admin

Wim en Ben nu!

Vandaag was het afscheid nemen…van Oma van der Kolk. Robin was ook mee om Tessa weg te brengen. . ”Waor is dat t-er ene van?”, vroeg ze keer op keer. Ze ziet erg slecht. ”Van Gerhard en Judith”. “O, ja! En hef Robin al wel wat ehad?” Ze blijft altijd attent. We hebben maar niet verteld hoelang we weggaan. Daar raakt ze alleen maar van in de war.
We hebben Robin een uitgebreide rondleiding gegeven door het oude en ons zo dierbare Hattem. Hij zag de overblijfselen van de dikke stadsmuren en de grachten. Ben liet ons zelfs de maquette van de nieuwe spoorbrug van de Hanzelijn zien in het stadhuis. Wat hebben de Hattemers gestreden om die Hanzelijn onder de IJssel door te krijgen, maar nee…. te duur!
Bij het geboortehuis van Wim, Piet, Henry en Ben hebben we nog met de nieuwe bewoners staan praten. En…. we hebben Robin ook verteld hoe Piet en Wim om de beurt Ben over het balcon lieten hangen om te zien wie dat het langst vol kon houden. Ze weten zelf niet meer wie er gewonnen heeft. Het balcon was wel èrg hoog. Wim deed er nog een schepje bovenop en vertelde dat hij zich wel eens naar beneden had laten vallen vanaf datzelfde balcon.
In de kerstvakantie willen we Robin en Eva het Bakkerijmuseum laten zien. Misschien heeft de rest daar ook wel zin in. De kinderen kunnen dan zelf koekjes bakken.
Niesje had een heerlijke macaroni gemaakt. Robin smulde daar weer flink van. De volgende keer moet Eva toch ook maar eens meegaan. Er is van alles te beleven in Hattem.
Op de terugweg brengen we even een bestelling boekjes bij de oma en opa van Eva. Die willen hun kleinkinderen hiermee verrassen. Erg leuk!
We komen weer thuis en er is een mail dat Henry en Tonny het ook prima vinden wanneer Mark verder op Tessa past. Nou ja……Mark en Henry en Tonny….jullie overleggen nog wel.
Maar nu……inpakken en…..

Dit wordt m’n eerste ervaring op ons nieuwe laptopje! Wie had dat gedacht dat deze voormalig digibeet nog eens met een laptopje onder de arm zou lopen?
Onze steun en toeverlaat op dit gebied, behalve natuurlijk onze eigen boys, is Bareld!
Je hoeft maar even te kikken van “Bareld…help” of Bareld kijkt vanuit z’n eigen pc in z’n eigen huis mee op je scherm en het probleem is meestal snel opgelost.
Vanavond was Roelie ook aan het stoeien met haar computer. Ik kreeg de mail zelfs dubbel.Maar …bedankt Roelie. Het is de moeite waard! Dat dit al jullie verhuizingen overleefd heeft!
Roelie heeft natuurlijk veel van dezelfde ervaringen in onze gezamelijke tijd in Hattem. Ze had zelfs nog een leuke aanvulling. Onze gezamelijke collega Johan Frijlink, ja ook degene die “Val niet in de draaikolk.” op m’n fietszadel plakte, had meerdere talenten. Op het personeelsavondje dat ik laatst beschreef (webl. 2- 18 okt.) kwam Johan met een gedicht op de proppen mèt een in elkaar geknutselde tekening, waarbij ons “Hoofd”, toen nog dhr Aartsen, als dreigende donkere figuur de escapades van zijn vrouwelijk personeel gadeslaat. Hier worden Roelie en Albert uitgebeeld.
Toen ik dit zag werd het weer helemaal helder na 43 jaar.
Diezelfde Johan Frijlink haalde Roelie en mij zelfs met een soort handkar van de bus toen we onder elkaar als collega’s iets aan sinterklaas zouden doen! Ach dat was ook wel lachen!
Het gedicht erbij luidde als volgt:

Sij saten in het corenvelt bij wilgh en vogelnest
Het was so stil, de harde banc so sacht
De nagtegaal deet goet sijn best
want over nogh geen uurtje wert ’t nacht

Hij dacht niet meer aen het papier
Sij intresseerde sich voor ’t scooltje geen sier
Sij lacht ende cijct so vriendlijc naer sijn snor
En geeft hem noch daerbij een por.

Doch plots verstomt des nagtegaelen wijs
Hi siet een donkere gedaente naedren
Si schuifelt nu dichtbij als een patrijs
Si scijnt te horen tot de vroede vaedren

Opeens bemerckt hi iets………
———————————————————–
Kleine uitleg—Albert werkte op dat moment op een papierfabriek!

De jonge kippetjes en haantjes op weg naar de composthoop!

Vanmorgen kwam buurvrouw Wielens even buurten. Meestal ga ik ’s maandagsmorgens bij haar op de koffie, maar nu trok ze de stoute schoenen aan. Ze bracht een lekkere pot heidehoning mee van de bijen van schoonzoon Grietinus. Jans kwam haar brengen.
“Ze hebben al een koud kontje”, meldde hij. Hij doelde op de kippen en hanen die hij na mijn hanentrauma bij ons had opgehaald. In de diepvries dus……. “ Alleen die kleine zwartjes, die heb ik bij de anderen in het hok gedaan.”
De jonge kippetjes en haantjes hier hebben nu alle ruimte en kunnen in en uit het hok . Dat doen ze ook wel eens even. Maar slapen doen ze nog steeds in de hulstboom, alle acht.
Ook de Shetlanders Amber en Sara lopen nu bij Jans en Geesje in de wei. Ze waren helemaal holderdebolder toen ze hun moeders en Hector weer terugzagen en er werd flink rondgerend met z’n allen. Wat een prachtig gezicht zo’n kudde galopperende paarden!
Jans en Geesje houden van hun dieren. Lady en Brenda, de beide honden krijgen alle aandacht. De katten zijn niet meer te tellen. Af en toe komt er in het voorjaar en zomer weer een poes met jongen uit de wei. Geesje voert ze allemaal met liefde. Maar de natuur zorgt er voor dat het niet helemaal uit de hand loopt.
Die kleine Lady is nl een kruising tussen een teckel en een Jack Russell. Nou, je snapt hem zeker al. Regelmatig sneuvelt er een kat. Of een kuiken. Er zijn deze zomer ook kuikens uitgebroed. Ja en als er een kuiken ontsnapt…… Lady trekt zich van de kloek niks aan.
Bij ons hield moeder Kriel alle katten en honden van zich af, maar onze honden zijn meer nieuwsgierig en willen alleen maar spelen. Er is dus nog wel verschil in karakter tussen een bordercollie en een Jack-Teckel!

Toen zij nog kleine Lenie was……

Het begon nu op te schieten. ”Zijn jullie nog niet weg?”, vroegen ze na de kerkdienst vanmorgen. Ze hadden ons al gemist na al onze weekend escapades deze maand. We zaten nekloge vanmorgen. De kerk zat tjokvol en toch was er maar één kind voor de kindernevendienst. Volgens dominee Hans Bijleveld moeten we daar dubbel blij mee zijn.
Er was bovendien Avondmaal, een lopende viering voor wie dat iets zegt. Dat betekent dat je voor een stukje brood en een slokje wijn in lange rijen bij de dominee en ouderlingen en diakenen langs loopt.
Wij zaten al weer snel. En wat je dan allemaal langs ziet schuifelen!! Hééle dikke, maar ook hele breekbare dunne oude dametjes. Jongeren volgens de laatste mode gekleed, iets ouderen ook keurig…zo bij Niezingh Heyes uit de winkel gestapt, ouderen met het uiterlijk van: ik trek aan wat nog op de stoel ligt. En dan die schoenen. Het viel me op dat er mannen bij waren met hele hippe schoenen met streepjes, keurige zwarte type trouwschoenen, stevige stappers en ook geitewollensokken sandalen. En weinig stropdassen!
Ja zo vooraan zie je alles.
Toch was iedereen zo te zien erg betrokken bij het vieren van het Avondmaal.
Er was ook zoals altijd een collecte. Wim zat aan ’t eind van de inzameling met twee kerkzakken op schoot, voordat de diaken ze kwam ophalen. Ik moest ineens aan Lenie denken, Niesjes zus. Toen die als kind ook iets in de collectezak mocht doen,….begon ze er na die tijd in te grabbelen. “Niet doen, Lenie!!!…”,werd er natuurlijk al gauw ingegrepen. Maar Lenie wilde haar wisselgeld. “Ik heb er een kwartje ingedaan en nu wil ik een dubbeltje terug”, was haar reactie.

l. Queeny en r. Alfa.

Nee, een Romeo hebben ze nog niet, Alma en Roger. Maar Alma en buurmeisje Nathalie kwamen met Alfa in hun Alfa Romeo weer bij ons op Alfa’s geboorteplek kijken. Alfa was de pup die ik eigenlijk graag zelf had willen houden. Maar omdat de oppas voor onze a.s. vakantie nog niet rond was en Alma voor deze laatste pup belde…. ging ik overstag. Toen ik uiteindelijk zag hoe mijn “Witje” gelijk contact had met Alma, was het ook helemaal goed.
Ik kon Wim laatst niet geloven dat Alfa zo op Queeny leek. Hij was even bij ze langs geweest om boekjes te brengen. Maar toch had hij gelijk. Je kon ze bijna niet uit elkaar houden.
Jennifer en Mark waren ook met Queeny gekomen.
Er werd eerst een tijdje in de woonkeuken rondgeracet door die twee. Tessa bleef wijselijk op afstand. Wat een druktemakers! Maar eigenlijk was het nog net zo als toen het nog kleine puppies waren. Alleen zijn ze nu bijna volwassen.
Het werd helemaal leuk toen we met het hele stel naar buiten gingen. Er werd zo enthousiast gespeeld en met stokken gerend. Tessa was nu weer van de partij en liet wel merken dat zij het uiteindelijk nog wel voor het zeggen heeft. Alfa zit met Alma op doggydance en ze gaven samen nog even een demonstratie. Geweldig om te zien .
Nee ons “Witje” heeft het getroffen met haar nieuwe baasjes. Nee Alma, ik ben hééél tevreden dat ze bij jullie is. Met één Queeny heb ik ook leven genoeg in huis wanneer ze hier is! En….. Tessa krijgt in elk geval genoeg aandacht.
“Komt er nog een Romeo?“, vroegen we. “Ik denk dat er volgend jaar nog wel een hond komt, maar die gaan we Spider noemen.” Ik ben benieuwd!

Haan Rieksie met zijn gevolg.

Ik had dat ècht niet gedacht. Gisteravond kwam Wim op het idee: “Help je even met kippen vangen?” “Waarom wacht je niet op Jans?”,zei ik.
Dat moet je niet tegen Wim zeggen. Die kan er niet goed tegen dat je denkt dat een ander iets beter kan. “Stel je niet aan, het is donker…ik pak ze zo”.
“Maar ik durf dat niet”, probeerde ik nog even. “Je hoeft alleen maar de zak vast te houden….kom op!!”
Ik mee naar het kippenhokje. Eén haan zit pal voor het deurtje. En inderdaad….Wim pakt hem zo!
“Doe die zak nou goed open…nee verder….” Floep de haan er in.
En dan in één keer……..sta ik te bibberen en te beven. ”Ik wil niet, ik durf niet….. jank….jank….jank!” Wim kon zeggen wat hij wou, maar ik moest die haan kwijt.

Wim dus met één haan in de zak naar buurman Jans. Vanavond als het goed donker is komt Jans om de rest met Wim te pakken.

Hadden jullie dat gedacht? Heel vroeger op de Haar hadden we een echte kwaaie haan…een hele kwaaie. Ik zat eens op de schommel toen hij om de hoek van het huis kwam. En toen…begon hij me aan te vallen. Ik …schreeuwen natuurlijk ….…”.Mama mama opa…opoe….”. Niemand hoorde me …en ik begon van armoe steeds hoger te schommelen…en de haan steeds hoger te vliegen. Ik heb me helemaal kapot geschreeuwd…….
Later op de Boomgaard zaten de kippen altijd met de haan in het hok. Op een keer liep er één los. Annie Lettink was bij me. Die haan voelde mijn angst denk ik en begon me ook naar de keel te vliegen. Maar Annie, een heldin, greep een stok en pats… daar lag Jan Haan.

Onze hanen Rieks en zoon en de jonge hanen lopen ook gewoon los en hebben nog nooit een vervelend trekje gehad. Ik ben dus ook helemaal niet bang voor ze………..dacht ik. Tot ze gisteravond in de zak moesten! Ooohhhh……!

Jaap en Mirjam

Ja nu we het toch over huwelijksaanzoeken, indrukwekkend of gewoon, hebben wil ik jullie toch de foto bij het aanzoek van Jaap en Mirjam tijdens de ballonvaart niet onthouden, waarschijnlijk genomen door één van hun vrienden.
Bovendien zullen jullie versteld staan hoe Franck, de teckel van Jaap en Mirjam, de show stal bij het examen gehoorzame hond. Ben en Diny, fanatieke teckelliefhebbers hadden de videocamera bij zich.
Het filmpje van Franck, de teckel, en het verhaal bij het huwelijksaanzoek zijn te bekijken op : Wagenvoort’s Wondere Wereld.

Rick en Mark bij het zwembad in Oberwesel. Zie je wel– een stukje van nu… met een plaatje uit 1972!

Ik merk dat de belevenissen op weblog 1 en 2 steeds dichter bij elkaar komen. Vertel ik op weblog 1 over de dagelijkse dingen,, dan komen er steeds de ervaringen van vroeger bij! En heb ik het op weblog 2 over de gebeurtenissen van toen dan is dat automatisch weer verweven met nu! Zou dat nou ook met leeftijd te maken hebben?
Rick had vandaag een crematie van een collega. Zo maar ineens overleden, 53 jaar oud. Dat maakte best indruk op de collega’s.
Hij kwam aan warm eten vandaag niet toe en toen ik daar blijkbaar mijn bezorgdheid niet kon verbergen, zei hij: “Ik zou dat reisje van jullie maar annuleren. Zo kun je niet eens weg!” Die Rick! Die redt zich echt wel. Hij heeft supermarkt en andere winkels allemaal om de hoek.
Hij heeft ons gezegd dat we vanuit Nieuw- Zeeland maar met Collect Call moeten bellen naar hem, en dan wel ’s morgens. Dan is hij in elk geval uit z’n werk weer thuis, heeft hij berekend.
Rick heeft alle wereldtijden zo’n beetje in z’n hoofd. Hij weet precies hoe laat het bij Gera in Canada is en hoe laat in Hawaii. Zijn grootste wens is om een keer de wereld rond te vliegen en dan over de datumgrens.
Voorlopig is het nog een droom, maar hij is in staat om zo naar een reisbureau te stappen! Even wachten Rick. Wij zijn eerst!

Op het feestje van Jan en Jannie vertelde Jacomijn over het officiële huwelijksaanzoek van hun jongste zoon precies op een hart op een veld ergens Je ziet de ontroering bij die twee op de foto. Ze zullen trouwen op 8-8-2008. Ik zeg nog tegen haar:”Dat heeft hij vast niet van de van der Kolks kant meegekregen, dat romantische….!”. Ze was het met me eens. Ik zou niet weten wie op dat idee gekomen zou zijn.
Wijzelf gingen een stukje wandelen en vonden dat we ons bij het volgende verlof van Wim wel eens konden gaan verloven. En het huwelijk?……. Je hebt het kunnen lezen.
Het was enigszins een haastklus, maar dat had ook wel weer wat!
Niesje vertelde zelfs dat moeder bij hun op het idee gekomen was dat Ben en zij maar moesten gaan trouwen, want ze konden eerst nog wel een poosje bij haar in blijven wonen.
Maar bij neef Jaap en zijn Mirjam was het ook een heel spektakel. Ze wonen al minstens 7 jaar samen. Zij deed intussen haar opleiding als verpleegster en Jaap de HEAO. Nu werken ze al een poosje, hebben een huis gekocht in Nieuwegein en een hond….ja inderdaad teckel Franck uit weblog 1. Nu zijn ze zover.
Hij had Mirjam voor haar verjaardag een ballonvlucht gegeven voor 2 personen. Zij mocht kiezen wie ze het liefste mee wilde hebben! Hij ging er natuurlijk al wel van uit dat hij die tweede persoon zou worden. Toen het dan zo ver was en ze boven in de lucht waren kwam voor hun het ontroerende moment. Ook zij zei: “Ja”. Zij zullen op 1-8 2008 gaan trouwen op het Landgoed De Voorst in Eefde vlakbij Ben en Diny’s huis.
We hebben echt wat gemist Niesje!! Terwijl ik dit aan het typen ben stuurt Jacomijn me een videofilmpje met Church Moments toe. Dan kom je echt niet meer bij! Ik weet niet hoe ik dat op de site moet krijgen, maar dat komt misschien nog wel!

Heel lang geleden samen met ons in Badenhard.
Bart en Marieke genieten samen met Mark en Rick van de buitendouche!

“Je bent me toch niet vergeten?”. Om 10 over acht vanmorgen staan Marijke en Bertus voor de deur. Marijke , m’n steun en toeverlaat in de jaren aan de Marnixstraat in Hengelo. En dat was wederzijds! “Nee, natuurlijk zijn we je niet vergeten, maar we worden anders wakker van Queeny”. Om 8 uur brengt Mark Queeny op het terras en roept:”Queeny is er!” En dan zijn we gelijk wakker. Maar vanmorgen kwam Queeny dus niet.
Bertus werkt nu vaak in Emmen en vandaag kwam Marijke gezellig mee. We zijn om acht uur beginnen te praten en dat ging door tot ik naar het schilderen ging vanavond.
Het was net of de tijd stil gestaan had. Marijke is nu ook met de FPU en begint ook van haar vrijheid te genieten. In mei was ze ook een dagje hier en hielp ze mee de lammeren de fles te geven. Vandaag gingen de rammen weg…ja ook Beertje. Ze lopen voorlopig nog bij een boer in de wei. Gelukkig!
Marijke heeft heel wat bij te lezen, want ze had niet door dat de site steeds uitgebreid wordt. En onze gezamenlijke belevenissen mag ze toch niet missen!
We hebben wat geoefend met de computer en binnenkort verwacht ik ook uit Hengelo regelmatig een mailtje!
In Hengelo is nu ook een kringloopwinkel van Het Goed. We hebben die in Emmen vanmiddag maar even bekeken. En goedgekeurd!
Onze kinderen hebben we natuurlijk allemaal onder de loep genomen en we zijn het er over eens dat ze wel volwassen zijn maar dat je toch altijd heel erg bij ze betrokken blijft. En dat is goed zo! Ja toch?