admin

21 augustus 2009–Hier vieren Gerhard en Judith hun koperen jubileum, 12,5 jaar samen.

Behalve de foto van moeder Siet met de kinderwagen, met waarschijnlijk Wim of is het toch Piet, bij de winkel van Theo Visser, is er geen foto uit de kindertijd van Wim te vinden. We moesten het doen met verhalen uit die tijd.
Nu duikt er ineens een foto op de site van Oud Hattem op met de tekst:
Foto 1949 tgv 650 jaar stad Hattem. Wie weet wie het zijn?

Meteen reageert neef Henk van der Kolk die toen al een jaar of 14 geweest zal zijn:
Klopt. Wim van der Kolk, Herman Achterhuis en ene Zwanepol voor de poortdeur aan de darre poorte.
Ik riep meteen Wim er bij want wie kan het beter beoordelen dan hijzelf.
En hij zag het ook: Ja, dat ben ik!
Het was een uitbundig feest voor de hele Hattemer gemeenschap.

Vandaag, 21 februari, moet ik altijd even aan onze opa Bijenhof denken. Het was zijn verjaardag en wat hebben we dat vaak mee mogen vieren en zijn verjaardagsstoel kunnen versieren op De Haar en op de Boomgaard. Dat was vroeger zo de gewoonte bij ons. Het was een opa met veel gedichten die hij uit zijn hoofd kende en graag voordroeg. Hans Knol, en Wat za’k mien Truken schrieven. Hij kende er nog veel meer waar hij menigeen mee vermaakte, zo ook neef Jan die vaak met hem meereed in oorlogstijd als hij een vracht moest vervoeren met Koos, zijn geliefde paard. Ik gebruik zijn uitspraken nog steeds. In Hengelo hadden we twee trappen en als ik ’s morgens wat vergeten was mee te nemen naar beneden kwam de gedachte meteen: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken.
Opa Bijenhof hield van de kippensoep die we vaak op zondag kregen en dan droop het vet soms van z’n kin af. Dan zei hij na die tijd nog nagenietend en op zijn bescheiden buikje kloppend: ‘Zo, de katte geet met mien mage niet meer lopen’.
Ik vond het ook bijzonder dat het veel later ook de trouwdag werd van Gerhard en Judith- 21 februari 1997. Als je even mee rekent merk je dat ze precies vandaag 25 jaar getrouwd zijn. We hebben ze al gefeliciteerd en zaterdag maken we er nog een klein feestje van.

Foto: opa en opoe Bijenhof –40 jaar getrouwd 1949

Het leek me zo leuk om pony’s in de wei te hebben. En het was leuk, alleen erg naar me luisteren deden ze niet. Wel naar Agnes of Eva. Die konden er alles mee doen. Onze laatste Amber kreeg hoefbevangenheid en loopt nu bij Jans en Geesje in hun kleine kudde. Krijgt ze meer beweging. Ik herinner me dat Jans ze kwam bekappen.
‘Nou, ik heb me ook niet verveeld’, meldde Wim toen die avond in de stoel plofte.. Buurman Jans kwam ’s morgens al op tijd om Amber en Sara te bekappen. Amber was de gemakkelijkste. Die wordt ook verzorgd door Eva. Sara wil wel geborsteld maar krijg je niet aan het lopen.
Jans is nogal direct. Hij zegt: ‘Pootje’ en grijpt de pony bij de poot, terwijl Wim haar verder in bedwang houdt. Maar bij Sara was het even anders. Die vocht er tegen en toen zat Wim met een door het touw verbrande plek op z’n arm. Tja, die Shetlanders!
Sara is een dochter van Kitty die bij Jans en Geesje loopt…ook niet zo’n makke. "’t Is net als bij Saddam Hoessein", zegt Jans. "De vader deugt niet en de zoon evenmin"!
’s Middags was het andere koek. Wim ging met Gerhard en een stel 10-jarigen naar het Planetron in Dwingeloo. Robins verjaardag moest gevierd met een stel klasgenootjes. ‘Man..o..man… ,ik wist niet dat daar zoveel geluid in zat, in die jongens’, zei Wim na afloop. Maar ze vonden het allemaal geweldig.
Ach…hij was ook niks meer gewend.
Gerhards 5e verjaardag herinner ik me nog heel goed. Dat was in december met slecht weer. Het zou een pannenkoekenfeest worden. We begonnen altijd met de taart met kaarsjes. Terwijl die kaarsjes brandden vertelde ik dan een verhaal. Het was heel gezellig tijdens het eten en drinken en uitpakken van de cadeautjes. Toen waren ze al wel heel lang stil geweest vonden ze. De spelletjes boeiden ze maar even en toen wilden ze alleen maar donderjagen. Wim kwam precies op tijd thuis want pannenkoeken bakken en tegelijk ook de ploeg vermaken bleek onmogelijk.
Die keer tijdens de film in het Planetron afgelopen zaterdag waren de boys rustig, maar in de hal later moesten ze zich ook even laten gaan. Wims oren tuitten er nog lang van na.

Ik liet Wim het boekje zien dat we kregen bij de allereerste reunie van de neven en nichten van der Kolk. Het ging over de veermannen van der Kolk, ook de voorouders van Wim en natuurlijk ook onze jongens.;
Het Kleine of Oldeneler Veer.
De cover toonde een schilderij dat Ben van Londen had geschilderd in de 2e WO toen hij onderdak had gekregen bij de fam. van der Kolk in het Veerhuis toen zijn woonboot averij had opgelopen.
Ik vroeg Wim of zijn vader Gerard ook aan de overkant van de IJssel in het Veerhuis was geboren. want ik wist wel dat ze daar gewoond hadden maar niet precies hoelang. Hij wist het niet en dan is mr Google een uitkomst want ik had ooit al eens een stamboom geplaatst maar kon die natuurlijk niet meer terug vinden. Hier komt hij dan, en ja hoor, opa Hendrik van der Kolk heeft in het begin van zijn huwelijk 10 jaar met zijn Willempje in het Veerhuis aan de overkant gewoond. Toen kreeg ze zo’n heimwee dat ze teruggaan zijn naar Hattem.

Notities over Hendrik van der Kolk
Beroepen: 1907-1908: klompenmaker ( bij zijn schoonfamilie Neuteboom. Toen de familie van Hendrik hulp nodig had bij het Kleine Veer zijn ze naar Zwolle gegaan om de familie te helpen. Willempje had het daar niet naar de zin en toen zijn ze toch maar weer naar Hattem gegaan. Hendrik werd weer klompenmaker bij zijn schoonfamilie en later schoonmaker van de van Heemstraschool); 1908- 1918: Veerknecht; 1918- 1948: klompenmaker/ concierge van Heemstrascholen; Vanaf 1932: voorzitter geref. Jongelingsvereniging, voorzitter bouwvakarbeidersbond.

Kinderen:
1. Jan van der Kolk, geb. 16- 12- 1907; overl. 28- 06- 1982.
2. Gerrit van der Kolk, geb. 19- 06- 1909; overl. 24- 12- 1936, 27 jaar oud (oorzaak nierfalen).
3. Gerard van der Kolk, geb. 28- 09- 1910; overl. 1956, 45 jaar oud.
4. Maria van der Kolk, geb. 28- 09- 1910.
5. Anton van der Kolk, geb. 18- 02- 1913; overl +/- 1964, 51 jaar oud.
6. Hendrikus van der Kolk, geb. 22- 07- 1915; overl.+/- 1960.
7. Geertje van der Kolk, geb. 24-01-1918; overl. 03- 02- 2012.

Z.v. Jan van der Kolk, geb. 05- 09 1850 in Zwollekerspel, z.v. Hendrik van der Kolk en Wilhelmina Lipke. Overl. 22- 03 -1932 in Hattem 81 jaar oud. Trouwde in 1877 met Maria van der Dijk en kregen 5 kinderen:
1. Willem.
2. Hendrik, geb. 08- 05- 1879; overl. dec. 1947.
3. Gerrit Jan, geb. 22- 03- 1888.
4. Eibertus, geb. 22- 03- 1888.
5. Hendrika Maria, geb. 20- 07- 1891.

Foto: Achter van l. naar r.: Gerard, Anton, Jan, Hendrikus, Gerrit.
Voor: Marie, opa Hendrik, opoe Willempje en Geertje

Ze kwamen met het hele gezin in een Alfa Romeo om hun pup uit te zoeken en vielen als een blok voor Witje die ik maar zo noemde omdat ze net als Queeny een halve witte kop heeft. Ze hadden alleen hun favoriete Romeo pet laten liggen. Om ze in te lichten had ik een foto van Wim met pet gestuurd. Die namen ze mee toen ze hun pup kwamen halen.
Nu kwam Alma met een buurmeisje in de Alfa Romeo om de nu 5 maanden oude pup Alfa te laten zien op de geboorteplek van Alfa. Nee, een Romeo hebben ze nog niet, Alma en Roger.
Alfa was de pup die ik eigenlijk graag zelf had willen houden. Maar omdat de oppas voor onze a.s. vakantie nog niet rond was en Alma voor deze laatste pup belde, ging ik overstag. Toen ik uiteindelijk zag hoe mijn Witje gelijk contact had met Alma, was het ook helemaal goed.
Ik kon Wim laatst niet geloven dat Alfa zo op Queeny leek. Hij was even bij ze langs geweest om boekjes te brengen. Maar toch had hij gelijk. Je kon ze bijna niet uit elkaar houden.
Queeny was hier ook en nu zag ik het.
Er werd eerst een tijdje in de woonkeuken rond geracet door die twee. Tessa bleef wijselijk op afstand. Wat een druktemakers! Eigenlijk was het nog net zo als toen het nog kleine puppy’s waren. Alleen zijn ze nu bijna volwassen.
Het werd helemaal leuk toen we met het hele stel naar buiten gingen. Er werd zo enthousiast gespeeld en met stokken gerend. Alfa zit met Alma op doggy dance en ze gaven samen nog even een demonstratie. Geweldig om te zien .
‘Komt er nog een Romeo?’, vroegen we. ‘Ik denk dat er volgend jaar nog wel een hond komt, maar dat gaat Spider worden’.
Ik ben benieuwd!

Terwijl hier het hele land in rep en roer is vanwege dame Eunice en alle sportwedstrijden gisteravond afgelast waren, geen treinen meer reden, gaat het in Peking gewoon door net of er niets aan de hand is. Zo is er altijd wat te doen voor de ’thuis op de bank zitters’. Zo kwam er op tv heel even een meisje voorbij die , niet te geloven, Eunice Storm heet. Dat vergeet je ook niet meer.
Hier was de brandweer gisteravond al actief om takken af te zagen langs de N862 die naast ons stukje Schoolpad loopt. Zelf hebben we geen schade, alleen heel veel losse takjes overal. Maar het vogelvoer dat ik bij de vijver op de platte steen had gelegd was er vanmorgen nog steeds en werd er driftig van gesnoept door de koolmezen. Wij wonen ook wat in de luwte van een bosje aan de overkant van de weg, de westkant waar de wind vandaan kwam blazen.
Alle en Anja wonen wat verder op de vlakte tussen ons en Bargeroosterveld en hebben wel schade aan hekken en omgevallen muurtjes.
Het leven gaat weer gewoon door. Zo komt Karst straks de zitmaaier ophalen voor een onderhoudsbeurt. Moet ook gebeuren in de wintertijd.
Zware Woei is even getemd maar is nog niet naar huis…

Zware woei komt er aan, zo meldde Gerhard het deze week.
Eerst komt jongeheer Dudley ons woensdagnacht en donderdag bezoeken en op vrijdagmiddag/zaterdagmorgen komt zware zus Eunice langs.(het is nog niet bekend wie de volle mep krijgt (Belgie of Nederland)

Voor de zekerheid even de loslopende spulletjes opbergen.
Nou Dudley hebben we al slapend overleefd. Ik vind een beetje storm wel lekker als je in je bedje ligt.
Maar wat Eunice ons zal brengen? We zijn in afwachting terwijl er al doden zijn gevallen door omgewaaide bomen. We hopen maar dat de bomen naast ons aan het Schoolpad het zullen houden met die westerstorm die er aan komt.
Vanzelf komt me een stukje uit de memoires van Herman me voor de geest. Die beschreef dat Pa en tante Gerritje na een lange reis met omwegen bij hen waren aangekomen en het bed in waren gedoken. Ze hadden hen maar niet verteld dat er een orkaan aan zat te komen. Die was die nacht inderdaad nogal te keer gegaan, maar de vermoeide reizigers hadden geslapen als ossen en hadden er niks van gemerkt. Het is nu bijna 5 uur en ik ga nu de luiken dichtdoen. Kunnen die in elke geval niet stuk waaien.
Laat die zware woei nu maar komen.

Je had ze moeten zien zitten die twee. Het was nog 2008- Opa Wim met Robin, op hun gemak op de bank, de benen uitgestrekt voor zich op tafel, een kop thee onder handbereik. Beiden hebben een zakje chips om lekker te snoepen. Ze zien er uit of ze het verdiend hebben. Het werk zit er op! Er was voor de laatste keer dat jaar gemaaid en er is blad geruimd.
‘Zullen we nu een dvd-tje gaan kijken’, stelde Robin voor. En dan zitten ze er voor: De twee helden van de Kameleon deel 2. De logeerpartij zat er al weer bijna op. Die morgen had ik met Robin en Tessa een rondje bos gedaan. Tessa hield niet op met stokken sjouwen en Robin met stokken gooien. Het bos is mooi in de herfst. We kwamen langs de open plek waar we een paar jaar geleden nog een ree gespot hebben. Het Oeverse Bos is een prachtig stukje natuur. De buurvrouw herinnerde zich dat ze als kind er dwars doorheen fietste naar de winkel in Barger -Oosterveld.
Je kon al amper een paadje meer vinden. Je kon merken dat we die zomer minder rondjes gelopen hadden. Als we niet vaker gaan, zou ons bos helemaal dicht groeien. Overal lagen omgewaaide bomen. Robin ontdekte een heel stel bomen met geverfde stippen en cirkels er op. Moeten die gekapt worden?
Wim brengt hem op dit moment naar huis. Tessa zal hem zeker missen. en wij ook!

Een paar jaar later werd er inderdaad gekapt en is er een looppad aangelegd. Nu loop ik niet meer zo gemakkelijk en kom er af en toe alleen met de fiets die ik bij de ingang van een bospaadje parkeer en zoek de open plek op waar we aan de rand ervan de as van Mark uitstrooiden.

Ooit kreeg ik van Diny een schattig klein boekje: Zusjes, want wat zusjes met elkaar hebben is heel bijzonder. Ik geniet er nog steeds van.
Later, op een triest moment in ons leven, stopte Dea iets in mijn tas met de woorden: ‘Thuis openmaken’. Gehoorzaam deed ik dat. Het bleek nog zo’n klein boekje te zijn maar nu met de titel: Hoop. Dat hadden we net nodig en dat wist ze.
Er staan prachtige spreuken in van bekende mensen of wijze gezegden. Ik ging het op mijn gemak doorlezen, elke dag een paar, heel bijzonder. Zo zijn er telkens mensen op je weg op het juiste moment.

Een paar van deze wijze woorden:
Onze weg voert niet over zacht gras, maar over een bergpad vol stenen. Maar hij voert omhoog, voorwaarts, naar de zon. – Ruth Westheimer, geb 1928

Uit lijden zijn de sterkste geesten voortgekomen, de nobelste karakters zijn met littekens doorgroefd.- E.H Chaplin

De glorie schuilt niet in nimmer falen maar in opstaan na elke val.- Chinees gezegde.

Als het hart huilt om wat het heeft verloren, lacht de geest om wat het heeft gevonden.- Soefi- Aforisme