Weblog2

Ook deze foto zal dezelfde middag genomen zijn.

Tante Jantje kan hier het fijne niet meer van vertellen, maar in de oude doos vonden we na haar overlijden veel herinneringen waaronder ook dit uitstapje met waarschijnlijk de meisjesvereniging. Het werd deze middag de speeltuin met draaimolen. Ik herken tante Jantje duidelijk net als onze buurvrouw Aaltje Oortgiesen. Ook deze zomerse bloemetjesjurken waren favoriet onder de jongedames, meest zelf genaaid want alle meisjes kregen naailes.

Jantje 2e rij, 3e van rechts. Aaltje: 2e rij meteen rechts.
Ik denk eind jaren 30 of begin 40.

Een actiefoto van onze ome Jan, waarschijnlijk is deze pose alleen voor de foto. Het zal het jachtgeweer zijn dat Opa’s broer Hendrik Eggink van de Jaeger aan broer Johan had gegeven. Opa heeft er menig konijntje mee geschoten want een groot gezin en veel gasten vereist wel enige creativiteit. Joop kan er smakelijk over vertellen. Het geweer kwam later bij Bram in Durgerdam terecht en weer later bij Joop Groot Nuelend.
Nu is het weer op de plek waar het jachtgeweer vandaan kwam en thuis hoort: op boerderij de Jaeger.

En dan deze… Hoe verzinnen ze het?

Ach… je bent nog jong en wat doe je dan zoal op een zondagmiddag? Dit dus. Het zal bij de Boskamp zijn want Jantje heeft haar schortje voor.
Ook dit is een foto uit de oude doos van tante Jantje. Begin 40-er jaren.

Een familiefoto uit de oude doos van tante Jantje.. Volgens mij is het nichtje Janet.

Ik kom zomaar een spontane foto tegen van de Bijenhof familie op de Haar. Willem in het midden in uniform. Willem was gek op paarden en was ingedeeld bij de Gele Rijders en zal een weekend vrijaf gehad hebben net als Rika die bij een rijke familie diende zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Hermien diende al bij dokter Servaas en was daarom ’s nachts nog thuis. Ik meen te weten dat onze moeder Coba op het naburig Herstellingsoord de Decanije werkte. Zij ziet er niet erg vrolijk uit wat niet erg bij haar paste.
En dan de nog jonge opa en opoe Bijenhof. Deze foto zal van begin 30-er jaren zijn.

Gerhard was hier. Zaterdagmiddag was hun kamer nog niet klaar. Die wordt helemaal opgepimpt met kleur. Maar nu is het voor elkaar, uptodate. Binnenkort gaan we kijken. Maar zondag kwam hij aan.
We hebben intussen een dvd tje gekregen van het Isala met de laatste foto van Wims heup, maar denk je dat we die op beeld konden krijgen? We hebben al jaren geen dvd’s meer afgespeeld. Dat was meer in de tijd van de kleinkinderen en daarna onze buurjongens. Intussen zijn ze allemaal zo groot dat ze geen dvd-tjes of videobanden meer komen kijken.
Gerhard wierp zich er op, trok beide laden onder de tv open op zoek naar een ander dvd-tje en schoot in de lach. ‘Die kunnen intussen wel bij het grof vuil’, zei hij toen hij de hoeveelheid stoffige oude videobanden zag.
‘Vorige week ging papa bijna over de rooie toen hij dacht aan verhuizen en aan alles wat er opgeruimd zou moeten worden en wat hij zelf niet kan’, merkte ik op.
‘Daar was ik ook bij’, zei Gerhard.
Zo hebben we deze week een begin gemaakt met het ‘kantoortje’ waar veel te veel ligt, o.a. nog van Mark, en wat Wim nooit meer gaat gebruiken. De enige waarvan we weten die er gemak van heeft is buurman Alle. En zo is dat onderdeel van de stress aan de kant.
Nu dan de volgende klus: de laden met overbodige videobanden. Het was even uitzoeken en schoonmaken, maar wat geeft dat een goed gevoel. Ik kwam wat aardige dvd’s tegen die het bekijken zeker nog waard zijn en meteen kwam Wims collega Foppe me voor de geest.

Die middag was ex-collega Foppe bij ons. Het was zulk mooi weer dat hij vanuit Nijemirdum belde of we thuis waren. De eerste keer zonder Dina. Hij bracht een paar dvd tjes mee die hij van onze filmbandjes gekopieerd had. Driekwart jaar terug had hij een mengpaneel en nog wat spullen bij ons opgehaald en hebben we nog een gezellige dag met hen gehad. Wij gebruikten die toch niet meer en daar zaten blijkbaar die oude filmbandjes nog bij.
Eén van die filmpjes was lang geleden tijdens onze vakantie in Normandië en Bretagne opgenomen en de andere was van het eerste nestje van Kim en Scott. Zó leuk om na zoveel jaar een stuk van ons leven te zien toen we hier net aan het Schoolpad woonden—1995—
Katja en Bartje die twee eigenwijze pony’s, de schapen en Frans die ze kwam voeren. Maar dat spelen van al die puppies en Wim die daar met z’n been in het gips op z’n leugenbankje zit …is helemaal geweldig!
Dat zijn nog eens memories…

Ik begin nu te snappen waarom de jeugd en natuurlijk ook een categorie ouderen constant met hun mobiel bezig zijn. Ze moeten gewoon even kijken of er weer nieuwe post op Facebook is, want niet alleen je eigen post is te zien maar ook dat van je Facebookvrienden. Het zijn leuke, snelle contacten. Vaak zijn het foto’s die je wat vertellen over een van hen of wat ze meemaakten. Ik mis dan gewoon eigen stukjes zoals ik hier gewend ben te schrijven. Ik ben eigenlijk meer een verteller met een fotootje erbij dan een fotograaf met een regeltje uitleg. De winterfoto van ons huis aan de achterkant leek blijkbaar zo op het boerderijtje de Haar in Vorden waar we geboren zijn, dat toen bij neef Jan z’n herinneringen aan de oorlogstijd weer boven kwamen. Hij was zo’n opgeschoten jongen die veel bij ons op de Haar kwam voor een bordje roggemeelse pap. Hij heeft er ook wel gelogeerd en bij razzia’s bracht hij met vader Hendrik Jan de nacht door in een deel van het kippenhok bij de spoorlijn, waar hout lag opgeslagen, en waar de ratten door het stro ritselden. Hij vertelde over het wassen ’s morgens onder de pomp en over de deel van ‘de Haar’ waar de teil werd neergezet voor het zaterdagse bad, samen met onze vader Hendrik Jan.
Jan had nog wel een opmerking over het schilderijtje van de Haar dat tante Hermien zo mooi uit haar herinnering schilderde. ‘Die heuiberg klopt niet’, zei Jan. ‘Die was völle groter’. En hij kon het weten.
Jan, ik mis je, je mailtjes, bezoekje en je telefoongesprekjes.
Wel bijzonder dat zowel Diny als ik uiteindelijk, toen de kans zich voordeed, in een vergelijkbaar boerderijtje terecht zijn gekomen. Zonder deel….dat wel!

We hadden ons buitengewoon vermaakt, met veel mensen gesproken, zijn in de deftigste hotels geweest, in degelijke pensions gelogeerd, hebben krotten van binnen gezien, hebben als armste schooiers in bos en beemd geslapen. Soms hadden we drie dagen geen warm eten gehad, ons twee dagen niet gewassen, maar ook in de Atlantische oceaan gezwommen en in de mooiste meren van Schotland en Engeland.
Maar nu waren we blij om naar huis te gaan en dankbaar namen we ons voor om het een en ander op te schrijven om door te kunnen geven aan anderen om ook bij hen de reislust op te wekken, al zal niet iedereen het zo goedkoop en fijn kunnen doen als wij met die oude motor.
We haasten ons nu naar Hull en knapten ons in het Douanekantoor wat op. We brachten de motor weer aan boord van de Melrose Abbey. We hadden nu nog een halve dag om iets van Hull te kunnen zien, maar ik was algauw zo moe dat ik tussen de zwervers op een bank in een park in slaap viel.
Sjoerd was echter de onvermoeide, zwierf overal door de stad om me uren later wakker te schreeuwen:’Bervo. Alla, opstaan’. Ik begon te jammeren over honger en dorst en dat ik nu lang genoeg sober had geleefd, ‘Sjoerd, ik wil een stuk gebraden vlees en hete koffie’.
Sjoerd vond dat jammer van de centen, maar ik zei dat ik met mijn kennis van havenplaatsen en grote steden gemakkelijk voor een paar centen ons volop kon laten eten in een of andere sjofele gelegenheid. We slaagden boven verwachting bij de Italiaan Guillaume Rass. Het rook er wel niet fris maar het eten was best en we maakten hier nog kennis van de Wereld Esperanto beweging.
Er wachtte ons nog een laatste beproeving. Toen we in het Prince Dock op de boot wilden stappen kwamen we tot de treurige ontdekking dat onze namen niet op de passagierslijst stonden terwijl we wel een retour hadden geboekt. En alle plaatsen waren bezet, bleek een fout van de kantoren in Rotterdam. Dankzij ons verwoede razen en dreigementen dat we een groot artikel in de Hollandse kranten zouden schrijven en schadevergoeding zouden eisen omdat onze zaken hierdoor zouden lijden, werden we tenslotte toch ingeschreven.
Nog diezelfde avond vertrok de boot en we arriveerden de volgende middag in hevige stortregen in Rotterdam en was onze buitenlandse reis ten einde.

Bervo