Eigenlijk kun je zeggen dat het bij ons aan het Schoolpad wat uit de hand ging lopen wat betreft de kippenpopulatie. Ik vond het nu eenmaal leuk dat de kippen los op het erf konden scharrelen. Dat ze dan ook wel hun eigen plan trokken? Och… ook dat kon bij ons. Af en toe namen ze de kans waar zoals deze kip. Die wist waar we het voer hadden staan, gewoon om het hoekje van de deur. Er was er altijd een die dat in de gaten hield. Hier is het Tessa… Betrapt!
Mijn allereerste boek was in de maak, na de kinderboekjes over bordercollie Scotty en poes Moniek. Mark heeft de digitale versie nog gezien. ‘Mooi gedaan mam’ De cover van het boek gaat er zo uitzien. Intussen zijn er al heel wat meer verschenen, de Tweets van het Schoolpad, Rick, Mark, Brieven uit Barchem enz…. Ik ging gewoon door. Deed me goed. En ook nu blijf ik bezig, iets over de dieren in mijn leven. Heeft geen haast.
Het is hier 2017.–‘Er ging bijna geen blad de deur uit zonder ergens een foutje’, zei Cees van Dijk op de workshop schrijven die ik in januari bij hem volgde. Hij was eindredacteur bij de Sanoma uitgeverij van o.a. Libelle. Maar zolang het niet meer is dan een punt, komma en geen vergeten r in verrassen, is er mee te leven.
Ik ben nu bezig met de allerlaatste correctie van mijn boek en je kunt het geloven of niet… ik ben op de helft en heb al op 9 bladzijden een kleine fout ontdekt en één grote, een erge. In opa’s dagboekje waarvan ik de leukste stukjes heb opgenomen is een stukje dubbel geplaatst en dat kan natuurlijk echt niet.
‘Ga iets leuks doen’ was het advies dat we de laatste jaren kregen van Mark. Hij zag dat we het ook zwaar hadden en voelde zich schuldig. Nou die workshop was inderdaad leuk en heel nuttig. Vandaar dat ik nog eens extra de teksten doorloop. Vandaag doe ik de tweede helft van het boek en dan kan Peter de correcties invoeren en gaat ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ naar de drukker. De week na Pasen brengt hij de boeken mee naar Nederland, vermoedelijk Vorden, en kan ik ze ophalen. Je kunt nog intekenen voor een exemplaar…
We hebben onze eerste taak voor vandaag er al op zitten. Bij de Welkoop was er een vroege vogelkorting tussen 7 en 9 uur. Dat is altijd handig als je een tuin èn dieren hebt. Je kon er zelfs koffie en een plak krentewegge pakken. Was ook leuk.
En zo pakken we voorzichtig de draad weer op. Onze huisarts is gisteren al voor de tweede keer geweest. Luisteren is een van haar specialiteiten. Erg fijn.
En het eerste lam bij de Scottish Blackface is geboren, een ooitje. Dus weer iets extra’s om van te genieten.
Uit het leven van… Meer lezen »
Och… even een herinnering ophalen… hier 2014, natuurlijk nog aan het Schoolpad!
Het loze vissertje Meer lezen »
Dat was de oplossing voor ons zo’n 20 jaar geleden. Het werken met eigen schapen werd wat te zwaar. Vooruit wat fleslammetjes kon nog wel, maar niet meer de bevallingen, de maden, pootjes met rotkreupel. Fleslammeren kostte ook wel enige energie maar dat kon ik zelf nog aan. En met het halen en brengen stond Wim altijd klaar, zodat Robin eens zei toen we weer op pad gingen voor een flessenlam: ‘Opa moet wel erg veel van je houden dat hij dat allemaal voor je doet…. Het was voor ons een welkom aanbod van Rob dat hij graag schapen in onze weitjes zou willen laten grazen. Helemaal goed. En af en toe een flessenlam kwam er dan ook wel bij…
Zo… in 2015…’Met Rob…’, klonk het gistermorgen. ‘Ja Rob met Hetty’. Het werd even heel stil aan de andere kant van de telefoon. Het was ook nog vroeg en dan is er meestal wat aan de hand. Net of hij z’n adem inhield. ‘Rob, je hebt er een tweeling bij’, kon ik hem melden. Ik kwam net uit de wei en had de net geboren lammeren ontdekt. ‘Oo.., ik was al bang dat er weer een schaap dood lag’. Hij zuchtte even van opluchting, leek het mij toe, maar dat kan ik me verbeeld hebben. ‘Maar het spijt me voor jou, het zijn wel twee rammetjes’. ‘Nou dat vind ik in dit geval juist wel mooi’, zei Rob, want die bonte is mijn mooiste ooi en daar heb ik ook graag rammen van.’ Dat klinkt dan weer goed.
De grote tweeling waarvan de moeder deze week dood in de wei lag doet het gelukkig goed en ze zijn vandaag voor het eerst weer gewoon bij de anderen in de wei. Vanavond riep ik ze voor hun flesje en warempel… ze kwamen mijn kant op. De anderen trouwens ook want als ze me zien kijken ze of ik soms iets eetbaars in m’n handen heb. Je weet maar nooit….
De nieuwe tweeling is nog zo klein, maar ze doen hun best en de moeder ook. Wim zag dat moeder en kinderen vanavond de warme stal opzochten.
Wel de lusten .. niet de lasten Meer lezen »
Beste Willem
Even een paar letters uit Vorden. Ik heb gewacht tot vanavond om te schrijven, ik dacht dat er soms met de Courant nog een brief van u was. Hier is alles nog best in orde en ik hoop dat het met u ook goed is. Willem van Oom W heeft een ongeluk gehad met de motor, maar ’t is nogal goed afgelopen, alleen een hoofdwond. Gisteravond heeft bij Broekgaarden het paard ook een veulen gekregen, een hengst, alles is ook best.
Janna is gisteren ook nog een poos hier geweest. Wij hopen dat het landbouwverlof nog maar eens weer los komt, dan kunt u tenminste nog een keer komen. Sjoerd die wordt nu overgeplaatst naar Amsterdam naar de kleermakerij, dat is nog wel fijn.
Willem met ons paard en veulen gaat het goed. Hoe gaat het? Hebt u het ook nog goed en met de dienst? Wees in alles maar voorzichtig. Wij moeten maar hopen dat het gauw anders wordt. Jaap is op het ogenblik ook een beetje ziek in huis, ook niet zoo erg maar hij moet het maar uitvieren.
Verder weet ik niet veel te schrijven in de hoop spoedig eens weer iets van je te hooren. Ontvangt hierbij de Hartelijke Groeten van ons allen..uw Vader en Coba en van mij
Uw liefhebbende Moeder
Morgen dinsdag sturen wij uw schoon goed.
Als u soms geen geld genoeg hebt dan moet u het maar schrijven, dan sturen wij het u hoor.
Nogmaals gegroet M.
Je ziet dat dit net een paar weken voor de Duitse inval was.
Foto: gezin Bijenhof op De Haar, ik denk midden 30er jaren
Vorden, 15 april 1940 Meer lezen »
Dat krijg je als je het rustig aan moet doen, je gaat terug in de tijd, in vreugde en verdriet. Ik dwing me om de mooie dingen voorrang te geven.
Toen wij nog op die beide kleinkinderen pasten was het al zo. Het lijkt wel of ze niks anders meer doen dan computerspelletjes, hoorde ik vaak. En toen ik er op ging letten waren deze twee er ook wel gek op. Wanneer ze alleen zijn stond al gauw speeleiland.nl op de computer of zaten ze op de bank met Nintendo.
Maar wanneer ze wat te doen hadden kwam er geen computer aan te pas.
Die middag had Robin wat huiswerk bij zich. Na die tijd gingen we lekker naar buiten walnoten rapen. Hij kroop naar de moeilijkste plekjes tussen de struiken om ze bij elkaar te rapen. Overal lagen van die donkere schillen van de walnoten. Die hebben we ook maar meteen opgeruimd.
‘Heb je zin in sjoelen’, vroeg ik hem toen. ‘Weet je wel dat we een sjoelbak hier hebben staan die Gerhard op z’n 11e verjaardag gekregen heeft?’ Ik haalde de bak uit de schuur te voorschijn. Werkelijk, minstens 3 jaar hebben we die niet gebruikt. We hebben hem samen schoongemaakt en glad gepoetst met toiletpoeder. We deden vijf spelletjes en hoewel Wim eerst wat op gang moest komen ging hij toch met de eer strijken. Gefeliciteerd!
En dan…? ‘Kijk maar eens of er nog een leuke dvd is die je graag wilt zien’, vroeg ik Robin. Hij had hem gauw gevonden: Harry Potter en de Geheime Kamer. Voor mij was het griezelen, maar Robin waarschuwde telkens als er iets engs aankwam. ‘Het eind is het spannends hoor! Samen op de bank met wat te drinken en een zakje chips.
Wat is er nou mooier dan zo’n middag samen met kleinkinderen?
Foto: Hier is Robin wat ouder, maar ook dit deed hij graag. Queeny volgt…
Ik koester de herinneringen en ben ook blij met de jongeman die hij geworden is. Hij is intussen 26, volop aan het werk bij het Waterschap in Groningen en ja… geen tijd voor spelletjes…
Even terug in de tijd Meer lezen »
Ik denk even terug aan mijn eerste boek dat gedrukt werd in de drukkerij in Nürnberg waar Peter Koers werkzaam is. Hij heeft van mijn teksten en foto’s iets moois weten te maken. Zoals jullie weten volgden er nog meer. Ik had gewoon de smaak te pakken en er gebeurde zoveel om weer te geven. En het deed me gewoon goed…..
‘Er ging bijna geen blad de deur uit zonder ergens een foutje’, zei Cees van Dijk op de workshop schrijven die ik in januari 2017 bij hem volgde. Hij was eindredacteur bij de Sanoma uitgeverij van o.a. Libelle. Maar zolang het niet meer is dan een punt, komma en geen vergeten r in verrassen, is er mee te leven.
Een maand later was ik bezig met de allerlaatste correctie van mijn boek en je kunt het geloven of niet… ik was op de helft en had al op 9 bladzijden een kleine fout ontdekt en één grote, een erge. In opa’s dagboekje waarvan ik de leukste stukjes heb opgenomen is een stukje dubbel geplaatst en dat kan natuurlijk echt niet. Ook dit was een leerproces.
‘Ga iets leuks doen’ was het advies dat we de laatste jaren kregen van Mark. Hij zag dat we het ook zwaar hadden en voelde zich schuldig. Nou die workshop was inderdaad leuk en heel nuttig. Vandaar dat ik nog eens extra de teksten doorloop. Daarna deed ik de tweede helft van het boek en toen kon Peter de correcties invoeren en ging ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ naar de drukker. De week na Pasen bracht hij de boeken mee naar de Boomgaard in Vorden, en konden we ze ophalen. Je kunt nog steeds intekenen voor een exemplaar…Ik heb er nog een aantal na besteld.
We hebben onze eerste taak voor die dag er al op zitten. Bij de Welkoop was er een vroege vogelkorting tussen 7 en 9 uur. Dat is altijd handig als je een tuin èn dieren hebt. Je kon er zelfs koffie en een plak krentenwegge pakken. Was ook leuk.
En zo pakten we voorzichtig de draad weer op. Onze huisarts was al voor de tweede keer geweest. Luisteren is een van haar specialiteiten. Erg fijn.
En ….het eerste lam bij de Scottish Blackface was geboren, een ooitje. Dus was er weer iets extra’s om van te genieten. In de volgende Tweets van het Schoolpad is nog veel gebeurtenissen over schaap en lammeren, kippen, katten en vogels te vinden.
Het werd een bijzondere gezamenlijke middag van ZWO en V en T in de Schepershof, die geheel in het teken stond van Oekraïne. Kerk in Actie heeft dit jaar als motto: Help de kinderen in Oekraïne de oorlog door. Heel passend begon Diny Brug met een gedichtje: Wie alleen loopt…
Emmeke Vierhout, echtgenote van Kees Huizinga die een boerderij in Centraal Oekraïne runt was onze gast om ons te vertellen over de toestand daar.
Aan het begin van de oorlog is ze met haar kinderen naar Emmen gevlucht.
De Stichting De Leeuw van Kyiv is opgericht door Nederlandse ondernemers die circa 20 jaar in Oekraïne wonen en werken. De nadruk lag destijds op het ondersteunen en initiëren van cultureel maatschappelijke activiteiten. Na de grootschalige aanval van Rusland op Oekraïne kwam het accent primair op humanitaire hulp te liggen.
Van hieruit zet zij zich in voor de stichting. O.a. in samenwerking met de “Stichting Max maakt het mogelijk” wordt gezorgd voor voedselpakketten voor kwetsbare ouderen. Daarnaast wordt er op allerlei manieren hulp mogelijk gemaakt. Zij runnen de voormalige staatsboerderij, nu dorpsboerderij, een eind onder Kyiv. Intussen zijn er 12 medewerkers van hun bedrijf in oorlogsgebied omgekomen, worden er vluchtelingen opgevangen en worden er ziekenhuisbedden, generatoren, oplaadaccu’s, waterfilters en meer via hun Stichting verspreid waar het nodig is. Het werd stil, we waren allemaal onder de indruk van wat deze oorlog teweeg brengt. De Oekraïners staan er mee op en gaan er mee naar bed.
Na een korte pauze las Diny opnieuw een passend gedicht voor: Johannes de Mensenvanger, een voorbeeld voor ons allemaal. Daarna konden we kijken en luisteren naar het Onze Vader in het Oekraïens.
En toen was er tijd voor een heerlijke maaltijd naar Oekraïens recept. Een heerlijke gevulde soep met brood. En nee… we hoefden niet voor de maaltijd te betalen maar er werd een liefst gulle bijdrage gevraagd voor Kerk in Actie: Help de kinderen in Oekraïne de oorlog door en: de Stichting De leeuw van Kyiv.
Ruim 20 jaar geleden stopte ik met het werkzame leven binnen de schoolmuren. Er volgde een geweldig afscheid samen met drie andere oud-Lts collega’s. Naast alle toespraken en feestelijkheden werd van ons toch ook wel een woordje verwacht. Deze R.K scholengemeenschap had mij als ras-protestante in de loop der tijd de ogen geopend. Ik vond de week voor het afscheid het volgende Hindoestaanse verhaal en heb dat bij het afscheid voorgelezen en samen met Robin en Eva aan de collega’s uitgedeeld:
Een meester ging eens met zeven leerlingen een ochtendwandeling maken, terwijl de dauw nog over het land lag. Na enige tijd brak de zon door. De dauwdruppels schitterden dat het een lieve lust was.
Bij een grote dauwdruppel liet de meester halt houden. Hij schaarde zijn leerlingen zo rondom de druppel dat de zon erop bleef schijnen en vroeg toen: “Welke kleur heeft de druppel?”
“Rood”, zei de eerste.
“Oranje”, zei de tweede.
“Geel”, zei de derde.
“Blauw, zei de vierde.
“Paars, de zesde.
En de zevende zei: ”Violet”.
Ze stonden verbaasd over de verschillen.
Omdat ze er allemaal zeker van waren dat ze het goed zagen, kregen ze bijna ruzie. Toen liet de meester hen enkele keren van plaats verwisselen. En heel langzaam drong tot de leerlingen door dat zij- ondanks de verschillen van hun waarnemingen- toch allemaal de waarheid hadden gesproken.
En de meester sprak: “Hoe je de waarheid ziet, hangt af van de plaats die je in het leven inneemt. Net zoals jullie zo een deel van het licht hebben gevonden en dat voor volle waarheid aanzagen. Laat jullie medepelgrims in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen, hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen.
Jullie hebben alle waarheden nodig, want alle tezamen vormen zij het werkelijke licht, de volle waarheid. Totdat jezelf één van de groten bent geworden en de zeven kleuren in één kunt waarnemen, zul je bij iedere ontdekking, bij iedere wedergeboorte een ander standpunt innemen en de waarheid op een andere manier zien.
Wees daarom niet alleen tolerant- want dat is slechts het dulden van een andere mening- maar wees zelfs blij dat er andere meningen zijn. Zolang jezelf nog niet in het volle licht kunt zien, heb je medemensen nodig om de volle waarheid te leren kennen.
Zomaar twee mensen die me afgelopen week aanschoten met een herinnering aan Wim die indruk op hen had gemaakt.
De een dacht terug aan het uitdragen van Wim vanuit de Schepershof, 7 oktober 2023. Iedereen uit de volle kerk stond nu stil aan beide kanten van de weg, deden hem uitgeleide. Wij als familie brachten hem tot het eind van de straat waar vandaan hij naar het crematorium zou worden gebracht. Alles geheel zoals hij dat wenste. Ze had het indrukwekkend mooi gevonden!
De ander sprak me in de kerk aan met haar herinnering aan het lied dat we die keer in de kerk hadden gezongen: Je moet zeilen met de wind van vandaag. Het staat me nog iets bij van het enthousiasme waarmee iedereen meezong. Wim zong graag en veel en hij had haar toegezongen: Leidy, je moet zeilen met de wind van vandaag. Hij had dat de laatste jaren aardig geleerd door al zijn beperkingen. Hij kon het: zeilen met de wind van vandaag…Ja, zo was hij… dankbaar voor wat hij nog wel kon. Ze wilde het me toch even zeggen.
Het emotioneerde mij. Deed me goed dat Wims naam nog vaak even genoemd wordt. Ik zocht even en vond een versie met Karin Bloemen bij het 60 jarig jubileum van Andre van Duin. Gewoon even aanklikken.
Toen je dacht, ik word gedragen, moest je sjouwen
Toen je dacht, ’t is even slikken moest je kauwen
Toen je dacht, ik wil wel stoppen, juist beginnen
En net toen je naar buiten wou naar binnen
Toen je dacht, ’t is me teveel, werd het minder
En toen je dacht, ik ben een rups, bleek je een vlinder
Toen je dacht, dat je iets won, had je verloren
En toen je dacht, nu ga ik dood, werd je geboren
Je moet zeilen op de wind van vandaag
De wind van gisteren helpt je niet vooruit
De wind van morgen blijft misschien wel uit
Je moet zeilen op de wind van vandaag
Toen je dacht, nu word het beter, werd het slechter
En toen je dacht, ik geef het op, bleek je een vechter
Toen je dacht een realist te zijn, een dromer
En toen je dacht, nu word het winter, werd het zomer
Toen je dacht, het word gebracht, moest je het halen
En toen je dacht, ik krijg iets terug, moest je betalen
Toen je dacht, ik sta alleen, kon je schuilen
Toen je dacht, ’t is om te lachen, moest je huilen
Je moet zeilen op de wind vandaag
De wind van gisteren helpt je niet vooruit
De wind van morgen blijft misschien wel uit
Je moet zeilen op de wind van vandaag…
Bron: Musixmatch
Foto: Wim in zijn Valerius tenue voor het Kerstconcert in 2015