admin

Klaar! Ook het toerswelnêst is klaar: het nest van de gierzwaluw. Dat was een hele leuke opdracht. Annemiek had ook hele mooie afbeeldingen gestuurd. Dan kan er eigenlijk ook niets meer mis gaan.
De laatste laklaag is aan het drogen, de derde. Zo’n plank komt wel in weer en wind te hangen!
Je gaat je gelijk ook meer in zo’n gierzwaluw, die geen zwaluw is, verdiepen. Een stevig kort lijf en in verhouding heel lange vleugels en een lichte bef onder aan z’n kop. Ze zijn bijna altijd in de lucht, behalve wanneer ze nestelen.
Ik zal ze nu beslist kunnen herkennen in de lucht!
Wim is vanavond weer naar Valerius, een Emmens Mannenkoor. Ze hebben een jonge dirigent, een rasechte entertainer, die de wind er goed onder heeft bij dit grote koor: Daniel Rouwkema. Hij heeft zijn ervaring opgedaan in Engeland en Ierland. Ze mogen hun handjes dichtknijpen met deze leuke jonge vent.
Het is wel heel wat anders dan het Shantykoor waar Wim op maandagavond mee oefent. Wim slaat ook daar geen avond over. Ze zingen vaak op markten, braderieën, winkelcentra, bij de Drentse Wielerronde enz. Maar het meeste voldoening geeft het wanneer ze in een bejaardencentrum gaan zingen. Daar wordt meegezongen en zijn de mensen echt blij met ze. Er zijn al twee cd’s uitgebracht van deze Eemslander Shanty’s en ik moet zeggen dat het erg mooi klinkt. Ook altijd mooi wanneer Wim een solo mag zingen. Dat heeft toch weer wat extra’s, dat snap je!! En dan te bedenken dat deze jongen vroeger nooit bij een koor wilde omdat hij niet wilde oefenen. Hij haalt de schade nu dubbel in!
Van Shanty muziek word ik altijd zo vrolijk. In de auto zetten we vaak een cd aan en zingen we allebei uit volle borst mee. En Keltische muziek….daar zijn we allebei gek op: De Dubliners, maar ook Enya!
Mooi, mooi……., nee… prachtig!

Tonny was altijd al gek op honden!

Ik heb net verhuisd…..niet ver weg hoor! Ik heb m’n schildersspullen van het keetje naar de studio in de schuur verhuisd. Wanneer we in december terug zijn heeft het misschien al wel flink gevroren hier. Daarna ga ik toch in de studio verder schilderen. Het is ’s avonds wel erg pikkedonker om naar m’n favoriete plekje op en neer te lopen. En…… alles is af en ik ben tevreden. Nu kan ik in alle rust verder met de voorbereidingen voor onze reis: Eerst de schapen weg (moeilijk hoor). Dan gaan we zaterdag Amber en Sara naar Buurman Jans brengen. Die gaan dus uit logeren. Dan moeten er nog kippen gevangen worden. Daar heeft Jans een speciale haak voor. Wanneer het donker is…… haakt hij die om de beurt bij een kip of haan om de poot. Dan laten ze zich gemakkelijk pakken. ” Zo ”…..zegt Jans dan….”die gaan onder het dekseltje!”. Ik mag daar niet overdreven over doen, want ik lust zelf ook graag kip. Maar niet die we zelf hebben vertroeteld!
We houden de jonge kippetjes aan voor volgend jaar. Ons hokje is te klein om ze allemaal aan te houden.
En dan gaat Tessa volgende week naar Hattem. We willen toch nog naar Wims moeder. Eerst gaat Tessa naar Ben en Niesje en dan in het weekend naar Henry en Tonny. Die komen vrijdags weer thuis, net als wij naar Amsterdam vertrekken.
Dan moeten er nog een paar pakketjes boekjes verstuurd worden, die al besteld waren. Degene die nu een sint- kerst-, kraam- of verrassingscadeautje zoekt???…… Mail of bel maar. Dan komt het allemaal nog in orde.
Mark zal verder de honneurs waar nemen. Je hoeft dus niet te wachten tot we weer terug zijn met bestellen, wanneer je toch nog wat vergeten bent! Alles ligt klaar: Moniek mèt belletje en Scotty, inclusief verpakkingsmateriaal!

Ben en Niesje

“Wat zei oom Paul ook al weer over die kijvende huisvrouw?”Een dagje met Ben en Niesje staat voor een dagje ontspanning. We praten weer bij, we bekijken wat foto’s. We zoeken oude dia’s op. We lopen met Tessa naar het bos.
Ja, die kijvende huisvrouw uit Prediker. Niesjes vader, oom Paul, die had lef! Hij had die dag wat onenigheid gehad met tante Catrien. Ze gaan eten en na het eten wordt er geregeld een stukje uit de bijbel gelezen. Oom Paul is nogal gecharmeerd van het boek Prediker. Wanneer tante Catrien in de spiegel keek was het:”Catrien, je weet wat Prediker zegt: IJdelheid der IJdelheden. Die dag leest hij het toepasselijke stukje: Het is beter voor een man dat hij gaat naar de hoek van de straat dan dat hij verblijft in het huis ener kijvende huisvrouw.
Tante Catrien sprak de volgende woorden: “Schoft die je bent! ”
En nadat een jong meisje uit de kennissenkring er bijna vandoor was gegaan met een oudere man, vroeg hij tante Catrien: “Catrien…neem je even mijn pantoffels mee?” “Kun je dat zelf niet doen?”, antwoordde ze. “Ik zou het maar snel doen Catrien, …want er is vraag naar ouwe kerels!”
En wanneer tante Catrien wat langer tijd uittrok om zich wat op te maken : Zoóó….. Monumentenzorg??
Het was weer erg gezellig en nu zijn ze, net ná de Sport en vóór Evita, weer vertrokken richting Hattem!
Gek hè,…..nu moet ik ook ineens weer denken aan de reactie van oom Paul toen Ben om Niesje kwam: "Voor een fles Bokma mag je d’r hebben!"

Henks 16e verjaardag! Gerhard mocht even bij hem achterop!

Toen Henk voor z’n 16e verjaardag een Kreidler kreeg moest die natuurlijk ook wat sneller gemaakt worden en uitgeprobeerd. Hij is helemaal gelukkig. Op een bepaald moment zijn we net in Linde wanneer de vrouw van Toon, de smid, met Henk in de auto aan komt rijden. Hij zit van top tot teen onder de kleine steentjes. Zijn gezicht en handen zijn vreselijk gehavend. Mama heeft het niet meer: O…mo’j toch es kieken!! Foi toch…kind toch!!” Wim kon gelijk met Henk naar de dokter. Het griezelt me als ik er weer aan terugdenk!
Hij was met een flinke vaart de Kapellebult op en ook weer af gereden. Erop ging nog wel, maar eraf….tja net iets te hard natuurlijk.
Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat hij later nog verscheidene keren is aangehouden en heel wat boetes heeft moeten betalen. Ook zou de Kreidler wel eens in beslag genomen zijn! Hij werd aangehouden door een politieagent op de fiets!
Maar in die tijd….. telde een jongen van zestien zonder Kreidler… in de Achterhoek… niet mee! Op z’n 18e kwam er een kever, maar die werd al gauw vervangen door een NSU tje. Ik denk dat die wat feller optrok!

Tessa Jr

Ziezo Tessa is afgelakt en Robbie is ook bijna klaar. Zo’n witte westy dacht ik zo op doek te hebben, maar ik miste de spanning. En van zo’n Robbie spat de energie wel af!! Ik heb nu het verschil tussen donker en licht wat duidelijker gemaakt en dat was het. Het gaat nu als een speer……het schilderen. En ook het Toerswelnêst is af. Dit is een vruchtbare dag! Nu moet ik op zoek naar bootlak, want zo’n beschilderde plank moet wel goed afgewerkt worden. Voor schildersdoeken heb ik van die ideale spuitbussen, maar dat is een afwerking voor binnen. Dus nu:…bootlak. Een boot ligt ook in weer en wind.
Wim helpt vandaag Mark met de verhuizing van Klaas en Baukje, Jennifers ouders. Die gaan naar een prachtig appartement in het centrum van Emmen. Dat gaat gebeuren met een bus van Marks bedrijf. Toch handig! Begin december gaan Mark, Jennifer èn Eva naar Sleen verhuizen en kunnen ze nu echt samen een nieuwe start maken. Eva heeft de manege daar al ontdekt. Dat gaat helemaal goed komen!

21 februari 1997– Gerhard gaat trouwen!
Van r. naar l: tante Hermien, Diny, Gerhard, tante Gerritje en ik!

“Het was wel goed dat jullie kwamen”, zei Gerrie laatst toen we bij hun op bezoek waren. "Nu heb ik gelijk m’n huis weer aan kant." Wat dat betreft zijn we hetzelfde. Wanneer ik weet dat er bezoek komt ga ik als een razende door ’t huis, terwijl ik anders niet zo gauw op dat idee kom.
Toch hou ik wel van een opgeruimd huis! Maar soms is het net of alles dicht slibt. En juist wanneer je niet meer over de stapels boeken en tijdschriften heen kunt kijken komt er iemand langs.
Volgens tante Hermien had ik het huishouden niet uitgevonden! “Het is maar goed dat Wim zo handig is!”, schijnt ze Gerrie toevertrouwd te hebben. Ja, ja ….die tante Mien, zoals we haar eigenlijk altijd zijn blijven noemen! Ze kon met veel allure vertellen.Je was bij haar alles of niks. Ze had vaak over iemand van die kleine mededelingen, maar dan volgde vaak…: “Mor wieter is ’t een beste kearl– of deerntjen.”. En ik maar denken dat tante Mien alleen mijn goeie kanten zou belichten. Ja, nu ben ik alweer van m’n voetstuk gevallen.
Ze heeft het jarenlang gered,wanneer we bij haar op bezoek waren om zo emotioneel in tranen over de drie deerns van "De Haar" te vertellen, waarvan er dan maar twee en later nog maar één meer was, dat bij mij de tranen ook los kwamen. Ze deed er nog een schepje bovenop als ze over vader Hendrik Jan begon. Nee daar kon Hein blijkbaar niet aan tippen. En vertrok ik weer met rode oogjes (zij was het allang weer kwijt) dan ging ik graag even naar tante Riek om bij te komen. Die was de rust zelve.
Het was ook een bijzonder drietal: Rika, Coba èn Hermien! En alle drie gek op hun broer Willem!
Tante Mien was stapel op haar kinderen èn kleinkinderen. Ons – Diny en mij dus- had ze ook zo’n beetje geadopteerd.Dat bleek heel sterk toen wij haar levensverhaal mochten lezen, dat eigenlijk alleen voor haar kinderen en kleinkinderen bestemd was.
Toen Gerhard en Judith ons vroegen wie we graag op hun bruiloft de hele dag erbij zouden willen hebben, dacht ik gelijk aan tante Hermien. En ze kwam, hoewel ze nog heel verdrietig was over het overlijden van oom Sjoerd.
En terwijl ik dit zo bij elkaar typ, staat Wim in de keuken met zorg een lekkere vismaaltijd in elkaar te flansen. Ja tante Mien….., ik ben heel blij dat Wim zo handig is!

Dick en Anda, 1 januari 2006, Nw Zeeland

“Je moet een lasertje hebben”, omschreef Dick de methode om straks vanuit Nieuw Zeeland foto’s op de site te kunnen zetten: een klein plat kastje moet het zijn!
Raar dacht ik, een lasertje… Straks blijft er van de foto’s alleen verbrand materiaal over. Maar ja…. Dick weet alles……nou ja……veel.
Wij komen vanmiddag bij onze eigen “meeste service fotoshop Foto de Jong” in Emmen en ik zie tot mijn verrassing en opluchting zulke kleine kastjes die als reader omschreven worden. Dan valllen de puzzelstukjes op hun plaats: een lezertje…… bedoelde Dick! We gaan hem nog uitproberen voor we vertrekken.
Pas geleden wilden we het hotel boeken voor de laatste nacht voor ons vertrek. Wat denk je? Ze hebben in dat Tuliphotel alleen nog kamers van 145 euro! Ik kwaad! Dan gaan we wel met de Schipholtaxi… is nog duurder. Gerhard was er even om Robin te brengen. Hij komt niet meer bij. ”Jullie maken je druk om 45 euro, terwijl je zo’n dure reis boekt zonder met de ogen te knipperen?” Hij gooit lachend 20 euro op tafel. “Hier, daar heb je al een half bed extra! Ha ha ha!”
Ondertussen vindt Wim een Ibis hotel in Amsterdam met een Shuttle busverbinding vanaf half vijf ’s morgens naar Schiphol! Voor 80 euro!
Ja…. ons bin zunig!! Soms!

Gerhard( l.) is nu leider van de F-jes van DZOH (Robin r.)

De kleinkinderen zijn weer thuis en we zijn weer op onszelf. We kunnen weer achter de computer wanneer het ons in ‘t hoofd schiet en even tv kijken i p v een film van Harry Potter of Lucky Luke. Maar wat missen we ze!
Toen we maandag thuis kwamen lag er een dikke belastingaanslag in de bus. Daar zaten we nou echt niet op te wachten. Alleen omdat we niet door hadden gehad dat onze lijfrente uitkering nog niet omgezet was in een uitgestelde lijfrente terwijl onze zo vertrouwde verzekeringsman hier geweest was om het een en ander te regelen…..dachten we. Nee dus, de man werd ziek en zijn opvolger was niet exact op de hoogte en nu zitten wij met de gebakken peren. Daar hebben we 10 jaar voor gespaard.
De belastingdienst heeft geen enkel begrip. Iedere Nederlander hoort de wet te kennen. En dat onze verzekeringsman, die wel zorgplicht heeft, nu zo ziek is…daar hebben zij geen boodschap aan. Er wordt uitstel aangevraagd, maar hoe het verder moet?…… Wie ervaring heeft mag zich melden!!
Door de kinderen konden we alles even van ons af zetten, maar nu moeten we toch even weten wat er exact te verwachten is voor we op vakantie gaan.
Wim zit voor Oranje – Slovenië en meldt steeds:”Niet om aan te zien!” Die kan z’n zinnen prima verzetten bij de voetbal. Vanmiddag komen we in mijn favoriete shop een bijna nieuw DZOH trainingspak tegen precies in Robins maat. Die was helemaal gelukkig! Ach voetbal…wanneer die jongens van ons spelen is het altijd de moeite waard. Eén keer heeft Wim me tegen moeten houden toen ik op het veld een tegenstander Mark achter op z’n hakken zag trappen. Gerhard en Judiths trouwerij moest door een ernstige beenbreuk van Gerhard uitgesteld worden. En wanneer Robin in een actie tegen de vlakte gaat krimpt m’n maag samen…maar toch…. In onze familie hoort voetjebal er bij!

Bartje is er ook!

“Wat vonden jullie vandaag het leukst in het Drents Museum?”
We waren maandag nog niet thuis of Eva meldde zich om te komen logeren. En omdat Robin ook nog plannen had in die richting hebben we ze nu beiden hier. Vandaag zijn we dus naar het Drents Museum geweest!
“De veenlijken natuurlijk! Het meisje van Yde”, roepen ze in koor. “En ook wel die film over het ontstaan van de aarde”. Er kwam veel lawaai aan te pas, maar dat vonden ze alleen maar interessant. Eva was ook erg geïnteresseerd in de interieurs van vroeger en Robin keek z’n ogen uit bij al de oude koffiemolens, scheerapparaten en andere voor die tijd geweldige uitvindingen. De keuken uit de 60-er jaren was die van ons in Aalten, niet te geloven!
Eva wilde graag een steentje voor haar museum in wording en vond het moeilijk kiezen: een tijgeroog of een bleikristal? Het werd de mooie gladde bleikristal. Robin zocht iets voor mama Judith, want die is ook gek op mooie stenen en vond een mooi stukje rozenkwarts als een soort knuffelsteentje, ken je dat? Lief hè?!
En wij…..wij genoten van de interesse van deze kinderen in alles. Zelfs de schilderijen van Pieter Pander die er tijdelijk hangen vonden ze de moeite waard! Geweldig wat kan die man dieren schilderen!! Zoveel sfeer…..geweldig! Er was voor kinderen ook van alles georganiseerd, maar dat stel van ons wilde niet verplicht opdrachtjes doen of lauwerkransen kleuren, maar gewoon zelf alles ontdekken.
De energie was nog niet op toen we thuis waren en Robin ging weer blad blazen en Eva charterde mij om Amber en Sara weer een poetsbeurt te geven. Vandaag zou Amber rondjes moeten leren lopen aan de longeerlijn, maar dat joeg alleen ons in ’t zweet en Amber bleef gewoon bij ons staan of lopen. Ik had het idee dat ze ons uitlachte! We zullen morgen zien wie de langste adem heeft!

Jannie en Jan–40 jaar samen–

Dat was een geweldige dag! Eerst al een warme ontvangst bij Gerrie en Gerrit in Doornspijk. We hadden elkaar een tijdje niet gezien. maar de tijd viel gewoon weg.
We waren even later precies op tijd voor de bruiloft/reunie van Jan en Jannie in Harderwijk. Wat een goed idee! Het was erg leuk om de hele familie van de van der Kolks weer eens te zien—met aanhang natuurlijk. Herman herinnerde me er nog aan dat hij toen hij nog heel klein was mee mocht doen met zakdoekje leggen …niemand zeggen met de kindertjes van mijn eerste klas– op het schoolplein in Hattem. Dat is hem in elk geval als een leuke ervaring bijgebleven. Ook Dineke, Willy, Jacomijn, Jan van Riemie, Henk van Jan, Henk van Hennie Coby met vriend, Gerrit met vriendin, Henny, Gerrie enz enz……Het was een ontmoeting met heel veel leuke mensen. De beide oudjes, moeder (Tante Siet) en tante Geertje waren het middelpunt met Jan en Jannie en hun kinderen en kleinkinderen natuurlijk.
En wat natuurlijk ook leuk was….er was veel belangstelling voor mijn boekjes Ik ben Moniek en Ik ben Scotty. Er zijn nu 12 boekjes bij de van der Kolkjes achtergebleven en 10 bij Gerrie. Dat was toch een leuke opsteker!
Nu zitten we bij te komen op onze vertrouwde plek: camping De Boomgaard. We hebben weer bijgeslapen en gaan morgen er nog weer lekker op uit. Dag…..Tot de volgende keer!