admin

Na het overlijden van tante Jo kwam er in een oude melkbus een schat aan negatieven en foto’s tevoorschijn. Het geeft een inkijkje in haar leven en dat van het hele gezin, een warm gezin. Leuk is het om te zien dat bij hoogtijdagen en vakanties ook Jan en Jantje er bij waren. Ik zag het ook op foto’s van Dika en Hendrik. Jan en Jantje hadden zelf geen kinderen maar waren van waarde voor heel veel neven en nichtjes van beide kanten. Ome Jan was ook toeziend voogd van Diny en mij na het overlijden van vader Hendrik Jan. En er is bij alle gelegenheden gefotografeerd. Een paar van de leukste foto’s zoek ik nog eens uit. Een paar heb ik jaren geleden ook al eens getoond.
Wim, Joop, Reini en Erna hebben vast een geweldige jeugd gehad toen ze op Top woonden. Er was ruimte, een pony en er werd getimmerd en zelfs een zender gebouwd. Ja, de jongens hebben de genen van hun opa. Erna heeft de groene vingers van haar moeder Jo. Hier zie je een voorbeeld van een gezellige zondagmiddag met pony en kar en heel veel Groot Nuelendjes of zijn er misschien nog een paar buurkinderen bij?

Uit: UIt het leven van een Achterhoekse in Drenthe

In de tied da’k op De Boomgaard wonen bun ik verscheidene keren met pa met ewes naor de Lindese mölle, een mooi ritjen aover de zandwaege, eerst oaver de Berkendiek, bi-j de Kruusdiek rechtsaf en dan bie-j Groote Haar weer links. Antink leet ie dan rechts liggen. Dan kwam i-j langs Spekop en Jansen op de verharde Lindese weg. Rechts ha-j dan de gebroeders Baank achter zon mooie beukenhegge en links was de Kapellebult waor onze Henk al es te passe is ekommen met zien Zundapp toen e d’r effen aoverhen wol crossen. Anne van de Smid brach ‘em thuus, helemaole af’eschaafd, en Wim kon d’r zo met naor de dokter.
Langs de smid en van Asselt kwam ie dan bie-j de mölle. A-j geluk hadden waarn d’r nog andere kinder met ekommen en ha-j wat te spöll’n.
As kinder werde wi-j altied Hetty en Diny van Hein en Coba van de Boomgaard enuumd. Dan ha-j ok de jonges van Spekop. Zo werden d’r meer naor hun boerderieje enuumd: Bertus van de Pegge, Aaltje van de Bievanck, kinder van de Klompenmaker, Jimmink,’t Waorle, Helderboom, Maolderink, de Leopoldhoeve, de Bonekamp. Maor ik hebbe nooit eheurd van de kinder van Lieferink. Dat bleef toch Lettink net als Koning en Breukink. Jao… zo was dat vrogger.
De Berkendiek heet noe Lieferinkweg. De olde menskes van Groote Haar bunt allange dood. Op Spekop woont ok gien Lenselink meer en wieterop ok gien Jansen. En vanzelf bunt de smid en bakker van Asselt d’r al heel lange niet meer. Maor de Lindese mölle is t ’er nog, al wodt d’r gien rogge meer hen ebrach of eier en gien kunstmes of mengvoer meer ehaald, toch wodt ’t Lindese feest daor nog altied ehollen in september.
De Lindese mölle is noe een Stichting ewodden. Waor vrogger ’t mael in zakken opevangen werd is noe een vestzaktheater, TOM, Theater Onder de Molen, en wodt veur culturele doeleinden en feestjes gebruukt. Mo-j toch ok es hen gaon.

Naar aanleiding van die herinnering maakte ik dit schilderij:
Bij vader op de bok.

Dit is vast op een bruiloft van één van de kleinkinderen. Voor zijn begrafenis had hij bedacht dat hij in de goedkoopste ruwe vurenhouten kist begraven wilde worden, indien mogelijk en dat we allemaal maar een bloem in ’t knoopsgat moesten dragen. Dat laatste is niet gebeurd.

Ik heb even in mezelf geglimlacht toen ik het stuk uit 2 Timotheus uitkoos voor vandaag waarin staat: ik heb de goede strijd gestreden. Hij heeft zijn geweldloze strijd inderdaad gestreden, maar dan tegen het geweld, met zoals hij eens schreef slechts met één wapen achter de hand, het geloof. In de naam van Jezus Christus, en wijzend op de Bergrede wees hij iedere vorm van geweld af. In theorie konden velen het met hem eens zijn, maar theorie was hem niet genoeg. Hij daagde je uit het waar te maken, het rond te bazuinen, er politieke consequenties uit te trekken. Hij had meer moed dan velen van ons. Hij was een begenadigd mens, die velen probeerde wakker te schudden, te helpen, de ogen te openen.
Hij en ik, we dachten daar wat anders over, het spiritisme was voor hem belangrijk, voor mij onbekend terrein. Het geeft niet, want wij wisten beiden dat ook de dood nader brengt tot God. Vertrouwen dat God de krans der rechtvaardigheid zal geven aan allen die zijn verschijning hebben liefgehad.
En dat had hij, met hart en ziel en verstand.
Daarom was hij een vriend voor velen,
Een boodschapper van God,
Een begenadigd mens.

Wie was hij dat hij dit doen mocht? Een wijze eenvoudige boer, een geroepene, die juist daardoor de mensen tot hun hart aansprak. Vriend Johan, die meer zag dan een ander, een ziener, vriend van God. Hij deed me vaak aan Henoch denken van wie geschreven staat dat hij wandelde met God. Zo zei hij het zelf: och sinds ik me echt aan God heb overgegeven staat God niet meer tegenover mij, maar naast me. Als m’n naaste kameraad. En daarnaast het verlangen Nader tot U. Als ik maar weet dat alles hier mij nader brengt tot U.
Zijn leven is voorbij. Opgeroepen tot Hoger Leven.

Slotwoord

Nu gaan wij Johan Eggink begraven.
Deze samenkomst wilde recht doen aan zijn leven en sterven.
Ik heb niet geprobeerd woorden van troost te spreken, dat hoefde geloof ik niet.
Soms zendt God mensen op ons pad die zelf zo vertroostend in ons leven binnenkomen dat je zelfs aan het eind van hun leven alleen maar dankbaar kan zijn.
Wij besluiten dit samenzijn hier met de woorden van een lied dat ook in zijn boekje stond:
In God rust mijn ziele
Zij leeft en rust in God.
Ik wil mijn aardse leven
In Zijne handen geven
En ginds mijn eeuwig lot.

Zo was Johan Eggink.
Maar meer nog: Zo is God.

ds Barnard 1974, één van opa’s vrienden.

Amen

I even had to smile when I choose 2 TimoTheus for today : I have fought the good fight. Indeed he had been a non-violent struggler, but against the violence, even as he wrote with only one weapon on hand, the faith. In the name of Jesus Christ, and noting the Bergrede (Sermon on the Mount spoken by Jesus) he refused any form of violence. In theory, many could agree with him, but this theory was not enough. He challenged you to make it true, to make the round trumpets, even when it had political consequences . He had more courage than many of us. He was a gifted man, who tried to wake up, to help, to open the eyes.
He and I, we thought a bit differently, the spiritualism was important for him, for me unknown terrain. It does not matter, because we both knew that death brings closer to God. Trust that God is the crown of justice to all who have loved his appearance.
And that he was, with heart and soul and mind.
Therefore, he was a friend for many,
A messenger of God,
A gifted man.
Who was he that he could do this? A wise simple peasant, an established, who could claim therefore the people to their heart.
Friend Johan, who saw more than another, a seer, a friend of God. He made me often think of Enoch who wrote that he walked with God. He said it: och since I really have given myself to God , He is next to me as my closest friend. And also the desire : Nearer to Thee. If I know that everything here brings me closer to You.
His life is over. Called for Higher Life.

Final Word

Now we are going to bury Johan Eggink.
This meeting would do justice about his life and death.
I haven’t tried to speak words of consolation, that I do not need.
Sometimes God is sending people on our path who just will give solace in our lives that when even comes the end of their life you just might be grateful.
We decide together here with the words of a song that was in his booklet:
In God rest my soul
They live and rest in God.
I want my earthly life
In His hands
And there my eternal destiny.

Thus, Johan Eggink.
But even more: So is God.

Amen

spoken by ds Barnard, vicar in Barchem and one of opa’s special friends.

The picture is probably taken on a wedding of one of his grandchildren.
At his funeral he would like to be buried in a cheap rough wooden coffin, if possible, and everybody wearing a flower in a buttonhole. That last thing didn’t happen.

foto: Opa in gesprek met ome Hendrik Jan Groot Nuelend.

Familie en vrienden

Johan Eggink was een begenadigd mens. En daarover is hij tot op de laatste dag van zijn leven verwonderd geweest. Wie ben ik, vroeg hij zich voortdurend af, dat ik doen mag wat ik doe?
Ja, wie was hij? Daar kan ik zomaar geen antwoord op geven, hoogstens een paar dingen noemen die bepalend waren voor de wijze waarop hij in het leven stond.
Hij was een christen. Dat moet allereerst gezegd worden, want dat was bepalend voor heel zijn denken en doen. Boven het artikel in Hervormd Nederland, waarin het televisie-interview met hem stond afgedrukt staat: Johan Eggink, een weerbarstig christen. Dat was hij, in alle zachtmoedigheid inderdaad, omdat hij omwille van zijn overtuiging, bereid was om dwars tegen de gevestigde mening in te gaan. En dat de kerk met al zijn ambtsdragers dat niet durfde, nam hij de kerk kwalijk. Dat maakte dat hij tot de overtuiging kwam dat hij moest kiezen tussen Christus en de kerk, en hij koos voor Christus. Maar dan ook helemaal. Hij wist zich geroepen door God zelf. Hij kon het zo heel gewoon vertellen: toen hoorde ik een stem die zei: je moet daarheen gaan, en ik zei….
Zomaar alsof het heel gewoon is dat je een gesprek met God voert. Dan dacht ik altijd aan de verhalen uit het Oude Testament, waar dat ook zo vanzelfsprekend staat: en God sprak tot hem. Ik heb me altijd afgevraagd: hoe zou dat zijn als God zo direct tegen je spreekt? Maar Johan Eggink wist het. Begenadigd mens! Maar het maakt het leven niet gemakkelijk. O nee, dat niet. Het heeft hem veel strijd gekost voor hij tot twee beslissende ervaringen kon komen. Die ervaringen waren dat hij vanuit een grote angst leerde zeggen: ik stel me tot Uw beschikking. Je moet je zonder enige voorwaarde aan God overgeven, dat heb ik ook gedaan, schreef hij me vlak voor kerstmis. Daardoor werd hij bevrijd van alle angst, daardoor leerde hij zeggen: o mijn Vader.
De tweede ervaring. Eens was hij diep ongelukkig. Toen zei hij tegen God: als het Uw wil is dat ik mijn hele leven zo ongelukkig blijf, wil ik het ook.
Het antwoord op deze totale overgave, onvoorwaardelijke was een ervaring van vrijheid die niet in woorden was uit te drukken. Niet toevalig staat in het boekje waarin hij alles schreef wat hem trof een gedicht dat eindigt met de woorden:
Ge moet steeds u zelve vergeten,
Vergeten om “ik”te zijn.
Want: het enige wat ge moet willen
Is willen wat Hij wil.
Johan Eggink heeft de goede strijd gestreden, en het geloof behouden.
Vanuit deze diepe overgave aan God heeft hij zich beschikbaar gesteld voor tallozen, gevraagd en ongevraagd. Hij schreef brieven, bemoedigend, getuigend, vermanend, richting gevend. Ik heb er heel wat ontvangen, ik was er altijd dankbaar voor, en ik zal ze missen, dat de vellen papier, met de aanhef: lieve vriendin en de ondertekening vriend Johan niet meer bij mij in de bus zullen liggen. Vriend Johan, voor hoe velen is hij dat geweest! En al mogen we niet verdrietig zijn om zijn heengaan, hoe velen zullen hem missen. Zo’n mens is immers een geschenk van God in je leven! Natuurlijk riep zijn manier van denken ook weerstanden op bij velen. Ingezonden stukken die geweigerd werden, predikanten die bang waren voor zijn uitdaging ( en ik ook ), omdat hij zo radicaal was. Als hij geen gehoor vond deed hem dat verdriet, hij had zonder ook maar een moment hoogmoedig te zijn medelijden met hen die niet wilden luisteren. Het was immers niet zijn boodschap, maar die van God, die hij alleen maar doorgaf.

Family and friends

Johan Eggink was a blessed human being. And about that he was wondering until the last day of his life. Who is it I am, he was asking himselve all the time, that I ‘m allowed to do what I do.
Who was he? I cannot give you the answer, only give you a few things who were definite the way he stood in life.
He was a christian. That ’s the first thing that has to be said, that was definite for all his thinking and doing. Above the article in Hervormd Nederland, in which that tv interview was
written stood: Johan Eggink an unruly christian. And that he was, in all meekness indeed because he was willing by his conviction to go straight across the regular opinion. And that the church with all his Ministers that did not dare he took it very much amise. That let him to make a choice between Christ and the church and he choose Christ. But than totally. He knew himselve called by God selve. He just could tell it so very simple: then I heard a voice who said: you have to go there, and I said…
Just as it was so normal for him to speak with God. Then I always thought about those stories in the Old Testament, where that also is written as a matter of course: and God said to him…. Just as it would be normal to speak with God. I always had to think at the old Bible stories you read so and I always have been thinking: How would it be… when God is speaking to you? Johan Eggink knew. Blessed person! But it doesn’t make life easy. Oh no. It took a lot of battle to come to two …… experiences. That was that he could say out of big fear: I’m Yours. You have to give yourself totally, so I did he wrote me just before Christmas. So he lost all his fear and learned to say: Oh my Father.
His second experience. Once he felt very unhappy. Then he said to God: If it’s what You want that I will stay unhappy all my life, I want to be that too.

The answer on these totally surrender was an experience of freedom what isn’t to be said in words. In his small booklet in which he wrote everything what affects him is a poem that ends with the words:
You have to forget yourself
Forget to be “ I ”
The only thing you have to want
Is wanting what He wants.

Johan Eggink has fought the good fight and kept his faith.
From this deep devotion to God, he was available for countless numbers requested and unsolicited. He wrote letters encouraging witnesses monitorial direction giving. I have received many, I always was grateful for it, and I will miss that the sheets of paper with the title: Dear friend and the signing friend Johan.
Friend Johan, for how many he has been! And though we are not sad to let him go, however many people will miss him. Such a man is a gift from God in your life!
Of course his way of thinking called also many resistors. Submitted documents were refused, pastors who feared for his challenge (and me too) because he was so radical. If they were not hearing he had even a moment without arrogance to pity those who did not want to listen. It was not hìs but God’s message, he just passed on.

Soms heb ik een dag waarvan je achteraf denkt: niks te beleven . Maar het kan ook anders.
Gisteren kwam Dineke zoals we er af en toe een dag voor uittrekken om bij te praten. Diezelfde avond zouden we naar de bijeenkomst gaan van oud collega’s op het Carmel College en het is dan leuker om met z’n tweeën te gaan.
Een extra verrassing was het bezoekje van Johan en Joke, die de Beurs over campingleven in Hardenberg hadden bezocht. Ze trakteerden zelfs op echte roomhorens zoals we die vroeger op verjaardagen kregen. Daar waren we vroeger gek op… en nog. Een beetje nostalgie mag toch nog wel…?
’s Avonds zagen we een heel stel oud collega’s weer. Het was opvallend dat er weinig bij waren van de oud LTS en meer van de afdeling voormalig KDC. Zelfs de oud rector Jan de Vries was er bij. Meteen komt één zin van hem boven bij mij. Het was de eerste bijeenkomst na de fusie in 1990 en Jan de Vries opende die aan het begin van het schooljaar voor het eerst met de woorden: ’Toen ik vanmorgen mijn prinses wakker kuste….’. Zoiets vergeet je toch nooit meer…, de rest weet ik niet meer. Er is sinds vorig jaar een nieuwe rector, nu eens een vrouw. Ze vertelde over haar leven tot nu toe en hoe het er voorstond bij de school die samen met het Terra, het Hondsrug en het Esdal in dezelfde vijver met leerlingen moet vissen. Tot nu toe ziet het er goed uit, 1400 leerlingen heeft de Carmel. Maar ook van haar onthoud ik vooral de eerste paar zinnen. Hoe ze met een Groningse vader en een Drentse moeder in het Friese Drachten opgroeide en dat het met haar net als bij ons en veel meer plattelandskinderen ging. Thuis werd door vader en moeder de streektaal gesproken maar tegen de kinderen het Algemeen Nederlands
We vroegen elkaar wat we waren gaan doen na ons werkzame schoolleven. Margreet die ooit een schilderij met schapen van me kocht is zelf gaan schilderen. Een ander stortte zich op de Jeu de boule en er werd veel gefietst. En ja… kleinkinderen vormen dan een stuk van je leven.
We werden meegenomen naar het grote lokaal waar ons een prachtig buffet wachtte dat door de leerlingen was bereid. Het smaakte uit de kunst.

In het mandje van opoe zat ook de toespraak van ds Barnard, een goede vriendin van opa, die ze hield bij zijn begrafenis in 1974. Lang geleden gaf ik dit al weer. Ik vind het nog steeds de moeite waard om opnieuw te lezen. Ik geef het in drie delen weer:

Inleiding

We zijn hier samengekomen om recht te doen aan het leven en sterven van Johan Eggink.
Zelf noemde hij twee jaar geleden de begrafenis “de grote komedie”, waarbij misschien nog een geestelijke een heel spannende toespraak houdt.
Vrienden, dat is niet de bedoeling.
We zijn hier samen in de kerk uit zuiver praktische overwegingen, omdat wij u hier een zitplaats kunnen aanbieden. Maar dit is géén kerkdienst. Dat zou niet in de geest van Eggink zijn.
Het is ook geen rouwdienst, dat zou evenmin in zijn geest zijn. Daarom dragen wij ook geen rouwkleding, op zijn verzoek. Hij is immers opgeroepen tot Hoger Leven, zoals hij zelf formuleerde. Ik denk dat ik hier ook niet sta als geestelijke, als predikant, maar als vriendin van deze mens die voor mij “vriend Johan” was en daar ben ik trots op.
Ik hoop hier vanmiddag, om recht te doen aan zijn leven en sterven, kort samen te vatten wat hijzelf als een boodschap heeft willen uitdragen, want juist daardoor was hij een mens om lief te hebben, om eerbied voor te hebben.
Een man met een originele geest, maar vooral met een groot geloof. Daarvan getuigt het lied dat wij nu zingen.

De Levensweg.

Mijn voeten gaan vertragen, Heer: ik ben zo moe.
Zij willen enkel dragen Heer, mij naar U toe.
Ik zoek geen aardse lusten meer, ik zucht naar U.
Mijn hart zal nimmer rusten Heer, voor ’t rust in U.
—————————————————————————————————————-
At the funeral of opa Johan Eggink 1

We are here to do right on the life and death of Johan Eggink. Two years ago he called the funeral “the large comedy”, of which a reverent might make an exiting speach.
Friends that’s not what is meant.
We are here only by practical reason, we can offer you a seat. But this is not a church-service. That wouldn’t be like Eggink was.
It’s not a memorial service either. That’s why we aren’t wearing mourning clothes on his demand. He just is called to Higher Life as he said. I think I’m not standing here as a minister of religion, a reverent, but as a friend of this man who was friend Johan to me and I’m proud about it.
I hope here this afternoon, to do right on his life and death, to tell you shortly what it was he would disseminate as a message, that’s why he was a human being to love, to honour.
A man with an original mind, but especially a great faith. The next song will testify of it.

The path of life
My feet will slow down Lord: I am so tired
They only will carry me to You
I’m not looking for earthly desire any more, but just for You
My heart will not find rest, but only in You

Waarschijnlijk hebben de drie zussen zich zo uitgedost om luister bij te zetten op een feestje in de Wildenborch. Ik denk dat Heintje in het midden kleren van haar moeder draagt en de andere twee, Jo links en Dina rechts, passende jongenskleding bij het toneeltje dat opgevoerd moest worden.
En weer een foto onder de nötteboom. (of toch peren?)

I think the three sisters are ready to add lustre to a party in the Wildenborch. Heintje, in the middle is wearing her mothers beautiful clothes with mob cap. The other two, Jo on the left and Dina on the right, will have asked the boys for help for clothes for their playlet.
Again a picture on their favorite spot under the nuttree.

Er kwamen veel reacties op de foto bij mijn stukje over de weckpotten in de kelder op de FB pagina van Oud Nederlands Boerenleven uit de jaren 50, 60, 70. Het zullen allemaal mensen van mijn leeftijd zijn die dit in hun jeugd ook kenden. Ja, je had altijd voorraad.
Voor bramen gingen we vaak naar Breukinks bosje zoals wij die noemden, een moerassig stuk bos midden in het weiland van buurman Breukink. Er groeiden veel bramen en ik vond het leuk om ze te plukken en er sap van te maken. Lekker op de griesmeel pudding. Opoe had me er op de Haar al op gewezen dat ze zo bloedzuiverend waren. Daar gingen we naar de spoorsloot om ze voor de kleine Heini te plukken die aan leukemie leed. Misschien heeft ze het daardoor iets langer volgehouden. Maar hiertegen was uiteindelijk geen kruid gewassen, zoals het gezegde is.
Dat plukken van bramen en vlierbessen ben ik mijn hele leven blijven doen. Vooral toen we aan de Marnixstraat in Hengelo woonden. Met mijn gelijkgestemde buurvrouw Marijke ging ik op pad richting Boekelo waar veel houtwallen te vinden zijn. Volgens Wim was alleen gaan niet vertrouwd. Soms ging Laska mee en ter geruststelling nam ik het grote broodmes mee in de fietstas dat ooit van mijn moeder was en zelfs nu nog dienst doet in de caravan. Toen ik dat later nog eens vertelde moest Gerhard wel heel hard lachen. ‘Ha ha… een broodmes… wat denk je dat een kerel die wat van je wil het eerste doet?’
In die tijd met veel jeugd in de buurt was het frituren van vlierschermen altijd een succes. Even in een soort pannenkoekenbeslag dopen en dan in de hete olie. Beetje suiker en kaneel er op … en je likt je vingers er bij af….
Tja… das war einmal. Tot een 3 jaar geleden plukte ik nog bramen. ‘’t Is gebeurd met hazen vangen’, sprak boer Siebring eens. Zo ook bij mij, maar dan met het struinen door de bosjes en houtwallen.

Ik heb het boek In Pot en Fles waarin allerlei leuke recepten staan. Als iemand er belang bij heeft mag je je melden en het ophalen

Deze foto lijkt me van een paar jaar eerder. Jo is dan een puber en kijkt in die tijd niet al te vrolijk. In een brief van opa vanuit Iowa- 1932- probeert hij haar wat moed in te spreken. Het gezin waar ze werkte beviel niet erg. Ze moest meneer zeggen tegen een jongen van haar eigen leeftijd.
Er werd flink wat afgenaaid. Vooral Hanna was er handig in en hier lijkt me dat ze allemaal goed voorbereid de zomer in konden. Zouden ze een flinke rol zomerse katoen op de kop getikt hebben?

Even een stukje uit 2009, vind ik hier ook passen

Enig idee wie dit gezellig stel meiden is? Dan zal ik je uit de brand helpen. Wel even terug naar de dertiger jaren hè!.
Net zoals Diny, Berdena en ik ons verleden jaar de Egginksisters noemden , zijn dit de Egginksisters van toen. Alle zes zussen Eggink, ie-j wet wel, van Johan en Dientje van ‘de Boskamp’.
Van l. naar r. Hanna, Dika, Heintje, Dina, Jo en de jongste, Mies, zijn er even voor gaan staan en hebben er plezier in zo te zien. Volgens mij staan ze keurig op leeftijd. Jo moet natuurlijk nog even controleren of alles klopt. Tja …en dan staat je gezicht er maar half op. Ze hebben vast tegen elkaar gezegd: "Disse foto sture wi-j naor Herman en Nettie in Amerika".
Ik mocht bij tante Jo de fotoboeken die er lagen meenemen om te scannen en ik heb er een schat aan foto’s bij gekregen. De Egginksfamilie heeft er wat af gefotografeerd. Geweldig. De leukste zal ik laten zien.
Deze foto is van vóór 1938. Toen verongelukte tante Dina immers.

Surprise! I hope the American Eggink-family and the Canadians?… will enjoy to read the little stories.

Do you have any idea who these lovely girls are? I’ll help you. You ‘ve only to go back to the thirties.
Just like we said last year, Diny, Berdena and I, we are the Eggink sisters. These are the Eggink sisters at those times.
All six of the Eggink sisters, as you know, from Johan and Dientje at the Boskamp.