De verhuizing na dat half jaar Emmerhout naar de Kuifmees was me wat. Wim had net een paar maanden revalidatie achter de rug i.v.m. een snelle botontkalking in een heup. Twee jaar ervoor had hij het in de andere heup gehad en was het net zo snel hersteld als het gekomen was. Hij was een bijzonder geval zoals er maar vijf in Nederland bekend waren. Dat hij bijzonder was wist ik natuurlijk al.
Maar die verhuizing deden we zelf met behulp van een gehuurd busje. Het scheelt als je drie sterke jongens hebt. Alleen, de laatste lading die uit het busje kwam, bestond uit opslag die we in de schuur hadden. Het kon niet meer bij in huis. Het gevolg laat zich raden. De jongens èn Wim maakten er een mooi vuur van op het braakliggende terrein achter ons huis. Het was voor hen zoiets als een beloning na het sjouwen die dag.
Tja… het zijn nu eenmaal een stelletje pyromanen. Erfelijk belast, door Wim z’n genen dan wel. Toen we in 1996 voor het eerst bij Fred en Gera in Canada waren kon Wim zich ook uitleven. Elke dag werd er ’s avonds vuurtje gestookt, zowel bij hun boerderij als op de verschillende campings die we aandeden. Toen Fred op een avond even een blik naar buiten wierp sprak hij: ’Kijk daar, ….de Indiaan is ook weer bezig’. Wim was niet meer te houden. Rick zorgt ervoor dat deze bijnaam niet vergeten wordt. Het bleek dat ook Henry met dit virus besmet was want die deed net zo hard mee.
En ook hier aan het Schoolpad gaat er in de zomer bijna geen avond voorbij zonder een vuurtje bij de wei….

Een klasseavond aan het Schoolpad kon ook niet zonder een vuurtje.

‘Zouden ze niet jaloers worden als ze ons zo vuurtje zien stoken’, pleegt Wim regelmatig te zeggen als we bij ons kampvuurtje bij de wei zitten. Alle afvalhout wordt zo verbrand en wij mogen daar graag zitten aan het eind van de dag. Ik mis alleen de gitaar nog en country liedjes, Wim zingt graag maar blijkbaar niet bij zijn kampvuur. We zetten onze stoelen zo dat we meteen de lammeren kunnen zien rennen, want ’s avonds hebben die altijd een speeluurtje. Buurman Jans heeft een of ander soort kachel op de kop getikt voor buiten. Wim heeft al gezegd dat wanneer Jans niet weet wat hij er mee moet… hij dat wel weet. Dat vuurtje stoken zit er bij hem goed in net als bij onze jongens. Rick herinnert hem er regelmatig aan dat Fred ooit zei toen Wim in Canada bij het vuurtje zat:’Kijk… die Indiaan is ook weer bezig’. Ik zie Wim met de jongens nog zo de laatste vracht bij de verhuizing naar de Kuifmees in brand steken. Die kon er daar niet meer in en een Kringloop had je toen nog niet. Ze hadden de dag van hun leven, zo leek het. Mark is degene die nog steeds graag vuurtjes stookt. Hij heeft ook twee houtkachels in Sleen en regelmatig vraagt hij of er niet een paar bomen weg moeten op ons erf.
We hebben pas het mooie nieuwe appartement van Klaas en Boukje gezien in het centrum van Emmen. Wim was er helemaal weg van. Het is ook een mooi huis en een plek met uitzicht. ‘Hier zou ik ook wel willen wonen’, sprak hij. Toen ik hem er vanavond bij dat vuurtje naar vroeg zei hij: ’Maar nu nog niet….’