admin

Gewoon nog een leuke foto van Bram bij de Rosalie van Joop. Zowel Bram als Joop hebben de techniek van opa in de vingers, erfelijk belast.
Joop heeft niet alleen ooit een vliegtuig gebouwd, maar ook verscheidene oude Citroëns opgeknapt waaronder deze Rosalie.
Samen werkten ze graag bij de Vrije Vogels in Lelystad.

In 2010 kwam Bram nog met Betty naar Vorden voor de begrafenis van zijn zus Jo, gewoon nog in eigen auto. We ontmoetten elkaar na de condoleance in alle rust op het terras bij de Herberg waar hij genoeglijk zijn sjekkie draaide. Altijd geïnteresseerd in ons leven.

Zin in? Succes!
Laat maar horen wie de meeste heeft…

Misschien is het leuk om in deze wat trieste dagen wat het weer betreft er eens even voor te gaan zitten. Even puzzelen misschien. Wim puzzelt er wat af.
Nu had ik de dames van de Hedera Vrouwengroep naast een Kerstverhaal en veel goede wensen ook een puzzel gestuurd waar heel wat spreekwoorden en gezegden in te vinden zijn. De topper onder hen heeft er intussen 45, maar ik weet zeker dat er nog een paar extra zijn. De dames hebben nog 14 dagen de tijd.
Misschien ook iets voor jullie? Het zijn twee scans die je met een plakbandje aan elkaar kunt plakken. Zin in?

Dit is zo’n foto waarbij je alleen kunt glimlachen. Bram rookte in zijn jonge jaren tot hij besefte dat roken behalve schadelijk ook duur was. Hij wilde graag een goede camera, stopte met roken en deed het geld dat hij anders aan zijn sigaretjes besteedde in een potje.
Dat lukte wonderbaarlijk en toen hij zijn camera had gekocht begon hij weer aan de sigaret. Je ziet het.
Hij heeft het geluk gehad om er oud mee te kunnen worden. Bram werd 95, net als 5 van zijn broers en zussen. Heintje zelfs 103.

Vliegtuigen bleef toch de grootste passie van Bram. Hij werd vrijwilliger bij de Vrije Vogels in Lelystad waar hij net als neef Joop veel van zijn tijd doorbracht met het reviseren en repareren van oude vliegtuigen.
Joop kan hier veel meer van vertellen.
Joop bouwde er zijn eerste vliegtuig. Ik begreep dat Anton Voortman hier ook aan bijgedragen heeft. Tja opa Eggink heeft zijn technisch inzicht aan heel wat nakomelingen doorgegeven. Helaas niet aan mij.

Vandaag, 2 januari, was het de verjaardag van tante Riek Harwig, ook een van de zussen Bijenhof op de Haar, en tevens de verjaardag van mijn vroegere fietsmaatje Wim Ruiterkamp. Dus sta ik vandaag even stil bij wie zij was. Ik kreeg op mijn 10e verjaardag nog zo’n echte ‘schildpadpop’. Ik had blijkbaar geen echte pop meer en die wilde ik toch graag hebben. Van tante Riek kreeg ik er een prachtig jurkje voor. Gek, dat vergeet ik nooit. Ik moet ook altijd even aan lelietjes der dalen denken want daar hield ze erg van en het is net of ik ze dan ook kan ruiken terwijl mijn reukzin niet denderend meer is.
Tante Hermien was de emotioneelste van de drie al was mama een goede tweede. Zij werd op 19 april geboren en opoe vertelde wel eens dat het toen nog had gesneeuwd. Wanneer wij haar later opzochten omringde ze je met warmte maar ook met veel uitingen van emotie over Hendrik Jan en Coba en kwam ik er altijd enigszins emotioneel vandaan. Wat fijn was het dan om even bij tante Riek bij te komen. Die was de rust zelve. Ik ga even aan de koffie en denk met liefde terug aan haar.
Wanneer opa Eggink vroeger op mijn verjaardag kwam zei hij: ‘Jantjen zei et gisteren al:’ Mergen is Hetty jeurig. Da’s makkelijk. Zee verget niks’. Opa kwam altijd, net als opoe Eggink uit Mossel en opoe Kornegoor en opoe Bruins. En dan zit de hele verzameling oudjes gezellig een dag je bij elkaar samen met opa en opoe Bijenhof. Tante Jantjen was het geheugen van opa, net als opoe dat vroeger was. Zouden vrouwen daar nu meer gevoel voor hebben, voor data van verjaardagen, of kijken ze gewoon wat vaker op de kalender.
Ik heb voor heel wat data ook geen kalender nodig.

In de loop der jaren waren er heel wat gelegenheden waar we Bram tegenkwamen. Zijn stem lijkt op de stem van mijn vader Hendrik Jan die ik maar zo kort heb kunnen horen.
Zijn huwelijk hield inderdaad geen stand, maar zijn werk voor Fokker beviel hem jarenlang wel. Hij kon daardoor ook goedkoop eens naar Herman en Nettie vliegen.
Toen kwam er een moment dat hij een Doe Het Zelf zaak begon in Amsterdam. Hij kwam regelmatig meteen aanhangertje hout halen bij de zagerij op het Medler dat ooit door Hendrik Jan was opgezet en nu was overgenomen door Ribbers en Klein Brinke die al voor Hendrik Jan werkten. Tot ongeveer 1990 bleef het portret van Hendrik Jan als oprichter van de zagerij er hangen
Er kwam nog een verandering. Bram trouwde opnieuw, nu met Betty zijn bovenbuurvrouw die na het vertrek van haar man wat onthand was met klussen in huis. Tja… ze werden het eens en hoewel ze eigenlijk niet wilden trouwen was het toch verstandig i.v.m het eventueel achterblijven als hem iets zou overkomen.
Toen Bram aan zijn pensioen toe was kon hij een klein huisje plaatsen bij een boer in Durgerdam voor wie hij allerlei klussen kon doen. Bettie ging mee maar als een echte stadse Amsterdamse wilde ze toch minstens 1 dag in de week naar Amsterdam. Bij alle feestelijkheden èn begrafenissen kwamen ze naar de Achterhoek.

Foto: Alle familie die vanuit de USA overkwam bezochten Bram en Betty. Hier zijn Luella en dochter Nancy op bezoek in Nederland, 2008, en Ben en Diny gingen met hen bij Bram en Betty aan voor ze hen naar Schiphol brachten om het vliegtuig te halen. Links Betty.

In 1946 kwam ook Herman weer naar Nederland nadat hij had gehoord van het motorongeluk en later het overlijden van Hendrik Jan. Het bleek een enerverende reis. Dat beschreef hij ook in zijn memoires. Opnieuw werden er foto’s gemaakt. Hier een met Bram en zijn nieuwbakken schoonzus Annie. Ik herinner me haar als een vrolijk typje die het goed kon vinden met iedereen.

Bram heeft altijd deze foto bewaard van het Duitse echtpaar Hafner dat hem zo goed behandelde. Op zijn werk was hij eens voor een Jood versleten vanwege zijn naam Abraham en misschien ook wel door zijn aparte flinke neus. Maar hij kon ze geruststellen, zijn tweede naam was Lambertus. Heel veel later toen hij intussen al met pensioen was heeft hij ze proberen op te sporen en het huisje stond er als enige nog. Alleen de man leefde nog.