admin

Wat is die basisschoolleeftijd toch mooi, bedacht ik eens bij de koffie na het zwemmen. Een van mijn mede-zwemsters past elke maandag op een paar kleinkinderen en vertelt er graag over. Ik herinner me onze eigen jongens maar ook Robin en Eva die we elke woensdagmiddag uit school haalden en dan de hele middag bij ons waren.
Mark kwam ook vaak even bij ons middagpauze houden, z’n krantje lezen en de honden knuffelen.
‘Wat gaan jullie doen?, vroeg hij hen dan. ‘Ik denk Levensweg’, zei Eva vaak. Die wil dat elke dag wel spelen, maar Robin was meer van het kaarten en van de computer natuurlijk. Wanneer je ze de vrije hand liet zaten ze de hele middag spelletjes op de computer te doen. Robin allemaal behendigheidsspelletjes met veel vuur en bommen en Eva meer aankleden van poppen, verzorgen van dieren en gewonere behendigheidsspellen. We spraken meestal af dat ze een half uur achter die computer mochten. Daarna gingen we bv. met raadsels aan de gang. Weten jullie ook:
1–Door mijn eerste kun je lopen
Het tweede hangt aan het heelal
Mijn geheel is iemand, die na een tijd
In de gevangenis belanden zal.
2– Een molenaar stond midden in zijn molen. Rondom hem zaten vier katten. De vier katten hadden samen 16 jongen, die op hun beurt weer 26 jongen hadden. Hoeveel benen waren er nu in de molen?
3– Er liepen 5 mensen onder een paraplu en toch werd niemand nat. Hoe kan dat?
4– Welke vraag kun je nooit met ja beantwoorden
5– Als 20 mannen een weg kunnen lopen in 20 minuten, hoelang doen 10 mannen er dan over?
Wie ze allemaal goed had mocht bij Robin op de foto!
Deze twee waren aardig slim! Jullie ook?
Robin had ondertussen ook het nieuwe kleine Canon fototoestelletje op een driepoot gezet en probeerde hem weer even uit. Het resultaat kun je nu zien.
We gingen daarna gauw aan de spelletjes en aan de thee met wat lekkers. Robin legde ons een-en-twintigen en een-en-dertigen uit en na een paar spelletjes kwam ook nog Levensweg voor de dag. Wie er won? Degene die er eerst geen zin in had…, Robin dus!
Wat was het altijd leuk. Toen ze weer naar huis waren, Robin naar de voetbal en Eva naar paardrijden, ging ik er maar eens even voor zitten.
Ik besef opnieuw dat dit gouden middagen waren.
Mark komt niet meer even aan tussen de middag en deze twee zijn intussen volop aan de studie, nee geen oppasmiddagen meer.
Foto: Dit soort foto’s kreeg je dan. -2009-

We staan nu bijna 57 jaar samen aan het roer van ons huwelijksbootje en het bevalt nog steeds. Soms als het nodig is en de zee te onstuimig wordt neemt de een het over van de ander en dat doet goed. Ook de band met de broers en zussen van beide kanten van onze familie is goed.
Zo hebben we door de jaren heen samen met al onze broers en zussen, aangetrouwden meegeteld, ook gezamenlijke uitstapjes gemaakt. We begonnen met ons nog niet complete gezin in Markelo, samen in een huisje met Piet en Marry en 4 jongens. Daarna waagden we ons Duitsland in richting Badenhard bij St Goar am Rhein met Henk en Anneke. Zij waren nog niet eens getrouwd en ontfermden zich mee over onze nog jonge kinderen.
Met Henry en Tonny kampeerden we in Luxemburg en trokken we door Canada.
Met Ben en Diny kampeerden we in de Franse Alpen en maakten we tripjes naar Salzburg, Israel en Schotland. En met Johan en Joke ontdekten we de geneugten van de zon op Lanzarote, in de Algarve en Spanje. Met Ben en Niesje waren het gezellige weekenden samen, de 4 dagen Ameland, een weekje Zuid Frankrijk en inderdaad ook een tripje naar onze geliefde omgeving bij de Loreley. We mogen ons gelukkig prijzen dat we zulke mooie dagen en weken met elkaar door mochten brengen.
Bij vreugde en verdriet waren jullie er. Toen ons huwelijksbootje het bij onze 50e huwelijksdag lastig had door de woeste golven waren jullie er. We vierden die dag door omstandigheden niet in het groot zoals we ons hadden voorgesteld, maar maakten we een tochtje langs de plekken waar we gestart zijn die 3e maart 1965. Langs Hattem ging het waar we de dag vierden met Ben, Niesje en Henry en Tonny en ging het verder op de Boomgaard met de Egginks familie. Was fijn! Bedankt allemaal!
Als Rick dit leest weet ik dat hij meteen naar boven wijst waar hij het bankje voor zich ziet met hen die ons de afgelopen 7 jaar al ontvallen zijn.
En dan heb ik het nog niet eens over de vriendengroep die we om ons heen verzamelden.

Foto: Dit maakte Jan Veen voor ons ter gelegenheid van ons 25 jarig huwelijk.

Het begint er op te kijken dat er meer aandacht is voor de natuur. Toen ik vorige zomer vanuit Emmen weer naar huis fietste zag ik de bermen vol met bloeiende margrieten, klaprozen, koekoeksbloemen en rode klaver. Na de bloei wanneer het zaad gevallen is zal het wel weer gemaaid worden en komen de bloemen volgend jaar weer terug.
In Landleven stond een jaar of wat geleden een artikel over Eef Arnolds, een natuurmens eerste klas. Hij heeft in Beilen een flinke lap grond bij zijn woning weer in oorspronkelijke staat proberen te krijgen door de bovenlaag weg te halen, af te voeren, zelfs een soort meer uit te laten graven en de natuur z’n gang te laten gaan. Je kon een afspraak maken voor een bezichtiging . Dus wij er heen. Beilen is voor ons dichtbij toch? Allerlei oorspronkelijke mossen en planten waren weer terug. Er was een wei die gehooid werd, oude fruitrassen aangeplant en er liep een koppeltje Drentse heideschapen. De schapen zouden schuw zijn vertelde hij, maar tot mijn verbazing kwam de ram op mij af als een soort kennismaking en ik mocht zijn kop even aanraken. Zou ik toch in een vorig leven schaapherder geweest zijn?
We maakten met deze Arnold een wandeling door deze puur natuur omgeving en ik kon het niet laten om een boek te kopen waarin hij nog veel meer te vertellen heeft over het beleven van de natuur.
Hij was eens bij de beoordeling van de tuinen in Wijster aanwezig en zag dat de tuinarchitect de uitslag mocht geven. Hij wist al snel dat zijn tuin niet in de prijzen zou vallen. De tuinman met strak groen gazonnetje en aan weerszijden ven het rechte pad naar de voordeur een border met rozen zou de eerste prijs krijgen.
In zijn boek Weg van de Natuur vertelt hij zelfs nog over Hendrik, de huisspin die op het toilet z’n web mag weven en die hij zelfs voert met vliegen, maar die worden door Hendrik versmaad. Nadat oppassers op hun huis pasten was de verwende spin verdwenen ondanks het briefje: Dit is Hendrik onze huisspin. Voeren mag.
Ik ben niet gek op spinnen in huis. Ik denk nog wel eens aan die langpootmuggen, hooiwagens noemden we ze, die in de w.c. op de deel zaten. Het gangetje was smal en op beide muren zaten er meestal een paar en…. ze konden vliegen….Huuuuh!
Maar buiten…. Ons rieten dak zit aan de onderkant vol met fijne spinragjes. Alleen als het te gek wordt en er draden aan gaan hangen halen we wat weg en dan kunnen we er weer even tegen.

Mijn eigen website loopt op haar laatste benen. Alleen de weblogs en het gastenboek deden nog netjes wat ik wou. De rest kon je nog wel bekijken maar ik kon er niks meer aanvullen of veranderen. Nu is mijn hulp in bange dagen wat betreft de pc: Bareld uit Valthermond. Via Mark kreeg ik hem te pakken. Hij verzorgde bij Wortman, het bedrijf waar Mark toen werkte, de technische kant van het ICT gebeuren.
Bareld bouwde 15 jaar geleden deze website voor mij : www.hettysite.nl. Elke middagpauze van die eerste week hielp Mark me het ding verder te ontdekken en ik kon er al gauw aardig mee uit de voeten.
Het was extra leuk omdat we net ons nestje pups kregen van Tessa en Scott. Ik ging helemaal los.
Maar… niets is voor eeuwig, de website is gebouwd voor Windows 7 en dat is het nu juist. Langzamerhand begonnen er mogelijkheden uit te vallen. En nu is het zover dat zelfs de weblogs in een keer leeg bleven.
Bareld is niet voor een gat te vangen en kreeg de boel weer aan de praat. En toen kwam het:
De nieuwe website komt er aan, is in de afwerkingsfase. En… volgens Bareld wordt die heel mooi!
Hij eindigde met: ‘Binnenkort in dit theater’
Ik kannie wachten….

Ida bracht het mee vanuit Zweden. Ze wist dat ik aan het spinnen was. Haar zoon en schoondochter daar hebben een Samojeed, je weet wel, zo’n wollebaal met lang wit haar. Heeft het daar nooit koud, maar elk jaar moet die oude wol eraf. Dan verhaart hij. Dus bracht ze een zakje voor me mee.
Het spinnen van het haar van de Samojeed was lastiger dan schapenwol, de haren van een hond zijn net iets korter en gladder, maar voelde lekker zacht en schoon. Door het twijnen krijg je een redelijk sterke draad.
Bij het breien voelde ik geen verschil. Dat ging net zo gemakkelijk als met een draad van schapenwol.
Wat is internet toch een uitkomst als je een patroontje wilt zoeken. Het werd een hesje voor een kind van 2 jaar. Dat moet kleindochter Lea in Zweden toch passen. Die werd die zomer twee. De afwerking moest in matrassteek. Daar had ik opnieuw het internet voor nodig want ik had nog nooit van een matrassteek gehoord. Het lukte. Boven in de bak met kettingen, armbanden en speldjes vond ik nog een aardig speldje met een hond erop, ooit meegebracht uit Schotland. Het is wel geen Samojeed, maar een Schotse terrier. Toch paste deze er mooi bij. Wat was het leuk om dit te maken.
Het was voor oma Ida een verrassing de volgende zondagmorgen want ze had niet gedacht dat ik zo gauw iets met dat hondenhaar zou kunnen doen. Het hesje voor Lea ging mee naar Zweden en heeft ze een extra laagje eigen hond tegen de kou van een Zweedse winter.

Vijf jaar geleden was ik in aanloop van mijn eerste boek ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ bezig om dat te melden aan vrienden en bekenden en reageerde oud-collega Rinus Rits. Hij had daarvoor ook een boek uitgebracht over zijn eigen leven: een bijzonder boek, zo bleek.

‘Meneer, wat zijn de andere van de 10 geboden?’, vroeg een van zijn leerlingen nadat Rinus zijn eerste bekend maakte:
‘Gedraag je bij Rits, anders ben je in een flits er uit bij Rits’.
‘O, ik wil hem nog wel een keer herhalen. Hou je daar eerst maar eens aan’.
Een van de leuke dingen wanneer je je plannen voor het uitgeven van je boek bekend maakt, is het hernieuwde contact dat je krijgt met een aantal familieleden en oud collega’s. Zo kreeg ik een berichtje van collega Rinus. Hij meldde dat hij zelf zijn levensgeschiedenis had geschreven en die in 2011 al had uitgegeven. Hij stelde voor om een ruil te doen. Hij zou mij zijn boek sturen en straks die van mij kunnen lezen. Ik hoefde hem alleen mijn adres maar te sturen. Ik dacht even dat Rinus opnieuw verhuisd was net als indertijd na zijn pensionering. Eenmaal op zijn droomplek aangekomen in Harlingen kreeg zijn partner heimwee naar haar kinderen en waren ze binnen het jaar weer terug hier in Emmen. Nu bleek het dat ze nog steeds vlakbij wonen. Gisteren kwam Rinus zijn boek brengen: That’s life. Hierin laat hij een groot relativeringsvermogen zien. Twintig jaar lang hebben we vaak bij elkaar aan de koffietafel gezeten en eenmaal verdiept in zijn boek, bleek dat ik zijn achtergrond totaal niet kende. Daar hadden we het gewoon niet over. Als een van de 11 uit huisgeplaatste kinderen vertelt Rinus over de vele adressen waar hij als kind werd ondergebracht. Uiteindelijk vond hij op het laatste adres de warmte die hij zo nodig had. Met veel doorzettingsvermogen is hij geworden wie hij wilde zijn, maar ook de rest van zijn leven was niet zonder tegenslagen. Toch wist hij daar een weg in te vinden. Ik heb zijn boek in een avond uit gelezen en was onder de indruk van zijn manier van omgaan met de tegenslagen met name toen zijn vrouw suicide pleegde en hij met twee pubers achterbleef. Rinus hoopt met het schrijven van zijn levensverhaal een bijdrage te kunnen leveren om depressie en suicide bespreekbaar te maken en een handreiking te geven om het verdriet van nabestaanden van zelfdoding enigszins te verzachten.
Wie ‘That’s life’ even van me wil lenen, meldt zich maar.

Ik ben benieuwd of jullie weten wie dit veroorzaakt. Ik had twee zakken sinaasappels gekocht voor de prijs van één. Ze zijn heerlijk. Als ik extra met fruit insla laat ik meestal één zak in de schuur liggen omdat ze dan niet overrijp worden. Ik doe het ook wel met appels en kiwi’s. Nu er geen katten- of kippenvoer meer in de schuur ligt en veel ongedierte gevangen is, zijn we sindsdien ook geen uitwerpselen of andere tekenen van ongewenst leven tegen gekomen.
Maar nu haalde ik net die tweede zak sinaasappels uit de schuur en vindt er twee totaal uitgehold. Ik liet ze Wim zien, had ook geen idee. Ook een paar van de kiwi’s waren aangevreten. Ik keek goed of ik uitwerpselen of andere tekenen van muizen of zelfs ratten zie liggen. Maar die zijn er niet. Het ruikt ook niet naar muis, je weet wel dat zoete muizengeurtje. Dan denk ik meteen aan Dirk die vaak een nachtje buiten is. Als er geen muisjes te vinden zijn, zou hij dan? Dirk is een overlever en was vroeger wel eens een tijdje weg. Zou een kat ook fruit eten? Wat denken jullie?
Wim heeft voor alle zekerheid een ratten- en een muizenval gezet.

Ik heb een beetje heimwee naar die sneeuw van verleden jaar. Daarom een stukje van toen

Dirk is er door. Zondagmorgen was hij na het eerste pootje in de sneeuw niet meer te bewegen om zich buiten te wagen. Hij verschanste zich achter het raam en aan het trillen van zijn staart zag je dat hij een prooi in het vizier had. Maar naar buiten wilde hij niet. Gisteren deed hij zijn eerste korte rondje. Vanmorgen ging hij wat uitgebreider op stap op zoek naar muizen. Dat is zijn favoriete tussendoortje. Legde Suze vroeger haar buit als een cadeautje naast de buitendeur, Dirk vreet ze op met huid en haar, zelfs de staart gaat er in! En we hebben er blijkbaar veel op en rondom ons erf. Het zijn kleintjes, ik zie ze wel eens tussen de planken van de vlonder duiken. Voor ons huis zitten ook woelmuizen en daar is hij ook gek op.
Vanmorgen ging Dirk dan echt op jacht en probeerde alle randen rond de vijver. Hij rook ze wel maar het bleef zonder succes. Toen hij er eindelijk genoeg van had gaf hij het aan door rechtop tegen het achterraam te gaan staan en met de voorpoten een roffel te slaan.
Dirk is nu met zijn ochtendslaapje bezig…..

Ben ik nou zo onnozel? Ik had nog nooit van een dickpic gehoord, tot 2 weken geleden toen opnieuw de commotie oplaaide over seksuele intimidatie. Ik heb jaren tussen jongens en mannen gewerkt maar nooit iets op dat gebied meegemaakt.
Maar toen bekend werd dat 3 van de 4 vrouwen iets op dat gebied hadden meegemaakt in hun leven begon er bij mij ook een lichtje te branden.
Ik was 17 en fietste elke dat de weg van Linde naar Doetinchem. Vaak was het met vriendin Joke vanaf Hengelo en we reden een enkele keer mee met Gert die al een autootje had, zo’n vierkant Fordje, dat hij van een inwonend vrijgezelle oompje had gekregen. Dan zetten we onze fietsen gauw bij een huis neer om die aan het eind van de lesdag weer op te halen.
Die keer was ik alleen. Er kwam een vrachtauto achterop, een eindje buiten Hengelo. Dat gebeurde natuurlijk vaker. Deze auto stopte een eindje verderop aan de kant van de weg en de man stapte uit en had zo op het oog hoge nood en ging tegen een boom staan plassen, zo dacht ik. Er ging bij mij nog geen belletje rinkelen. Op het moment dat ik voorbij fietste draaide de man zich om en toonde een hevig opgewonden geslachtsdeel in vol ornaat. Ik die nog nooit een mannelijk deel gezien had. Ik schrok me wezenloos en kon alleen maar met de blik op oneindig doorfietsen. Ik snap nu dat vrouwen in bepaalde situaties ook verstijfd kunnen zijn van schrik. Ik dacht nog wel als dat alles is wat een man te bieden heeft, zit ik er niet op te wachten. Dat er meer is dan dit ontdekte ik later.
Wat raar is, denk ik wel, is dat ik het nooit aan iemand verteld heb, niet thuis, niet aan vriendinnen, ook niet aan Wim. Gewoon weg geblokt misschien? Pas toen het kort geleden meer in het nieuws was kwam het weer boven en heb ik het aan anderen verteld.

Foto: Ook in vakantie tijd deden Joke en ik gezellige dingen samen zoals koken op de kampweek van de Hengelose jongensclub.