hetty

Weet je nog van die caravan met Bernard? Wanneer het woord kamperen viel in de leraren kamer dan kwamen de sterke verhalen boven.
Ik was niet de eerste die met caravan meeging op kamp. De tweede klassen moesten aan het eind van het jaar kiezen in welke richting ze verder wilden gaan. Ze konden kiezen uit elektro, timmeren, schilderen, mechanische techniek of autotechniek. Daarom werden aan het eind van die tweede klassen ook kampen georganiseerd met die nieuwe groepsindeling. De nieuwe klassenleraar, zoals de mentor toen nog genoemd werd, had dan al een goed idee over wat hem te wachten stond. En de jongens konden alvast aan elkaar wennen.
Bernard Platzer was een metaalman. Hij wilde ook niet in zo’n bekrompen tent slapen en nam z’n caravan mee. Bernard hield ook niet van laat naar bed gaan.  Terwijl de meeste collega’s het nogal vol hielden onder het genot van enkele glazen wijn, lag Bernard al op één oor.
Ze hadden zin in een goeie stunt en Bernard was het slachtoffer. Midden in de nacht hebben ze hem met caravan en al over de camping gesleept. Maar Bernard gaf geen krimp. Hij bewóóg nog niet. Jaren lang werd de stunt door verteld. Bernard glimlachte alleen maar!
Er waren altijd een paar collega’s die de jongens in hun tentjes in de gaten hielden. Leo en Jan waren daar goed in. Bij te veel spektakel werd er een extra nachtwandeling ingelast of werd zo’n knul wel buiten de tent gezet als hij zo graag buiten wilde zijn. Na een half uur was de lol er wel af en had je er geen kind meer aan.
‘s Morgens was het altijd Rieks die met z’n krantje en een hele grote pot thee helemaal wakker op ons zat te wachten!  s Avonds na het avondspel had hij ook een hele pan Hema worsten warm gemaakt, voor ieder een halve. Tussendoor kregen de jongens  regelmatig een stuk Mars om de energie wat op peil te houden.
Wanneer ik nu nog jongens van toen, mannen van nu, spreek, of zoals pas met mijn oud collega’s,  is het kamperen op de Rk LTS  De Zuidoosthoek één van de hoogtepunten uit hun schooltijd.

Foto: Ja ook de boodschappen doen en zelf koken. Hier onder leiding van Joop Ahlers de gasbrander aansteken.

Op de Boomgaard hadden ze heel lang een hond die Sacha heette. Deze Sacha had haar naam te danken aan onze aller-aller-eerste hond. We woonden nog in Aalten en neef Gerrit en Irene hadden een pup. Het was een pup van hun grote zwarte poedel. Ze kwamen haar zelf brengen en bleven meteen een nachtje slapen. Ze werd Sacha genoemd, net als de moeder. Het bleek een hond die erg veel beweging nodig had en wanneer je haar uitliet aan de riem hoefde je bijna zelf niet te lopen, alleen je voeten iets op te tillen en je had een tempo van ik weet niet wat. We hadden ook nooit van een puppy cursus gehoord. Soms ging deze Sacha er vandoor en wanneer ze ’s avonds niet thuis was, lieten we de schuurdeur maar op een kier. Als Wim dan de andere morgen in de schuur kwam lag ze hem met haar donkere kraalogen slim aan te kijken vanaf het kolenhok. Bij Staalkat waar Wim toen werkte werd al eens gevraagd of hij soms zo’n grote zwarte hond had. Die hadden ze ’s avond laat nog zien lopen, zo’n vier km verderop.

Die zomer van 1967 was ik in verwachting van Rick en werd dat uitlaattempo niet anders en Sacha bleef er vandoor gaan als ze er zin in had. Toch was het een schat van een hond en Gerhard zat vaak bij Sacha in de mand.

Toen echter bleek dat een collega van Wim op zoek was naar een sterke, maar lieve hond voor bij de boerderij was de keus niet makkelijk maar wel duidelijk. Sacha kreeg een nieuw thuis.

Een paar weken later gingen we kijken hoe het haar verging bij het nieuwe gezin. ‘Hoe is ’t met Sacha?’, vroegen we. ‘O.. kiek maor daor he-j em…’ en de man wees in de verte waar we twee sporen hoog opspattend water zagen. Dat was Sacha, ze rende door het water in de wei. Wij waren gerustgesteld, Sacha was op haar plek.

Mijn leven bestaat, net als bij iedereen, uit stukjes. Belevenissen. Mijn vroegste jeugd op de Haar, de Boomgaard, Hattem eerst zonder dan mèt Wim, stukje Aalten, stukje Hengelo. Bij de laatste drie kwam er steeds een kind bij. Ik weet nog dat ik zei: Nu gaan we niet meer verhuizen… En toch.. Emmen kwam en ook hier ben ik intussen vier huizen verder. Nu zonder mijn steun en toeverlaat.

Met de werkzaamheden was het net zo: stukje van Heemstraschool Hattem, veel invalperiodes in Hengelo, Alfabetisering in Emmen en toen kwam… De RK LTS DE Zuidoosthoek. De ontvangst was door Harrie Reinders en John Muysers. Mijn kleine twijfel omtrent de RK gewoontes aan het begin van de dag werd geheel weggenomen door Harry Reinders met de woorden: ’Ik begin vaak met een stukje van Simon Carmiggelt’ Mijn voorganger had de dag ervoor zijn boeken in de docentenkamer op de grond gesmeten en was er klaar mee. En buurman Jan, die ook een van de docenten was, wist dat ik zelf pubers had en bevoegd was. En zo is het gekomen dat ik met boeken naar huis ging en de volgende dag voor klassen brugklasleerlingen stond om Nederlands te geven.

Ik ben er nooit meer weggegaan…tot de FPU op 61 jarige leeftijd.

Intussen is het opnieuw 20 jaar later en ik zat gisteravond weer eens tussen de oud LTS collega’s en vrouwen van. Die kenden we ook van de feestelijkheden rond onze LTS. Het bleek een warm bad. Natuurlijk missen we intussen heel wat unieke mensen. Ik denk meteen aan John Muysers, Louis Droste en Bernard Platzer en meer. Altijd gezellig in de verschillende pauzes. Soms zat Bernard wel eens tussen Greet Leon en mij in en werd er wel geroepen: ‘Zit je lekker warm, Bernard?’ Ook Bernadien miste ik al veel langer… Het is niet iedereen gegeven om de 80 jaar te bereiken. Ik hoop dat ik nog een paar keer tussen deze oud LTS ers mag zitten…

Bij Wim begonnen steeds meer herinneringen boven te komen. Was het vroeger Ben die dat zo mooi kon weergeven. Wim kon het ook.

Jan en Marie woonden met hun 5 jongens boven hun schoenwinkel in de Kerkstraat in Hattem. Vijf jongens op een bovenhuis zonder tuin was ook niet alles. Maar ze hadden wel een heel stadje om rond te struinen zoals dat toen nog kon. Wim wist dat ze vanuit hun zolderraam pijltjes schoten naar in de gordijnen van de overburen. Die bleven dan in het gordijn steken en zij doken natuurlijk gauw naar beneden. Is blijkbaar iets van alle tijden…

Gerhard was daar bij ons in Hengelo een kei in en stond er even later een buurvrouw met een boos gezicht aan de deur met een pijltje dat ze om de oren had gekregen en de opmerking: ’Ik weet niet wie het was maar het kwam uit dat raam’ en wees natuurlijk Gerhards raam aan.

Wanneer Wim een rondleiding door Hattem verzorgde voor kleinzoon Robin of onze buurkinderen na een geslaagd bezoekje aan het Bakkerij Museum hoorden ze vanzelf de ondeugden die ze vroeger uithaalden toen Hattem nog de vrijplaats was voor spelende kinderen.

Zo hadden de jongens in Hattem er plezier aan om vrouw Spoel op de kast te krijgen. Ze was wat schuw en kwam niet gauw naar buiten. Dan tikten de jongens met een stuk glas op het raam en dan lieten ze meteen dat glas vallen zodat het leek of het hele raam er uit viel. Dan riep vrouw Spoel meteen: ‘Dikkie… ze doet et weer’. Tja kwajongensstreken.

Het stadje was één grote speelplaats voor de jongelui. Wim wist nog van de mesthoop die bij die boerderij aan het begin van de Kerkstraat lag waar later makelaardij Karssing was. Waar de boeren normaal vroeger een mestvaalt bij hun huis hadden was dat in het stadje lastig. In de winter  als de koeien binnen waren was de mest wel een probleem. Hun buurman van ’t Land bracht net als de meesten de mest weg op een kar.

Niet alleen deed Wim dat maar zo verzorgde Henry als gids een perfecte rondleiding met ons en onze Amerikaanse familie. Hij sloeg de ondeugden over maar gaf meer een culturele en geschiedkundige uitleg. Allemaal mooi!

Foto: 2015 Henry als gids met o.a. Curtis en Berdena

Het was 1994 en we hadden net dit huis aan het Schoolpad gekocht. De voorlopige koopacte was getekend. Rick zou nog wat jaren bij ons in de studio komen wonen. Gerhard en Judith namen ons huis aan de Kuifmees over en Mark en Hilda betrokken de flat waar Rick net uit was. Eén grote familie move. De vorige eigenaar van ons nieuwe huis was er nooit, die woonde al bij zijn oude nieuwe liefde. Zijn ex was al vertrokken en wij konden het niet laten om af en toe even de sfeer te proeven van dit plekje dat ons thuis zou gaan worden. De liguster langs de grens met het land van boer Bloemink was hoog en wild uitgegroeid. De vogels bleken er gek op en in deze tijd van het jaar zag ik voor het eerst in mijn leven een vlucht staartmeesjes, dons balletjes met een lange staart. Die vlogen heen en weer. Ik stond er geboeid naar te kijken.

De eksternesten voor het huis in de veldesdoorn vond ik minder en werden indertijd als eerste verwijderd door Mark.

Toen we die eerste morgen in mei hier aan het Schoolpad wakker werden door vogel gekrijs bleken er nog meer nesten te zitten. In de wilde appelboompjes bij de sloot waren kraaien druk bezig de nesten leeg te halen van andere eksters. Tja ook in de vogelwereld is er lief en leed.

Waarom ik deze herinneringen ophaal tijdens die bijna laatste jaren van ons wonen hier aan het Schoolpad? De staartmeesjes waren er weer net als andere jaren in deze tijd van het jaar. Ik vind ze zo mooi om te zien. Volgens mij waren er een paar in de war. Ze vlogen steeds tegen ons keukenraam en dan weer terug naar de buxus. Zouden ze zichzelf zien in het raam. We zullen het nooit weten, alleen raden. Ik redde het toen om een paar foto’s te maken van binnen uit. Lieve meesjes blijf nog maar even…

En ook hier aan de Torflang zijn ze er…En weet je wat we hier ook hebben? Eksters en kraaien! Brutaal maar prachtig! Soms… denk ik wel eens… vogels zijn net mensen…

19 maart 2018–Mooie herinnering

In deze Passietijd, de periode voor Goede Vrijdag en Pasen is er veel op muzikaal gebied te beleven. De Mattheus Passion is daar een goed voorbeeld van. Een aantal jaren geleden kon je in Emmen meedoen aan de uitvoering van de Crucifixion na een intensieve scratchdag o.l.v. Daniel Rouwkema. Veel mensen van Valerius, de Cantorij en andere koren deden mee. Zelfs Ben en vriend Piet Schuijn kwamen over met Niesje en Willy om mee te doen.

Nu is er een andere dirigent bij het Chr. Mannenkoor Valerius, Luuk Tuinder. Hij stelde voor om de Crucifixion van Steiner in het Nederlands uit te voeren en speciaal omgezet voor Mannenkoor: De Kruisiging.

Gisteravond was het zover. Ben en Diny kwamen speciaal over om dit mee te maken. Ze hadden ook al een paar keer meegedaan in hun eigen omgeving aan de Crucifixion en zouden zo mee kunnen doen. Het werd een bijzondere avond met Aart Mateboer tenor, Hans de Vries bariton en Mattijs de Vreugd achter het orgel.

Het werd een ingetogen belevenis om De Kruisiging in het Nederlands mee te maken. Anne van de Meiden zou zeggen: In je eigen taal is het net of ‘et oe meer achter et vesjen kump’. De mannen zongen prachtig. De stukken ‘stem uit het volk’ werd gezongen door Wim met twee van zijn mede Valerianen en klonk inderdaad heel mooi als één stem. Ik heb hem ook veel met de computer horen oefenen achter de dichte deur van het kleine kamertje.

De Koralen konden we allemaal meezingen en was een belevenis op zich.

In stilte verlieten eerst Valerius en de solisten en daarna wij de Grote Kerk.

Foto: Midden boven: Wim

19 maart 2023–Twee jaar geleden was het opnieuw Wim z’n dag. Mooi dat hij dat nog mee mocht maken. Je snapt dat ik ook donateur ben gebleven…

Die dag was het D-day voor ons. We gingen op uitnodiging van de KNRM naar Urk. Wim was intussen al meer dan 60 jaar donateur van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij en dat wisten ze te waarderen door ons uit te nodigen voor een mooie morgen op het KNRM Station op Urk. En dat was het. We waren met 12 genodigden, 6 plus aanhang. En.. we maakten kennis de bijna volledige bemanning van de Reddingboot. De meesten wonen en werken zo dicht bij het Reddingstation dat ze binnen 5 minuten bij de boot kunnen zijn. Bij de oproep laten ze alle werkzaamheden los en spoeden zich naar het Station. Ook nu kregen we uitgebreid te horen hoe de ontwikkelingen bij de KNRM niet stil gestaan hebben. Er kwam een voorstelrondje en de meesten bleken toch op een of andere manier betrokken gebleven bij de scheepvaart. Een van de dames vertelde zelfs dat ze vast was komen te zitten met haar zeilboot en ze gered moesten worden. De dame waar ik bij het 50 jarig jubileum mee had gepraat en die uit Salland kwam was er nu niet bij. Nee zij was nooit bij de scheepvaart betrokken geweest, vertelde ze toen, maar was geboeid geraakt toen ze op de MULO het verhaal van Sil de Strandjutter had gelezen. Zo kan het ook. Een van de genodigden kon niet meer komen en was net afgelopen week overleden. Voor de familie is er nog een foto van ons groepje gemaakt met de hand op ons hart als blijk van medeleven.

Toen was het tijd voor het uitstapje met de reddingboot. De opstappers hadden er plezier in om met de kleine boot te laten zien wat die kon. Het was opnieuw een geweldige ervaring. Na wat vishapjes en een drankje en een dikke bos bloemen in de arm gingen we na een rondje Urk weer richting Drenthe.

Alweer een mooie en zeker zinvolle avond van onze Vrouwengroep Hedera in Zuidbarge. Nadat Aly het mooie gedicht Veurjaor en daarna een stukje van Pater Jan, zelf afkomstig uit Bargercompas, voorlas, vroeg hij zich af of de nieuwere manier van boeren nou een vooruitgang betekende?? We zijn intussen allemaal wakker geschud dat gif in de natuur alleen kwaad doet.

Daarna kwam Sjoerd Blank aan het woord om ons te vertellen over het Hospice hier in het bos aan de Markeweg in Emmen: Het Huis van Heden, ook wel het Bijna Thuishuis genoemd. Na zijn lange loopbaan in de chemie werkt hij hier al jaren als vrijwilliger net als de andere 65, waaronder slechts 2 betaalde krachten. Hij vertelde met verve en we hingen aan zijn lippen, zo leek het mij. Het Huis van Heden is een kleinschalige zorgvoorziening met 5 gastenkamers, allemaal met een bomennaam, over het vieren van het leven, èn over humor, ook hier in dit huis. Over het zelf de regie kunnen houden. Hij vertelde ook dat dit werk hemzelf ook veranderd heeft. Hij hield vroeger niet zo van aanrakingen en dat is tijdens dit werk helemaal veranderd. Na de pauze ging Sjoerd vol enthousiasme verder over dit mooie zelfvoorzienende gebouw, over de Tineke Heeresbank in de tuin. Zij was de oprichtster van het Huis van Heden hier. Hij vertelde verder… over de Brug, de lantaarns die blijven branden zolang iemand in huis is nadat hij gestorven is. Van alle 5 kamers vindt Sjoerd de eikenkamer het meest bijzonder. Hij vertelde over de spirituele dame die hier verbleef en af en toe niet gestoord wilde worden omdat ze mediteerde. Dan was er ‘de stip’ die te zien bleef na het overlijden van een dame zolang er nog geen nieuwe bewoner in de eikenkamer was. En dan de lachende moppentapper. En het koppelbed naast de dame met het roze strikje om haar been ( had ze op haar trouwdag ook gehad). Waarom zulke bijzondere dingen juist in deze kamer? Sjoerd wist alleen dat precies op deze plek het houten onderkomen van Staatsbosbeheer had gestaan en dat daar een van hen , een man die vaak een dikke sigaar rookte, was overleden.

Via Acanthis kun je een introductiecursus volgen. Alleen een terminale indicatie is nodig om in aanmerking te komen voor opname. Sjoerd eindigde zijn indrukwekkende verhalen met twee mooie gedichten, waaronder De Treinreis van het Leven.

Ach en ook het gedicht van Janny daarna was een mooie afsluiting van de avond. Aly bedankte ‘meneer Sjoerd’ voor deze avond met een gift voor het Huis van heden èn een fles met inhoud voor hemzelf.