kreeg er hete thee en een koekje, zo wist hij nog. Van deze opa Piet de Bruin werd verteld dat hij in zijn goede jaren niet één papierrol onder zijn arm kon optillen maar zelfs twee.

Eenmaal in Hattem herinnerde zich menigeen deze statige man met zijn spierwitte snor die nog even wat rechterop ging lopen als hij de kerk binnenkwam. Elke week ging hij naar de barbier voor een scheerbeurt en een borreltje, tot hij Wim op z’n verjaardag een scheerapparaat gaf. Wim mocht hem daarna elke week scheren en kreeg er een stuiver voor. Als hij dan een stuiver uit zijn portemonnee pakte bekeek hij die eerst en vaak zei hij dan: ’Nee joh.. die is nog te mooi’ en ruilde hem om voor een minder glimmend exemplaar. Toen hij echt oud was verdwaalde hij eens in het bos en raakte wat in de war. Daarna wilde dochter Siet hem vaak om half 10 naar bed hebben. Daar was dan geen sprake van. Maar als Wim hem vroeg: ’Opa wat dach ie d’r van?’, zei opa steevast met de klankkleur van Zoetermeer:’ Ja joh, het wordt tijd’ en ging opa zonder morren met Wim naar boven. Wim kon met opa lezen en schrijven…Toch sloeg hij eens op die slaapkamer met zijn stok door het betengelde behang toen hij in zijn beleving iemand aan het verjagen was in het bos. ‘Geef mien die stok maor opa, ik jage em wel veur oe weg’, zei Wim dan. En opa ging weer gerust slapen.