admin

Zou dit em zijn? Lijkt me niet, maar wel een bekend figuur… Reini misschien?

Ik weet dat mijn Wim nog motorrijles heeft gehad. Die had ook geen gelegenheid of toestemming om op een rustig stuk weg te oefenen. Joop kreeg de kans en mocht op de Schoneveldsdijk oefenen. Wel leuk ook dat hij alles wat maar bijzonder kon zijn bewaard heeft.

Toen de jongens op Top groter werden bleken ze allemaal ook de techniek in de vingers te hebben. Ze konden zelf radio uitzenden met zo’n zendmast. Wim en Reini vonden hun toekomst inderdaad op het technische vlak. Wim meer de elektronica? Joop werd automonteur en vliegtuigbouwer. Reini ging zijn vader achterna in de veehandel.
Zou dit dan de motor zijn van Joop? Hij heeft er veel plezier van gehad en later verkwanselde hij hem aan broer Reini, begreep ik.

Ik geloof dat wij aardig gezagsgetrouw zijn. Is ons met de paplepel ingegoten, noem ik het maar. Zo stonden wij vooraan toen er een vaccin was gevonden en we aan de beurt waren voor de prik. Dat gaf ons minder stress en meer vrijheid in deze coronatijd waarbij vooral dat eerste jaar heel wat mensen jonger dan wij zijn omgevallen.
Maar er zijn er die er heel anders over denken en dat mag. Elke demonstratie wordt aangepakt om duidelijk te maken dat ze het niet eens zijn met de coronamaatregelen wat weer voor de relschoppers een gelegenheid is om de boel op de kop te zetten.
Maar er zijn ook rustiger anti-vaccers. De regering heeft het gedaan, zeggen ze. En dan die lui van de RIVM, Jaap van Dissel voorop. Hun zorg is nu dat al die gevaccineerden het virus wel bij zich dragen en hen kunnen besmetten. Tja….
Die rust is ook maar schijn, ze bereiden zich voor op een andere wereld. Iedereen is bang voor Rusland, zeggen ze. Maar pas op voor China! We gaan allemaal gehackt worden. Straks weten ze alles van ons en je zult het beleven zitten we ook nog zonder stroom. Maar ze zorgen zelf dat ze er klaar voor zijn. Hebben al een generator in huis voor als die stroom uitvalt en er is een voorraad kaarsen ingeslagen.
Zouden we echt teruggaan naar de tijd van mijn jeugd? In gedachten zie ik opoe Bijenhof in haar zwarte met blauwe bloemetjesschort op de Haar koken op het fornuis. Als verlichting hing er een gaslamp met kraaltjes boven de keukentafel, met kousjes die stuk gingen als je ze maar even aanraakte. Daar in dat keukentje was het gezellig. Ik herinner me de oude koperen petroleumlamp die later op de Boomgaard klaar stond voor als de stroom uitviel bij onweer. Op de Haar was nog geen elektriciteit, dus ook nog geen radio, laat staan telefoon, tv of internet. Het is gek maar het lijkt of ik nu een beetje heimwee krijg naar vroeger.

Foto: De Haar met links de keuken en rechts naast de deur de grote keuken en helemaal rechts de slaapkamer van mijn vader en moeder, Diny en ik. Opa en opoe sliepen in een slaapkamer achter het keukentje.

Wim heeft de schrik te pakken. Het gas wordt duurder. Zo gaat het bij iedereen natuurlijk maar Wim schiet dan meteen in de actie modus. Deden we vroeger alleen de grote luiken dicht bij strenge vorst, nu begint hij al bij een beetje schemering alles dicht te gooien: de grote luiken, eigenlijk de achterdeuren van dit voormalige boerderijtje, èn alle luxaflexen, rolgordijnen en de gewone gordijnen. Er is een kleine uitzondering. De luxaflex van ons voorraam mag 15 cm open blijven, speciaal voor onze Dirk. Die komt zich daar altijd melden wanneer hij naar binnen wil. Hij loopt dan even op en neer over de vensterbank buiten en als er dan nog niemand in de benen komt gaat hij rechtop tegen het raam staan en roffelt met zijn voorpoten op en neergaande bewegingen over het raam.
Tja, ons Dirkie is onder en boven de wet. Gisteren ving hij nog een dikke rat, zo een met een lange staart, huh.. Half opgevreten lag hij in de schuur. Wim gooide de rest van de rat in de container en ik mocht met stoffer en blik de restjes opruimen. Onze Dirk vangt meer ongedierte als drie katten bij elkaar.
Hij is net weer binnen en wil nu graag even op schoot, wel nadat ik een zacht dekentje over mijn knieën heb gelegd.

Ik kan wel zeggen dat niet alleen de band met de Egginks familie in de USA sterk is maar zeker ook die met onze Canadese familie. Ooit, in 1990, emigreerde ons nichtje Gera met haar Fred naar de ‘overkant van de plas’, zoals Rick dat vaak uitdrukt. Canada zou hun home worden. En dat lukte wonderwel. In de jaren die volgden bouwden ze eerst een melkveebedrijf op en kregen 3 kinderen. Wij mochten dat zelf al ervaren toen we de eerste keer met Henry en Tonny meegingen naar Canada. Ian werd al 4 die zomer, Suze was twee en Tom pas 8 maanden. We ontdekten met een geleende caravan van de melkboer en een auto van Fred en Gera de Rocky Mountains, een geweldige ervaring. Het viel me op dat we door verlaten prachtige natuur reden en dat er soms alleen een Liquer store langs de weg te vinden was. Dan stopten Henry en Wim meteen en verdwenen die store in. Even later kwamen ze terug met een flinke voorraad voor je weet maar nooit. Het leek mij overdreven en als ik dan een opmerking maakte tegen Tonny over die mannen met hun drank, zei Tonny alleen maar: ‘Dan zal er misschien ook een cognaccie voor mij bij zitten’. We verrichtten hand- en spandiensten. Ik herinner me dat Wim die weken de workshop van isolatie voorzien heeft en wij met oppas van de kinderen en boodschappen. Rick zou ons hierna al snel volgen.
Nu zijn Gera en Suze overgekomen voor de 90e verjaardag van Freds moeder Janny en gingen wij deze week een middagje naar Tonny om bij te praten. Suze is afgelopen jaar getrouwd met Dalton en ik bedacht dat ik nog geen huwelijkscadeautje voor haar had. Zo bracht ik voor Tonny een flesje cognac mee ter herinnering aan ons allereerste tripje met hen naar Canada. Suze stelde ik voor om een schilderij van hun hond Husack te maken, een prachtige Retriever. Dat leek haar een geweldig idee en ik kreeg meteen een paar foto’s opgestuurd. Tja.. dat moet dan nog wel eventjes gebeuren.

Ik had haar niet opgemerkt maar haar dochter Ina wel. Op de foto van het schooluitje naar Den Haag toen ik in de 6e klas zat was haar moeder ook te zien, midden in de foto naast ons aller juffrouw van de Hel. Ik denk dat iedereen die op de School met den Bijbel op het Hoge heeft gezeten in de 40-, 50- en 60-er jaren en misschien daarna ook nog, les heeft gehad van juffrouw van de Hel. Maar Ina zag haar moeder naast haar zitten, toen nog juffr. De Bruijn. Ik denk dat ik een half jaar les van haar heb gehad in de 2e klas toen juffr. Janning er ineens mee stopte. ‘Kats aoverspannen’, zei mama hier over. Niet mijn schuld. Ik was best braaf. In deze klas kwam was het dat we korte zinnetjes moesten aanvullen. Appie vulde aan: de appel is riepe. Fout, het moest rijp zijn. Ik kreeg: boontjes.. rijfelen, zei ik. Ook fout, moest afhalen zijn.
In welke klas het was weet ik niet meer maar op een gegeven moment zoemde het door de school: juffrouw de Bruijn is verloofd ….met meester Schut. Meester Schut gaf les aan de overkant, op de Huishoudschool. Ergens die week verscheen hij aan de deur van de klas. Er gleed een blos over de wangen van de fris verloofde juf. Ik wist nog niet dat een man zoveel invloed op je kon hebben.
Hetzelfde zag ik gebeuren op het Baudartius. Daar vlamde de liefde op tussen juffrouw Labots en meneer Smit. Ook haar zag ik blozen. Zij werden als jong stel nog bij de Sint geroepen op school. Ik herinner me een blozende juffrouw Labots bij dhr Smit op schoot. Zoiets onthou je dan voor het leven.
Zo hoorde ik een paar jaar terug van mijn eigen klassekinderen van 1964 dat ik uit het raam hing als Wim weer eens wegging naar of thuis kwam van een reis. Dat was hen ook bij gebleven. Of ik bloosde? Moet ik toch eens vragen….

Hendrik Jan Groot Nuelend op zijn motor. Joop weet hier vast meer over te vertellen.

Hendrik Jan had een motor als vervoermiddel. Ging blijkbaar ook wel eens mis, maar wat er mis ging is mij niet duidelijk…
Zo te zien had je nog bonnen nodig voor de benzine zoals gebruikelijk was in de oorlog en de eerste jaren daarna.

Vervolg van de overeenkomst met de Gezondheidsdienst.