admin

Ons eerste uitje van dit jaar staat alweer gepland: in mei een weekje camping Boomgaard, samen met Jan en Ria. Wij weer op plek nul en Jan en Ria twee plaatsen verder. We hebben weer iets om naar toe te leven.
Jos neemt deze week de honneurs waar voor huis en have en dus ook voor de nieuwe aanmeldingen.
Wim had nog meer zin in afspraken deze zomer. Vorig jaar gingen de seniorenvakanties niet door vanwege de bekende corona beperkingen en nu hebben we een nieuwe kans. De kleine scootmobiel gaat mee en, ik durf het bijna niet te zeggen, voor grotere loopafstanden gaat voor mij de rollator mee. Echt waar! Ben ik nu zo oud geworden dat ik die nodig heb? Het blijkt zo, het is niet anders. Afstanden lopen wordt lastig en dit is waarschijnlijk een oplossing om er weer op uit te kunnen gaan. Het is een super-opvouwbare rollator geworden. Op internet besteld. Zo langzamerhand weten alle bezorgers van Post NL tot DHL ons adres te vinden, eindelijk. Want gemak dient de mens. Fijn dat we niet voor alles een winkel hoeven te zoeken.
We hebben ons oude aanwijsbord met ‘Schoolpad 50’ weer opgepimpt en Jan heeft hem aan het begin van ons stukje Schoolpad aan de boom gespijkerd.
‘ ’t Zal mien benieuwen hoe lange et duurt veurdat e d’r naost ligt’, zei mijn altijd zo optimistische Wim. Ziet altijd weer het slechte in mensen. Of hij denkt terug aan ons leuke bord op het hek met: ‘Pas op Bordercollie. Ga bij gevaar op de grond liggen en wacht tot er hulp komt’. Toen een collega met zijn kleuter kwam kijken naar de nieuwe pups van Tessa en het hem hardop voorlas ging het jongetje ogenblikkelijk op de grond liggen. Arm kind. Dat bord lag er op een ochtend ook naast.

Een week geleden stuurde ik het losse tijdschriftje Tijdgeest dat elke zaterdag bij het dagblad Trouw wordt meegestuurd naar Hilda in de Highlands. Of was het nou in MEER dat zaterdags met ons DvhN bezorgd wordt? Er stond een uitgebreide reportage in over het leven in de NO polder in de begintijd na de inpoldering. Hoewel haar vader intussen al 55 was kwamen ze toch in aanmerking omdat ze een zoon hadden die hen zou opvolgen. Zou ze vast kunnen waarderen, dacht ik.
Ik deed er een brief bij en de spreekwoordenpuzzel die ik ook aan de dames van onze Hedera groep had gestuurd. Vooral die puzzel bleek een groot succes!
Hilda heeft al veel van de wereld gezien, woonde zelfs de eerste jaren van haar huwelijk in Libanon, tot ze in 1976 weg moesten door de burgeroorlog tussen moslims en christenen.
Nu leeft ze boven in de Highlands, eenvoudig, zonder tv , maar wel met een radio en een telefoon waarmee ze kan appen. En met haar dieren: ezels, een paar schapen, kippen en een poes.
Meteen kwam er reactie. Ze was helemaal in de ban van de spreekwoorden. Ze ontdekte dat ze breien en spreekwoorden bedenken tegelijk kan. Ook tijdens het uitmesten van de stal blijft haar brein doorgaan met het zoeken naar spreekwoorden. Ik zag het voor me. Kon ze eerst niet geloven dat zij ook tot 60 stuks kon komen, nu zit ze al aardig in de richting. Kijken of ze onze topper van de Hedera groep kan verslaan die er 65 had gevonden.
Ze gaat nu een afdrukje laten maken en opsturen naar een zus in Canada…. Mogen het ook Engelse spreekwoorden zijn?, appte ze.

Foto: de ezels van Hilda

De beide schoonzussen Geertje van Essen- van der Kolk en Sietje van der Kolk- de Bruin zitten gezellig bij elkaar op een familiereünie, tevens 40(of 45-) jarig huwelijk van neef Jan en Janny van der Kolk. Beiden op hoge leeftijd, hier in 2011.
Ik noemde ze wel: de laatsten der Mohicanen.

‘En dat is ome Hendrikus’, wees Wim naar de man die net achter het bruidspaar te zien is. En daar zitten ome Anton en tante Hennie – met hoed- helemaal rechts op de foto.
Hoe bijzonder dat deze foto’s bewaard zijn. Tante Geertje is mèt moeder Siet de langst levende van de familie gebleken.

‘Ken je deze mensen?’, vroeg een van de beheerders van de FB site Oud Hattem. Ik zag het eerst niet want de foto is van 1943 en toen was ik net wel of net niet geboren. Maar Wim zag het meteen. ‘Dat zijn tante Geertje en ome Wim van Essen’. Ze trouwden in de Geref. Kerk in de Achterstraat. Het zal net voor de Afscheiding zijn geweest toen de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt als eigen kerk verder ging. Wims ouders bleven de gewone Gereformeerde Kerk trouw met een 35 tal mede leden. Zij werden kosters van deze kleine groep in het gebouwtje bij de kerk. De man met het smalle gezicht achter het bruidspaar is opa van der Kolk.

Karin is oma geworden. Het is voor haar de eerste keer en we leefden met haar mee tijdens de zwangerschap van zoon en schoondochter. Gelukkig ging het allemaal goed, een gezonde kleinzoon. Nou ja, de kraamvrouw heeft er een trauma aan overgehouden, zo vertelde ze. Tja, een bevalling is niet niks en kan heel verschillend zijn. Bij de een floepen ze er soepeltjes uit, maar meestal is het hard werken geblazen.
Ik herinner me vooral het gevoel van verantwoordelijkheid waar je je bewust van wordt. Een kind die afhankelijk van je is en dat jarenlang blijft. Maar wat een geweldige ervaring krijg je hiervoor terug. Dat zal haar schoondochter ook ervaren.
Voor ons is het al lang geleden.. Bij Gerhard, 65, was alles nieuw voor ons. Je onthoudt de hoogtepunten en dieptepunten. Toen dokter van Haeringen de 10e dag kwam kijken deed ik net Gerhard in zijn badje. Hij zei :’Kijk.. hij zoekt contact met je’, en dat zag ik. Maar hij huilde nogal en dat was ’s nachts niet te doen. Dus legden we hem in de wieg voor de kachel beneden. Dat koelde natuurlijk wel af en toen we die morgen beneden kwamen lag hij dwars op het hoofdeind, koud geworden. De ribbels van het riet van de wieg stonden in zijn nog kale bolletje Dat deden we niet nog een keer. Het bleek gewoon dat hij te weinig voeding kreeg, ik had last van tepelkloven, en ik mocht beginnen met sinaasappelsap van een halve sinaasappel. Dat ging er wel in. Toen kreeg hij natuurlijk krampjes. Wist ik veel dat je dat eerst met een klein lepeltje vol moest beginnen. Ja, Gerhard was ons proefkonijn. Maar wat hebben we van die babytijd genoten en de nieuwbakken opa, oma’s, ooms en tantes met ons. We woonden toen in bij juffr. Van de Meulen die in haar werkzame leven kraamverzorgster was geweest en mee ging zorgen met goede raad.
Ik heb nu mijn trouwe hulp Karin, maar in Hattem kwamen mijn leerlingen van de van Heemstra school Gerda Bakker en Gerrie Wijnen elke week mijn keuken poetsen. Als dank mochten ze met Gerhard in de kinderwagen wandelen. Mooi stel was dat. In Hengelo zijn ze nog eens bij ons op bezoek geweest.

Foto: Gerhard, 6/7 maand

Vanmiddag keek ik even naar BBC1 en zag wedstrijden schapen drijven in Engeland met bordercollies. Daar wordt mijn hart weer warm van. We hebben vaak aan de kant gezeten om de bijzondere verrichtingen van deze bordercollies te zien. En dat niet alleen, ook de hele entourage, de rust en de eenvoud kunnen we erg waarderen. We zagen farmer dogs maar ook de tricky dogs zoals ze die noemden, de gewone werkende honden van de farmers zelf maar daarnaast ook de honden die speciaal getraind werden voor de wedstrijden.
Neil Ross kwam uit voor beide soorten trials. In een klein dorpje Kingussie zagen we hem bij de jeugd onder de 16 jaar alles winnen. Later en eenmaal volwassen zou hij de grote wedstrijd One man and his Dog ook winnen. We bezochten een demonstratie van hem op zijn eigen boerderij. De honden die even op hun beurt moesten wachten gingen aan weerskanten pal naast Wim zitten. Ik mocht een lam de fles geven. Die Neil verdiende zo een aardig centje bij. Zelfs een Nederlandse bus van de OAD kwam hier aan.
Susan stuurde me vanmiddag een paar foto’s met het verhaal erbij. Een heel jonge bordercollie was uit zichzelf een koppeltje schapen naar huis gaan drijven. Hij had ze uit de omgeving bij elkaar gedreven tot in de keuken.
En toen kwam het: het waren niet eens hun eigen schapen!

Ik moest wel even zoeken wat een ‘prodigy’ is: iemand met een buitengewoon talent. En dat is deze jonge bordercollie!

De zwerver in Dirk heeft eindelijk rust gevonden. De nacht buiten vindt hij blijkbaar toch wat lang, koud en vaak nat en besluit nu vaker om ’s nachts binnen te blijven. En als we dan ’s morgens de trap afdalen dan is het niet meteen snel naar buiten.. nee, eerst wat vlees uit het kuipje. Daarna gaat hij de buurt pas verkennen. Hij begint vandaag bij de vijver. Hij zit op de rand van de vlonder echt wakker te worden en naar het water in de vijver te loeren. Zijn oortjes bewegen alle kanten op. De vissen zitten ver weg, alleen als het zacht weer is zoals nu zie je ze bovenin zwemmen. Zou hij plannen hebben zoals Loeder die altijd had. Die ging onder de vlonder zitten en als Wim dan de vissen voerde zag hij z’n kans. Hoe vaak heb ik Loeder met een dikke goudvis zien sjouwen? Wim voert de vissen nu niet en ik ben niet zo trouw met vaste tijden. Bovendien hoef je ze ’s winters helemaal niet te voeren, dan zitten ze meestal ver naar onderen.
Dirk geniet, dat zie je zo. Lekker in het zonnetje, alleen jammer dat de vissen hier op de vlonder niet onder ‘pootbereik’ zijn.

Alweer 2 februari. Het blijft lastig. Marks foto met Queeny staat op de kast tussen die van Klaas en Henry. Ben en Niesje denken we er bij en al die anderen die ons zo lief waren en die we verloren.
Mark zou nu 52 worden als niet…. Ik heb vaak gedacht: als we… als we niet… Als hij…? Het is niet anders. De eerste 2 februari, Marks geboortedatum, na 6 maart 2017 zochten we afleiding. We fietsten nog naar de markt, aten kibbelingen en zochten daarna op de terugweg de plek op waar de as van Mark is uitgestrooid, waar we elkaar een tijdje vasthielden. De weg er naar toe is nu glibberig en met scootmobiel is het al helemaal niet te doen. En Mark vinden we er niet.. Hij zit voor altijd in ons hart. Het is meer een moment van herinneringen.
Hilda stuurde vanmorgen al vroeg een berichtje. Zij heeft zo vaak een verjaardag van Mark meegevierd en zal het niet gauw vergeten. Doet zo goed! Dea stuurde me een kaart met schaapjes en Agnes een mooi gedichtje…..
We wachten nu op het voorjaar.
Er is de afgelopen 4 jaar veel gebeurd. Wims gezondheid kreeg een flinke opdoffer al zijn we blij dat hij er goed doorgekomen is. En ik loop ook niet meer als een jonge meid. Ik zie op tegen afstanden lopen en ben al tijden niet in het dorp geweest. Als ik ga is het meestal op de fiets.
Maar deze dag is ook de verjaardag van Frank, onze grote buurjongen die altijd voor ons klaar staat. Hij is al 19 geworden, zijn leven nog voor zich. We gaan straks naar hen toe voor een kop koffie met wat lekkers èn met de felicitaties voor allemaal.

Foto: Mark en Hilda, ik schat 19 en 16 jaar

Alweer een motor op het erf bij Groot Nuelend op Top?
Lijkt meer op een crossmotor.