hetty

26-7 ‘It takes you at least 4 à 5 hours’, vertelt onze camping beheerder. We hadden verteld dat we special voor het kasteel kwamen. De ‘Show your card’ folder van de ANWB vermeldt dat je met twee voor de prijs van één het kasteel kan bezichtigen. Om half 11 staan we voor de poort. Ik laat m’n ANWB kaart zien. Er komt een stortvloed Engels op me af. De dame wil de speciale voucher uit de folder zelf hebben. Ik laat me overdonderen en heb de pest in. Jammer van die 11 pond!

Het Castle is gelukkig heel erg de moeite waard. Het is goed bewaard gebleven. Je ziet zo voor je hoe de mensen hier leefden en hun ontvangsten hielden. De Knights treden op in vol ornaat. De beul laat je de martelkelder in. Ambachtslieden doen hun werk en je kunt meedoen aan allerlei Middeleeuwse spelletjes.

27-7 Ýou will enjoy Stratford on Avon, Hetty, with the river and the beautiful swans, the boats and all the lovely houses’, zei Joan jaren geleden al. Het maakt niet zoveel uit dat Shakespeare er geboren is, maar inderdaad Joan ’you were right’. De Avon met z’n zwanen en jongen, de kleurig geverfde boten, de performances in het park, het ademt sfeer uit. Het waterpeil in de smalle kanalen is veel hoger dan die in de river Avon. Er moet dus veel geschut worden. Mooi!

Na Stratford ben ik wel toe aan m’n eerste tukje. Wim meldt intussen dat hij even bij de bestuurbare vliegtuigen gaat kijken, waar ergens midden op de Racecourse naast de camping mee gevlogen wordt. Als hij na minstens 2 uur nog niet terug is zie ik al een scenario voor me voor dat hem iets overkomen is. Nou! Daar word ik ook weer niet echt vrolijk van! Fluitend komt Wim even later terug, vol met verhalen over deze vliegtuigfanaten met hun bestuurbare lievelingen.

Op de camping is ook een Engelsman Bert (spreek uit Burt) die geregeld een praatje komt maken. Bert vertelde dat hij op een gegeven moment zijn leven bewust zijn leven omgegooid heeft van ‘making money’ naar ‘enjoying your life’. Hij vergelijkt het leven met een wiel waarbij iedereen, hoe verschillend ook. Even belangrijk is.

24-7 Natuurlijk zijn we op tijd bij de Searider. Eenmaal aan boord zoeken we een mooi plekje en doen ons tegoed aan een heerlijk ‘lopend buffet’. Dan zakken onze ogen toe en om de beurt kiezen we een bank om hevig te slapen. Er is nog tijd genoeg over om ‘mensjes te kijken’ en om te horen wat anderen voor plannen hebben.

Een gezin met kleine kinderen gaat naar Windmere in ’t Lake District. Anderen gaan naar Yorkshire en een gezin met opgroeiende tieners naar het Peak District. Deze , een jongen en een meisje+/- 15 jaar, weten al zoveel bijzonderheden over Engeland te vertellen. Het kan haast niet anders dat ze straks Aardrijkskunde, Geschiedenis of Archeologie gaan studeren.

Om 7 uur zijn we dan in Harwich en zoeken vlug onze 0 sterrencamping op, de White Hart Inn in Wix. Hier staan we opnieuw gratis: No facilities, no charges! We drinken dan maar wat in de pub en gaan vroeg onder zeil.

25-7 Vorige keren reden we vaak met één tussenstop in de Yorkshire Dales regelrecht door naar Schotland. Dat doen we dit jaar anders. Al dat moois dat we hadden overgeslagen is nu aan de beurt. En… per dag wordt er niet meer dan 2 à 3 uur gereden. We hebben tijd genoeg, 4 lange weken….

Toen Wim op een zeker moment met zo’n glunderende kwajongensblik meldde dat de Pré VUT doorging en dat hij per 1 augustus vrij man was, was mijn eerste gang naar het reisbureau. De Ferry naar Engeland werd geboekt voor een vakantie van 4 weken.

Vandaag dus: op naar Warwick (spreek uit Warrik, naar ‘the Castle’ en Stratford on Avon. Het is even een puzzel om de camping bij de Racecourse te vinden. Die ligt dan ook midden op het terrein. Ook die 13 pond per nacht is even slikken, maar ja… voor niks gaat de zon op. We hebben nu ook tijd genoeg om Warwick te verkennen.

Eindelijk… We zijn in Schotland en wel in Jedburgh, net over de grens bij Northumberland. En dat pas na 14 dagen! We zijn net gesetteld. D.w.z. Wim zit met zijn nieuwe waxhoed (met veer)in z’n luie stoel en ik met shagje in de andere. De zon prikt. De camping hier is net een soort holletje, aan alle kanten ingesloten door bomen. Er vliegt een reiger over, die even schor krijst. Een stel wilde konijnen knabbelen rustig aan het gras tussen de tentjes aan de overkant. Rust…

23-7. Precies 2 weken geleden namen we afscheid.

Zondagmorgen. Iedereen is er Gerhard en Judith zijn op de fiets gekomen mèt Robin. Die heeft natuurlijk zijn auto met muziekje alweer ontdekt. Mark en Hilda zijn met hun zwarte monster gearriveerd. En Rick komt als laatste. Met zijn shagje tussen de lippen geklemd overziet hij de hele familie. De auto heeft hij zorgvuldig in de schaduw gezet.

En dan is er koffie! Tegen half 1 komen Ben en Niesje, onze zeer gewaardeerde vakantievierende oppas. ‘De bus’ laten ze nog even volgepakt staan. Samen lopen we overal bij langs: de schapen inclusief Bram de ram, de kippen, de honden, de katten met hun vijf jongen en de tuin.Wat zijn we druk geweest om alles in orde te krijgen. Ben en Niesje hebben ook vakantie.

De laatste nacht hebben Wim en ik al in de caravan geslapen. ‘Eigenlijk is dit de mooiste camping die je maar bedenken kunt’, verzucht ik. Niesje is het daar helemaal mee eens. Dan haal ik gauw het laatste wasgoed van de lijn. Ben sjouwt grote hoeveelheden levensmiddelen en kleding naar binnen… Nog een laatste groet… een zwaai…

Een frisse jonge boerin verwelkomt ons op mini camping Ruimzicht. We zijn in de polder een eindje  boven Maassluis. Dat is al lekker dicht bij Hoek van Holland. Dit polderlandschap heeft ook wel wat. Deze boerin runt behalve de camping ook een melkveebedrijf samen met haar man. Overal zijn hier dieren. Ik zie geiten, schapen, konijnen, kalfjes èn een hond. Overal zie ik frutsels van berkentakken. Het is net of al die andere mensen hier vakantie houden. Alleen wij… wij komen even op bezoek… of zo. We moeten nog van alles.. op tijd bij de boot zijn en…

In 2000 was het zover. Wim kon met de VUT zoals dat toen heette. We konden allebei met 61 jaar stoppen met werken en Wim zelfs een paar maanden eerder.

Hij had er naar uitgekeken, was zelfs een beetje bang dat er een kink in de kabel kwam voor de tijd omdat het met Holvrieka Ido slechter ging. Maar hij had geen last en met een speech en met familie en een kantine vol collega’s, en een mooi feestje na aan het Schoolpad, nam hij afscheid van zijn werkzame leven. Hij kreeg van zijn naaste collega’s een bijzonder cadeau: Bram, een flinke ram die een aantal jaren voor mooie nakomelingen heeft gezorgd.

Toen begon zijn leven als vrij man. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij zich ging vervelen. Hij genoot volop van het leven aan het Schoolpad, contact met de buren en alle bezoek dat regelmatig aan kwam wippen. Bovendien begon hij met zingen bij de Eemslander Shanties. Even later volgde ook het Mannenkoor Valerius en ruilde na een aantal jaren de Shanties in voor de Cantorij van onze kerk. Hij had een prachtige stem net als zijn broers.

Vanmorgen kreeg ik het even te kwaad toen we een lied zongen waarbij hij altijd de tweede stem inzette. Dat gemis dat nooit over zal gaan hoor ik bij veel anderen om mij heen.

Nu ben ik bezig met het sorteren van de plakboeken en kom deze tegen van juist dat eerste jaar na zijn afscheid van Holvrieka. Een totaal ontspannen Wim keek me aan op de voorkant. Hij is dan 60 jaar. Ons leven zag er natuurlijk heel anders uit. Robin was er al en Mark en Hilda nog steeds. Rick woonde intussen al een half jaar geheel zelfstandig. En.. Ben en Niesje gingen oppassen….

Even mee beleven? Verder op www.hettysite.nl weblog 2

Telkens kom ik herinneringen tegen van onze tijd aan het Schoolpad. Vanaf het begin in 1994 hebben we schapen gehad. We moesten veel leren van Frans Kollmer en dokter Harrie, maar we hebben genoten. Misschien ik nog meer dan Wim. Later werd het wat te zwaar en kwamen de schapen van Rob hier en konden we genieten zonder veel werk, nou ja… alleen de fleslammetjes en dat was mijn afdeling. Maar Wim vond het stiekem net zo leuk… Het was altijd bijzonder wanneer we Rob weer nieuwe aanwinsten konden melden zoals deze keer:

En… ja hoor. Vanaf 2 april konden er lammeren geboren worden bij de Schoonebekers. De gemiddelde dracht bij een schaap is vijf maanden min vijf dagen. Rob meldde daarvoor meteen al een drieling en vandaag, precies op zijn toen 45e verjaardag, liet hij weten dat er een prachtige tweeling geboren is. Deze lopen op andere terreinen, maar vandaag kon ik hem ook nog een verjaardagscadeautje melden: ook op locatie Schoolpad was een tweeling geboren. Wel bijzonder was het dat het een wit en een zwart lammetje is: black en white. En beiden zijn ook nog ooitjes, als dat geen leuk cadeautje is…. Gefeliciteerd, Rob!

Ja… in die tijd begon het. Ik kreeg er plezier in om  de dagelijkse gebeurtenissen net als de herinneringen weer te geven. Natuurlijk  ook de mooie vakanties die we hebben gehad. Terwijl we er vroeger met ons gezin,  vrienden en familie op uit trokken werd later Engeland en Schotland onze favorieten. Ik maakte er hele plakboeken van waar ik nu bij het terugkijken blij mee ben. Zo maak ik alles nog weer mee.

Toch kwam er in 2017 een eerste boek uit, een persoonlijk boek: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe. In 2018 kwam de eerste bundel Tweets van het Schoolpad uit, korte verhaaltjes over ons leven aan het Schoolpad en alles er omheen. Een aantal jaren schreef ik  ook stukjes in de Dorpskrant van Bargeroosterveld. Nee, voor Angelslo heb ik me nog niet gemeld maar nu beleef ik niet zoveel als aan het Schoolpad. Maar wie weet….

Maar die dinsdag in 2018 was er opnieuw een grote dag. De eerste ‘Tweets van het Schoolpad’ kwam naar de Boomgaard. Peter Koers was een weekje op familiebezoek in zijn geboorteplaats en bracht ze mee.

En ik kon de eerste Tweets aan Johan aanbieden. Hij leek zeer vereerd. Toen was er koffie en taart.

Peter heeft dezelfde ervaring als ik. ’Wanneer je ergens anders woont begint de plek waar je geboren en opgegroeid bent meer voor je te betekenen als voor diegenen die er zijn blijven wonen’. Voor hen is het allemaal zo gewoon.

En toen was er Len, de eerste kleinzoon van Johan en Joke. Margo kwam hem brengen en dit keer was hij al sneller gewend aan de vreemde gezichten aan de keukentafel. Het treinpuzzeltje was een schot in de roos, maar toen opa Johan met de tractor even later langs kwam was hij niet te houden.

Toen we weggingen zag ik hem staan, een heel klein mannetje dat verlekkerd naar die grote werktuigen in de schuur stond te kijken. De interesse is er nu al.

We brachten meteen wat boeken naar Boekhandel Bruna in Vorden en via een tussenstop in Eefde gingen we op huis aan waar de beide honden heel blij stonden te wezen achter het hek.

Wat heb ik genoten van de tijd met de schapen en lammeren. Toen we nog een stuk jonger waren en onze eigen schapen nog hadden vond ik het fijn om ’s avonds nog even in de stal te blijven zitten op een strobaal.

‘Ik heb et hier wel ezien’, zei Wim dan en ging naar de warme kachel. Ik bleef dan nog een tijdje zitten en genoot ervan om tussen de schapen te blijven. Het rook zo lekker.

Later toen we de schapen van Rob hadden stuurde die eens een berichtje: ‘Heb je het de komende dagen erg druk?’ Ik berichtte terug: ’Breng ze maar’.

Het bleken lammeren van een paar weken oud al, nu zonder moeder. Ze wilden met geen mogelijkheid de fles aanpakken. En Rob had meer te doen in die drukke lammerentijd. Meestal probeerde Egbert deze klusjes, heeft meer geduld. Maar die keer lukte het hem ook niet. Zo kwam Egbert even later met twee hele aparte lammeren aanzetten, lange poten, lange nek en allemaal krullen. En wild.

Het bleken Wensleydale lammeren te zijn, een longwool ras. Een dunne witte ram en een hele dikke zwarte ooi. Ik wilde ze eerst in het nest in de keuken hebben om ze te wennen aan de fles en dat nest stond al klaar. Na de koffie met Egbert probeerde ik er maar eens eentje aan de fles te krijgen. Hup op schoot en open dat bekje. De witte begon meteen te zuigen, kleine trekjes zoals hij dat bij moeder ooi had gedaan. Egbert wist niet wat ie zag. Daarna de dikke zwarte. Ook die moest ik de bek flink open drukken maar toen hij eenmaal begon te drinken klokte ze zo de 250 ml naar binnen. Ze waren waarschijnlijk erg hongerig.

Egbert snapte er niks van. ‘Ach Egbert, ze missen het warme moederlijf. Daar kunnen jullie met z’n beiden niet tegenop’.

Maar nu moest ik bedenken hoe ik ze naar de stal zou krijgen. De witte was geen enkel probleem, maar de zwarte is wel 4 keer zo zwaar en til ik niet even 120 m verder. En in de kruiwagen? Daar springt ie zo uit. Zal ik Frank bellen? Die zit op fitness en heeft goeie spierballen. Of pak ik die oude tas op wieltjes en prop de zwarte er in?

Het is Frank geworden en wat later zaten ze gezellig met z’n vieren in de stal.

Zo stond het in de krant onder huisdieren te koop. Onze Schotse collie Laska was dood en het bleek zo kaal in huis, tè kaal. Ook buurvrouw Liesbeth miste hem. Voor Wim had het eigenlijk niet meer gehoeven maar als Mark en ik èn Liesbeth het zo graag wilden…. Toen zagen we deze advertentie. Zo kregen we Kim, een hond die we niet als puppie kregen. Dat leek ons handiger omdat we beiden werkten, de jongens naar school` waren en buurvrouw Lies haar tussen de middag wel uit wilde laten. En natuurlijk was het ook gemakkelijk als ze al zindelijk zou zijn. Liesbeth was ook mee geweest kijken toen we de advertentie hadden zien staan en op pad gingen: prachtige bordercollie, half jaar oud. Ik belde nog even om te horen of er problemen waren geweest, maar dat was niet zo. De bazin had een baan gekregen en nu was het zo zielig voor de nog jonge hond om zo lang alleen te zijn. Ze was zolang bij haar broer op een boerderij in de buurt van Hollandscheveld geparkeerd en die had de advertentie gezet. Het was onze eerste zwarte hond. Ik keek er wat vreemd op na twee bruine. Maar Kim, zoals ze heette, had ons meteen ingepalmd, ze voelde aan dat we haar in ons hart zouden sluiten, inclusief buurvrouw Liesbeth. Het bleek een keurig opgevoede zindelijke hond die zelfs geen pogingen deed om op de bank te klimmen. We waren in de wolken met haar.

Toch bleek er een addertje onder het gras. Ze kon niet in kleine ruimtes opgesloten zijn. Dat was waarschijnlijk de bottleneck bij haar vorige baasje. We merkten het toen ze eenmaal in de bijkeuken opgesloten zat. Ze begon al aan de jassen aan de kapstok te trekken. Bij ons geen echt probleem. Ze mocht gewoon in de mand in de kamer als we weg waren. Op caravanvakantie ging ze ook gewoon mee, niks aan de hand. Tot we op het idee kwamen om in Zutphen even bij Eijerkamp meubels te gaan kijken. Vriend Albert Sobering werkte daar ook en we vermaakten ons binnen prima. Kim was gewoon in de auto gebleven. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Toen we na een uurtje terug kwamen had Kim zich naar de voorstoel gewrongen en had de veiligheidsriem compleet doorgebeten. Ik moest er even aan denken toen ik deze foto zag van twee bordercollies in een enigszins uitgeklede auto van een Engelse sheep farmer.

Het blijft lastig om te accepteren dat je niet meer kunt wat je zou willen. Wat had ik graag nog een paar fleslammetjes om me heen gehad, maar die tijd is geweest. Wel heb ik de mooie herinneringen aan het getuttel met dat kleine grut.

Het was ook toen niet allemaal rozengeur en maneschijn met lammeren. Het is wat dat betreft net als met baby’s. Soms kan het even tegen zitten. Dat voorjaar had ik er 7 aan de fles. Prachtig. Ik dacht slim te zijn door er telkens twee uit de wei te laten om de fles te geven, maar ik had even buiten de kracht van Bram gerekend en … daar ging het….ze braken allemaal uit. Het hele spul liep te mekkeren en te duwen om die twee die aan de beurt waren en deden hun best om de speen voor zichzelf op te eisen. Geen doen! Er moest al met straffe hand geregeerd worden. Er was er een bij die precies op Beertje leek, een van mijn favorieten van het jaar ervoor. Die werd door Eva Plop genoemd. We hadden zo een Bram en een Plop. De rest moest nog want Eva wilde ze beslist allemaal een naam geven.

Die morgen wilde het kleine witje van de drieling niet drinken. Dan denk ik meteen al aan longontsteking. Daar waren we eerder al een lam aan verloren omdat we dat niet vroeg genoeg door hadden. Ik zag me al bij dokter Harry zitten, want dit was net voor de tijd dat we de lammeren van Rob kregen. Maar even later toen ik naar schilderen was kreeg Wim er met gemak 200 ml in.

Het scheelde dat ze allemaal als hondjes achter je aan liepen of liever gezegd als lammetjes, want hondjes lopen eerder van je weg. Alleen het verstotelingetje wilde niet bij je komen. Wanneer je die wilde pakken ging ze er juist vandoor. Je zou zeggen: getraumatiseerd. We waren erbij toen ze voor de zoveelste keer door de moeder keihard in een hoek werd getrapt toen ze wilde drinken. Vreselijk om te zien. Haar grotere lam kreeg alle ruimte en aandacht, maar deze kleine wilde ze gewoon niet. Nou wij wel en intussen groeide ze al lekker. Bij de fam. Brands in Balkbrug hadden ze ook een paar dassenkop-ooien. Die zijn wel heel bijzonder. Witte wenkbrauwen, witte onderkant van de kop en ook aan de achterkant wit. Alle zeven lammeren kregen 4 x per dag de fles. En ’s nachts dan, vroeg iemand. Nee….’s nachts slapen we, ik uitgeteld. Een jaar later hadden we de schapen van Rob in de wei en… ja ook een stel fleslammeren.

En nu…?? Ook aan de Torflang is van alles mee te maken… als je het maar wilt zien. Hier zijn de kraaien en eksters de boventoon. Vooruit ook een paar houtduiven. De pindakaaspot is binnen een paar dagen leeg. De mussen, meesjes en andere kleine vogeltjes wachten hun kans af. Bij buurvrouw Grietje is het hun luilekkerland. Haar zoon komt wekelijks de voertafel aanvullen. Op het hek zitten de mussen op een rijtje hun kans af te wachten. Maar nu… in de lariks op de wal hebben de houtduiven hun plekje gevonden om te nestelen. Vanuit het achterraam zie ik het gebeuren. Vanuit de dikke laag klimop stapt de duif op een dikke tak om even uit te vliegen. Ook hier is het voorjaar

Foto: Jammer dan, Rick heeft niks voor ze….

‘Ze staan op je te wachten’, zei Wim die morgen toen het 9 uur was op de wekker, maar nog niet in mijn hoofd. Hij bedoelde natuurlijk de beide grote fleslammeren. Die waren intussen helemaal gewend aan de fles. Nog een paar weken en dan zijn ze daar ook af.

De kleinste lammeren waren binnengebracht door de moeders. Het was dan ook beestenweer, je zou je hond er nog niet op uit sturen. Het leek meer op november. De grote fleslammeren liepen wel bij de ooien. Die vulden hun buikjes naast de melk ook met gras, en zo hoort het.

De conifeer voor het huis zag ik helemaal naar links leunen door de westenwind, die om het huis raasde. Een week eerder hadden een aantal struiken weer een snoeibeurt gehad en was de tuin verder schoongemaakt. De blaadjes van de haneklauw waren zo nog beter te zien. Het blijft me een doorn in het oog. Als de wind weg is ga ik er nog eens met de spuit langs. Queeny lag zoals gewoonlijk aan mijn voeten. Dat zal niet te lang duren want als ze Storm buiten hoort aanslaan wil ze ogenblikkelijk meehelpen en wil naar buiten.

Het goede nieuws is dat het ook toen voorjaar werd, net als nu ook hier aan de Torflang. Aan het Schoolpad rook je dat overal. Daar deden de violen, de viburnum en forsythia hun best om de boel op te vrolijken. En zo is het ook hier al moet ik het met minder groen doen.

We gaan de goede tijd in!