admin

Dit is de Engelse vertaling voor “gierzwaluw”. Laat dat nu ook het merk van onze caravan zijn. Ik heb me een paar dagen wat verdiept in deze bijzondere vogel, omdat ik ze ga schilderen op een houten naambord voor op een huis. De vader die hiermee verrast gaat worden is helemaal weg van deze beschermde bijzondere vogel. In het midden komt de naam: ’t Toerswalnêst, op z’n Fries. Ik kreeg hele goede tekeningen van deze vogel gemaild, want pa is een echte gierzwaluwfan. Het moet wel de kenmerken van een “Swift” krijgen natuurlijk!
Ik ben gelijk begonnen en de eerste opzet is klaar. Ik zie het helemaal zitten.
Ik wilde zo graag beginnen, dat ik eerst Tessa jr afgemaakt heb. Daar zit Mary Ann al een tijdje op te wachten. Volgens mij is die helemaal goed geworden! Ik ben verbaasd, dat deze bordercollie zo anders is dan vadertje Scott. Ze heeft echt de lieve uitdrukking van moeder Tess. Nu hun westy Robbie nog. Die staat er al wel op, maar daar mankeert nog wat aan. Hij leeft nog niet echt, maar dat komt nog wel. Ze komen er aan Pieter en Mary Anne (eind volgende week)
Na het oefenen op kleine doekjes om abstracten te maken met twee kleuren + wit en zwart is het een genot om weer met dieren aan de gang te kunnen. Misschien moet ik me daar maar bij houden!

Beertje is nu Beer geworden.

Plons,….Beertje was als eerste de pineut! Gewoon op de rug in het bad!
Al vroeg werd vanmorgen het oude groene bad van achter de bosjes weggehaald en de afvoer hermetisch dicht gemaakt. Dat kun je Wim wel toevertrouwen. Er werden zelfs balkjes gezaagd, zodat het bad heel stabiel zou staan. De pomp van onze waterbron werd gestart en even later was het bad gevuld. Je kunt het geloven of niet maar onze schapen kregen er nog twee emmers warm water bij. Het anti jeuk/maden middel werd er ruim bijgedaan. We hadden ons in onze oude plunje met handschoenen aan opgesteld met wat brood om ze te lokken.
Het ging perfect. Wim nam Beertje bij de voor- en ik bij de achterpoten, dompelden hem op de rug in het bad tot hij helemaal onder geweest was. Hij keek ons alleen maar verbouwereerd aan. We lieten hem los en met groot spektakel hielpen we hem er weer uit klimmen. Bij de volgende twee ging net zo!
Maar nummer 4, één van de Swifters had het allemaal zien gebeuren en trapte niet in de truc met het brood, tenminste niet bij Wim. Dus dat kostte even wat meer energie. Scott is niet meer, dus hebben we de wei zelf een paar maal moeten doorkruisen. Hij koos uiteindelijk toch eieren voor z’n geld en pakte het brood en toen hadden we die ook te pakken. Heel tevreden gooiden we onze natte plunje in de was. Wim zei: “Dat kunnen we volgende week nog wel een keer doen!”
Als Gerko niet snel een boerin vindt kunnen wij wel ingehuurd worden!

“Kunt u ook een gierzwaluw schilderen? Ik heb die dwerguil van u op internet gezien en mijn vader heeft iets met een gierzwaluw”. “Ik schilder alle vogels!” Vandaag belde mijn opdrachtgeefster na overleg met moeder op. Het moet een soort plank worden met de bewuste gierzwaluw èn het woord in’t Fries! Dat is dus wel wat meer dan een vogel met een nummer! Morgen ga ik op zoek naar zo’n plank. Het is wel een uitdaging.
Leuk, maar ik heb Tessa en Robbie nog niet af. Ik was de laatste tijd zo bezig met het aan de man/ vrouw/ kind brengen van mijn boekjes dat het schilderen er bij in schoot. Maar nu kreeg ik in één keer weer een stoot energie en Robbie is nu zo goed als af, Marian! Tessa staat er ook al op, maar daar moet nog wel het één en ander aan gebeuren. Ik had beloofd dat ik ze voor onze vakantie af probeer te krijgen.
Vandaag is ook onze schapen/paardenhandelaar geweest. De schapen blijven nog even lopen tot eind oktober. Dan brengen ze meer op. Het risico op blauwtong is dan bijna verdwenen. En ze moeten in bad vanwege de jeuk. Ze krabben nogal, alle vier! Morgen gaat dat gebeuren. Dat zal me wel een toestand worden, want we hebben niet zo’n mooi bad als boer zoekt vrouw Gerko!!We hebben een oud bad in de bosjes liggen. We hoeven morgenvroeg niet te douchen…kunnen we beter na de tijd doen. Ha!

In december heeft Rick weer drie weken vakantie. Hij zit nu al te bedenken wat hij dan moet gaan doen. Hij wil wel van alles, maar als het puntje bij ’t paaltje komt…..gaat hij niet. Maar het gaat Amsterdam worden: het Anne Frankhuis staat op het programma, Madame Tussauld en ik dacht ook nog de Arena! Ook Rotterdam boeit hem en Den Haag waar de regering zetelt, die in zijn ogen alles… ,nou ja..veel…., verkeerd doet. Ja, want Rick is echt wel geïnteresseerd in politiek. Wanneer hij hier is wordt de krant gelezen en worden wij overgoten met zijn commentaar!!
Volgend jaar heeft Gera voorgesteld om in mei die kant op te komen. Volgens mij ziet hij dat helemaal zitten.
Maar ook de Achterhoek heeft veel indruk gemaakt vorig weekend. Hij gaat beslist weer mee volgend jaar.
In 2000 is hij op zichzelf gaan wonen aan de Ruinerbrink. Dat viel eerst wat tegen, tenminste aan het gefoeter te horen. Gelukkig heeft hij veel steun aan het RIBW ( ambulante begeleiding Beschermd Wonen) en komt iedere week iemand om de nodige dingen met hem door te praten. En dat werkt! Ook maatje Didi doet goed werk en vindt Rick het erg leuk om contact met haar en de kinderen te hebben.
Twee jaar geleden kwam Rick terug van z’n vakantie uit Canada. In die tussentijd hadden zijn kamer èn keuken een totale metamorfose ondergaan. Jennifer had bedacht hoe het worden moest. Samen met de broers en schoonzussen werd de keuken en kamer aangepakt . Ben kwam met Niesje uit Hattem en heeft samen met Wim het laminaat gelegd. Zelfs het balcon werd geschilderd en van grote buxusbollen voorzien. Het leek net zo’n programma van de tv.
Toen we hem van Schiphol hadden gehaald wilde hij persé eerst zijn keuken zien, die geplaatst was. Want dat wist hij wel! Hij ging naar binnen en we hoorden eerst niks. O, als hij het allemaal maar goed vindt, dachten we. Alles is anders, alleen z’n groene stoel was hetzelfde! Straks voelt hij zich niet thuis!!
Maar toen hij weer terug kwam, lachte hij met een big smile en was alleen maar hééél blij met z’n mooie huis. De volgende middag hebben we met z’n allen geproost op z’n nieuwe kamer/ keuken/ balcon mèt Canada accenten!
Hij meldde pas dat hij nu ook wel een spelletjeszolder zou willen hebben…………

Het feestvarken
foto: Gerard de Bruin

“Wat kan ik voor je betekenen?”,vroeg Gerhard. We gingen daar op de terugweg vanuit Hattem even langs.’Koffie, thee, glaasje wijn?”Jan en Edith zaten ook bij Gerhard en Judith op het overdekte terras. “Geef me eerst maar gewoon een glas water, ik ben net wakker!”, zei ik. ” Ja”, deed Wim ook nog een duit in’t zakje ”Bij Zwolle lag ze al plat, bij Staphorst hoorde ik al gesnurk en hier bij Emmen kwam ze weer overeind: Hé…..zijn we er nu al?”
“Dat kan ik nou helemaal niet”, zegt Edith,”Ik kijk altijd met Jan mee, twee zien er meer dan één….Toch?”
Zo verschillend zijn mensen.
We hebben een heel gezellige dag gehad bij Ben en Niesje. Niesje vierde haar verjaardag in étappes. Met kinderen en kleinkinderen heeft ze haar huis al vol en de volgende twee kleintjes staan op stapel: Jetske en Gerard verwachten eind november hun derde kind en Paul Sietse en Annemarie in februari hun tweede. Dorpsweg 4 blijft zo wel de zoete inval.
Moeder (tante) Siet, nu 94jaar, was ook gisteren het middelpunt. Je kon zien dat ze een geliefde tante is. Alleen door het zien van de kinderen van Oom Paul en tante Catrien begon ze weer: “Ik misse Catrien toch zo!”
Het was erg leuk dat Dicky en Janie boekjes van me kochten . Tja oma’s hè!! Dat is ook een doelgroep.
Gerard heeft een stel heel mooie foto’s gemaakt. Allemaal in close up. Hij is snel, die Gerard! ’s Avonds hadden we ze al via de mail. Alleen zijn eigen unieke Gerard de Bruin portret mis ik nog!
Op deze manier hou je toch weer contact met de andere kant van de familie. Lenie zei het terecht: “Anders zie je elkaar alleen bij begrafenissen!” Niesje had een paar heerlijke zuurkoolschotels gemaakt. Bij haar mislukt nou nooit iets. Het was heerlijk Nies!
Voor familie en bekenden werkt de site ook als nieuwsbrief. Ik had gemeld dat we naar Niesjes verjaardag gingen en prompt wordt Nies door Roelie gebeld, die dat op de site had zien staan.
Rick is vandaag weer aan het werk, zijn vakantie zit er op. “Gelukkig wel……” ,zegt hij!

Opoe en opa uit Barchem samen met oom Jan en tante Jantje

In één van de 5 minuten- toespraken die ds Buskus op zondagmorgen hield vertelde hij over Opa uit Barchem. In Mensen Onderweg zijn deze toespraken gebundeld en wordt het op de volgende manier weergegeven:

Een Godsvriend

Johan Eggink woonde al jaren op zijn boerderij in Barchem in bij zijn zoon Jan en diens vrouw Jantje. Eind december is hij gestorven, 95 jaar oud. Hij was zoals hij zelf zei, hoewel calvinistisch opgevoed, geheel aan het calvinisme ontgroeid. Het was hem te wettisch: àl maar verboden. De leer van uitverkiezing en verwerping kon hij niet aanvaarden. Op de meest onverwachte ogenblikken had hij visioenen en was, zij het op zeer ingetogen wijze, spiritist. Ik weet eigenlijk niet, of ik dat woord moet gebruiken. Zelf gebruikte hij het zelden. Maar er was dan toch een onzichtbaar iemand, die hem zijn visioenen uitlegde en die hij zijn leider noemde. Johan Winkler die in het “Deventer Dagblad”schreef, noemt hem een mysticus. Dat trof mij omdat ik Eggink eens schreef:”Ik zie u niet als spiritist, maar als mysticus.” Hij vond dat best.
Winkler noemde hem “de heel wijze, de man van een eigen gelovigheid, de mysticus ook, die in unieke ogenblikken oog in oog met Christus sprak”.
Al vele jaren schreven wij elkaar. Voor mij was het altijd weer een vreugde om een brief uit Barchem te ontvangen. Wie wil mag achter Egginks visioenen en gesprekken met Christus een vraagteken zetten. Ik heb dat in het begin ook gedaan, maar ben er van teruggekomen. Geen mens heeft het recht aan een ander mens, wat het geloof betreft, een verplichte reisroute voor te schrijven. Wanneer Eggink vertelde wat hij in zijn verborgen omgang met God- die gesprekken met Christus- ontvangen had, deed ik steeds weer de ontdekking, dat de woorden die hij sprak volkomen bijbels waren, maar ze hadden door zijn uitzonderlijke omgang met God een nieuwe glans gekregen. Johan Eggink, de wijze èn de mysticus. Zijn wijsheid was een zeer diepe wijsheid.
Hij luisterde naar mijn zondagmorgentoespraakjes en spaarde mij zijn kritiek niet, een heilzame en opbouwende kritiek, gegeven vanuit een wezenlijke verbondenheid en zijn diepe wijsheid. Ik denk aan de woorden uit de oude psalmberijming:”Het heilgeheim wordt aan zijn vrienden naar zijn vrêeverbond getoond". Johan Eggink was een Godsvriend.
In zijn jonge jaren liep hij eens op de weg van Lochem naar Barchem. Een onzichtbare wolk omringde hem: de liefde van Christus. Hij raakte buiten zichzelf van intense vreugde. Nu was hij bekeerd. Tot zijn vrouw zei hij:” Ik heb de 100.000 gewonnen. Ja dat zei ik, idioot die ik was, ik ontdekte, dat ik nog altijd de oude hannes was, nog even prikkelbaar als altijd”. Een paar jaar later zegt de Stem tot hem: “Sla de bijbel open”. Hij doet het en leest: “Gij zult uw ziel tot een buit hebben, omdat ge mij hebt vertrouwd”. Dan ziet hìj Christus en volgen in de loop der jaren de visioenen. En dan komt eindelijk de grote dag, die zijn leven radicaal verandert. In grote angst durft hij God niet meer om vergeving te vragen. Hij laat alles los en zegt tot God: “Ik stel mij tot Uw beschikking”. Alle angst valt van hem af. Hij kan niets anders zeggen dan: “Mijn Vader”.
Sindsdien is God hem meer nabij dan zijn harteklop. Voortaan keert hij elke dag tot zichzelf in en zegt: “O, mijn God” en dan ervaart hij, dat hij alles heeft. “Laten de dominees maar de mooiste geloofsbelijdenissen maken, mijn belijdenis is alleen: “O, mijn God”. Zijn boodschap is door de jaren heen dezelfde gebleven: overgave, alles los laten, God de vrije hand laten en zo zelf ongekend vrij worden, willen wat God wil, in Hem geborgen! “God is geen paal, om je aan vast te houden, maar een afgrond; om de bodem te bereiken is het je geraden, je nergens aan vast te houden”.
De gehele wereld is in Gods hand en ieder, die God kent, moet een deel van het wereldleed dragen.
Hij zei eens tegen mij: “Ik schrijf aan velen, maar voor weinigen”.
Hilbrandt Boschma, de uitzonderlijke godsdienstonderwijzer van Ruurlo, was een trouwe vriend van Eggink. Beiden waren dwarsliggers, christen – antimilitairisten. Geen geweld. Nooit. Wie Christus wil volgen moet Christus laten voorgaan. Zo alleen kun je nergens komen, waar Christus niet is. Eggink verliet de kerk, omdat deze het oorlogsgeweld sanctioneerde en de dominees te bang waren, om ernst te maken met de Bergrede.
Toch schreef hij de kerk en de dominees niet af.
Het was dan ook voor Barchem niet vreemd, dat hij vanuit de kerk begraven werd, al was het geen officiële kerkdienst. Maar ds Barnard las uit de bijbel en vertelde over zijn leven. En de vrienden zongen een lied dat hem zeer lief was: “Nader, mijn God, tot U “.
Zijn laatste brief aan mij, heel kort voor zijn dood, eindigde met de woorden – zijn laatste woorden tot mij – : “Dag, goeie vriend”. Hij was er gelukkig mee, dat Trudy Klein ervoor zorgde, dat de NCRV hem voor de tv haalde en heel Nederland zijn boodschap van overgave aan God op genade of ongenade kon horen: aan allen, voor weinigen!
Enkele keren heb ik hem opgezocht. Dan zaten we naast elkaar op een laag canapeetje. Hij rookte zijn sigaartje en sprak met mij over de Godsmysteries.
Johan Eggink, geboren 1879, gestorven 1974. De wijze. De mysticus. De Godsvriend. Nader mijn God, tot U!

Natuurlijk liet Roelie het niet op zich zitten toen ik meldde-( 3–10)- dat ik geen foto had van haar tweeling-kleinkinderen. En vanavond stuurde ze deze foto van Roel en Lonneke. Ik kan me voorstellen dat je graag op deze twee prachtige kinderen past, maar welke pak je nu het eerst wanneer ze allebei eten of een schone broek willen! Heel veel plezier met deze twee, Ab en Roelie!
Morgen viert Niesje haar verjaardag! Het was de verjaardag van tante Catrien. De familie breidt zich zo uit dat ze niet alles in één keer kan bergen! Zo Gera, nu zijn jullie ook weer even op de hoogte! Dag!

Queeny doet haar best om in een goed blaadje te komen bij Tess, maar je ziet het….Tessa vindt het maar niks!

Dat krijg je nou van die opschepperij. Ik had het over Queeny die zo goed had leren luisteren. Gistermiddag wanneer Mark haar op komt halen sta ik klaar met de camera om vast te leggen hoe keurig dit hondje al opgevoed is. Wat denk je? Juist ja! Mark doet de deur van de auto open en één streep….zat die kleine dondersteen al op de achterbank en hoe we ook riepen ….daar kwam ze niet meer vandaan. Zo zie je maar weer….net als je denkt dat je er bent, kun je weer opnieuw beginnen. Maar het blijft een schatje!!
Met Tessa gaat het wat minder…..nee ze mankeert niks, maar je kunt merken dat ze zich wat in de steek gelaten voelt.
En Queeny dan, zul je misschien denken. Ja daar moet ze gewoon niks van hebben. Die is haar compleet de baas. Ze vindt dat overdreven gedoe van Queeny helemaal niks. Ik denk dat ze er gewoon aan moet wennen dat Scott er niet meer is. We proberen haar wel wat meer aandacht te geven, maar tot nu toe haalt dat nog niet veel uit. Het zal wat meer tijd gaan kosten.

Queeny is er weer. We hebben haar gewoon een beetje gemist. Ze groeit nog steeds. Ze is al net zo groot als Tessa, maar is forser gebouwd. Ze begint het ontroerende van Scott te krijgen. Zo van : hier ben ik en kijkt je dan stralend aan. Ik weet niet hoe je dat verder moet vertalen, maar misschien begrijpen andere hondenbezitters het! Ze begint ook erg goed te luisteren en dat zonder officiële cursus. Mark heeft natuurlijk al meer honden getraind. Ze taalt er niet meer naar om naar het hek te gaan, komt gelijk als je haar roept en wanneer je uh uh zegt laat ze ogenblikkelijk het ingepikte popje, stoelpoot of iets anders weer los.
Wanneer Mark haar ophaalt gaat ze netjes zitten bij het hek. Mark doet het hek open en gaat naar de auto en doet het portier open. Dan roept hij: “Queeny “en “zit” en dan gaat ze eerst weer netjes naast hem zitten en dan pas mag ze in de auto springen. Het was eerst nl zo’n dolle dries , net een ongeleid projectiel. Dan weet je nooit precies welke kant en hoever ze gaat! Ken je dat?
Ze is steeds erg geïnteresseerd in de schapen, kan daar uren bij liggen te kijken, maar ook in de katten Suze en Loedertje. Die zorgen op tijd dat ze weg zijn. Pas stond ze Suze, die in de favoriete grote stoel lag, uitdagend aan te kijken. Die deed net of ze haar niet zag. Queeny draait zich om en heeft gelijk een haal te pakken in haar rug. Ze is stomverbaasd.
De fleslammeren zijn nu al hele schapen ( rammen) geworden. Ik heb er al pijn in de buik van dat ze binnenkort weg moeten. Volgende week komt onze vaste pony- en schapenman kijken. Ik heb het idee dat hij de kar al bij zich heeft! Dat is nou het vervelende van die hobbyboertjes. Wij hechten ons zo aan onze dieren, dat het heel moeilijk is wanneer ze weg moeten. Toch weet ik dat ze het goed hebben gehad bij ons! Maar een volgende keer – niet aan Wim vertellen- probeer ik alleen ooitjes te krijgen. Die kun je langer houden!

Tessa met één van de Swifters uit Uithuizen!

Vandaag was ik op rondreis. Ik ging foldertjes en boekjes rondbrengen bij een aantal scholen. Ja, je moet er wel wat voor doen om je boekjes aan de man/ vrouw/ kind te brengen. Het was ook nog dierendag en ik kan niet anders zeggen dat ik overal heel leuk ontvangen ben. Ik heb ontdekt dat je het best tussen de middag ergens kunt aankloppen. Dan zijn er overblijfmoeders en hebben de leerkrachten even rust. In Barger Oosterveld zijn de boekje nu op beide scholen.
Op het Anker had ik al contacten omdat Robin daar op school zit en juf Heleen heeft zich over de folders en “Ik ben Scotty” ontfermd. ”Ik ben Moniek” ligt bij hun al in het Documentatiecentrum.
Op de Diedeldoorn was ik nog nooit geweest. Maar ook hier nam juf Hermien de boekjes met het pakketje dankbaar en enthousiast in ontvangst. Ze hebben zelf ook al eens een actie gevoerd voor de Stichting “Papoeajeugd naar School”.
Op de Vrije School had ik Moniekje al eens voorgelezen en bracht nu ook wat folders met “Ik ben Scotty”. “Ik ben Moniek” vonden ze in elk geval al geweldig!
Ik ontdekte ineens dat er tegenover ook een school is: Het Eenspan. Hier zat het bijna voltallige personeel pauze te houden en ook hier werd ik met open armen ontvangen. Ze zaten net te bedenken wat ze ’s middags nog aan Dierendag zouden kunnen doen! Probleem opgelost dus.
Morgen ga ik daar ook wat foldertjes brengen. Op weg naar huis kwam ik toen door Angelslo en ik dacht zo: misschien kan ik hier ook nog wat kinderen een leuk halfuurtje bezorgen. Mevr Prummel ontving me ook hartelijk en zou ze aan de betreffende leerkrachten laten zien. Ook hier mag ik de foldertjes komen brengen. Wie weet…. levert deze manier van werken wat op. De boekjes komen zo in elk geval bij de doelgroep!