Nog een keer: Jan, Mies en Bram, nu bij de fotograaf. Hier zijn ze nog net wat jonger. Waarschijnlijk had opa zijn allereerste camera nog niet zoals op de vorige foto.
Mies heeft denk ik papillotten in het haar gehad, want echte krullen heb ik bij de Egginks nog niet gezien. Ik heb ze op de Haar ook wel eens in het haar gehad, opgerolde stukjes stevig papier, daar rolde je moeder, of opoe, het haar omheen en dan werd dat weer vastgezet met elastiek of garen. Ondingen waren het en slapen kon je er bijna niet mee, maar mama zei wel eens: wie mooi wil zijn moet pijn lijden!

Hoe lang mag je een ander nog alle goeds wensen voor ’t nieuwe jaar? Na vandaag is de eerste week al rond. Na de allereerste wens op die kaart met het varken waarop de wens dat niemand met de feestdagen plofkip zou gaan eten, kwam vandaag de laatste binnen. Die kwam van onze West-Vlaamse blogvriendin Ani waarmee ik intussen een warme band heb opgebouwd. Zij is net als ik trots op haar eigen streektaal, het West-Vlaams. En beide talen zijn verwant. Allebei horen ze bij het Nedersaksisch al liggen West-Vlaanderen en de Achterhoek en ook Drenthe een heel eind uit elkaar.
Ik denk dat ik het niet hoef te vertalen voor jullie. Kijk maar eens en ik weet zeker dat haar wensen ook voor jullie gelden.