Weblog2

Een foto van baby Anneke met Anne Frank. De beide families waren bevriend.

De bewuste foto van opa en opoe Eggink in de jaren 30 op de Dam in Amsterdam, met juffr. Ouwenaller.

Cees Derlagen showed this picture to his audience. Opa and opoe Eggink in Amsterdam, opoe in her Achterhook country dress and with umbrella for you never know. Opa is walking as he ’s often there.
The lady on the left is miss Ouwenaller, a very good friend.

Behalve Koningsdag komen we ook dichterbij 4 mei, de dag dat we onze doden uit de 2e WO herdenken en ik zocht het stukje op over de film de Baby die in 2013 in de Lochemse Schouwburg vertoond werd en de verhalen rondom deze film verteld werden.

Het was te verwachten. Na het bezoek dat Cees en Nini Derlagen aan ons brachten om over het gezin van opa en opoe Eggink te praten en met name over het Joodse meisje Elly Sanders, was mijn interesse natuurlijk extra gewekt. In de Schouwburg in Lochem zou de film De Baby te zien zijn, over een Joods baby’tje dat de oorlog overleefde.
Daaraan voorafgaand zou Cees vertellen over de Joodse kinderen uit Lochem waarvan er maar zo weinig terugkwamen. En zo kwam hij erop om het verhaal over Elly Sanders in het bijzonder te vertellen.
Wim wilde het op zich nemen om de fleslammeren plus pup Storm onder zijn hoede te nemen en zo toog ik die middag naar Eefde om samen met Ben en Diny de bijzondere avond in de Lochemse Schouwburg te bezoeken.
En het werd bijzonder! Het werd door Cees erg op prijs gesteld dat wij er waren en ik moet zeggen dat hij een boeiende trant van vertellen heeft. Er werd ademloos geluisterd. De trouwfoto van onze ouders Hendrik Jan en Coba werd vertoond met de toen 9 jarige Elly links vooraan op de foto. Meteen kwam er een stem uit de zaal: ’En dat meisje rechts is mijn moeder’. Ook Ineke en haar dochter Carla waren er. Cees had ook Ineke een bezoek gebracht en zelfs tante Jantje die het uit eerste hand kon vertellen wat er precies gebeurd was toen die beide kopgeldjagers ineens bij de Boskamp aankwamen om Elly op te halen om ‘naar haar ouders’ te brengen. Tante Jantje was net een paar maanden ervoor met ome Jan getrouwd en wist nog precies hoe het allemaal gebeurd was.
Ook de foto van opa en opoe op de Dam in Amsterdam met hun goede vriendin juffr. Ouwenaller, liet hij zien. Opoe in de Achterhoekse dracht, het parapluutje in de hand geklemd, voor je weet maar nooit, en opa zo ontspannen alsof hij alle dagen in die stad liep.

It was a very impressive evening. Cees Derlagen told about the Jewish children in lochem who didn’t come back after teh war but died in camps in germany. And especially he told the story about Elly Sanders who lived with the family Eggink at the Boskamp. He showed thes picture from the wedding of our parents Hendrik Jan and Coba. It also shows Elly sitting in front on the left. Ineke Sigger- Kettelarij is sitting on the right. Cees has been to tante Jantje to hear about that sad day when those terrible men came to take Elly with them to bring her to the Hollandsche Schouwburg in Amsterdam. She was sent to Westerbork and afterwards to a German Camp where they all died. So sad…
After that story we’ve seen the film The Baby. It’s about a Jewish baby Anneke who survived and lives in the USA these days.

Na de pauze werd de film De Baby vertoond. Wat kan ik zeggen… een bijzondere film waarin je meeleeft tot aan het onverwachte einde. Ik wil hier niet veel van zeggen, want op 4 mei –2013–is de film op tv te zien Het zou helemaal bijzonder worden als het verhaal van Cees ook hieraan vooraf zou gaan.
Na afloop praatten we onder het genot van een drankje samen met Cees en Nini Derlagen en Ineke en Carla nog na.

Meer weten over deze film? Is nog te bestellen op dvd. Klik op de titel!

Een foto waarop veel te zien is. Er wordt er op de Boskamp waarschijnlijk een verjaardag van opa gevierd, want er wordt in de grote keuken gegeten. Het kan ook kerstavond of misschien oudjaar zijn want dan werd er samen met de familie die in de buurt woonde pannenkoeken gegeten.
Volgens mij is het Nanny , de vrouw van Wim Groot Nuelend die aan de overkant zit.
Nauwelijks heeft de fotograaf( Wim Gr. N.?) z’n hielen gelicht of Tilly zit op het warme plekje en hoort er helemaal bij.
Op het dressoir staat een foto van onze vader Hendrik Jan.

Drie Berendina’s èn één Heintje.
Diny, Berdena, ik en Erna, allemaal uit de Boskamp tak

De beide naamgenootjes in 2008 op de Zutphense markt.

Dat komt ervan als je kinderfoto’s op je site zet. Dan gaan ze vergelijken. Zelfs in Minneapolis werden kinderfoto’s met die van ons vergeleken. Op wie lijkt Berdena het meest als ukkie van 1,5 jaar? Pamela zag het. Berdena en Diny vond ze toch wel erg op elkaar lijken, konden wel zusjes zijn.
En dat terwijl de hele familie bij ons van beide kanten vond dat Diny op mama leek en ik op vader Hendrik Jan. Als ik tegenwoordig in de spiegel kijk zie ik ook trekken van mijn moeder.
Pamela had twee foto’s naast elkaar gefotografeerd en doorgestuurd naar Berdena. En inderdaad als je de foto’s bekijkt zie ik ook een gelijkenis.
Toen Curtis en Berdena in 2008 ook in Nederland waren en ik ze voor het eerst ontmoette, voelde Berdena voor ons als een zus en daar moesten we alle drie erg om lachen. Er zijn in de Egginksfamilie van de Boskamp natuurlijk meer nichtjes, maar die dragen de naam van hun vader. Diny en ik zijn de enige vrouwelijke Egginks van onze generatie in onze familie en in de USA is het Berdena. Vanaf toen noemden we ons de drie Eggink sisters.
Wat een schattig meisje was die kleine Berdena. Zou tante Nettie bij haar ook krullen ingezet hebben met van die papillotjes zoals mama dat ook wel bij ons probeerde. Was bij mij in elk geval geen succes.

Nooit vergeet ik de stress toen ik moest leren fietsen. Moeder Coba kon ons niet langer allebei op haar fiets meenemen. Diny paste niet meer voorop en het werd tijd dat ik een fiets kreeg. Niks geen driewielertje of loopfietsje om al wat te proberen. Die hadden we niet, ook geen step. Nee, het moest meteen op een grote fiets met dikke blokken aan de trappers, anders kon ik er niet bij. Daar kon ik dan heeeel lang mee doen. Het was nog in onze tijd op de Haar.
Een vriend van de familie werd gevraagd om mij te leren fietsen. Ik werd op de fiets gezet, kreeg een duwtje en daar ging het. Opa, opoe, mama en Diny keken me na. Een rondje over de Almense weg werd het. Ik voel nog de greep van deze Henk in mijn schouder.
Ik kwam heelhuids weer bij terug op de Haar. Afstappen was nog een probleem maar lukte zonder schrammen. Toen werd ik weer op die fiets gezet en moest ik het aan opoe en opa laten zien hoe goed het al ging. Het fietsen ging ook prima maar hoe kwam ik weer terug, een bochtje maken zat nog niet in mijn assortiment. Ik heb het weg geblokt hoe ik terugkwam, waarschijnlijk heb ik me half om laten vallen. Bij het zien van deze foto komt het allemaal weer boven, zelfs na meer dan 70 jaar…

We lieten ons in Parijs nog verleiden tot het maken van een knipsel silhouet van onze gezichten.