Weblog2

Samen met een bus naar Parijs. Een uitje om nooit te vergeten. Deze foto maakte een aardige ober Emanuel van ons. Onze laatste bezoekje was naar de beroemde begraafplaats Père de la Chaise. Door tijdgebrek en een tekort aan een overstap op onze kaart was er nog paniek want hoe komen we aan die extra overstap. Een jongen die een abonnement had bracht ons één voor één door de ingang en zorgde dat we bij de goede instapplaats kwamen: een engel op ons pad…. alweer.

Op het moment dat ik de deur uit ging op mijn 18e was de onderlinge concurrentie tussen Diny en mij helemaal afgelopen. Af en toe was er nog wel wat onenigheid over kleren die ik na het weekend probeerde mee te smokkelen zonder te vragen. We hadden dezelfde maat in die tijd, ook schoenen. Regelmatig moest ik op maandagmorgen mijn weekend tas laten controleren. Kleding vond Diny niet zo erg maar schoenen mocht beslist niet. Mijn voeten hadden dan wel dezelfde maat maar waren wat breder.
Ach eigenlijk waren we vanaf die tijd helemaal vier handen op één buik. De jeugd samen doorbrengen en ook nog samen in één bed slapen geeft een band. We hadden veel dezelfde interesses, alleen iets met paarden was minder mijn ding. Nadat ik een keer van een was afgevallen en mijn voet verzwikt had door in de stijgbeugel te blijven hangen, was dat voor mij voorgoed voorbij. Diny zette door, zelfs toen ze eens van haar geliefde Vurose werd afgegooid en in een hoop mest terecht kwam, klom ze er meteen weer op. Geen wonder dat ze haar Ben op de Rijvereniging heeft ontmoet.
We steunden elkaar door dik en dun. Het was alleen jammer dat we toch wel een aardig eind weg gingen wonen, hier in Drenthe. ‘Foi, foi… wat woont jullie noe toch een ende vot’, sprak Diny toen ze voor het eerst de rit maakte naar Emmen voor mijn 40e verjaardag.
Het was leuk om samen wat te gaan ondernemen. De kinderen waren groter, nu kon het weer.
We brachten al wel vakanties samen door maar uiteindelijk gingen deze zusjes samen ook alleen op pad. Zo gingen we wat dagen naar Brugge, een jaar later naar Antwerpen en uiteindelijk zelfs samen naar Parijs. We winkelden wat, bezochten musea, een tochtje over de Seine ontbrak ook niet maar soms zaten we ook ’s avonds gewoon op bed om bij te praten.
En ook nu nog zoeken we elkaar graag op. ‘Kom toch es een dagje met de trein’, stelde ze voor. Ga ik vast weer eens doen nu Wim weer wat mobieler is geworden.

Foto: Ons uitje naar Antwerpen

We schelen niet veel in leeftijd, ruim anderhalf jaar. Dat is toch niks als je ouder wordt. Maar hoe dat bij andere gezinnen zit weet ik niet, maar ik moest als oudste altijd de wijste zijn als we weer eens ruzie hadden om iets.
We lieten geen van beiden ons de kaas van het brood eten. Achteraf was het een gezonde concurrentiestrijd wat je voorbereid op de rest van je leven.
Wij waren toch wel wat jaren ouder dan de beide broers die op de Boomgaard aan ons gezin toegevoegd werden. Johan was zelfs 10 jaar jonger dan ik. Ik heb de jongens zien opgroeien, heb zelfs nog verhalen op ze geoefend als ze in bed lagen. Ik vertelde wel in het Nederlands want zo moest dat de volgende ochtend ook op mijn leerschool. Ze luisterden ademloos en zo wist ik zeker dat de kinderen op die school dat ook wel zouden doen.
Maar ik voel me gezegend dat ik een zus heb. Eergisteren was ze jarig en vanwege alle beperkingen hebben we ons bezoek een paar dagen uitgesteld, maar morgen gaat het gebeuren. De band die we al hadden toen we samen opgroeiden is altijd gebleven.

Foto: Jammer dat je geen kleuren ziet, maar Diny’s jurkje was knalrood, kon ze goed hebben. Ik was van het blauw, altijd gebleven.

De meeste verhalen op deze website zijn van mijn hand en brein, maar soms kom je iets tegen van een andere schrijver waarbij je een glimlach niet kunt onderdrukken.
De baron van de Wientjesvoort was een bijzondere verschijning. Hij werd door zijn omgeving dan ook vaak Mozes genoemd. Maar dit verhaal van een voormalig Vordense politieagent is iets heel bijzonders. het deed me zelfs even denken aan het liedje van de Achterhoekse groep Boh Foi Toch over ’t hundjen van Jantje …
Nou ja… lees het maar. Op een of andere manier maakt het je dag weer goed…:

Eekhoorn verdriet
Soms schiet me nog wel eens een mooi verhaal te binnen als ik denk aan m’n politietijd in het prachtige Vorden. Wij kwamen functioneel nog wel eens bij Baron von Mengden (eigenlijk was het gewoon een Duitse Freiherr en helemaal geen baron) op de Wientjesvoort. Daar werden we altijd hartelijk ontvangen door de heer en mevrouw. Op een keer kwamen wij daar en mevrouw kwam opgetogen naar ons toe. Ze had iets bijzonders te vertellen. In het half Duits vertelde ze dat ze een eekhoorn jong had, die wees bleek te zijn. Ze had het beestje moederziel alleen aangetroffen en opgevangen en ze ging hem (of haar) verzorgen totdat hij/zij groot genoeg was om zelfstandig de bomen in te klauteren. Maar ze bewaarde het beestje op een wel heel bijzondere plek, een plek weliswaar waar menig jong pasgeboren grut zicht thuis zal voelen, haar boezem. Ze liet het ook vrijelijk en trots zien en tussen twee fors uit de kluiten gewassen Coberco trommels, precies midden in haar decolleté, zag ik een bruin klein pluisje huizen. Wat was dat een mooie aanschouwelijke aanblik. Ietwat beschaamd draaide ik mijn hoofd weg om het maar niet zo te laten lijken dat ik zou staren. In de auto praatte Jan Luimes en ik nog wat na over dit voorval. Ruim een week later kwamen we daar weer. Niet omdat we nieuwsgierig waren of om nog andere redenen, maar gewoon… je weet wel gewoon… Maar wat een teleurstelling. Mevrouw Von Mengden was in tranen en bijna ontroostbaar. Wij vroegen bedremmeld naar de reden van deze moodswing. Wat bleek. Mevrouw moest op een dag het toilet schoonmaken. Haar petekind zat zoals ze dat eerder aan ons had laten zien, nog steeds veilig in haar boezem. Gebukt stond ze voorover om het privaat schoon te boenen en precies op het moment dat ze doortrok, viel haar lieveling in de pot en verdween voor eeuwig in het riool van Wientjesvoort. Menig een kan zich voorstellen wat dit voor haar heeft betekend en ook een beetje voor ons.

Leendert Lodder.

Foto: Henk Braakhekke

Efkes Boh Foi Toch heuren? Klik op de titel van dit stukje…

En daar gingen ze in hun Klemm… het echtpaar Amman, op weg naar huis in Zwitserland.

Het miniatuurmodel van de Klemm 35D dat Joop voor Bram maakte en dat nu in Zwitserland is bij Werner Amman. Prachtig.
Opa zou trots geweest zijn . Joop heeft zijn genen, net als Anton, Charlie en ik denk ook Wim Groot Nuelend. Waarschijnlijk zit er ook een tussen de 10 van Heintje en Koos die ze ook meegekregen heeft.

Bram nog even op de foto met Frau Amman in Lelystad voor vertrek naar Zwitserland.

Bram had nog een paar foto’s uit 1944 van zijn gastgezin in Zuid Duitsland: de fam Hüfner.

Toen Bram ze probeerde op te zoeken was alleen de vrouw nog in leven. Ze hadden een mooie ontmoeting, herkenden elkaar direct.

Joop had denk ik van ons allemaal het meeste contact met onze oom Bram. Ze hadden ook dezelfde interesses, net als ook Anton Voortman. Af en toe komt Joop met een herinnering aan wat Bram af en toe vertelde.
Bram had in de oorlog toen hij in Duitsland te werk gesteld was, aan een Klemm vliegtuig gewerkt. Hij had er zelfs nog onderhoudsboeken van.
Zo kreeg Joop zo’n 45 jaar geleden via via contact met Werner Amman in Zwitserland omdat die een Klemm vliegtuig had. Bram had intussen die onderhoudsboeken aan Joop gegeven maar toen Bram zelf op pad ging naar Werner Amman kreeg hij voor Werner die onderhoudsboeken weer mee. Zo ontstond een leuk contact.
Op de terugweg vanuit Zwitserland probeerde Bram in Duitsland naar het adres te zoeken waar hij in de oorlog was gehuisvest. Er was nog een gedeelte van de fabriek van toen maar het huis van toen en de omgeving was weg. Alles was afgebroken en er waren nieuwe huizen gebouwd.
Toch stond er tussen de nieuwe huizen nog één oude woning en wonder boven wonder woonde de vrouw van het echtpaar er nog. Ze kenden elkaar meteen weer terug. Dat was dus dikke mik, schreef Joop. Bram had het in geuren en kleuren verteld. Heel bijzonder.
Werner en zijn vrouw zijn later regelmatig naar Durgerdam gekomen. Hij kwam zelf vliegen met zijn Klemm en stalde zijn vliegtuig bij de ‘Vroege Vogels’ in Lelystad.
Het modelletje dat Joop van de Klemm had gemaakt en aan Bram had gegeven is nu bij Werner in Zwitserland.

Foto: Joop met Werner Amman voor de Klemm in Lelystad

Sjoerd r. en Berend waren vrienden. Ze deelden de liefde voor de motor en waarschijnlijk nog veel meer.
In de jaren voor hij trouwde met zijn grote liefde Hermien Bijenhof maakt hij met Berend een tocht op de motor door Engeland en Schotland. Sjoerd was als kleermaker helemaal in voor de tweedstoffen zoals die in Engeland en Schotland gefabriceerd werden en ging persoonlijk een kijkje nemen in de weverijen.
Ze bezochten ook het Lakedistrict. Toen wij daar ook eens onze vakantie doorbrachten werden we gewaarschuwd om niet in het Ullswater te gaan zwemmen. Vanwege de diepte van dit meer was alleen het bovenste laagje water redelijk van temperatuur maar daaronder was het heel koud. Toen we later tante Hermien bezochten vertelde ze dat Sjoerd ooit dat Ullswater over gezwommen was. Nee, geen last gehad. Nu was Sjoerd een geoefend zwemmer en ging zomers vroeg elke ochtend naar het Vordense zwembad In de Dennen om een paar baantjes te trekken.
Berend Groot Enzerink werd ook Bervo genoemd en heeft een grote rol gespeeld in het verzet tijdens de 2e Wereldoorlog. Het heeft hem gebroken. Hij overleed na de oorlog in hetzelfde jaar als vader Hendrik Jan Eggink, net als Berend een vriend van Sjoerd.
Later besef je dan wat dat met Sjoerd gedaan moet hebben om twee heel goede vrienden te verliezen.
Sjoerd ging door, maakte de mooiste kostuums van de Schotse tweedstoffen en ging elke zondagmiddag met ons naar het Vordense bos de ‘groenkopjes’ voeren.
Ik heb geen idee hoe Harry Jansen van ‘Uut de Olde Deuze’ deze foto te pakken heeft gekregen. Maar het brengt heel wat herinneringen naar boven.