hetty

Er staan een paar mooie lariksen op de wal achter onze tuin. Ze zijn ooit geplant door Sjoerd, de vorige bewoner van dit huis, zo is mij verteld. Ik zie ze nu voor de 3^e keer geel worden, mooie herfsttint en straks zullen deze mooie bomen hun naalden kwijt zijn, als enige den die zijn naalden verliest.

Ooit hoorde ik pa de naam larke noemen en wist niet wat dat voor boom moest zijn. Toch herinner ik me ons zondagmiddagtochtje naar Eefde waar onze ome Gert en tante Janna Voortman woonden, samen met Gerrits zus Bertha en broer Anton en natuurlijk de jonge Anton die toen een jaar of 15 geweest moet zijn. Ze woonden op de Larkenpas zo werd gezegd en vanuit Vorden was dat toch een hele trip. Ik herinner me nog dat we ergens met een pontje een kanaal over moesten. We woonden toen nog op de Haar en ik was een jaar of 6 en Diny 4. Ik had toen nog geen idee dat Larken die mooie bomen waren die er vast gestaan hebben. Eén beeld is me van die trip bijgebleven. Diny en ik zijn natuurlijk aan het rondstruinen geweest, daar waren we goed in en Diny kwam op de een of andere manier in de vijver terecht. Dat gaf nogal consternatie. In kleren van de jonge Anton heeft Diny de terugweg afgelegd. Tja die moeder Coba heeft wat met ons te stellen gehad. Ikzelf zat die zomer onder de wagensmeer en nu Diny in de vijver gevallen. Mama had blijkbaar wat met lariksen want toen de door opa Eggink van het Medler aangelegde Franse tuin op de Boomgaard was omgeturnd in een toen modernere tuin met grasveld en bloemenrand kwam er geen echte lariks, maar een ceder, de boom waar mama zo van hield. Die heeft er heel lang gestaan ondanks dat de vorm niet meer mooi was, een aandenken aan onze moeder.

En zo zit ik achter de ochtendkrant uit het raam te kijken naar deze lariks in herfsttinten en komen deze gedachten voorbij….

Het is me wat. Kreeg ik een paar maanden terug een rekening gepresenteerd omdat ik in de loop van bijna 20 jaar  op mijn website 4 keer een foto had gebruikt van het ABP, liep dat gelukkig met een sisser af. Ik stuurde als reactie een ietwat zielig mailtje over mijn situatie en leeftijd. Het werd me gelukkig vergeven als ik die betreffende foto’s er maar af haalde. Er was bv een leuke foto van de kroning van Willem Alexander bij. En één van Daniël Lohues die ik van internet had geplukt. Dus opgelucht en bedankte ze voor hun meedenken. Ik had intussen alles van mijn website doorgeploegd en alles waar ik niet helemaal zeker van was heb ik er afgehaald. Ik had al wel geconstateerd dat er ineens wel heel veel gekeken was op mijn hettysite, maar dacht dat er nieuwe lezers bij waren gekomen. Het was me wel opgevallen dat het telkens 2 dezelfde IP-adressen  waren die tegelijk bepaalde trefwoorden aanklikten en dan weet ik het nu wel en controleer het voor alle zekerheid nog even. En ik kan zien dat het vaak om bv foto’s gaat van Henk Braakhekke die natuurlijk kwalitatief heel mooi zijn. Ik ben blij dat ik die mocht gebruiken en kan een glimlach dan even niet onderdrukken. Het gaat er bij dat bedrijf alleen om er winst uit te halen als je per ongeluk een foto hebt gebruikt van het ABP wat niet mag. Tja… een eigen website is leuk maar dit krijg je er gratis bij.

Foto: Henk Braakhekke

‘Papa is weer thuis’, zo noemde Rick het. Gerhard had de mooie bus met de as van Wim opgehaald en die staat nog steeds achter zijn foto. We dachten er over na waar we hem die zomer zouden gaan uitstrooien. Het zal waarschijnlijk de plek zijn waar we ons altijd zo welkom voelden in het Oeverse bos. Daar hebben we dan 7 jaar geleden ook Marks as aan die plek toevertrouwd. Er staan nog een paar sneeuwklokjes die elk jaar hun best blijven doen. Ik heb er vaak gelopen met de honden. Toen liep ikzelf nog als een jonge hond. Dat is over. Nee, mijn hele rondje liep ik allang niet meer, dat ligt nog te gevoelig vanwege de herinnering aan Mark. Ik bezoek alleen deze plek. Zo’n 18 jaar geleden begon ik met mijn website en meldde bijna dagelijks wat ik beleefde. Zo ook die keer:

Queeny was er weer, enthousiast als altijd. Toen Wim op z’n fietsje naar de markt vertrok hoefde ik maar even: ”Ga je mee naar het bos”, te zeggen of Tessa en Queeny stonden al bij het hek. Het bos bij ons achter heet Het Oeverse bos. Je komt er nooit iemand tegen. We noemden het ook wel ‘ons bos’. Een rondje bos bij ons huis vandaan was precies 25 minuten uit en thuis. In het bos is een open plek waar een heel speciale sfeer hangt. Daar loopt ons paadje ook langs en ik blijf altijd even staan. Ooit zagen we er een paar reeën. Er wordt gezegd dat hier een paar leylijnen lopen. Die zouden extra positieve energie geven. Ik weet alleen dat ik het prettig vind om er even stil te blijven staan.

Het is prachtig overal, maar de felle rode kleuren zoals die we zagen in het Rijndal, Hunsrück en het Saargebied omstreeks 8 oktober heb ik hier nooit gezien. Het viel indertijd Dick en Anda ook op toen die vanuit het zuiden in dezelfde tijd naar Nederland terug reden. Er werd hun in de Chambre d’Hôte verteld dat het elk jaar gedurende 10 dagen zo mooi is, zo fel van kleur. Hier hebben we meer eiken, beuken en berken en die zijn nù pas in de herfsttinten.

Verder moest ik ook die dag weer aan opa Bijenhof denken: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken, was één van zijn vaste gezegdes. Ik had de hondenriem tijdens het wandelen als een sjaal los om m’n nek. Natuurlijk verloor ik hem en kon ik de hele weg nog eens gaan. Tja als je druk bent met foto’s maken onderweg…..

Die zaterdag– Rick leek opgewonden toen hij die avond binnenkwam. ‘Grote zeurders zijn het’, zei hij. ‘Nou willen ze die zomertijd weer afschaffen en moet je dat gejank eens horen’. Hij had natuurlijk thuis al zijn klokken al op de wintertijd staan. Wanneer hij die avond laat thuis komt was dat tenminste geregeld. ‘Heeft papa dat nog niet gedaan dan?’, terwijl hij de klok in de keuken controleerde. Wim zorgde er echt wel voor dat dat allemaal voor 9 uur ’s avonds geregeld was, na de sauna dan. ‘Wind je toch niet op. Wat maakt dat nou uit wat een ander er van vindt en wanneer die de klokken op de wintertijd zetten’, hield ik hem voor. ‘Nou… als ze dat morgen pas gaan doen zijn ze maandag allemaal van slag’.

Rick kan zich zo vastbijten in een onderwerp, daar is hij dan lastig van af te krijgen. Afgelopen donderdag kreeg hij zijn nieuwe steunzolen. Zijn baas zou daarna met hem meegaan om nieuwe werkschoenen uit te zoeken, want daar moest aan de linkerschoen een kleine aanpassing gebeuren. ‘Heb je het al tegen Jan Meierink gezegd dat je je steunzolen al binnen hebt?, vroeg ik Rick. ‘Nee, die baas van mij heeft het op z’n heupen’, gaf hij als cryptisch antwoord. ‘Op zijn heupen? ‘Wat is dat nou weer?’ Hij keek me slim aan, hij had me even weer te pakken. Maar zijn baas heeft alleen làst van z’n heupen, zo bleek het geval. Rick deed voor hoe die achter zijn computer zit en daar had hij zo te zien geen toneelschool meer voor nodig. Voor hij verder ging richting Jans en Geesje kreeg hij van Wim nog een visje. Dan stapte hij op de fiets, pet op en de jas wijd open. Ik zou het nog wel horen  of het toneeltje over die jankers over zomer- en wintertijd en de heupen van zijn baas, ook bij Jans en Geesje verder is gegaan.

Zeg nou zelf… een hond heeft een baas en als het goed is wil hij het hem naar de zin maken. De band tussen hond en baas kan bijzonder zijn.
Maar een kat! Da’s even heel wat anders. Die hebben een huis en als het effen kan zijn zij daar de baas. Loeder en Suze, toen onze beide katten, meldden het als ze naar buiten wilden of naar binnen. Ze liepen voor je uit wanneer het tijd is voor een extra hapje in de keuken. Nee… nu even niet naar buiten, eerst dat lekkers. Suze kon je voor het raam buiten doordringend aan zitten kijken tot je in de benen kwam om haar binnen te laten.
Maar soms beslist een kat dat hij ergens anders wil wonen. Dat overkwam Mark en Jennifer indertijd. Die middag kwam er een zwarte kat bij hen aan de deur, blèrend, liep zo naar de bank en nestelde zich in een hoekje. Het was of ze eindelijk thuiskwam. Volgens de Sleners was ze gewend aan honden, katten en mensen. ‘Ze loopt hier rond als een koning’, meldde Mark toen. Nu is Jennifer een echt kattenmens en ik had meteen het stille vermoeden, wanneer er niemand zou reageren op de melding van de kat die aan was komen lopen, dat het een blijvertje ging worden. Ze was inmiddels al omgedoopt tot Blair, naar het geluid dat ze produceerde.

Dit moet minstens 12 jaar geleden zijn en ik weet niet eens meer of Blair een blijvertje is geworden.

Ken je dat… dat je droomt van iets waarvan je je afvraagt hoe je daaraan komt. Ja dat je droomt dat je je trein mist voor je op reis gaat, kan ik me iets bij voorstellen. Maar wanneer je wakker wordt en nog net weet dat je op een weg liep en er keien langs de weg lagen met het cijfer 7 er op? ‘En wat deed je?’, vroeg degene die ik het vertelde. ‘Nou, niks, veel te zwaar…!’ Dat was op dat moment het antwoord dat ik nodig had toen ik wat te druk was geweest.
Toen ik nog klein was droomde ik regelmatig van vliegtuigen die met een loeiend geluid vlak boven ons huis overkwamen en ik lag te wachten op een grote klap. Later hoorde ik van mama dat ze eens in een hoek van de gang had gelegen, in verwachting van Diny en mij beschermend met haar eigen lichaam. Het was aan het eind van de oorlog en er waren regelmatig Engelse jagers die de trein bij station Vorden wilden bestoken. Ze had de schuilkelder niet kunnen halen en koos voor de veiligste plek in huis… de gang. De Haar waar we toen woonden lag vlak voor het station en de treinen minderden daar al vaart.
Verder val ik nogal eens in een droom , maar dat doe ik overdag ook regelmatig. Moeder Siet was zich altijd aan het aankleden als ze weg moest en Wim moet altijd over een gat springen waar hij een aanloop voor moet nemen en dan lukt het nog niet.
Maar die nacht, ergens in de ochtenduren, had ik een ontmoeting met onze koningin Maxima. We wandelden met z’n beiden ergens in een mooi park en ik vroeg haar of ze de boekjes Ik ben Moniek en Ik ben Scotty had gezien bij haar schoonmoeder. Toen ik de toenmalige koningin Beatrix een paar had opgestuurd om haar kleinkinderen voor te lezen kreeg ik een erg leuk epistel terug met een bedankje en complimenten. Ik wilde ze net ook aan Maxima overhandigen toen de wekker afliep, iets eerder dan anders omdat ik voordat ik naar mijn schilderochtend zou gaan eerst nog een nieuw doek wilde kopen. Jammer! Ik bleef nog even liggen om te zien wat ze zou zeggen, maar het beeld vervaagde en verdween….

De zomer was afgelopen en  het werd tijd om iets anders te voorschijn te halen. Voorraad genoeg! Nadat ik in het begin van mijn schilderactiviteiten me op het abstracte concentreerde, bleek al gauw dat het niet zo gemakkelijk is als ik dacht. Ik heb mensen wel eens horen zeggen bij een abstract schilderij: Dat kan een kind van vier jaar ook! Dat is echt niet zo.

Al gauw bleek dat wanneer ik dieren schilderde het mij veel energie gaf. En meestal lukte het ook. Ik heb al heel wat lievelingshonden geschilderd. Toen kwamen de schapen en wat later de paarden. Ook varkens heb ik al uitgeprobeerd, net als de koeien en kippen. Nu hangen er dus drie paardenschilderijen in onze voorkamer. Het geeft meteen een ander sfeer zoals je ziet, terwijl er in de kamer zelf niets veranderd is.

De aankleding van de voorste kamer was nog op z’n zomers en ik had zin in een metamorfose. Ik had voor de zomer mijn kleurige landschappen opgehangen. Ik werd een paar jaar terug geïnspireerd door Doet Boersma. Ze is een Friese landschapsschilderes en ik was weg van haar felle kleuren die ik eigenlijk niet in Friesland verwachtte. Maar ja… ik heb Friesland tot nu toe alleen in de winter gezien. Deze schilderijen maakte ik vorig jaar al. Vooral de rechtse is het meest vrije van de drie.

Toen bleek dat ze die zomer ook in Barchem les gaf in het schilderen buiten was het gauw bekeken en ik gaf me op voor een paar dagen schilderen in de buitenlucht. Ik heb veel geleerd en het was erg leuk om te doen.

Hier krijg je even een impressie van onze voorkamer nog aan het Schoolpad.

Alles wat vroeger normaal was in ieder gezin zie je vanzelf verdwijnen. Zo hadden we op ieder bed een degelijke gestikte deken, lekker warm en zwaar. Het voelde veilig. Er zat een vulling in van katoen dat in blokken of strepen ingestikt was om dat op zijn plaats te houden. Ik wist niet beter of iedereen had dat op zijn bed. Het was ook geen overbodige luxe want er waren nog geen verwarmde slaapkamers. De enige luxe die er voor mij aangeschaft werd was een straalkacheltje dat ik onder de tafel zette waaraan ik op mijn met Diny gedeelde slaapkamer mijn huiswerk maakte. Het was geen succes, ik kreeg er verbrande scheenbenen en een koude rug van. Dan zat ik in de winter nog liever beneden in de keuken èn de drukte van alle dag. Ik kon me overal wel concentreren gelukkig. Er waren ook alleen tweepersoons bedden, dus flinke gestikte dekens. We wisten niet anders en je wende er aan. Broer Johan was er al helemáál aan verknocht. Toen hij later met Joke op vakantie ging naar Italië of Oostenrijk ging behalve een zakje aardappels voor 2 weken ook zijn gestikte deken mee. Maar tijden veranderen, i.p.v. kachels kwam er verwarming met een ketel op zolder en we gingen net als iedereen van lakens en dekens over op een dekbed.

Jaren later kregen we van tante Catrien toen ze naar haar bejaardenwoning verhuisde nog weer zo’n gestikte deken, wat kleiner formaat. Onder het motto ‘Het eet geen brood’ van oom Paul hadden ze veel dekens en beddengoed op zolder bewaard en die vonden nu gretig aftrek binnen de familie. Deze is minder zwaar door een synthetisch vulling. Nee, die ligt niet op mijn bed maar lag lang aan het Schoolpad als dekentje in het kleine kamertje beneden als we even een middagslaapje wilden doen en werd later gebruikt als dekentje in de Finse kota.

Nu is het nieuwste op gebied van beddengoed een zgn. verzwaringsdeken. Het is een deken gevuld met glazen microparels. Het zou je een veilig gevoel geven, wordt gezegd… Nee zover ben ik niet gegaan. Maar intussen heb ik wel een dekbed die zo in de wasmachine kan

Foto: Nu werd aan het Schoolpad  een volwassen ruim bed in het kleine kamertje, door buurman Alle getimmerd. En ook hier hebben we een van onze eerste dekens op dit bed gebruikt.