Allemaal in de bloemetjes. Ik denk dat dit een dagje uit is met de meisjesvereniging. In die tijd, ik denk jaren 30 en 40 waren de bloemetjes erg in. Ik zie ze op veel oude foto’s terugkomen. En werd er vaak voor alle meisjes en soms vriendinnen hetzelfde stofje gebruikt, maar vaak met een ander modelletje. Mooie ontspannen herinneringen. Het zou zomaar bij de Waarbeek kunnen zijn in Hengelo.
Rechts bovenaan is Gerrie Groot Nuelend, een tante van Wim, Joop, Reini en Erna.
Op de Boomgaard stond vroeger een kast op de overloop. Daarin hing een bloemetjesjurk die van tante Hanna geweest is, de eerste veel te vroeg overleden vrouw van vader Hein.
Het waren blauwe bloemetjes op een witte ondergrond en het had een soort pofmouwen zoals toen de mode was. Ik weet niet meer of we die met verkleedpartijen wel eens geprobeerd hebben. Ik denk het niet want er was een gevoel van eerbied als ik deze mooie jurk zag hangen. De kast staat nu mooi te wezen en wordt nog steeds goed gebruikt bij Henk en Anneke.

‘Dan kom disse kante maor es weer op’, zei Diny afgelopen zondag aan de telefoon toen ik zei dat ik nog een dagje vrij reizen had op mijn NS abonnement. Dat is nou eens een voordeel als je ouder wordt. Neem je zo’n 60+ abonnement, heb je meteen 7 dagen gratis reizen erbij. We hebben er in het verleden samen al veel gebruik van gemaakt. Een dagje Rotterdam, Amsterdam, Den Haag, Utrecht, Leiden, Hengelo hebben we allemaal al gehad en ook de Museumjaarkaart vaak gebruikt. Het is voor ons alleen een beetje jammer dat Emmen nogal uit de route ligt. Je bent 3 uur onderweg voor je op de plaats van bestemming bent. Wanneer ik dan op de terugweg de stoel van de trein voelde sliep ik meestal het eerste uur.
Maar Emmen- Zutphen is te doen, het is precies 2 uur. Diny stond me op te wachten en samen maakten we er een mooi dagje van. Na de lunch aan de Molendijk gingen we nu richting Lochem en na Switch en Intratuin kwamen we bij Henk en Anneke terecht. Het is immers hun oppasdag op kleindochter Mirthe op donderdag. Leuk om dat kleine ding weer te zien, nu iets meer dan 1,5 jaar. Ze had de beentjes er al aardig onder. Monique en Jan ontfermden zich net over haar en er werden al eitjes geverfd. Toen werd het tijd voor wat anders. Kak kak, zei ze. En dat betekende dat er eendjes gevoerd moesten worden. Kwak kwak dus… Dus werd het kleine kinderfietsje met stok gepakt en gingen Monique en Jan met haar naar de eendjes. Het kan nog een gezellige boel worden op donderdag in de toekomst, want nummer twee komt er aan bij Yvonne en Jorrit. Mooie tijd voor deze opa en oma.
De boerenkool uit de tuin van Eppie en Dirkje smaakte perfect en na de koffie wat later en helemaal bijgepraat bracht Diny me weer naar de trein en ging zij beladen met potten, schalen, takjes en bloemen naar een onderkomen van de duivenvereniging om met haar tuingroep mooie dingen te creëren. Want op gebied van bloemen en bakken is niets haar teveel.